Ελισαφ : Μιλάει για δημοκρατία, αλλά εννοεί την ταξική κυριαρχία του κεφαλαίου

Καταρχήν – όπως και να χει,  εξαιρετικά ενδιαφέρον – έχουν οι ιδεολογικές παρεμβάσεις του δημάρχου Ιωαννίνων, αυτή την φορά στην εφημερίδα «Η.Α»( https://www.agon.gr/apopseis/25212/kalesma-toy-moysi-elisaf-stis-dimotikes-parataxeis-meso/), όχι τυχαία λίγες μέρες από την επέτειο του πολυτεχνείου.

Στην αρχή του κειμένου του ο δήμαρχος Ιωαννίνων μιλάει για την δημοκρατία σε σχέση με το Δήμο. Είναι σαφέστατο πως ανάμεσα στην δημοκρατία  και την ορθή λειτουργία του Δήμου ή του κράτους ή της ένωσης κρατών κτλ υπάρχει σχέση , μια διαλεκτική σχέση , και όπως σε κάθε διαλεκτική σχέση υπάρχει, υφίσταται μια ενότητα και αντίθεση των αντιθετικών οπτικών.

Η δημοκρατία, ως το πολίτευμα του κράτους του δήμου, δηλαδή της κυριαρχίας των δημοτών , μια κυριαρχία που από πολλές πλευρές θυμίζει δικτατορία του προλεταριάτου, δεν βασίζεται στην συναίνεση, αλλά σε αυτή την αντίθεση, στη σύγκρουση των ενεργών δημοτών, των ενεργών μαζών , απέναντι στις εξουσίες, της ολιγαρχίας των λίγων , ακόμη και την ολιγαρχία του δημοτικού συμβουλίου ή του Δήμαρχου, ακόμη και αν ο δήμος ελέγχεται από την αριστερά, την όποια αριστερά , ακόμη και την πλέον επαναστατική.

Η δημοκρατία ως η κυριαρχία του δήμου, η άμεση δημοκρατία των μαζών, στηρίζεται στα άμεσα δημοκρατικά όργανα , στα σοβιέτ , στις λαϊκές και εργατικές επιτροπές που ελέγχουν άμεσα και καθολικά το δήμο.

Κατά συνέπεια ο διάλογος , ο πολιτικός διάλογος αν έχει νόημα και δεν είναι μονόλογος κουφών ή ακόμη χειρότερα  μονόλογοι εξουσιαστών, έχει νόημα- αν και εφόσον- η εξουσία έχει περάσει στους ενεργούς πολίτες, που έχουν το χρόνο και το χρήμα να αυτοκυβερνιούνται  και να ελέγχουν/εξουσιάζουν τους πάσης φύσεως και θέσεως εξουσιαστές.

Και σε αυτό το επίπεδο δεν είναι μόνο ζήτημα κομμάτων, δεν είναι καν ζήτημα των κομμάτων,  αλλά είναι ζήτημα των ταξικών επιλογών, ταξικών συνθηκών, ταξικής εξουσίας.

Και αυτό που λέω δεν είναι καθόλου, μα καθόλου θεωρητικό, είναι ζήτημα καθαρά  πρακτικό. Άραγε πόσο  χρόνο έχει  ο σύγχρονος εργαζόμενος να συμμετέχει στην διοίκηση του δήμου ή στο έλεγχο του δήμου.

Ακόμη και υπήρχαν οι δομές , οι τυπικές δομές  , ο χρόνος δεν υπάρχει, όπως δεν υπάρχει ούτε η ουσιαστική, ούτε η τυπική δυνατότητα να ελέγξουν τα μέσα παραγωγής, την επιχείρηση που  εργάζονται.  Και στο βαθμό που θα μιλάμε για μια τέτοια δημοκρατική  εξουσία, από την παραγωγική βάση θα πρέπει να εκκινήσουμε.

Σε αντίθεση με τα παραπάνω  ο   δήμαρχος Ιωαννίνων  όταν μιλάει για δημοκρατία εννοεί την κοινοβουλευτικής υφής ολιγαρχία που είναι εκφραστής μεγάλων ταξικών ιδιοτελών συμφερόντων.  Και αρχηγός στο επίπεδο του δήμου αυτής της ολιγαρχίας  είναι ο ίδιος.

Ας θυμηθούμε και τον Αριστοτέλη:  η δημοκρατία είναι το παρεκβατικό πολίτευμα  του πολιτεύματος της πολιτείας, της πολιτείας των μέσων, δηλαδή αυτών που έχουν το  χρόνο και την οικονομική δυνατότητα να μετέχουν στην διοίκηση της πόλης.

Για να στηρίξει ο κύριος Ελισάφ  αυτή την άκρως  καθεστωτική οπτική του επαναφέρει μια εκδοχή του αειμνήστου Λάσκαρη, περί της κατάργησης ή της ανυπαρξίας των κοινωνικών τάξεων.

Ο δήμαρχος λέει πως δεν υπάρχουν ταξικά κόμματα  στην Ελλάδα στο βαθμό που δεν υπάρχει σαφής ταξική διαστρωμάτωση, θεωρώντας πως κοινωνικές τάξεις υπάρχουν , μόνο στο βαθμό που υπάρχει βαριά βιομηχανία, λες και η Ελλάδα είναι τριτοκοσμική χώρα. Αυτό βέβαια δεν συνεπάγεται πως σε μια τριτοκοσμική χώρα δεν παράγεται και αναπαράγεται η ταξική καπιταλιστική σχέση , το εναντίον , ιδιαίτερα σε ένα παγκόσμιο σύστημα όπως αυτό του καπιταλισμού.

Η θέση του κ Ελισάφ για την ανυπαρξία ταξικών κομμάτων είναι  μια άκρως κοντόθωρη, φορμαλιστική,  οπτική  στρατευμένη στην κυρίαρχη καθεστωτική αντίληψη. Υπάρχουν δεκάδες κοινωνιολογικές έρευνες πανεπιστημιακών τμημάτων και όχι πολιτικών κομμάτων και οργανώσεων, που μιλάνε για την βαθιά ταξική διαστρωμάτωση της Ελληνικής  κοινωνίας, όπως επίσης για το επίπεδο και το βάθος της βιομηχανικής παραγωγής ή της σύγχρονης βιομηχανικής παραγωγής, αυτής που εμπορεύεται το χρόνο, τις επιθυμίες ή τις ανάγκες.

Δυο μόνο επιπλέον σχόλια: Α) η καταναλωτική, νεοπλουτίστικη  κοινωνία είναι η σύγχρονη δυτική κοινωνία που είναι ακριβώς έκφραση της σύγχρονης βιομηχανίας των επιθυμιών και των αναγκών των εργαζόμενων, και από  αυτή την εκδοχή είναι έκφραση μιας βαθιάς ταξικής κοινωνίας και όχι αταξικών συνθηκών, που επιβάλει μια βαθύτατη ιδεολογική ηγεμόνευση της κυρίαρχης αστικής καπιταλιστικής ιδεολογίας.

Β) Τα κυρίαρχα μαζικά  συστημικά κόμματα – από μια κοινωνιολογική οπτική- είναι σε μεγάλο βαθμό διαταξικά κόμματα. Αυτό δεν τα κάνει αταξικά κόμματα, τα κάνει βαθιά ταξικά κόμματα στο βαθμό που οι πολιτικές που στηρίζουν και εκφράζουν , οι πολιτικές των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων, των συμφερόντων του κεφαλαίου, ενσωματώνουν στις ανάγκες και τις επιδιώξεις τους , τα πλατιά λαϊκά , εργατικά στρώματα και καθυποτάζουν τις λαϊκές και εργατικές ανάγκες.

Κατά συνέπεια το «κοινό καλό» είναι το καλό της εργαζόμενης/ λαϊκής   πλειοψηφίας που αυτοκυβερνιέται σε όλα τα επίπεδα. Το «κοινό καλό» είναι το καλό μιας κοινωνίας,  που  σε ένα μεγάλο βαθμό κινείται στις ράγες της κοινοκτημοσύνης.

Αλλιώς το  «κοινό καλό» είναι  το καλό των ελίτ, το καλό των πλουσίων,  το καλό των αρχόντων , το καλό των ολιγαρχικών, το καλό του δημάρχου.

Σε κάθε περίπτωση με αφήνει αδιάφορο τα κομπρεμί του δημάρχου με την ακροδεξιά κυβέρνηση της ΝΔ, με αφήνουν αδιάφορο οι «μεταγραφές» δημοτικών  συμβούλων , με τι αντίτιμο άραγε.

Είναι βαθιά συστημικά παιχνίδια που κάθε άλλο παρά την δημοκρατία εξυπηρετούν ,  ούτε καν την κοινοβουλευτική δημοκρατία , πόσο μάλλον την πραγματική δημοκρατία της εξουσίας των δημοτών, της εξουσίας των εργαζόμενων πολιτών.

Αντιθέτως εξυπηρετούν την ιδιοτέλεια και σαφώς και την ιδιοτέλεια αυτού που εξουσιάζει, άρα και του δημάρχου Ιωαννίνων.

 Και μην ρωτήσετε τι θα κάνατε εσείς ως αντικαπιταλιστική αριστερά  αν είχατε πάρει το δήμο. Σας απαντώ: Το   πρώτο που θα κάναμε είναι να οργανώσουμε το λαό να μάθει να αυτοκυβερνάται σε σύγκρουση με τα μεγάλα συμφέροντα, και σε πρώτη φάση με τα μεγάλα τοπικά συμφέροντα. Δηλαδή θα κάναμε  το ακριβώς αντίθετο από ότι κάνει ο κύριος Ελισάφ και οι άλλες  κυρίαρχες δημοτικές παρατάξεις.

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση