τα δύσκολα και τα σπουδαία είναι μπροστά μας, υπομονή.

Κάποια –όσο γίνεται- μικρά σχόλια για αυτό που ζούμε:

Ζούμε σε μια περίοδο ιογενούς πολέμου , ενός πολέμου που όπως κάθε πόλεμος έχει αλλάξει και  θα αλλάξει ακόμη πιο ριζικά τις συνθήκες ζωής μας , ακόμη και τον ίδιο τον καπιταλισμό. Αυτή τη στιγμή είναι νωρίς να δούμε τι ακριβώς θα αλλάξει, αν και κάποια στοιχεία ήδη διαφαίνονται.

Η αποτυχία της ΕΕ να δώσει απαντήσεις προς όφελος των χωρών που πλήττονται βαθαίνει την κρίση της, παρά το γεγονός της μερικής – έστω- άρσης της  δημοσιονομικής  ακαμψίας της. Η αποτυχία της εδράζεται στην τεράστια διαφορά του πλούσιου Βορρά και του πιο φτωχού νότου.

Την ίδια αποτυχία βιώνει ο παγκόσμιος ηγεμόνας η ΗΠΑ , που ούτε καν δεν επιχείρησε να βοηθήσει τις πληττόμενες περιοχές, απεναντίας συνέχισε τον πόλεμο στην ΚΙΝΑ που από πληττόμενη περιοχή , βοηθάει όσο μπορεί τις χώρες που  τις κτυπάει ο ιός.

Κατά συνέπεια έχουμε μια επιστροφή στο έθνος – κράτος,  αλλά και σε μια άλλου τύπου παγκοσμιοποίηση, μιλάω για την συνεργασία τω επιστημών να βρουν απαντήσεις στην ιογενή επίθεση.  Συνεργασία που υποσκάπτεται από την κεφαλαιοκρατική συνθήκη  που θέτει ως πρώτιστο στόχο το κέρδος και όχι την συνεργασία και την αλληλοβοήθεια.

Ύστερα από το πέρας την ιογενούς επίθεσης τίποτε δεν θα είναι ίδιο και στις νέες συνθήκες  θα ξαναναμετρηθούν οι κυρίαρχες οικονομικές  πολιτικές με τις εναλλακτικές.  Θα αναμετρηθούν ένας νέος νεοφιλελευθερισμός με μια νέα σοσιαλδημοκρατία  ή αν υπάρξει με ένα νέο επαναστατικό πρόταγμα.

Η ιογενής πόλεμος ανέδειξε την κυρίαρχη και καθοριστική σημασία του κράτους σε κάθε εκδοχή του ή ακόμη πιο πολύ το στοιχείο της βιοπολιτικής ή της βιοεξουσίας σε κάθε μορφή της. Από μια οπτική ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός είναι ακόμη πιο ολοκληρωτικός ακόμη και αν οι ολοκληρώσεις μπαίνουν σε κρίση, λόγο του πιο ολοκληρωτικού χαρακτήρα του.

 Σε σχέση με την απαγόρευση: Ως ελευθεριακός κομμουνιστής μισώ κάθε είδους απαγόρευση,  μόνο που για να λειτουργήσει αυτό θα πρέπει η πλειοψηφία της κοινωνίας να είναι συνειδητοποιημένη , γνωρίζοντας φυσικά πως αυτή η συνειδητοποίηση θα απ΄ έρθει μέσα από την μάθηση, την άσκηση, την έξις. Και αυτό σίγουρα δεν γίνεται σήμερα και ούτε  η εξουσία που κυριαρχεί το επιθυμεί.

Ταυτόχρονα και πάλι  ως ελευθεριακός κομμουνιστής είμαι αντίθετος σε κάθε μορφή κυριαρχίας της τεχνοκρατίας, ούτε καν της ιατρικής τεχνοκρατίας, και όπως είπε ένας καλός φίλος ο Φεγεράμπεντ αν έβλεπε αυτή την κατάσταση θα αυτοκτονούσε.

 Ο Φεγεράμπεντ- αυτός ο πλουραλιστής, αντιδογματικός αναρχικός- ευελπιστούσε σε μια δημοκρατική κοινωνία και αυτό δεν ισχύει σε καμιά γωνιά του πλανήτη.  Η δημοκρατική κοινωνία χρειάζεται δημοκράτες, η αναρχική κοινωνία αναρχικούς και η κομμουνιστική κοινωνία κομμουνιστές .

Ταυτόχρονα είμαι και ρεαλιστής και έτσι πρέπει να τα προσεγγίσουμε τα ζητήματα. Το ερώτημα που θα πρέπει να θέσουμε στο εαυτό μας είναι τι θα πράτταμε αν εμείς ήμασταν στην κυβέρνηση σε αυτές τις συνθήκες.

Όχι δεν θα ξεκινάγαμε από καμιά μορφής απαγόρευση, αλλά από σχολαστικό έλεγχο όλων των άρρωστων και αυτών που ήρθαν σε επαφή και είχαν σχέση, καλύτερα να θέσεις σε περιορισμό μισό εκατομμύριο ανθρώπους, παρά δέκα εκατομμύρια ανθρώπους.

Και αυτό θα γίνονταν με κάθε οικονομικό τίμημα ακόμη και αν χρειάζονταν να έρθεις σε ρήξη με τους δανειστές , τα ιδιωτικά κεφάλαια και τον οποιοδήποτε.  Και φυσικά αυτό συνεπάγεται πάση θυσία, και με οποιοδήποτε πολιτικό και οικονομικό κόστος, ενίσχυση της δημόσιας  υγείας με υλικά και ανθρώπινο δυναμικό.

Ε ναι αν στην συνέχεια χρειάζονταν και μια πιο συνολική απαγόρευση θα ξεκινάγαμε από τις μαζικές εστίες συνωστισμού και αυτές δεν είναι τα μπαρ, τα πάρκα και οι παραλίες, τα τελευταία είναι και στο καθαρό αέρα, αλλά οι επιχειρήσεις, τα σ/μ ,   τα εργοστάσια και οι εκκλησίες.

Αυτό δεν το κάνει η κυβέρνηση και τα ρίχνει στην ατομική ευθύνη,  που   ναι μεν υπάρχει αλλά δεν είναι το κυρίαρχο  ζήτημα. Η δημόσια υγεία, άγρια κτυπημένη από τα μνημόνια, δεν ενισχύεται όσο θα έπρεπε και μάλλον δεν θα ενισχυθεί.

Η απαγόρευση ήταν και είναι ένα κόλπο , ένα βιοπολιτικό- θεαματικό- τρικ, η πλειοψηφία κάνει ότι έκανε, απλώς δίνει λόγο στο κράτος, στους μηχανισμούς έλεγχου. Χάρη στην μειοψηφία αυτών που δεν κράταγαν τα προβλεπόμενα – που σε ένα βαθμό και αυτό φουσκώθηκε- φτάσαμε στο σημείο να δίνουμε λόγο για το που θέλουμε να πάμε. Και αυτό το καλοσύστημα θα το κρατήσει και για άλλες στιγμές.

Και είναι ένα κόλπο γιατί το σύστημα που παράγει εμπορεύματα συνεχίζεται, και οι εστίες συνωστισμού στους παραγωγικούς χώρους ,δεν έχουν μειωθεί και ούτε θα μειωθούν. Ακόμη και ο κατάλογος των ευπαθών ομάδων που δικαιούνται άδεια είναι λειψός, τα ΑμεΑ πχ είναι εκτός.

Επίσης καμιά μέριμνα δεν υπάρχει ούτε για τους μετανάστες/ πρόσφυγες , ούτε για τους φυλακισμένους, πολυπληθείς εστίες συνωστισμού, άρα επικίνδυνες εστίες για να επεκταθεί ο ιός, φυσικά θα μου πείτε ποιος χέστηκε για τους μετανάστες/ πρόσφυγες και τους φυλακισμένους.

Το ξαναλέω , φιλοσοφικά, πολιτικά και οντολογικά δεν είμαι υπέρ των απαγορεύσεων, αλλά στο βαθμό που πρέπει να υπάρξουν, τότε να γίνουν με το σωστό τρόπο και όχι όπως  το πράττει η κυβέρνηση της ΝΔ ως θέαμα, θέτοντας στο στόχο τους μικρομεσαίους , αφήνοντας στο απυρόβλητο το μεγάλο κεφάλαιο, και ακάλυπτους την πλειοψηφία των εργαζόμενων που συνεχίζουν να εργάζονται, με κίνδυνο την υγεία τους.

Κατά συνέπεια υπομονή, κρατάμε αυτά που είναι αναγκαία για την υγεία μας και για την υγεία του συνόλου  και ετοιμαζόμαστε να αναμετρηθούμε με οποιοδήποτε τρόπο με αυτές τις πολιτικές και δυνάμεις που οδήγησαν στην διάλυση της δημόσιας υγείας.

Και κάτι τελευταίο αν και θα έπρεπε να μπει πρώτο: Όταν λέω κάνουμε υπομονή ή μένουμε σπίτι δεν σημαίνει πως δεν μένουμε ενεργοί και δραστήριοι, το εναντίον και είμαστε ενεργοί και δραστήριοι, είμαστε οπλισμένοι με το όπλο πάρα πόδας, ακολουθώντας την πολιτική των θέσεων και όχι των κινήσεων.

avatar

Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

Αφήστε μια απάντηση