Ύστερα από 30 χρόνια του ΝΑΡ

Το παρακάτω κείμενο έχει ένα  έντονο βιογραφικό και πολιτικό χαρακτήρα και ελπίζω να μου συγχωρηθεί αυτός ο έντονος βιογραφικός, βιοπολιτικός θα έλεγα ,  χαρακτήρας του κειμένου, αλλά και να μην μου συγχωρεθεί, «never maid the bollocks»,  που έλεγαν και οι φίλοι  «sex pistols» , χα, χα.

Το περασμένο Σάββατο, ακόμη ένα Σαββάτο που δείχνει προς το «Σαββάτο των Σαββάτων», μια ατελείωτη Κυριακή του διαρκούς έρωτα και τεμπελιάς, παρακολούθησα την ανοικτή   πολιτική εκδήλωση για τα 30 χρόνια του ΝΑΡ.

Μια εκδήλωση  με ομιλητές τον Παναγιώτη Μαυροειδή μέλος της Π.Ε. του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση και τον Νίκο Δημητρόπουλο από την Οργάνωση Ιωαννίνων της νΚΑ.

Μια βαθιά  συγκινητική εκδήλωση, ιδιαίτερα με την παρουσίαση ενός βίντεο για τα 30 χρόνια της ιστορίας του, για το πώς ξεκίνησαν , για τους αγώνες που δόθηκαν , για τις προσδοκίες που προδόθηκαν, για αυτά που έμειναν όρθια , για την ελπίδα, την κομμουνιστική ελπίδα,  που έμεινε, που  μένει ζωντανή και μας καθοδηγεί.

Η προσωπική μου δε έποψη είναι πως το βίντεο είπε πιο πολλά πράγματα , παρά οι ομιλίες των σεβαστών μου συντρόφων,  αυτό δεν συνεπάγεται πως μηδενίζω ή ακυρώνω την συνεισφορά τους στην επιτυχία της εκδήλωσης , απλώς επισημαίνω το συναισθηματικό δυναμικό που δημιούργησε η παρουσίαση του βίντεο.

Παρακολουθώντας  το εν λόγω βίντεο κατανόησα πως τα 30 χρόνια παρουσίας του ΝΑΡ- λίγο, πολύ- ταυτίζονται με τα 30 χρόνια της δικής μου πολιτικής παρουσίας, δράσης και στράτευσης στο χώρο της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής αριστεράς.

Την πρώτη δεκαετία μέσα από τις γραμμές της αντισταλινικής, τροτσκιστικής , κομμουνιστικής αριστεράς, την ΟΣΕ και την ΣΟΕ, πιστεύοντας στην οικοδόμηση ή στην αναγέννηση του πραγματικού μπολσεβικισμού που τον έκφραζε ο Τρότσκι σε αντίθεση με τον προδότη, γραφειοκράτη Στάλιν.

Κρατώντας- σε ένα βαθμό- μια απόσταση από κομματικούς γραφειοκρατισμούς και φανατισμούς,  ποτέ μου δεν πίστεψα,  πως η κάθε μικρή συλλογικότητα με τις – ιδιαίτερες αλήθειες της- μπορεί να γίνει , να μετατραπεί  σε ένα καλό τροτσκιστικό ΚΚΕ, όλα μαζί ή κάποια από αυτά, θεωρούσα πως θα μπορούσαν να δημιουργήσουν κάτι νέο.

Για αυτό το λόγο μου είχε κάνει εντύπωση η δημιουργία του ΝΑΡ με το σχεδόν χαώδη ιδεολογικό καμβά, όσο με γοήτευε, τόσο με απωθούσε , αλλά αυτό που με κρατούσε σε απόσταση ήταν ο κρυφός κρυφοσταλινισμός του, ο αντιτροτσκισμός επί της ουσίας, ή αυτό καταλάβαινα.

Από τα παραπάνω συνεπάγεται πως ο «ένθεος» τροτσκιστικός μπολσεβικισμός μου είχε μολυνθεί από το «μικρόβιο» του αναρχικού σχετικισμού/ πλουραρισμού, και δεν το καταλάβαινα, αν και αυτή η «μόλυνση» με έσωσε από το καρκίνο του δογματισμού.

Η μετατροπή της ΟΣΕ σε ΣΕΚ,  με οδήγησε στη «παρέα» της ΣΟΕ , στην «παρέα» της Βίκυς , του Κώστα , της Μάρθας,  του Πάρι και του Σωτήρη, ενώ όταν η «παρέα» του κάστρου διαλύθηκε και κλήθηκα σε «απολογία» από το «γέρο του βουνού» «Γ.Β» για συνεργασία με το ΜΕΡΑ, έμεινα ένας ανέστιος τροτσκιστής.

Ως ανέστιος τροτσκιστής , μολυσμένος από το σχετικισμό / πλουραρισμό , εντάχθηκα στο ΜΕΡΑ, στο Μέτωπο της Ριζοσπαστικής Αριστεράς,  ένα μετωπικό σχήμα της άκρας αριστεράς και ευελπιστούσα να μετατραπεί σε ένα μαζικό σημείο αναφοράς του κόσμου του αντικαπιταλιστικού αγώνα.

Η μετάβαση μου από το ΜΕΡΑ στο ΝΑΡ ήταν μια απλή, αυτόματη,  διαδικασία διατηρώντας όμως την αντισταλινική, τροτσκίζουσα– ελευθεριακή και αυτόνομη- οπτική μου,  και μέσα στις γραμμές του ΝΑΡ Ιωαννίνων.

Αυτό που μου πρόσφερε ή και μου προσφέρει ακόμη το ΝΑΡ είναι η ανεκτικότητα στους ιδεολογικούς και φιλοσοφικούς αναστοχασμούς, τα ψαξίματα, τους προβληματισμούς, τους πειραματισμούς ακόμη και τις «προβοκάτσιες» μου.

Νομίζω- είμαι βέβαιος πως κανένας άλλος πολιτικός χώρος της άκρας αριστεράς ή και γενικά της αριστεράς, πόσο μάλλον το ΚΚΕ, ο Μ-Λ χώρος ή και σε ένα μεγάλο βαθμό ο τροτσκιστικός χώρος  δεν θα είχε το «στομάχι» για κάτι τέτοιο.

Βέβαια μπορεί αυτό να οφείλεται στο γεγονός πως είμαι, πως ζω στα Γιάννινα και όχι στο κέντρο, εκεί που παίζονται πραγματικά τα γεγονότα. Πόσο μάλλον που για χρόνια το ΝΑΡ στα Γιάννενα κρατάει και καλλιεργεί ένα πιο δημοκρατικό , ενωτικό , «οικογενειακό» χαρακτήρα, παρά τις όποιες αδυναμίες του, συχνά απόρροια αυτού του «οικογενειακού» χαρακτήρα του.

Το γεγονός είναι πως το ΝΑΡ ήταν ένα πλουραριστικό σχήμα και σε ένα βαθμό ως ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση,  παραμένει ένα πλουραριστικό σχήμα, παρά την αποχώρηση διάφορων δυνάμεων, που είναι αντιθετικές μεταξύ τους. Ενώ ο πλουραλιστικός του χαρακτήρας είναι η αιτία που παραμένω στις τάξεις του, παρά τις επιμέρους διαφωνίες που έχω.

Μιλάω για την έννοια του πλουραρισμού , αυτή την έννοια που ο μέσος κομμουνιστής, ακόμη και ο πλέον ανοικτός ή ελευθεριακός, ακόμη και ο πλέον ανοικτός Νηρίτης δεν αντέχει να ακούει.

Και να πια είναι η κατάσταση αυτή την στιγμή, ύστερα από 31 χρόνια πολιτικής στράτευσης : Ενώ ως σκεπτόμενη σωματικότητα ρέπω σε ένα ακόμη πιο ανοικτό- αναρχικό – πλουραρισμό, δίχως να εγκαταλείπω την οπτική της αταξικής- κομμουνιστικής και αναρχικής- χειραφέτησης και του αντικαπιταλιστικού αγώνα , το ΝΑΡ για την κομμουνιστική απελευθέρωση, επιχειρεί να ξαναδιαβάσει και να ανανεώσει το κομμουνισμό του 20ου αιώνα , να κρατήσει τις καλύτερες παραδόσεις της παράδοσης του κομμουνιστικού κόμματος/ προγράμματος.

Όχι δεν είμαι σίγουρος πως η παράδοση του δημοκρατικού, αναρχικού πλουραρισμού μπορεί να συνδυαστεί με την κομμουνιστική, αναρχική χειραφέτηση είμαι όμως σχεδόν σίγουρος πως η κομμουνιστική επαναθεμελίωση είναι αναγκαιότητα να έχει πιο ριζικά, βαθιά χαρακτηριστικά- μεταμαρξιστικά, μεταλενινιστικά-  χαρακτηριστικά.

Αν το ΝΑΡ ανέδειξε την τριπλέτα κόμμα- μέτωπο- κίνημα, με κομμουνιστικό κόμμα/ πρόγραμμα να θεωρεί πως παίζει ένα καθοριστικό ρόλο, προσωπικά παραμένω πεισμένος πως το καθοριστικό ρόλο συνεχίζει να  το παίζει το μέτωπο και το κίνημα, το αντικαπιταλιστικό μέτωπο και το αντικαπιταλιστικό κίνημα.

Και για αυτό το λόγο είναι σημαντική η ανάπτυξη και η ενδυνάμωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και η μετατροπή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε ένα δημοκρατικό πλουραριστικό αντικαπιταλιστικό κόμμα.

Ναι έχω μπει σε ένα βαθύ σκεπτικισμό , παραμένω όμως πιστός στην ελπίδα , στην αντικαπιταλιστική κομμουνιστική ελπίδα και το ΝΑΡ μαζί με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ συνεχίζουν με συνέπεια να την υπηρετούν.

Αφήστε μια απάντηση