στο ορίζοντα της κοινωνικής ενσυναίσθησης

 Δυστυχώς και ευτυχώς ο ιός που μας απειλεί επιβεβαιώνει την ανωτερότητα του δημοσίου – κρατικού- τομέα της υγείας. Δίχως το δημόσιο – κρατικό – τομέα της υγείας το σύστημα θα είχε καταρρεύσει και τώρα θα ζούσαμε μια απίστευτα – μεγάλη- τραγωδία.

Είναι φανερό πως με τους περιορισμούς και τις πειθαρχήσεις δίνουν χρόνο στο σύστημα υγείας για να αντέξει την εκθετική αύξηση των κρουσμάτων, έτσι ώστε να μην κλατάρει και οδηγηθούμε σε τραγωδίες.
Και τώρα ας φανταστούμε κάτι που δεν ισχύει, ας φανταστούμε ένα κράτος, μια πολιτεία που αντί να ενισχύει τους καπιταλιστές, αντί να δίνει τα χρήματα στις τράπεζες, αντί να πληρώνει το χρέος, αντί να προσλαμβάνει μπάτσους, ενίσχυε την δημόσια υγεία.
Ε αν αυτό συνέβαινε, ο ιός θα φάνταζε λιγότερο επικίνδυνος, και το σύστημα υγείας, θα ήταν πιο ισχυρό για να αντέξει.
Και αυτό πρέπει να κρατήσουμε για το μέλλον όταν περάσει ο ιός και οι πρώην νεοφιλελεύθεροι και νυν κρατιστές , θα ξανάρθουν στα ίσια τους και θα ξαναγίνουν ντούροι νεοφιλελεύθεροι και τότε θα τους δώσουμε το μάθημα που πρέπει, τότε όχι τώρα
Τώρα , σε αυτές τις συνθήκες , σε αυτά τα δεδομένα ως άτομα και ως συλλογικότητες πρέπει να λειτουργήσουμε με ευθύνη, ατομική και κοινωνική ευθύνη, με κοινωνική ευαισθησία , με κοινωνική ενσυναίσθηση.
Το να μείνουμε σπίτι μας, δεν είναι αναγκαία μια ατομική λύση, δεν είναι κλείσιμο στο εαυτό μας, δεν είναι απόσυρση από τα κοινά, δεν είναι πειθάρχηση στο κράτος και την εξουσία, δεν είναι βιοπολιτική συνθήκη ή μπορεί να είναι και αυτό ,αλλά στις σημερινές συνθήκες δεν είναι μόνο αυτό ή δεν είναι καν αυτό.
Και ίσως αποκτήσει μια άλλη βιοπολιτική δυναμική συγκρουσιακή με την οπτική και την στάση της άβουλης πειθάρχησης ή της στάσης του “ότι φάμε, ότι πιούμε και ότι..”
Είναι κοινωνική ευθύνη και κοινωνική ενσυναίσθηση στους πιο ευάλωτους, στους ΑμεΑ, στις ευπαθείς ομάδες , στους ανήμπορους ανθρώπους, είναι καθήκον μας.
Και οι συλλογικές διαδικασίες, οι πορείες και οι συγκεντρώσεις, καθαρά και ξάστερα, σε ένα βαθμό μπορούν να περιμένουν.
Έτσι κι αλλιώς- κακά τα ψέματα- σε αυτή την συγκυρία, σε ένα μεγάλο βαθμό , αποτελούν συμβολικές δράσεις και ενέργειες .
Ε σε αυτές τις συνθήκες ως τέτοιες, μπορούν να μην γίνουν και να επιλεχτεί μια άλλου τύπου συμβολική ενέργεια και δράση που θα έχει το ίδιο ή και ανώτερο αποτέλεσμα.
Και αυτή η στάση ευθύνης και υπευθυνότητας δύναται να έχει μεγαλύτερη επιδραστικότητα σε σχέση με κάποιες δράσεις που κινούνται στο πλαίσιο της κοινωνίας του θεάματος.
avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση