Για το καλο μας: Το κράτος ως ιατρός και οι ιατροί ως κράτος.

Στα πλαίσια της πανδημίας είδαμε το κράτος , την κυβέρνηση,  να συμπεριφέρεται ως γιατρός και να μας προτρέπει, να μας προτείνει , και να μας επιβάλει,  «θεραπευτικούς» κώδικες και οδηγίες , που πάλι ως άτομα- η διαολεμένη κοινωνική ευθύνη-  έπρεπε και πρέπει να ακολουθούμε.

Πρόκειται για μια εκδοχή της κρατικής βιοεξουσίας και της κρατικής βιοπολιτικής ως μιας κοινωνικής, πολιτικής και επιστημονικής  θεραπαινίδας.

Για  το καλό μας, ως άτομα -έπρεπε, πρέπει- να ακολουθούμε συγκεκριμένους  «θεραπευτικούς» κώδικες συμπεριφοράς, ενώ αν δεν το κάνουμε , αν συμπεριφερόμαστε διαφορετικά, χαρακτηριζόμαστε αντικοινωνικά στοιχεία που θα πρέπει να «θεραπευτούμε», δηλαδή να επιστρέψουμε σε μια κανονικότητα.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η  «θεραπευτική» διαδικασία να  μεταμορφώνει τους ιατρούς , σε μια κατασταλτική- «θεραπευτική»- εξουσία,  βιοεξουσία.

Είναι γνωστή η συζήτηση για την ιατρική, την επιστήμη γενικότερα, ως εξουσία, ως την υπέρτατη ατομική , κοινωνική «θεραπεία»,  ακόμη και στην «αριστερή όχθη», η κυρίαρχη μαρξιστική εκδοχή ονομάζεται επιστημονικός σοσιαλισμός.

Η  πανδημία όμως ανέδειξε την ιατρική επιστήμη ως μια υπέρτατη- σχεδόν ολοκληρωτική-  εξουσία/ βιοεξουσία.

Μια σχεδόν ολοκληρωτική  δίπλα ή και  σε ένα βαθμό  επάνω από την κυβέρνηση, όπως λόγου χάρη η εικόνα  των 6μμ, κάτι σαν το «καλό» και «κακό» μπάτσο.

Αν μέχρι την αναγέννηση, δίπλα ή και επάνω από τον μονάρχη, κάθονταν ο πάπας , η ιερά εξέταση ή και σε άλλες εκδοχές, ο μάγος , ο χότζας, ο προφήτης, ο γκουρού..κτλ, σήμερα κάθεται ο επιστήμονας και ο ιατρός.

Κατέχοντας συχνά μια παρόμοια «μαγική» «θεραπευτική» εξουσία, η περίοδος της πανδημίας αυτό το παρουσίασε μια ακόμη πιο κυνικά γυμνό και απόλυτο  τρόπο.

 Η εκοσμίκευση, η απομάγευση του σύγχρονου κόσμου, δημιούργησε νέες εκδοχές μιας «μεταφυσικής» – ιδιότυπα «μυστικιστικής»- σκέψης/ δράσης και θεραπείας, την «μεταφυσική» και τον «μυστικισμό» της επιστήμης και στην συγκεκριμένη συγκυρία,  της ιατρικής.

Ακολουθώντας μια συγκεκριμένη οπτική, το κράτος, η κυβέρνηση και η ιατροεξουσία ως άτομα και ως πλήθος, μας αντιμετωπίζουν ως δυνάμει και ενεργώς ανάπηρους.

Η εν λόγω συγκεκριμένη οπτική είναι το ιατρικό μοντέλο της αναπηρίας(http://epohi.gr/atoma-me-anaphria-kai-covid-9-apokleismena-kai-apota-metra-antimetwpishs-ths-pandhmias/?fbclid=IwAR0zShHsaOot6ZQ28QHCWu15KW5nWuAuGZkhLGimksw6nBw2zPwp_dQSrVw_ ).

 Σε αυτό το μοντέλο το ζήτημα είναι η βελτίωση, η αποκατάσταση της ατομικής βλάβης που θα οδηγήσει σε μια κανονικοποιημένη ζωή τον ανάπηρο/ η.

Κατά αντιστοιχία στο επίπεδο της πανδημίας μπορούμε να μιλάμε για αποκατάσταση της βλάβης  που προκάλεσε η πανδημία και επιστροφή σε μια κανονικότητα του εμπορεύματος και της παραγωγής, σε μια κανονικότητα της οικονομίας.  Δηλαδή επιστροφή  σε μια κανονικότητα που ευθύνεται για την πανδημία.

Απέναντι στο ιατρικό μοντέλο  υπάρχει και ο ανταγωνιστικός λόγος του κοινωνικού μοντέλου που υποστηρίζει πως δεν είναι το πρόβλημα η ατομική βλάβη του σώματος ή της ψυχής, αλλά η ανάπηρη κοινωνία που δεν διαμορφώνει ισότητες συνθήκες ζωή και ευζωίας σε όλους/ες, αναπήρους/ες ή μη.

Κατά αντιστοιχία και πάλι έτσι κοινωνικά πρέπει να αντιμετωπίσουμε και την πανδημία. Το πρόβλημα δεν είναι ο ιός , οι ιοί, το πρόβλημα δεν είναι η άρρωστοι και η αρρώστια.

Το πρόβλημα βρίσκεται στην ίδια την κοινωνία, στην ίδια την πολιτεία με την διακυβέρνηση, την  διαχείριση που κάνει και που μεγαλώνει τα σκιώδη ή τα κρυφά σημεία της εξουσίας.

Ο στόχος δεν είναι η θεραπεία και το θεραπεύει. Ο στόχος είναι να αντιμετωπιστούν οι συνθήκες, οι πολιτικές, παραγωγικές και άλλες συνθήκες, έτσι ώστε ο ιός , οι ιοί  να μην μετατρέπεται σε πανδημία.

Ο στόχος είναι να δημιουργηθούν οι συνθήκες έτσι ώστε να αντιμετωπιστεί η πανδημία, με τις λιγότερες απώλειες σε όλα τα επίπεδα.

Ο στόχος είναι σε ατομικό, αλλά κυρίως σε συλλογικό επίπεδο, να ελέγχονται οι κοινωνικές και παραγωγικές συνθήκες, έτσι ώστε να κατέχουμε τα μυστικά του κοινωνικού/ παραγωγικού/ επιστημονικού πράττειν.

Αυτό θα χει ως αποτέλεσμα  και οι επιστήμονες, οι κυβερνήτες και οι ιατροί να μην μετατρέπονται σε «μάγους» της φυλής, σε μπάτσους και σε  εξουσιαστές.

Δεν γνωρίζω αν μπορούμε να γίνουμε ατομικά  όλοι μας  ιατροί ,επιστήμονες και κυβερνήτες, αν και για το τελευταίο είμαι πιο σίγουρος.

Είναι όμως σε ένα μεγάλο βαθμό ρεαλιστικό να διαμορφωθούν οι  κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες, για το συλλογικό δημοκρατικό έλεγχο ,ακόμη και των επιστημονικών αποφάσεων.  Έλεγχο που θα τον κάνουν  τα «σοβιέτ» των ώριμων πολιτών, όπως είχε πει και ο Φεγεράπεντ.

Αυτό θα  χει ως αποτέλεσμα να μειωθεί η εξουσία των ειδικών,  να μειωθεί ο φόβος των πολιτών απέναντι στα μυστικά της επιστήμης, του κράτους και της εξουσίας, να μειωθεί ο φόβος απέναντι στην αρρώστια και στο θάνατο.

Ναι αν υπάρχει μια εκδοχή θεραπείας είναι η διακυβέρνηση  και η διακυβερνησιμότητα να περάσει στην ολότητα   στα χέρια των σοβιέτ των ώριμων πολιτών.

Και αυτό δεν βολεύει, δεν συμφέρει  τις εξουσίες, κανενός είδους εξουσίες, είτε πολιτικές, είτε συνδικαλιστικές, είτε κυβερνητικές , είτε  επιστημονικές.

 

Αφήστε μια απάντηση