για μια αριστερά χρήσιμη για τον λαό και τους εργαζόμενους.

Θα αρχίσω το σημερινό σημείωμα μου με μια- όσο γίνεται-  εκ βαθέων αυτοκριτική. Μεγάλωσα πολιτικά  ως φιλελεύθερος, αναρχοφιλελεύθερος ,πέρασα για λίγο στην αναρχία και στο μαρξισμό- λενινισμό της παράδοσης του τροτσκισμού.

Στην φάση της πολιτικής μου  ωρίμανσης,  δίχως να προδώσω την αλήθεια του λενινισμού- τροτσκισμού,  συμμετείχα και συμμετέχω,  σε πιο πλατιά,  πλουραριστικά, εγχειρήματα, όπως το ΜΕΡΑ, το ΝΑΡ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που την θεωρώ πως έχει ακόμη να δώσει πράγματα και να μετασχηματιστεί σε ένα σύγχρονο αντικαπιταλιστικό δημοκρατικό κόμμα.

Ναι παραμένω αντικαπιταλιστής, νιώθω κομμουνιστής, επιθυμώ τον κομμουνισμό , δηλαδή μια παγκόσμια ακρατική , αταξική , ελεύθερη και αδελφωμένη κοινωνία. Και πιστεύω πως υπάρχει η δυνατότητα να οδηγηθούμε εκεί, μέσα από ένα συνδυασμό αντικειμενικών και υποκειμενικών προϋποθέσεων, που θα οδηγήσουν στην ωρίμανση την ανθρωπότητα.  Και ναι υπάρχουν και διαρκώς γεννιούνται αυτές οι προϋποθέσεις για αυτή την παγκόσμια κομμουνιστική κοινωνία. Επίσης είναι βέβαιο πως είναι ιστορική εξέλιξη, με άκρως αντιθετικά και αντιφατικά χαρακτηριστικά, οι άνθρωποι είναι όσο ποτέ ελεύθεροι και όσο ποτέ αλλοτριωμένοι.

Μιλάω για μια δυνατότητα,  όχι βεβαιότητα  που στηρίζεται πάνω  σε αυστηρούς και σιδερένιους ιστορικούς νόμους, σε ένα αντικειμενικό ιστορικό προτσές. Αντίστοιχη δυνατότητα υπάρχει στο να μην προλάβουμε και η βαρβαρότητα να μας καταπιεί ή να παραχθεί μια  ταξική κοινωνία και εκμετάλλευση, μετακαπιταλιστικού τύπου.

Οι αντικειμενικές ιστορικές εκδηλώσεις και  πέμπτη δεκαετία που διανύω με έχουν κάνει λιγότερο αισιόδοξο σε σχέση με την δυνατότητα να ζήσω αυτή την ιστορική στιγμή της μετάβασης στο κομμουνισμό , αμφιβάλω αν προλάβω μια επαναστατική διαδικασία, θεωρώντας πως ζούμε στην εποχή των εκρήξεων και των εξεγέρσεων, συχνά με μηδενιστικό χαρακτήρα, παρά εποχή των επαναστάσεων.

Ναι σε αυτή την φάση είμαι περισσότερο σκεπτικιστής , απαισιόδοξος αν θέλετε , και σίγουρα περισσότερο από ποτέ ανοικτός και πλουραλιστής σε ιδέες και απόψεις, πλην του φασισμού και του ρατσισμού.

Επίσης είμαι αρκετά σκεπτικιστής για την ενότητα ή την δυνατότητα ενότητας της ανθρωπινής φύσης και του κομμουνισμού.  Και μιλάω για την σημερινή ανθρώπινη φύση και όχι αυτή που δύναται να υπάρξει στο μέλλον, γνωρίζοντας σε μεγάλο βαθμό πως η ανθρώπινη φύση είναι μια ιστορικό/βιολογική κατασκευή.

Αν έχω δίκαιο- μακάρι να μην έχω- ποιος είναι ο ρόλος των σύγχρονων αντικαπιταλιστικών/ κομμουνιστικών δυνάμεων, πέρα από την μεσσιανική εκδήλωση της δυνατότητας του κομμουνισμού ή της αντίστασης στις δυνάμεις του καπιταλισμού και του φασισμού;

Δύναται και κάτω από ποιες προϋποθέσεις οι αντικαπιταλιστικές κομμουνιστικές να παίξουν ενεργό πολιτικό ρόλο- πέρα από τον κομμουνιστικό μεσσιανισμό- αλλά και δίχως να γίνουν πλυντήρια των αμαρτιών του καπιταλισμού, δηλαδή να γίνονται διαχειριστές – συχνά της κακιάς ώρας- όπως ο ΣΥΡΙΖΑ;

Ναι το ερώτημα είναι μπορεί και πως η αντικαπιταλιστική, κομμουνιστική αριστερά να κυβερνήσει δίχως να χάσει ή να πουλήσει την ψύχη της στο διάολο ή πάντα- σε σχετικά αδύναμη ή δυνατή θέση- θα είναι μια μαχόμενη αντιπολίτευση, μέχρι την νύκτα των οδοφραγμάτων που θα οδηγήσει στην επανάσταση, αν και όποτε υπάρξει.

Η απάντηση του ερωτήματος κινείται σε δυο άξονες: Ο πρώτος άξονας αν υπάρχουν ή δύναται να υπάρξουν οι προϋποθέσεις να κυβερνήσει η αντικαπιταλιστική αριστερά, ο δεύτερος άξονας αν είναι επιθυμητό από τις δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς.

Η αριστερά του 20ου αιώνα και πίστευε και αγωνίζονταν να γίνει μια αριστερά χρήσιμη στο λαό και στο τόπο, μια αριστερά χρήσιμη στην εργατική τάξη και στους καταπιεσμένους. Σημαντικό ρόλο βέβαια έπαιζε και η ύπαρξη των χωρών του σοσιαλισμού που λειτουργούσαν ως παραδείγματα.

Αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι πως η πλειοψηφία της αριστεράς , της αντικαπιταλιστικής και κομμουνιστικής αριστεράς, η πλειοψηφία των αριστερών δεν πιστεύει και κατά συνέπεια ούτε επιθυμεί να γίνει χρήσιμη, γιατί δεν πιστεύει και δεν επιθυμεί τον κομμουνισμό, ούτε υπάρχουν παραδείγματα για αυτό.

Ο κομμουνισμός ως τάση, ως κίνημα και ως μια νέα κοινωνία κινείται στο επίπεδο της ιδεολογίας , της μεσσιανικής προσδοκίας ή της κατηγορικής ηθικής προσταγής, δεν γίνεται υλική κίνηση , υλική επιθυμία , άμεσος υλικός έρωτας, και πάθος, που θα κάψει τον κόσμο και θα σπείρει τον νέο καρπό.

Για αυτό το λόγο η αντικαπιταλιστική αριστερά και η κομμουνιστική αριστερά κινείται,  είτε σε μια κατάσταση πραγμάτων αυτόκεντρης ανάπτυξης, είτε ως το πιο παραγωγικός κόμβος ενός μάχιμου κινήματος, στο βαθμό  που υπάρχει, θα υπάρξει και όταν υπάρξει.

Και αυτό έχει ως συνέπεια να  οικοδομεί μια οντολογία μόνιμης- μαχητικής, αντιστασιακής- μεταπολίτευσης, που αγωνίζεται είτε να κρατήσει κάποιες κατακτήσεις, είτε να υπάρξουν μικρές αλλαγές προς το καλύτερο.

Με άλλα λόγια στην καλύτερη των περιπτώσεων βρίσκεται στην θέση ενός μάχιμου ρεφορμισμού,  και όχι στην θέση μιας επιθετικής, επικίνδυνης αριστεράς. Μιας αριστεράς που ενώσει τον λαό, θα ενώσει την εργατική τάξη, θα σώσει τον τόπο, θα ανοίξει τον  δρόμο για ριζικές , ριζοσπαστικές αλλαγές και πραγματικές λαϊκές και εργατικές μεταρρυθμίσεις, θα ανοίξει το δρόμο για μια εργατική  δημοκρατία, για μια σοσιαλιστική δημοκρατία και κοινωνία, θα ανοίξει το δρόμο για το παγκόσμιο κομμουνισμό.

Ναι πιστεύω πως βρισκόμαστε σε ένα τέλμα, σε ένα ιστορικό αδιέξοδο ,  σε μια εποχή που οι δυνατότητες αυξάνονται και δυναμώνουν και  οι δυναμικές της χειραφέτησης δυνητικά δείχνουν το δρόμο προς μια άλλη πιο ελεύθερη και δίκαιη κοινωνία. Σε μια εποχή που  ο καπιταλισμός βρίσκεται σε μια βαθιά κρίση που αδυνατεί να στρατεύει τον άνθρωπο και την ανθρωπότητα σε μια θετική προοπτική, απεναντίας σπέρνει τον φόβο , το σοκ , προβάλει και ενισχύει παντού τα αρνητικά πάθη με στόχο την πειθάρχηση , τον έλεγχο και την υποταγή.

Κλείνοντας αποτελεί αναγκαιότητα να πάμε αλλιώς, να πιστέψουμε πως μπορούμε, να επιθυμήσουμε, με πρώτο βήμα την οικοδόμηση ενός πρακτικού αγωνιστικού αντικαπιταλιστικού κινήματος και αντικαπιταλιστικού προγράμματος με στόχο σε ένα πρώτο βαθμό να γίνει μια αποτελεσματική αντιπολίτευση, σε ένα δεύτερο επίπεδο να γίνει μια χρήσιμη αριστερά που μπορεί και θα κυβερνήσει

Αφήστε μια απάντηση