Για την Ανταρσία του 1989

Η παρακάτω θεώρηση κινείται στα πλαίσια μιας βαθιάς  αιρετικής και μη στερεοτύπης προσέγγισης.

Παρά ή ίσως και ενάντια στην εξέλιξη των πραγμάτων, παρά ή ίσως μαζί και μπορεί  και ενάντια με τις αυταπάτες μας , η ανταρσία της ΚΝΕ το 1989 έσωσε την τιμή του κομμουνιστικού κινήματος, έσωσε την κομμουνιστική προοπτική,  και την κομμουνιστική παρουσία, στην Ελλάδα και όχι μόνο.

Πριν ακριβώς από 30 χρόνια ζήσαμε- βιώσαμε στο πετσί μας- την φάση μιας παγκόσμιας  μετάβασης. Έκλεισε η περίοδος του ψυχρού πολέμου, αυτής της ανοικτής αντιπαράθεσης των δυο συστημάτων, με καθαρό νικητή το καπιταλιστικό σύστημα.

Για τον υπαρκτό  σοσιαλισμό που ζήσαμε- με τα θετικά και τα αρνητικά του- έκλεινε ο βιοπολιτικός κύκλος του, στέλνοντας την κομμουνιστική προοπτική στα τάρταρα της ιστορίας.

Η πλάκα είναι, πως σε εκείνη την ιστορική περίοδος, εγώ ως  ένας  δογματικός τροτσκιστής , μαζί και με άλλους βλέπαμε   σε όλο αυτό το ιστορικό χαμό,  μια ανανέωση του κομμουνισμού και μια δικαίωση του Τρότσκι, τρομάρα μου/ μας.

Αντίστοιχοι δογματισμοί , προερχόμενοι από το κυρίαρχο κομμουνιστικό ρεύμα , έβλεπαν και βλέπουν σε αυτό το ιστορικό χαμό, πραξικόπημα και αντεπανάσταση , και όχι την ολοκλήρωση μιας παρακμιακής διαδικασίας. Μια παρακμιακή διαδικασία, που σε κάποια ιστορική στιγμή οι ποσοτικές μεταβολές γίνονται ποιοτικές, όπως γίνεται σε κάθε διαλεκτική μετάβαση.

Είναι αλήθεια πως 30 χρόνια μετά, θεωρώ πως το δογματικό πλαίσιο της παραδοσιακής κομμουνιστικής αριστεράς , που πήρε και ως ένα σημείο διατηρεί το χαρακτήρα οιονεί θρησκείας , έπαιξε και παίζει ένα διττό χαρακτήρα.  Από την μια κράτησε ή και κρατάει την φλόγα του ριζοσπαστισμού ζωντανή, από την άλλη εμποδίζει ένα  εκ βαθέων επαναστατικό αναστοχασμό. Μόνο που αυτός ο διττός χαρακτήρας δεν δύναται να αναιρεθεί, και αν αυτό συμβεί πρέπει να αναιρεθούν τα θεμέλια της πίστης.

Με ανοικτό το ερώτημα αν το επιθυμούμε και σε πιο βαθμό το επιθυμούμε , προσωπικά το επιθυμώ, πιστός δεν ήμουν ποτέ σε καμιά θρησκεία ένθεη ή άθεη, για αυτό ούτε βολεύτηκα με καμιά κομματική ή μικροκομματική γραφειοκρατία , ούτε μπόρεσα να γίνω εγώ τέτοια.  Αυτό δεν σημαίνει πως δεν πιστεύω, άλλο πιστεύω σε θεό, ανώτερη δύναμη  και σε ιδέες, και άλλο πιστός.

Στα εν Ελλάδι, η κομμουνιστική αριστερά και στις δυο εκδοχές της, μυρίζοντας το αέρα της συνθηκολόγησης και της υποταγής , αποφάσισε να παίξει στα μεγάλα σαλόνια, να υπογράψει το ιστορικό συμβιβασμό και να συνεργαστεί ως ΣΥΝ με την καθαρή δεξιά της ΝΔ,  ενάντια στο ΠΑΣΟΚ.

Αυτό το γεγονός οδήγησε στην ρήξη τις σχέσεις του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, σχέσεις που εκείνη την στιγμή δεν ήταν καθόλου καλές με την δημιουργία του ΣΥΝ, με την ΚΝΕ να προτάσσει το Ενιαίο μέτωπο πάλης σε αντίθεση με το ΣΥΝ.

Η πρόταση της ΚΝΕ κρατούσε και επιχειρούσε να ανανεώσει το ριζοσπαστισμό της μεταπολίτευσης σε αντίθεση με το ΣΥΝ που είχε ως στόχο στις τότε νέες συνθήκες να γίνει ΠΑΣΟΚ στην θέση του ΠΑΣΟΚ.

Από τα δυο σχέδια,  το σχέδιο της ΚΝΕ είχε σχετική επιτυχία, ενώ αυτό του ΣΥΝ απέτυχε πλήρως και την τελευταία στιγμή δεν οδήγησε στην διάλυση του ΚΚΕ.

Η ρήξη της ΚΝΕ, το «φυσικά δεν θα υπακούσω», του Γράψα, η δημιουργία του ΝΑΡ,  κράτησε ζωντανό το «κομμουνιστικό», επέδρασε θετικά  στο ριζοσπαστισμό της μεταπολίτευσης που έπαιρνε εκείνη την στιγμή  την κατιούσα, έπαιξε ρόλο στην ταξική και νεολαιίστικη  πάλη ,  σε μια εποχή νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποιημένης  επίθεσης, και απέτρεψε την διάλυση του κομμουνιστικού χαρακτήρα του ΚΚΕ.

Το ΝΑΡ εκείνη την εποχή ήταν ένα ζωντανό εργαστήρι παραγωγής επαναστατικής σκέψης και ενωτικής δράσης. Σε ένα μεγάλο βαθμό και για ένα μεγάλο διάστημα εντός του ΝΑΡ και δίπλα στο ΝΑΡ συνυπήρχαν δυνάμεις και οπτικές που ξεκινούσαν από τον σκληρό σταλινικό δογματισμό έως την ελευθεριακή σκέψη, την μετακομμουνιστική οπτική ή ακόμη και την αναρχική ή και την θεώρηση της  ένοπλης παρέμβασης.

Εκείνη την εποχή η πραγματική παραγωγική  δύναμη του ΝΑΡ ήταν αυτός ο πολύμορφος πλουραλισμός σε αντίθεση με φωνές και οπτικές που ήθελαν το ΝΑΡ σε πιο κλασικά μαρξιστικά και λενινιστικά ύδατα.

Ενώ ακόμη και ο χαλαρός – σχεδόν δικτυακός οργανωτικός  χαρακτήρας του ΝΑΡ- επιδρούσε θετικά σε αντίθεση με κλασικές λενινιστικές φόρμουλες που ονειρεύονταν κομμουνιστικά κόμματα.

Αυτή το  πλουραλιστικό σύμπαν είχε ως αποτέλεσμα  μια πρωτοπόρα σκέψη και ανάλυση ,όπως ήταν  πχ αυτή  του ολοκληρωτικού καπιταλισμού ή της αντίστροφης ιεράρχησης.

Δυστυχώς εκ του αποτελέσματος οι παραπάνω αναλύσεις,  οι παραπάνω προσεγγίσεις , δεν αναλύθηκαν όσο θα έπρεπε, για να φέρουν αντίστοιχα  πολιτικά αποτελέσματα.

Ύστερα από 30 χρόνια έχουμε περάσει σε μια εντελώς νέα φάση. Παρά τον ηρωισμό και την αυταπάρνηση εκατοντάδων χιλιάδων αγωνιστών οι μνημονιακές καπιταλιστικές δυνάμεις της ΕΕ και της Ελληνικής αστικής τάξης , έχουν νικήσει , απόρροια και της προδοσίας της κυβέρνησης της «πρώτης φοράς αριστεράς» το 2015.

Σε ένα μεγάλο βαθμό και με ένα ιδιαίτερο τρόπο ζούμε ήττα παρόμοια με το 1989, από μια οπτική αυτά που συμβαίνουν σήμερα είναι η ολοκλήρωση των τεκτονικών αλλαγών του 1989 στα Ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα της ολοκλήρωσης του μεταπολιτευτικού κύκλου και κατά συνέπεια και του μεταπολιτευτικού ριζοσπαστισμού σε όλες τις εκδοχές του.

Αυτή η νέα κατάσταση πραγμάτων οδηγεί ένα κομμάτι του κόσμου των κινημάτων σε ένα βαθύ σκεπτικισμό, όχι αναγκαία αρνητικό,  από μια πρώτη οπτική, απεναντίας βαθιά χρήσιμου.

Ένα  άλλο τμήμα του κόσμου των κινημάτων  τείνει να επιστρέψει στα θεμέλια της σκέψης , στα θεμέλια της πίστης , για να κρατήσει και να κρατηθεί όρθιο.

Το ΝΑΡ,  έχει γίνει ΝΑΡ για την κομμουνιστική απελευθέρωση, με απώλεια όμως δυνάμεων  σε σχέση με το δημοκρατικό πλουραλισμό των πρώτων χρόνων, τείνει σε μια  ανανέωση των θεμελίων της μαρξιστικής και λενινιστικής πίστης.   Στενεύοντας τους ορίζοντες και τους αναστοχασμούς της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης, μιας ριζικής κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης.

 Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την αναπαραγωγή των θεωρήσεων της δημιουργίας  ενός νέου κομμουνιστικού κόμματος και μιας κομμουνιστικής κοινωνίας που κινείται σε μια θετική εκδοχή  των σοσιαλιστικών κοινωνιών του 20ου αιώνα.

Και πάλι όμως η οπτική του ΝΑΡ για την κομμουνιστική απελευθέρωση  ευτυχώς κινείται- μακριά και ενάντια- σε λογικές  υμνολογίας του σοσιαλισμού / κομμουνισμού του 20ου αιώνα.

Ενώ ταυτόχρονα η επιλογή της κοινής δράσης των  αντικαπιταλιστικών δυνάμεων, η προοπτική του αντικαπιταλιστικού πόλου, η επιλογή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ συμβάλει σε μια ριζοσπαστική πλουραλιστική οπτική.

Φοβάμαι όμως, πως και σε αυτό το επίπεδο, ύστερα από το τελευταίο συνέδριο του ΝΑΡ για την κομμουνιστική απελευθέρωση , επιλέγεται ο δρόμος της αντικαπιταλιστικής κομμουνιστικής καθαρότητας και όχι ο δρόμος του ριζοσπαστικού δημοκρατικού πλουραλισμού.

Ενός αναγκαίου ριζοσπαστικού δημοκρατικού πλουραλισμού που θα επιτρέπει στο κομμουνιστικό σχεδίασμα, στην κομμουνιστική προοπτική να ξεπεράσει  τα όρια.

Να ξεπεράσει  τα εσωτερικά όρια των μαρξιστικών θεωρήσεων, ως μια ακόμη δογματική αντίληψη , παρά το βαθύ διαλεκτικό πεδίο του,  όσο και τα εξωτερικά όρια που θέτουν οι αντικειμενικές υλικές και ιδεολογικές συνθήκες.

Νομίζω και ελπίζω πως η ΑΝΤΑΡΣΙΑ του 1989, όχι μόνο παραμένει ζωντανή, παρά τις διαφορετικές συνθήκες, αλλά έχει να προσφέρει στο ριζοσπαστικό αναστοχασμό και μετασχηματισμό, που τείνει ή επιδιώκει την κοινωνική απελευθέρωση.

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση