Δυο αιρετικά σχόλια επί της επικαιρότητας ….

Αγία Σοφία: τζαμί / εκκλησία

Καταρχήν καμία αυταπάτη η θρησκεία ήταν και θα είναι συνδεδεμένη με πολιτική και το κράτος.

Οπότε καμία έκπληξη που η Αγία Σοφία σύμβουλο του βυζαντινισμού έγινε τζαμί ως σύμβολο του Οθωμανισμού , για να γίνει μουσείο στα πλαίσια του Κεμαλισμού και ξαναγίνεται τζαμί στα πλαίσια ενός νέου οθωμανισμού.

Και ίσως και στο μέλλον την δούμε ως εκκλησία στα πλαίσια κάποιων μεταβολών που δεν μπορούμε να προβλέψουμε.

Αυτό που έχει χαθεί οριστικά προς το παρόν και δεν ξέρω με πιο τρόπο δύναται να επανέλθει είναι η πνευματικότητα του τόπου, η πνευματικότητα των θρησκειών, όχι πως δεν υφίσταται σε ένα βαθμό πνευματικότητα αλλά αυτό που κυριαρχεί είναι η εξουσιαστική υλιστικότητα των <μορφών ζωής> θρησκείες.

Ναι στο παρελθόν , μάλλον μέσα από συγκριτικές αιρετικές διαδρομές, κρατήθηκε ζωντανή και εναργείς μια εκδοχή πνευματικότητας.

Ως «κόκκινος σούφι» υπερασπίζοντας μια τέτοια συγκριτική πλουραλιστική διαδρομή. που θα βρίσκεται σε σύγκρουση με το κοσμικό κρατικό μοντέλο της θρησκείας, θα επέλεγα μια Αγία Σοφία , εκκλησία, τζαμί, τέλος, και μουσείο…ουτοπικό…. ναι σίγουρα ουτοπικό….. αλλά τι σημαίνει ουτοπία????

Βασίλης Μάγγος

Αυτός ο νεαρός , ένας ενεργός άνθρωπος, όπως θα έπρεπε να ήταν όλοι οι άνθρωποι,  αφού έπεσε θύμα της άγριας  αστυνομικής  βαναυσότητας, που τον έστειλε στο  νοσοκομείο, ξαφνικά προχθές πέθανε.

Τα χειρότερο όλων το υπουργείο δημοσίας τάξεως και ο υπουργός δημοσίας τάξεως,  προτού  βγει το ιατροδικαστική έρευνα, όχι μόνο καλύπτει την αστυνομική βαναυσότητα , όχι μόνο την δικαιολογεί αλλά και την επιβραβεύει.

Το μήνυμα ελήφθει∙  καθίστε φρόνιμα, αλλιώς θα τρώτε ξύλο, και καμιά φορά θα τρώτε λίγο παραπάνω και ίσως δεν αντέξετε, άρα καθίστε στα αυγά σας, γιατί δημοκρατία έχουμε και δημοκρατία σημαίνει κρατικό μονοπώλιο της βίας.  Και έχει δίκαιο ο αγαπητός Χρυσοχοΐδης αυτό ισχύει σε κάθε οργανωμένο αστικό ή ό,τιδηποτε άλλο κράτος, πόσο μάλλον σε περιπτώσεις  «κατάσταση εξαίρεσης», όπως η σημερινή.

Άρα τι πρέπει, τι μπορούμε να κάνουμε, πλην από το να χρησιμοποιήσουμε ό,τιδηποτε τρόπο μας αφήνει ή μας επιτρέπει η αστική δημοκρατία μας;  Μα να μιλήσουμε και να παρέμβουμε με όρους κοινωνικής πλειοψηφίας και όχι μόνο  με όρους μαχόμενης πρωτοπορίας, να μιλήσουμε και να παρέμβουμε με τρόπο που θα αφορά την θιγόμενη πλειοψηφία και η αστυνομική βαναυσότητα, δεν αφορά μόνο αυτούς και αυτές που βρίσκονται πάνω στα οδοφράγματα αλλά την κοινωνική και θιγόμενη πλειοψηφία.

Το ζητούμενο δεν είναι μόνο να σπάσει η κυρίαρχη ιδεολογία ή ο φόβος της αστυνομίας και του κράτους, το ζητούμενο είναι να εφευρεθεί ή να  «επανεφευρεθεί» μια πραγματική δημοκρατική πολιτική, μια δημοκρατική πολιτική που θα ξεκινάει από την θιγόμενη πλειοψηφία και θα καταλήγει στην θιγόμενη πλειοψηφία.

Μα θα μου πουν κάποιοι : μα πως μπορούν να γίνουν αυτά επί του καπιταλισμού είναι δυνατόν ; Ναι υπάρχουν στιγμές που δύναται να «νοθέψεις» το καπιταλιστικό δίκαιο και ισχύ ,υπάρχουν στιγμές που μπορεί και να ανοίξεις άλλους μετακαπιταλιστικούς δρόμους, υπάρχουν και στιγμές που τίποτε από αυτά δεν είναι δυνατόν.

Δυο μόνο νομίζω  σημαντικές διαπιστώσεις:  α) ο καπιταλισμός όπως όλα τα  κοινωνικά συστήματα έχει αρχή,  μέση και θα έχει και ένα  τέλος.. επίσης ως το πλέον δυναμικό κοινωνικό  σύστημα εξελίσσεται, προσαρμόζεται και προσαρμόζει αυτό δεν συνεπάγεται πως δεν υποσκάπτει ή έχει υποσκάψει το παρόν και το μέλλον του.  β) υπήρξαν , υπάρχουν και θα υπάρξουν δυνάμεις αντίστασης που σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να πάρουν και την εξουσία ή ακόμη και να ανοίξουν μετακαπιταλιστικούς δρόμους σε τοπική, εθνική ή  και παγκόσμια κλίμακα, παρά την ήττα τους ή την εξαφάνιση του ή την παρακμή τους λειτουργούν προωθητικά στην εξέλιξη, την υπόσκαψη και την υπέρβαση του καπιταλισμού.

 

 

 

 

 

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση