Στην υπεράσπιση της Ροζάβα

 Κάποιες μικρές σκέψεις, για τα γεγονότα στο νέο πόλεμο των Τούρκων ενάντια στους Κούρδους . Ο πόλεμος που διεξάγεται  αυτή την στιγμή στα βουνά του Συριακού Κουρδιστάν είναι το νέο επεισόδιο ενός νέου παγκόσμιου πολέμου, ενός 3ου  παγκόσμιου πολέμου.

 Με τις οικονομικές συνθήκες του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού να παίζουν ένα σημαντικό ρόλο στα αίτια αυτού του πολέμου, μόνο που θα είναι οικονομισμός να θεωρούμε πως τα οικονομικά κίνητρα επαρκούν για να εξηγήσεις γιατί γίνεται αυτός ο νέος πόλεμος, επαρκούν μόνο σε μια τελευταία ανάγνωση.

Υπάρχουν και άλλα αίτια, γεωπολιτικά,  καθαρά πολιτικά, θρησκευτικά , φυλετικά και εθνικιστικά  ή ένας συνδυασμός αιτίων που φυσικά σε μια τελευταία ανάλυση επικαθορίζονται οικονομικά και υλικά από τις συνθήκες του παγκοσμιοποιημένου  ολοκληρωτικού καπιταλισμού.

Η  πρώτη μεγάλη εικόνα και αυτού του επεισοδίου αυτού του πολέμου  είναι η άμεση και έμμεση παρέμβαση των ιμπεριαλιστών δυνάμεων. Όπου ιμπεριαλιστικές δυνάμεις: ΗΠΑ , Ρωσία , ΕΕ , Γερμανία, Γαλλία, ακόμη και η κομμουνιστική Κίνα.

Η δεύτερη μικρότερη εικόνα είναι ο υποιμπεριαλισμός της Τουρκίας που τείνει να εκδηλώσει νεο-οθωμανικές αυτοκρατορικές επιδιώξεις, αυτό δεν αναιρεί τον ρόλο της ως μαντρόσκυλου του ιμπεριαλισμού, απεναντίας θα  έλεγα οι δυο παραπάνω ρόλοι συνδυάζονται.

Αντίστοιχο ρόλο θα έλεγα παίζει και το  Ισραήλ με τον ιμπεριαλιστικό πόλο των ΗΠΑ, αυτό δεν αναιρεί την υπεράσπιση του σιωνιστικού του χαρακτήρα.  Από μια άλλη οπτική ίσως τα ίδια μπορούμε να πούμε και με το σιίτικο Ιράν σε σχέση με την Ρωσία και την Κίνα.

Αυτό που κάνει την διαφορά μεταξύ της Τουρκίας, του Ισραήλ και του Ιράν είναι ο αυτοκρατορικός ρόλος που επιθυμεί να παίξει η Τουρκία του Ερντογάν. Ένα αυτοκρατορικό ρόλο που φιλοδοξεί να ενώσει όλους τους τουρκικούς πληθυσμούς που βρίσκονται σε μια σειρά από χώρες, που όμως ελέγχονται οικονομικά και πολιτικά από την Ρωσία, πχ Αζερμπαϊτζάν,  Ουζμπεκιστάν..κτλ. Ένα  αυτοκρατορικό ρόλο που φιλοδοξεί να παίξει ένα ηγεμονικό πανισλαμικό  ρόλο, ενός ρόλου που θα υπερβαίνει τους σεχταριστικούς διαχωρισμούς σε Σουνίτες και Σιίτες.

Ας σημειωθεί πως γενεαλογικά το  Ισλάμ στην Τουρκία σε σπάνιες στιγμές ήταν φανατικό. Οι Τούρκοι μέσα στο διάβα των ιστορικών χρόνων πέρασαν από το σιίτικο αλεβιτισμό στο Σουνιτισμό, ως απόρροια ενός πολιτικού οπορτουνισμού.  Κατανοώντας πως αν θέλουν να γίνουν ηγέτες του Ισλάμ, θα έπρεπε να εκφράζουν την  κυρίαρχη σουνίτικη οπτική, επιτρέποντας στις ισλαμικές αδερφότητες τους πχ μπεκτασί, να εκφράζουν το αρχετυπικό εξισωτικό σιίτικο Ισλάμ, ενσωματώνοντας τις λαϊκές αντιδράσεις.

Αυτός ο πανισλαμικός και παντουρκικός αυτοκρατορικός  ρόλος που  επιθυμεί να παίξει η σύγχρονη Τουρκία, είναι  και ο λόγος που δεν θέλει να ανοίξει πολεμικό μέτωπο με την Συρία και  το Ιράν.

Μια παράλληλη εικόνα είναι το Συριακό μπααθικό καθεστώς, το καθεστώς των αλαουιτών. Ένα καθεστώς που είναι ταυτισμένο με την σύγχρονη Συρία, με τα κοσμικά εκσυγχρονιστικά χαρακτηριστικά του.

Ένα καθεστώς αραβικού σοσιαλισμού που κράτησε και κρατάει μια φιλορωσικη γραμμή, υπερασπιστή των θρησκευτικών μειονοτήτων απέναντι στο ισλαμικό φονταμενταλισμό.

Ας σημειωθεί πως ο  αλαουτισμός είναι μια φιλελεύθερη εκδοχή σιιτισμού και για αυτό το λόγο στηρίζεται με οποιοδήποτε τρόπο από το Ιράν και τους σιίτες του Λιβάνου.

Και σίγουρα δίχως αυτούς και δίχως την Ρωσία, το καθεστώς του Άσαντ  θα είχε προ πολλού χάσει το πόλεμο από τους φανατικούς ισλαμιστές του isis και όχι μόνο αυτού και η Συρία θα είχε μεταβληθεί σε μια Λιβύη, που αντικρουόμενες φυλετικές και θρησκευτικές ομάδες, σφάζουν και  σφάζονται, εκπροσωπώντας- άμεσα ή έμμεσα- ιμπεριαλιστικά κέντρα.

Στο κέντρο της εικόνας είναι ο λαός των Κούρδων, ένας ακόμη λαός δίχως πατρίδα μετά τους Παλαιστίνιους. Ένας λαός που τον χώρο του οι ιμπεριαλιστές και οι αποικιοκράτες, τον έχουν μοιράσει ανάμεσα σε Τουρκία, Ιράκ, Ιράν, Συρία.

Ένας λαός που παλεύει μια ζωή- με όλα τα μέσα και όλους τους τρόπους- για να αποκτήσει πατρίδα. Έναν αγώνα που είτε δίνει μόνο του, είτε συχνά με την βοήθεια κάποιας μεγάλης δύναμης: Είτε αυτή είναι η ΕΣΣΔ, είτε η Ρωσία , είτε η ΗΠΑ και το Ισραήλ.

Παρόλο, που πρόκειται για τον ίδιο λαό, οι διαφορές στο εσωτερικό τους είναι μεγάλες, τόσο οι ταξικές ,όσο και οι πολιτισμικές και οι πολιτικές διαφορές τους. Πχ στο Ιρακινό Κουρδιστάν υπάρχουν δυο μεγάλες φεουδαρχικές οικογένειες οι Μπαρζανί και οι Ταλαμπανί που σε μεγάλο βαθμό κάνουν κουμάντο. Στην Τουρκία παίζει ρόλο το πρώην μαρξιστικό – λενινιστικό φιλοσοβιετικό PKK, που τώρα εκφράζει τις ελευθεριακές , οικολογικές συνομοσπονδιακές  απόψεις του Μ. Μπούκτσιν. Στην ίδια γραμμή κινούνται και οι Κούρδοι της Συρίας με το παράδειγμα της Ροζάβα.

Η Ροζάβα είναι το μοντέλο μιας συνομοσπονδιακής άμεσης δημοκρατίας που σέβεται τις παραδόσεις, τους λαούς, τις θρησκείες, τις φυλές και τις αιρέσεις, μιας δημοκρατίας που στηρίζεται στην ισότητα ανδρών, γυναικών, μιας οικολογικής δημοκρατίας. Μιας εναλλακτικής δημοκρατικής θεώρησης που είναι βέβαιο πως  δεν μπορεί να κρατηθεί σε μια τόσο μικρή περιοχή, όπως διαφαίνεται από τις τελευταίες εξελίξεις στο Κουρδικό και σίγουρα αποτελεί αγκάθι για τα κράτη και τους ιμπεριαλισμούς.

Σε ένα γενικότερο πλαίσιο μπορούμε να πούμε τα παρακάτω:

Α) Σε ένα μεγάλο βαθμό, πέρα από το μοντέλο της Ροζάβα, και σε αυτό το πόλεμο δεν υπάρχουν καλοί και κακοί, δεν υπάρχουν δίκαιες και άδικες πλευρές.

Β) Η περιπέτεια των Κούρδων έδειξε πως για να νικήσεις χρειάζονται συμμαχίες και πλατιά μέτωπα, αρκεί όμως να μην αλλοτριώνεις την προοπτική και την στρατηγική σου, απόρροια  των συμμαχιών και των μετώπων.  Βέβαια υπάρχουν στιγμές που μπροστά στο ιστορικό χαμό,  ίσως το κάνεις και αυτό, ελπίζοντας μόνο να είναι το λενινιστικό   «δύο βήματα πίσω και ένα μπροστά».

Γ) Δίχως αυταπάτες είμαστε με τους Κούρδους- όχι μόνο γιατί υπάρχει η Ροζάβα, το μοντέλο της Ροζάβας, θα ήμασταν και δίχως αυτό , αλλά γιατί βρέθηκε στο στόχαστρο της Τουρκίας, δίχως πάλι εθνικιστικές και ελληνοκεντρικές οπτικές. Είμαστε με τους Κούρδους, όπως είμαστε με τους Παλαιστίνιους ενάντια στο Ισραήλ και τις ΗΠΑ ή παλαιοτέρα με τους Σέρβους ή τους Ιρακινούς και αύριο θα είμαστε με τους Ιρανούς.

Δ) Αν η Ροζάβα αποτελεί ένα καλό ημιτελές αντιπαράδειγμα , αυτό που απουσιάζει και δυστυχώς φαίνεται πως θα απουσιάζει για μακρόν είναι ένα νέο χειραφετικό παράδειγμα τομή και υπέρβαση όλων των προηγούμενων χειραφετικών παραδειγμάτων. Ένα τέτοιο παράδειγμα / κίνημα θα ήταν πραγματική αντίσταση και ελπίδα

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση