Για την πρωτομαγιά του ΚΚΕ/ΠΑΜΕ

Η αφορμή για το παρακάτω σχολιασμό είναι η παρουσία , η εκδήλωση, του ΚΚΕ/ΠΑΜΕ στην φετινή  Πρωτομαγιά στο σύνταγμα.

Πρόκειται για μια εκδήλωση που συζητήθηκε, επικρίθηκε αλλά και θαυμάστηκε, προσωπικά δεν με εξέπληξε ούτε θετικά, ούτε αρνητικά, παρόλα αυτά αποτελεί μια μεγάλη  ευκαιρία για ένα πολιτικό/ φιλοσοφικό στοχασμό.  Και από αυτή την οπτική ναι πρόκειται για  επιτυχημένη πολιτική εκδήλωση/ παρουσία  που μόνο το ΚΚΕ είχε και έχει την οργανωτική ισχύ να κάνει και δεν μπορεί να μας εκπλήσσει, το ζητούμενο είναι αν αυτό χρειαζόμαστε.

Κάποιοι επικριτές είδαν στην εκδήλωση  μια πειθαρχία χιτλερικού  τύπου  , άλλοι Σταλινικού  τύπου, άλλοι ακολουθώντας άμεσα ή έμμεσα, ρητά ή άρρητα, την θεωρία περί ολοκληρωτισμού της Χ. Άρεντ , και τα δυο.

Νομίζω πως δεν είναι ούτε το ένα, ούτε το άλλο , ούτε και τα δυο. Νομίζω πως πρόκειται για μια επίδειξη πειθάρχησης, με αποδέκτες α) το κομματικό επιτελείο, β) τους «πάνω», γ) τους «κάτω», μια επίδειξη πειθάρχησης ενταγμένη στους νόμους και της διαδικασίες της «κοινωνίας του θεάματος», η πολιτική ως θέαμα, ως αναπαράσταση ,  ως εμπόρευμα.

Η πειθάρχηση είναι μια εσωτερική διαδικασία ενταγμένη πλήρως στα βιοπολιτικά δεδομένα της σύγχρονης κοινωνίας,  όπως θα την έθετε και ο Φουκώ.  Την ίδια στιγμή η πειθάρχηση ως διακυβερνητικότητα στην σημερινή φάση της απολυτής υπαγωγής του «κοινωνικού είναι» και του «κοινωνικού σώματος» στο κεφάλαιο  μετατρέπεται σε πολλαπλότητα διαδικασιών εσωτερικού και εξωτερικού ελέγχου.   Και από αυτή την οπτική οι παραπάνω μηχανισμοί  εσωτερικού και εξωτερικού ελέγχου προσιδιάζουν σε μια ολοκληρωτική καπιταλιστική κοινωνία.

Τι σχέση όμως έχουν αυτά με την λογική του λενινιστικού  δημοκρατικού συγκεντρωτισμού που πρεσβεύει το ΚΚΕ και όλα τα κόμματα/ οργανώσεις που ακολουθούν αυτή την κυρίαρχη οπτική του σοβιετικού μαρξισμού και εδώ δεν εξαιρώ την πολιτική «οικογένεια» μου

Ιδεολογικά και ανθρωπολογικά έχει αναφερθεί αν όχι μια ταύτιση, τουλάχιστον  μια αλληλοσυσχέτιση μεταξύ της εργοστασιακής πειθαρχίας και της κομματικής πειθαρχίας του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού  , τόσο με θετικές προβολές ,όσο και αρνητικές προβολές.

Στην σημερινή εποχή έχουν γίνει τεράστιες αλλαγές στην εργοστασιακή πειθαρχία  στα πλαίσια αυτού που οι αυτόνομοι και οι μετααυτόνομοι ονομάζουν «κοινωνικό εργοστάσιο», κατά συνέπεια μάλλον ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός δεν αντιστοιχεί με την σημερινή δυνατότητα στράτευσης του πληθυντικού – και πολλές φορές-νομαδικού,  παγκόσμιου και τοπικού γνωσιακού και σωματικού  προλεταριάτου. Και αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι συλλογικότητες του ιστορικού κομμουνισμού.

Από μια άλλη οπτική τώρα• αυτό που επέδειξαν τα μέλη του ΠΑΜΕ/ ΚΚΕ είναι εξωτερική, εσωτερική πειθάρχηση , έλεγχος ή πειθαρχία λόγω εσωτερικής- πολλές φορές μεταφυσικής- πίστης στο σκοπό και στο στόχο που πρεσβεύει το κόμμα του ΚΚΕ;

Η απάντηση δεν είναι εύκολη, ούτε απλή, ούτε μονοσήμαντη. Δεν υπάρχουν ξεκάθαρα όρια μεταξύ των πλευρών και των οπτικών της αυτοπειθάρχησης λόγω πίστης και της εξωτερικής πειθαρχίας  ή του έλεγχου, όλα τα παραπάνω δεν είναι χωρισμένα με σινικά τείχη, όπως  δεν είναι διαχωρισμένη η τάση της χειραφέτησης από την τάσης της υποταγής.

Όλα τα παραπάνω κρίνονται κάθε φορά στην πράξη  κατά πόσο ο ίδιος ο κομματικός μηχανισμός λειτουργεί ως μια εξωτερική δύναμη εξουσίας , ως μια δύναμη «μυθικής βίας» που αναπαράγει τους εξουσιαστικούς μηχανισμούς ή λειτουργεί ως μια δύναμη «θεϊκής βίας»  που καταργεί την εξουσία και την εκμετάλλευση.  Η «μυθική» και η «θεϊκή» βία είναι παρμένες από μια μεσσιανική οπτική , που έχει αναπτύξει ο Μπένγιαμιν.

Και πάλι βέβαια σε ένα μεγάλο βαθμό ισχύει το για αλλού ξεκινήσαμε και αλλού η ζωή μας πάει. Κάτι που ξεκίνησε με μια άλλη οπτική,  οι αντικειμενικές ή υποκειμενικές συνθήκες ή το εργοστάσιο επιθυμιών αλλάζουν την ρότα από την «θεϊκή βία» στην «μυθική βία», ναι είναι πιο εύκολη η μετάβαση στην «μυθική βία».

Για να το πω πιο απλά και κάπως διαφορετικά: Πιο εύκολα οι σωτήρες γίνονται γραφειοκράτες, παρά το αντίθετο, όπως άλλωστε έχει αποδείξει η εποποιία και η  τραγωδία  του ιστορικού  κομμουνισμού του 20ού αιώνα.

Φυσικά αυτό σε κάποιους , σε κάποιες δυνάμεις, φαντάζει αντικομουνισμός και έχουν κάθε δικαίωμα να φαντάζονται και να το πιστεύουν,  μόνο που τα ιστορικά στοιχεία δυστυχώς είναι αμείλικτα και δεν αφορά μόνο τις επαναστάσεις του 20ου αιώνα, αλλά κάθε επανάσταση που έχει γίνει στο παρελθόν  και θα γίνει στο μέλλον.

Αυτό πάλι δεν μηδενίζει την αξία και την υπεραξία των επαναστάσεων, ως ατμομηχανών της κοινωνικής εξέλιξης, το εναντίον, απλώς θέτει τα όρια τους που σταματούν την κοινωνική εξέλιξη, μέχρι την στιγμή που η κοινωνική/ τεχνολογική και κάθε  είδους εξέλιξη συμβαδίσει με την αναγκαία πνευματική ωριμότητα

Σε ένα γενικότερο πλαίσιο βέβαια μπορούμε να πούμε μετά  βεβαιότητας: Από μόνη της ούτε η πειθαρχία , ούτε ο καταναγκασμός – σε ένα μεγάλο βαθμό- δεν είναι θετική/ος ούτε αρνητική/ος. Τόσο η πειθαρχία ή και καταναγκασμός είναι αναγκαία/ος στα πλαίσια του «κοινωνικού είναι», στα πλαίσια ενός κρατικού και κομματικού σώματος.

Αυτό που κάνει την διαφορά όμως είναι η δημοκρατία, η δημοκρατία ως μέθοδο και διαδικασία οργάνωσης, η δημοκρατία ως «μομφή ζωής», η δημοκρατία ως σωματικότητα, ακόμη και τρόπος παραγωγής του «κοινωνικού είναι»

Και από αυτή την οπτική ξανατίθενται τα σχεδόν θεμελιώδη ερωτήματα:

Α) Είναι δυνατή μια διαδικασία απελευθέρωσης ή και η ίδια η απελευθέρωση και κάτω από ποιες προϋποθέσεις;

Β) Αν είναι δυνατή  είναι δυνατή χάρη στην ίδια την αυτενέργεια των εργατών/ιών ή ένας οργανισμός, ένα κόμμα αναλάβει για λογαριασμό τους;  Στη πρώτη περίπτωση εκδηλώνεται η τάση της πολλαπλότητας, της πλυθυντικότητας, της πλουραλιστικότητας, η τάση της Δημοκρατίας στην δεύτερη του ενός, της μοναδικότητας, της ιεραρχίας, ένας πολιτικός πλατωνισμός,

Γ) Σε κάθε περίπτωση είναι αναγκαίο να γνωρίζουμε πως τόσο πρώτη περίπτωση, όσο και στην δεύτερη η υπόθεση είναι σε συνεχή διακινδύνευση και παραμένει ανοικτό διακύβευμα, ιστορικά μέχρι στιγμής έχει δοκιμαστεί η δεύτερη περίπτωση με μάλλον τραγικά αποτελέσματα. Ο ι χώρες που παραμένουν σε αυτή την ιδιότυπη κατάσταση έχουν αλλάξει το χαρακτήρα τους, ακόμη και η ηρωική Κούβα…., που κρατιέται ζωντανή και ηρωική γιατί σε ένα βαθμό βασίστηκε στην τάση της δημοκρατικής αυτενέργειας των εργατών/ιων.

Επί του συγκεκριμένου:  Παρά την θεαματικότητα της δράσης του ΚΚΕ/ΠΑΜΕ με την γραμμή της «δια αντιπροσώπων» αγωνιστικής εκπροσώπησης , ανέδειξε την έννοια της υγείας του πλήθους,  ως στοιχείο της αγωνιστικής οργάνωσης του.

Απέναντι στην παραπάνω στάση η απάντηση δεν είναι το «χύμα στο κύμα»… η εργοδημοκρατική αυτενέργεια πρέπει και αυτή να κινείται με συνειδητότητα αλλά και ανοικτότητα,  στις ράγες της εξασφάλισης της υγείας των αγωνιστικών δυνάμεων.

 

Αφήστε μια απάντηση