Ναι σε πρόσφυγες και μετανάστες, όχι στο φασισμό και τον ρατσισμό

Στο παρακάτω κείμενο θα επιχειρήσω με σοβαρότητα και με ρεαλισμό να απαντήσω στο παρακάτω ερώτημα “ανοικτά”‘ ή “κλειστά” σύνορα,

ένα ερώτημα που από πολλές πλευρές μου φαντάζει αν όχι  ψευτοδίλημμα,  σίγουρα όχι το κυρίως ερώτημα:

Το ότι γεννήθηκα  σε αυτή την χώρα που την λένε Ελλάδα είναι ένα τυχαίο γεγονός που δεν με κάνει περήφανο ούτε με κάνει να ντρέπομαι:  Περήφανο με κάνει το γεγονός πως σε αυτή την χώρα γεννήθηκε η Δημοκρατία, γεννήθηκαν, έζησαν και έδρασαν σπουδαίοι φιλόσοφοι, ποιητές , λογοτέχνες και επαναστάτες.  Περήφανο αλλά και σκεπτικό με κάνει το γεγονός πως η γεωγραφία και η γεωπολιτική  της χώρας την έχει κάνει τμήμα της παγκόσμιας ιστορίας, με θετικά, αλλά και αρνητικά δυστυχώς χαρακτηριστικά.

Ντρέπομαι, νιώθω οργή ,  για το γεγονός, πως η πλειοψηφία του Ελληνικού πληθυσμού δεν εκδήλωσε, δεν εκδηλώνει και πιθανόν να μην εκδηλώσει αυτή την αναγκαία αγωνιστικότητα  , αυτή την γενναιότητα, την ανοικτότητα , την τόλμη και την ανθρωπιά,  απέναντι σε όποιον δεν της ταιριάζει στα μέτρα της. Και φυσικά δεν μιλώ μόνο τους μετανάστες και τους πρόσφυγες αλλά και στα ΑμεΑ , στους ΛΟΑΤΚΙ, σε κάθε μορφή και είδους μειονότητα.

 Αναφέρομαι στην πλειοψηφία και όχι για τις δυο μειοψηφίες που συγκρούονται ανοικτά.  Από την μια οι φασίστες και οι ρατσιστές και από την άλλοι οι αντιρατσιστές, οι αριστεροί και οι αναρχικοί.

 Δυστυχώς σε ένα μεγάλο βαθμό οι πρώτοι σε αυτή την φάση επιδρούν σε μεγαλύτερο βαθμό στη πλειοψηφία  της κοινωνίας σε σχέση με τους δεύτερους, απόρροια και αντικειμενικών συνθηκών, αλλά και υποκειμενικών λαθών και αδυναμιών.

Ο πόλεμος δεν έχει κριθεί ,και η Ελληνική ιστορία έχει δείξει πως σε συγκεκριμένες συνθήκες, σε συγκεκριμένες στιγμές, οι δυνάμεις της εξέλιξης και του πολιτισμού στο τέλος επικράτησαν και οι δυνάμεις της βαρβαρότητας έχασαν.  Και αυτή την στιγμή είναι καθήκον μας να δώσουμε την δική μας απάντηση, προς όφελος και από την οπτική της ανθρωπότητας, της ενοποίησης της ανθρωπότητας.

Βέβαια για να συμβεί αυτό θα πρέπει να κινηθούμε , με τόλμη και με σύνεση, αναγνωρίζοντας πως :

Α) Παρά τις καλές προθέσεις και τις αξίες , αυτό που επικαθορίζει τελικά  τα γεγονότα ,  είναι τα υλικά συμφέροντα καθώς και οι σχέσεις εξουσίας και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αντιμετωπίζουμε τα πράγματα με ένα βαθύ σκεπτικισμό και να μην πιστεύουμε στην αγιότητα των ανθρώπων και των καλών προθέσεων.

 Δίχως αυτό από την άλλη να μας μετατρέπει σε φοβικούς ή μισάνθρωπους, καθώς τόσο τα πρώτα όσο και τα δεύτερα δεν διαμορφώνουν μια παγιωμένη  κατάσταση πραγμάτων,  αλλά γεννούν δυναμικές που δύναται να εξελιχθούν έτσι ή αλλιώς και είναι στο χέρι μας να πάνε έτσι ή αλλιώς.

Β) Ζούμε ένα πόλεμο, είμαστε τμήμα ενός πολέμου που εξελίσσεται στην γειτονία μας . Αυτά που συμβαίνουν στον Έβρο και στα νησιά είναι το τίμημα που πληρώνουμε ως χώρα στην συμμετοχή μας στο πόλεμο.

Είναι το τίμημα που πληρώνουμε ως χώρα σύμμαχος των ΗΠΑ/ ΝΑΤΟ, ως μέλος της λυκοσυμμαχίας της ΕΕ.  Σε μια άλλη εκδοχή το ζήσαμε το 2010-2015, τώρα ζούμε μια άλλη εκδοχή που είναι πιθανόν να πάρει και πιο θερμή μορφή.

Γ) Μπορεί να είμαστε τμήμα ενός ιμπεριαλιστικού πολέμου δια αντιπροσώπων, αλλά ευτυχώς ακόμη δεν είδαμε στην χώρα μας τις πλέον θερμές εκδοχές του. Και από αυτή την οπτική η χρησιμοποίηση των μεταναστών και των προσφύγων στα γεωπολιτικά παιχνίδια της Τουρκίας δεν συνιστά εισβολή.

 Και είμαι σίγουρος – πως όταν και αν συμβεί- οι πρώτοι που θα εξαφανιστούν θα είναι οι φασίστες και οι ρατσιστές που κάνουν τώρα το «μάγκα» απέναντι στους ταλαίπωρους με την βοήθεια Γερμανών και άλλων ευρωπαίων ναζί και φασιστών και την στήριξη της κυβέρνησης του Μητσοτάκη.

Δ) Είμαι και νιώθω διεθνιστής, ο εχθρός βρίσκεται στην ίδια μου την χώρα. Δίχως να ξεχνώ το ρόλο του Ερντογάν και της Τουρκίας, θέτω ως πρώτο στόχο την κυβέρνηση του Μητσοτάκη, αντίστοιχα πράττει και από εκεί η Τούρκικη αριστερά με την κυβέρνηση Ερντογάν .

Και αυτό έχει ως συνέπεια την  απόρριψη

1) Του φασισμού, του ρατσισμού,  την πολιτική των «κλειστών συνόρων», την δολοφονική απανθρωπιά των «κλειστών συνόρων». Την δολοφονική πολιτική της ΝΔ, Βελόπουλου, ΧΑ…που δίνει όπλα στα «τάγματα εφόδου», την απόρριψη του κρατικού/ παρακρατικού φασισμού και της τρομοκρατίας.

2) Εξίσου όμως απορρίπτω και θα πρέπει να απορρίψουμε  την αφελή πολιτική θέση για το άνοιγμα των συνόρων της χώρας. Είναι διαφορετικό πράγμα η ταξική αλληλεγγύη ή πολιτική της ανθρωπιάς, της ενσωμάτωσης στο κοινωνικό ιστό των μεταναστών και των προσφύγων και άλλο ανοικτά σύνορα για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες της Ελλάδας.

Μπορεί ακόμη το ποσοστό μεταναστών και προσφύγων να είναι μικρό,  σε σχέση με το πληθυσμό , και σίγουρα οι δυνάμεις της χώρας  να αντέχουν και άλλο,   μόνο που  ανοικτά σύνορα της Ελλάδος,  με  την υπόλοιπη Ευρώπη να τα έχει κλειστά , σημαίνει μετατροπή της Ελλάδος σε ένα απέραντο στρατόπεδο «γυμνής σάρκας».

Είναι αναγκαιότητα να ανοίξουν τα Ευρωπαϊκά σύνορα , είναι αναγκαιότητα τα ευρωπαϊκά κοινωνικά κινήματα με οποιοδήποτε τρόπο,  να διεκδικήσουν το αυτονόητο: Στοπ στο πόλεμο, στο φασισμό, τον νεοφιλελευθερισμό  και ανοίξτε τα σύνορα σε πρόσφυγες και μετανάστες.  Και από αυτή την οπτική είναι χρήσιμο το αίτημα των «ανοικτών συνόρων», μαζί με το στοπ στο πόλεμο και για τα ντόπια κοινωνικά  κινήματα.

3)   Η  αντικαπιταλιστική, αντιιμπεριαλιστική,  κομμουνιστική αριστερά της χώρας μου  θα πρέπει με σοβαρότητα  να θέσει ένα ερώτημα στο εαυτό της: Τι θα έπραττε η ίδια αν είχε την εξουσία, με την Ευρώπη, την ΕΕ , να έχει κλεισμένα τα σύνορα, με τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις  και την Τουρκία να παίζουν το  παιχνίδι τους.

Η απάντηση στο ερώτημα, δεν δύναται παρά με ρεαλισμό να απορρέει  μέσα από την παρακάτω οπτική: Γραμμή ταξικής, διεθνιστικής αλληλεγγύης σε πρόσφυγες και μετανάστες, άμεσα συνδυασμένη με την πολιτική της αντικαπιταλιστικής ανατροπής/ επανάστασης. Πολιτική  ανατροπής της κυβέρνησης και κάθε αστικής κυβέρνησης, πολιτική της εξόδου από ΕΕ- ΝΑΤΟ – ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς. Οικοδόμηση αμεσοδημοκρατικών εργατικών δομών οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής  εξουσίας.

Και με βάση αυτή την απάντηση να διεκδικήσει την λαϊκή ηγεμονία της πλειοψηφίας του πληθυσμού που σήμερα βρίσκεται στα χέρια των αστικών δυνάμεων.

Αφήστε μια απάντηση