Μια κοινωνία, ένας κόσμος σε ταξική ασφυξία

Please I can’t breathe, δεν μπορώ να αναπνεύσω φώναζε ο Gorge Floyd βρισκόμενος κάτω από την μπότα του ρατσιστή μπάτσου, ο θάνατος του-  οι  μπάτσοι τελικά παντού, σε όλο τον κόσμο,  δολοφονούν-  προκάλεσε μια γενικευμένη εξέγερση,  εξέγερση όλων των καταπιεσμένων και των φτωχών.

Ήταν η σπίθα που οδήγησε σε έκρηξη όλες τις κοινωνικές αντιθέσεις. Ο Τραμπ κατεβάζει τον στρατό, κάποιοι μιλάνε για εμφύλιο πόλεμο, για μια γενίκευση ενός άτυπου εμφυλίου πολέμου που ήδη υφίσταται.

1

Προσοχή∙ μιλάμε για μια εξέγερση και όχι για μια επανάσταση και στην εξέγερση και θα κάψεις, και θα κλέψεις και το μηδέν θα σπείρεις, άλλωστε ας μην ξεχνάμε την εγελιανή φράση του Μιχαήλ Μπακούνιν στην Γερμανική Ιδεολογία: « Η χαρά της καταστροφής, είναι χαρά δημιουργική».

 Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για μια τόσο έντονα ταξική κοινωνία όσο η αμερικάνική με την λεηλασία να είναι στο dna της κοινωνίας. Από την μια μεριά έχουμε ως απόλυτο φετίχ την ατομική ιδιοκτησία αλλά και ως βιοιστορια την λεηλασία,  την λεηλασία των φυσικών πόρων,  την λεηλασία των ινδιάνων, την λεηλασία των λαών και των χωρών, ε οι φτωχοί δεν κάνουν τίποτε άλλο από  τι κάνουν οι κυρίαρχοι.

Η εξέγερση όμως είναι εξέγερση και συνήθως  έχει ημερομηνία λήξης, αυτό δεν σημαίνει πως δεν μπορεί να αφήσει κάτι, ένα αποτέλεσμα,  αποτέλεσμα λιγότερο ριζοσπαστικό σε σχέση με την δράση των δρώντων υποκειμένων, μα κάτι αφήνει.

Φυσικά καλύτερη η μια επανάσταση, μόνο που η επανάσταση θέλει την ύπαρξη άλλων υποκειμενικών  και αντικειμενικών  συνθηκών. Επαναστατικών υποκειμενικών και αντικειμενικών συνθηκών που δεν υπάρχουν τόσο σε παγκόσμια κλίμακα, όσο και στις ΗΠΑ.

Σε ένα γενικότερο επίπεδο νομίζω πως βρισκόμαστε εντός μιας ιστορικής εποχής των εξεγέρσεων, άγριων μηδενιστικών εξεγέρσεων και όχι των επαναστάσεων, όπως γράφει και ο στοχαστής Λυλ.

2

Η ήπειρος της Αμερικής ήταν η χαρά των αποικιοκρατών.

Φυσικά στην αρχή οι Αποικιοκράτες για τις Ινδίες πήγαιναν αλλά επάνω σε μια παρθένα ήπειρο έπεσαν, μια νέα ήπειρο με τεράστιο  πλούτο.  Οι αποικιοκράτες όπως ήταν λογικό  ξεζούμισαν την ήπειρο, κλέβοντας τον πλούτο της στέλνοντας στο θάνατο εκατομμύρια ιθαγενείς με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Στο βόρειο τμήμα της,  αυτό που σήμερα είναι το κράτος των ΗΠΑ , τότε αποικία της Αγγλίας, έγινε  η γη της επαγγελίας για διωκόμενους αιρετικούς, για διωκόμενους επαναστάτες, για λούμπεν στοιχεία, για εγκληματίες , τυχοδιώκτες, η γη της επαγγελίας για εκατομμύρια απόκληρους που βρήκαν γη να ζήσουν διαφορετικά και από μια άποψη πιο ελεύθερα.

Ένα πλήθος από διαφορετικά ετερογενή υποκείμενα που όμως κατάφεραν – μας αρέσει δεν μας αρέσει-  όχι μόνο να γίνουν κράτος, αλλά να γίνουν ένα νέο έθνος, ένα νέο έθνος- κράτος. Ένα έθνος- κράτος που αναπτύχθηκε οικονομικά , κυριάρχησε  πολιτικά, στρατιωτικά  και πολιτισμικά,  σε αυτό το χώρο που ονομάζεται δύση με στόχο να το κάνει και παγκόσμια. Από έθνος- κράτος μετατράπηκε σε αυτοκρατορία , σε παγκόσμια αυτοκρατορία ή επιθυμεί να το πράξει αλλά έχει απέναντι του την ανατολή, την ανατολή ως παράδειγμα και την Κίνα ως την καρδιά της παραγωγής της παγκόσμιας υπεραξίας σε μεγάλο βαθμό.

Στην αρχή της ιστορικής της πορείας στις ΗΠΑ μέσα από την ύπαρξη και την σύγκρουση αυτού του ετερογενή πλήθους- και πάλι  η διαολεμένη  ταξική πάλη – γεννήθηκαν δυο παραδείγματα, δυο οπτικές: Η  πρώτη μιας μεσσιανικής συλλογικότητας, μιας προτεσταντικής μεσσιανικής συλλογικότητας, που έθετε ως μέτρο την αλήθεια της, την δογματική αλήθεια που απέκλειε κάθε άλλη αλήθεια και παράδοση που δεν χωρούσε στα μέτρα της. Η δεύτερη  ενός άγριου βάρβαρου ατομικισμού, αυτού της άγριας δύσης, που όμως δημιουργούσε μια δυναμική, συχνά άγρια βάρβαρη δυναμική, στην αμερικάνικη κοινωνία.

 Ο συνδυασμός των δυο γέννησε στο αγροτικό νότο την δουλοκτητική κοινωνία των γαιοκτημόνων με εκατομμύρια μαύρους δούλους να έρχονται από την Αφρική, να σέρνονται σκλάβοι από την  Αφρική, με τον ρατσισμό του χρώματος να μετουσιώνεται  σε ιδεολογικό θέσφατο , σε ένα κοσμοείδωλο.

Ταυτόχρονα όμως η εποχή των φώτων, ο διαφωτισμός, η πίστη στην νέα εποχή των φυσικών Επιστημών, η έντονα δυναμική φύση της αμερικανικής κοινωνίας, οδήγησε στην επανάσταση και το πόλεμο της Ανεξαρτησίας.

 Δημιούργησε το πλέον αστικό  προοδευτικό Σύνταγμα στο κόσμο. Γέννησε μια μοντέρνα αστική  κοινωνία των πολιτών που  μέσω των λόμπι, των ομάδων πίεσης,  επηρεάζουν τις αποφάσεις που παίρνει  το κράτος.

Στάθηκε δίπλα στην ΕΣΣΔ και μαζί νίκησαν τους ναζί και το φασισμό, υπήρξε για δεκαετίες το προωθημένο πολιτικό, κοινωνικό και παραγωγικό εργαστήριο της δύσης, την έσωσε  από τον κομμουνισμό, νίκησε στο πεδίο της παραγωγής και της τεχνολογικής εξέλιξης την ΕΣΣΔ με τα γνωστά αποτελέσματα.

Και σήμερα -με τον ένα ή τον άλλο τρόπο- συνεχίζουν να υφίσταται οι βασικές οπτικές που γέννησαν τις ΗΠΑ. Α) Ο προτεσταντικός μεσσιανισμός που θέλει τους Αμερικάνους να σώζουν τον κόσμο και να τον φέρουν στα μέτρα τους.  Β) Ο ρατσισμός των λευκών απέναντι στους μαύρους και τους Λατίνους,  παρά τα μέτρα θετικής αντιμετώπισης των μαύρων που είχε ως αποτέλεσμα να γεννήσει μια μαύρη μεσαία τάξη.  Γ) Ένας άγριος  καπιταλιστικός δρόμος με το άτομο να είναι το παν, με τον πιο ισχυρό να τρώει τον αδύνατο. Δ) Και μια καθοριστική επίδραση των ομάδων πίεσης, των ομάδων των λόμπυ και των μκο.

3

Το παρθένο έδαφος των ΗΠΑ που δεν κουβαλούσε τα κουσούρια της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας γοήτευσε ακόμη και το Μαρξ που εκεί έβλεπε μια ελπίδα.

Ο αμερικανισμός – ως το μοντέρνο παραγωγικό πρότυπο- γοήτευσε τους μπολσεβίκους, και τον Λένιν. Ο σύγχρονος παραγωγικός αμερικανισμός γοητεύει μεγάλο τμήμα της μεταυτονομίας.

Αντίστοιχα ο αντιαμερικανισμός αποτελεί την βασική συνιστώσα του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος, το γνωστό «Αμερικανοί δολοφόνοι των λαών» και δυστυχώς σε ένα μεγάλο βαθμό ισχύει, όπως έχει δείξει και η ιστορία.

Μέσα στο ιστορικό διάβα των ΗΠΑ ο εμφύλιος πόλεμος , ο πόλεμος για την απελευθέρωση των δούλων, η τεράστια ανάπτυξη της βιομηχανίας, ο έντονα ταξικός ανταγωνιστικός χαρακτήρας της κοινωνίας, οι έντονα ταξικές συγκρούσεις γέννησαν ένα συγκρουσιακό εργατικό κίνημα, ας  μην ξεχνάμε και τον αγώνα για το 8ωρο και την πρωτομαγιά.

Γέννησαν ένα αναρχικό, σοσιαλιστικό και κομμουνιστικό  κίνημα που στις αρχές του 20ού αιώνα βρέθηκε στην πρωτοπορία εντόνων ταξικών συγκρουσιακών αγώνων, αγώνων που έπαιρναν το χαρακτήρα ένοπλων συγκρούσεων με την αστυνομία , το κράτος και το εργοδοτικό παρακράτος.

Στην δεκαετία του 30 η κευνσιανική πολιτική του Ρούσβελτ ενσωμάτωσε το  εργατικό, σοσιαλιστικό και κομμουνιστικό κίνημα. Στην δεκαετία του 50 η ηγεσία του εργατικού κινήματος συνεργάστηκε ανοικτά  και φανερά με την μαφία, παραδίδοντας το επίσημο εργατικό κίνημα στα νύχια της μαφίας. Ενώ στην εποχή του ψυχρού πολέμου- ξεκινώντας από την εποχή του Μακάρθυ-   το κομμουνιστικό κίνημα επί της ουσίας  βγήκε εκτός νόμου και σχεδόν διαλύθηκε.

Την δεκαετία του 60 αναπτύχθηκε ένα πολύμορφο κίνημα, ένας διάχυτος άγριος και ψαγμένος  «Μάης του 68», ένας «Μάης του 68» από τους γκουρού, τους χίπις και το lsd έως την ένοπλη αντίσταση.

Ένα  πολύμορφο κίνημα που άφησε πίσω του , είχε ως αποτέλεσμα, τις θετικές διακρίσεις υπέρ των καταπιεσμένων, υπέρ των μαύρων, και που σε ένα βαθμό έχουν παραμένει και σήμερα,  παρά την νεοφιλελεύθερη αντεπανάσταση των δεκαετιών του 80 και του 90.

Στην σημερινή εποχή κατά διαστήματα η έντονα ταξική κοινωνία ,η έντονα δυναμική κοινωνία γεννούν ριζοσπαστικά κινήματα ,με ειδικό ή και πιο γενικό χαρακτήρα, με πολύ βίαιες εξεγέρσεις όπως το 1992 και σήμερα.

 Αυτό που απουσιάζει είναι ένα κίνημα με μια πιο καθολική απελευθερωτική στόχευση , αλλά αυτό απουσιάζει γενικά, σε παγκόσμια κλίμακα, και από αυτή την οπτική ο υπόλοιπος κόσμος μοιάζει πιο πολύ με τον βορειοαμερικανικό όσο ποτέ άλλοτε.

Το βασικότερο ζήτημα είναι πως τα κινήματα που γεννιούνται- παρά το ριζοσπαστικό τους χαρακτήρα- αποτελούν τμήμα των μορφών ζωής του δημοκρατικού κόμματος.

 Αυτού του κόμματος που αποτελεί την προοδευτική πτέρυγα του  επίσημου πολιτικού συστήματος, με το ρεπουμπλικανικό κόμμα να αποτελεί την συντηρητική συνιστώσα.

Αφήστε μια απάντηση