Σχόλια για την δίκη της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ

Μιλώντας με πάθος, γεμάτος χαρά  και χωρίς αυταπάτες

Το δίχως άλλο,  η καταδίκη της ΧΑ ως εγκληματικής οργάνωσης, αποτελεί δικαίωση των θυμάτων των ναζιστών της ΧΑ, δικαίωση του αγώνα  της Μάνας του Παύλου, πρόκειται για νίκη του αντιφασιστικού κινήματος, όλων των εκδοχών του αντιφασιστικού κινήματος.

Απέναντι στην Χ.Α. σε αυτή την συγκυρία – κακά τα ψέματα- συντάχθηκε ένα πλατύ διαταξικό πολιτικό μέτωπο, ο καθένας για το δικό του λόγου. Απέναντι της βρέθηκαν  πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές δυνάμεις που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο  στήριξαν την ΧΑ  ή πάλι με τον ένα ή τον άλλον τρόπο στηρίχθηκαν από αυτήν. Αυτόν από μόνο του με βάση την συγκυρία δεν πρέπει να μας πειράζει αλλά ούτε να μας δημιουργεί αυταπάτες για τον αντιφασισμό αυτών των δυνάμεων.

Μακάρι  το εργατικό  και λαικό κίνημα να ήταν τόσο δυνατό για να πάρει επάνω την υπόθεση , την αντιφασιστική υπόθεση, αλλά πέρα από κάποιες πολιτικές εξαιρέσεις που συνδέονται με την αριστερά και την αναρχία , ο αντιφασισμός σε γενικές γραμμές ήταν ισχνός και αδύναμος.

Η καταδίκη της ΧΑ – που είναι επίσης μεγάλο στοίχημα να ολοκληρωθεί στις δίκες που θα ακολουθήσουν και οι ναζίδες να πάνε για χρόνια στην φυλακή- δεν συνεπάγεται το τέλος της ακροδεξιάς ή το τέλος του  φασισμού και  του ναζισμού.

Απεναντίας οι ίδιες οι αντικειμενικές πολιτικές  συνθήκες , οι συνθήκες της ταξικής πάλης, τα εθνικά ζητήματα, οι γεωπολιτικές μεταβλητές , δύναται να δημιουργήσουν μια νέα ΧΑ.  Εφεδρείες για αυτό το σκοπό ήδη υπάρχουν , μπορεί και σώσουν και κάποιους μέσα από την ΧΑ. Άσε που αυτοί που σήμερα έγιναν αντιφασίστες ήδη να ετοιμάζουν την διάδοχη κατάσταση, ίσως λιγότερο μπρουτάλ, αλλά το ίδιο ή χειρότερα επικίνδυνη.

Κάποιοι υποστηρίζουν πως ο φασισμός και ο ναζισμός είναι η σκοτοψυχιά και ο αυταρχισμός και αυτός υπάρχει παντού σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις.  Κάτι που δεν συμβαίνει και πιο σοφοί από εμένα έχουν γράψει σχετικά, πχ  σημαντικές είναι οι αναλύσεις του ναζιστικού φαινομένου από το Λ. Τρότσκι.

Όχι πως δεν υπάρχει σκοτοψυχιά ή αυταρχισμός και στην αριστερά, αλλά ο φασισμός και ο ναζισμός είναι ένα ειδικό φαινόμενο και δεν πρέπει ή δεν μπορεί να ταυτιστεί με το φαινόμενο του σταλινισμού ή της κομματικής γραφειοκρατίας στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού.

Ο φασισμός και ο ναζισμός είναι η μαζική πολιτικοποίηση της σκατοψυχίας , της εγκληματικής φύσης και της βαρβαρότητας   των λούμπεν κοινωνικών στρωμάτων ή των μικροαστικών και μεσοαστικών στρωμάτων που πιέζονται από το κεφάλαιο και φοβούνται να μην μετατραπούν σε προλετάριους.

Μιλάμε για μια ειδικού τύπου στρατευμένη πολιτικοποίηση   από  μικροαστούς διανοούμενους  που «εμπορεύονται» πατρίδα, έθνος , φυλή, κοινότητα, τον σοσιαλισμό, έναν  φυλετικό και εθνικό σοσιαλισμό,  όχι όμως κομμουνισμό, και πλασάρουν ως αξία το πολύ ισχυρό αυταρχικό κράτος και την τάξη , τον πόλεμο και τον στρατό,  την αστυνομία, τον ανδρισμό και την μητρότητα.

Θέτοντας στο στόχαστρο τους τα δικαιώματα των εργαζόμενων, τους μετανάστες και τους πρόσφυγες , τα δικαιώματα των γυναικών, τους ρομά, τις πάσης φύσεως και θέσεως  μειονότητες καθώς και τους ΑμεΑ, όσους δηλαδή  δεν χωρούν στο κανονικοποιημένη κοινωνική και εθνική τάξη του φασιστικού και ναζιστικού κράτους.

Οι φασιστικές και ναζιστικές  πολιτικές κινήσεις θα ήταν- και σε ένα μεγάλο βαθμό είναι στο περιθώριο της πολιτικής ζωής – αν σε συγκεκριμένες συνθήκες δεν υπηρετούσαν τα συμφέροντα των μεγάλων καπιταλιστών.

Αφού σε μια πρώτη φάση γίνουν τα μαντρόσκυλα των καπιταλιστών , σε μια δεύτερη φάση πολιτικά  αυτονομούνται, ενώ σε συνθήκες μέγιστης ταξικής αντιπαράθεσης μετατρέπονται σε πολιτική λύση για τις οικονομικές και πολιτικές ελιτ.

Μπροστά στο προλεταριακό κίνδυνο οι καπιταλιστές όχι μόνο ανακαλύπτουν τους Μιχαλολιάκους ή τους ενισχύουν, αλλά και τους παράγουν από τα κοινωνικά και πολιτικά  κατακάθια.

‘Όπως έγινε και στην Ελλάδα με την παραγωγή της ακροδεξιάς στο μεσοπόλεμο , στην φάση του Β΄ παγκοσμίου πολέμου,  στην κατοχή,  στο εμφύλιο και στην μετεμφυλιακή Ελλάδα, για αυτό το λόγο η ακροδεξιοί και οι φασίστες στην Ελλάδα ήταν τόσο πού συνδεμένοι με το βαθύ κράτος και το παρακράτος καθώς και με την κοινοβουλευτική δεξιά, την ΕΡΕ και την ΝΔ. Η εποχή των μνημονίων και η βαθιά πολιτική κρίση αντιπροσώπευσης  απελευθέρωσε αυτές τις δυνάμεις και τις οδήγησε στην αγκαλιά των εγκληματιών ναζιστών της  Χ.Α.

Λένε κάποιοι καλοπροαίρετα και σε πιο μεγάλο βαθμό κακοπροαίρετα στην λογική των ίσων αποστάσεων . Καλά με την βία της δεξιάς, της άκρας δεξιάς, της ΧΑ αν θέλετε αλλά τι θα γίνει με την βία της  άλλης πλευράς, της αριστεράς;

Μια θέση που δεν την καταλαβαίνω, πια βία της αριστεράς και της αναρχίας . Νομίζω πως από την εποχή του εμφυλίου έχουν περάσει κάποιες δεκαετίες και από τότε η αριστερά – η πλειοψηφία της αριστεράς- δεν έχει σηκώσει όπλο.

Συνήθως αυτοί φέρνουν ως παράδειγμα την Μαρφίν, για την Μαρφίν τι λέτε, και για την 17Ν και άλλες ομάδες ένοπλης παρέμβασης. Ένα , ένα παρακαλώ.

Μαρφίν:

Ήταν και είναι μια τραγωδία που θύματα υπήρξαν προλετάριοι που η διοίκηση της τράπεζας τους κλείδωσε μέσα σε  μέρα γενικής απεργίας που έπαιρνε χαρακτηριστικά λαϊκής εξέγερσης. Για αυτό το λόγο έχει καταδικαστεί η διοίκηση της τράπεζας και είναι ο μόνος που έχει καταδικαστεί. Όσοι αναρχικοί συνελήφθησαν, αθωώθηκαν γιατί κανένα στοιχείο δεν βρέθηκε  ή δεν μπόρεσε να κατασκευαστεί. Δεν ξέρω ποιοι ήταν οι θύτες, αν και η υπόθεση μου βρωμάει προβοκάτσια, που δυστυχώς έπεσε στις πλάτες του κινήματος.

17Ν

Τα μέλη της 17Ν δικάστηκαν και καταδικάστηκαν ως εγκληματίες και  κάποιοι από αυτούς συνεχίζουν και θα συνεχίσουν να βρίσκονται στις φυλακές. Από αυτή την πλευρά μάλλον τα θύματα της  βρήκαν δικαίωση , αν και κάποια μάλλον δεν το  αξίζαν.

Σε κάθε περίπτωση την ιστορία της 17Ν όπως και άλλων οργανώσεων ένοπλης πάλης θα την κρίνει τελεσίδικα το «δικαστήριο της ιστορίας» και όχι η αστική δικαιοσύνη και το καπιταλιστικό δίκαιο. Αυτό το δικαστήριο που κρίνει, δικάζει και καταδικάζει για το τι πράξαμε για την υπόθεση της κοινωνικής χειραφέτησης.

Όμως είναι βέβαιο πως ΧΑ και 17Ν δεν ταυτίζονται και κατά συνέπεια η βία δεν είναι καταδικαστέα από πού και αν προέρχεται, και όποιος το υποστηρίζει μάλλον στηρίζει την βία του κράτους, της αστυνομίας και των παρακρατικών ή έχει αυταπάτες για το κράτος  και την καπιταλιστική ταξη.

Και αυτό για καθαρά ταξικούς λόγους: Κανένας προλετάριος/α, κανένας φτωχός/η, μετανάστης/ια, λοατκι και ανάπηρος και ανάπηρη δεν φοβήθηκε από την δράση της 17Ν , του ΕΛΑ και του Ε.Α, σε αντίθεση με την δράση της ΧΑ., απεναντίας συχνά φώναζαν σωστά ή λάθος  «γεια στα χέρια τους».

Το ακριβώς αντίθετο έγινε με την ΧΑ, κανένα αφεντικό δεν φοβήθηκε από την δράση της και συχνά την χρησιμοποιούσαν για να φοβίζουν τους μισθωτούς δούλους, όπως στην περίπτωση του Περάματος στην Αθήνα.

Ως ενεργός και πολιτικοποιημένος ΑμεΑ βρέθηκα στην θέση να νιώσω φόβο όταν οι «χρυσαυγίτες» των ΕΚΑΜ με πέταξαν σαν σακί μέσα στην κλούβα το 2005 στο ΞΕΝΙΑ  ή ένα χρόνο αργότερα όταν ο ρουφιάνος του ΞΕΝΙΑ  ο Α. Καμπέρης  με πλάκωνε στο ξύλο,  άνθρωποι σαν τον Α Καμπέρη επάνδρωσαν τα τάγματα εφόδου, ευτυχώς στα Γιάννενα ο μάχιμος αντιφασισμός δεν επέτρεψε ΝΑ ΔΥΝΑΜΏΣΕΙ η ΧΑ.

Από την άλλη πλευρά  και πάλι για ταξικούς λόγους δεν είχα και δεν έχω κανένα  λόγο να φοβηθώ τους ένοπλους αντάρτες ή τους εξεγερσιακούς αναρχικούς, συμφωνώ ή διαφωνώ μαζί τους.

Για το τέλος σε αυτή την φάση κρατάω την κραυγή της ΜΑΝΑΣ: ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΣ ΓΙΕ ΜΟΥ ……

Αφήστε μια απάντηση