Σιγά μην κλάψουμε , σιγά μην φοβηθούμε : Τις χούντες τις ανατρέπουν τα πολυτεχνεία 

Ας πάρουμε τα πράγματα εξ αρχής για να μην αποτρελαθούμε σε αυτό το ορυμαγδό της «μεντιακής» μπουρδοψευδολογίας, που παίζουν τα παιχνίδια της κυβέρνησης.

Α) Δεν μπορούμε παρά να αποδεχτούμε πως όντως υπάρχει ζήτημα δημόσιας υγείας και αυτό όχι τόσο πανδημίας ή της δράσης του ιού, που σε ένα βαθμό είναι φυσική,  αλλά εξαιτίας  της ανικανότητας  του κράτους, της πολιτείας να το αντιμετωπίσει. Από αυτή την οπτική χρειαζόμαστε κράτος, το σωστό κράτος. Ένα κράτος που θα επενδύει στην υγεία , στην παιδεία και όχι στην αστυνομία. Και ναι μόνο έτσι η ατομική και η συλλογική ασφάλεια θα είναι ταυτισμένη με την ελευθερία.  Θα μου πείτε μα γίνονται αυτά σε ένα καπιταλιστικό κράτος και μάλιστα στις σημερινές συνθήκες  θα συμφωνήσω. Για αυτό το γεγονός η πανδημία και η διαχείριση της ξανανοίγει το ερώτημα μιας μετακαπιταλιστικής σοσιαλιστικής ρύθμισης όχι φυσικά τύπου ΚΙΝΑΣ με τον  πανοπτικό έλεγχο.
Β) Επάνω σε αυτό το πραγματικό κίνδυνο το αστικό κράτος , τα αστικά κράτη , όπως και το Ελληνικό αστικό κράτος, φλερτάρει με τον ολοκληρωτισμό, την  κατάσταση εξαίρεσης, την οικοδόμηση ενός αστυνομικού κράτους, στο οποίο οι μπάτσοι  θα συμπεριφέρονται ως ιατροί και οι ιατροί ως μπάτσοι.
 Το κάνει για δυο λόγους που σε ένα γενικότερο πλαίσιο αλληλοσυμπληρώνονται: Ο πρώτος λόγος έχει σχέση με το φόβο της κατάρρευσης του συστήματος, του συστήματος υγείας που στα κάθε εμάς δεν είναι και στα καλύτερα του.  Ο δεύτερος που είναι και πιο σημαντικός είναι ένας βαθύς υπαρξιακός φόβος  του συστήματος. Ένας υπαρξιακός φόβος που τον οδηγεί να γίνεται επιθετικός να επιθυμεί να τραβήξει μπροστά με το οποιοδήποτε κόστος. Μα υπάρχει κίνδυνος για το σύστημα και φοβάται; Ναι υπάρχει- και όπως έχουν γράψει και άλλοι-  δεν προέρχεται από την σημερινή ποιότητα των αντικαπιταλιστικών και αναρχικών δυνάμεων. Προέρχεται από τις πιο  βαθιές τάσεις της ίδιας της ανάπτυξης και της κρίσης του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος. Παρά το ότι παίζουν σχεδόν μόνοι τους, παρά τις παγκόσμιες εξεγέρσεις, η ίδια η τεράστια αναπτυξιακή διαδικασία, η αλματώδης ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων δεν παράγει το ποθητό κέρδος,  το ποσοστό υπεραξίας αντί να αυξηθεί μειώνεται. Σε αυτές τις συνθήκες, οι λογικές της οικοδόμησης μιας παγκόσμιας ολοκληρωτικής αντιδημοκρατικής συνθήκης, έχει ως στόχο να δράσει προληπτικά και να προλάβει τις «καυτές νύκτες», τύπου «2008». Και ίσως να δημιουργήσει τις συνθήκες για μια νέα παγκόσμια ρύθμιση κεφαλαίου-εργασίας που θα μετατρέπει την ζωντανή εργασία σε νεοδουλοπάροικους. Ζωντανή εργασία- που ακόμη και με ένα «καταναλωτικό» τρόπο οι μηχανές επιθυμίας της- συγκρούονται με την παραγωγή υπεραξίας και τους ρυθμούς ανάπτυξης.
Γ) Στο προκείμενο: Η επέτειος της 17Ν δεν είναι εθνική γιορτή, κουβαλάει μέσα της όλη την επαναστατική δυναμική  αυτών που έχουν συμβεί και αυτών που είναι βέβαιο πως θαρθουν. Για αυτό το λόγο τελεί  και επισήμως σε παρανομία. Η απαγόρευση της  έχει ως στόχο το επόμενο μακρύ διάστημα της κορονοισμού να θέσει σε εκτός νόμου κάθε εκδήλωση της κοινωνικής ταξικής πάλης. Και αυτό είναι το πρωτεύον.
Δ) Μα θα έπρεπε να γίνει, ναι κρατώντας όλα τα μέσα περιορισμού της μετάδοσης του ιού, ναι θα έπρεπε να γίνει. Αυτά τα μέσα που δεν κρατιούνται στις εστίες υπερμετάδοσης, στα γηροκομεία , στις φυλακές , στα camp των μεταναστών , στα ΜΜΜ , και στους χώρους της μισθωτής, εργατικής, σκλαβιάς. Είμαι βέβαιος πως με καλή πρόθεση και συνεργασία ήταν εφικτή μια τέτοια εξέλιξη, μόνο που η κυβέρνηση δεν  την ήθελε. Επέτρεψε την μεγαλειώδη αντιφασιστική διαδήλωση στην δίκη της ΧΑ, για να δείξει το αντιφασιστικό της μένος , για να μπορέσει να εφαρμόσει απρόσκοπτα το πρόγραμμα της ΧΑ.
Ε) Σε  αυτές τις συνθήκες απέναντι στην μεγαλύτερη εκτροπή των τελευταίων δεκαετιών, είναι αναγκαιότητα να μιλήσει η πλατιά δημοκρατική συνείδηση των λαϊκών μαζών με οποιοδήποτε τρόπο ακόμη και με την υπογραφή μαζί με δυνάμεις που μας χωρίζουν τα οδοφράγματα.  Και από αυτή την οπτική θεωρώ λάθος την απόσυρση των οποιοδήποτε υπογράφων. Η αντίθεση στην κυβέρνηση πρέπει να γίνει με οποιοδήποτε τρόπο με υπογραφές, με ψηφίσματα, στο δρόμο, στο πεζοδρόμιο , ακόμη και με «μπουκάλια».  Όπως θα έλεγε και ο Γκράμσι ο «πόλεμος θέσεων» δεν έρχεται σε αντίθεση με το «πόλεμο κινήσεων», δρα συνδυαστικά απέναντι στο κοινό εχθρό.
 ΣΤ) Αύριο όλοι στο δρόμο, όσοι πιο πολλοί θα είμαστε τόσο πιο καλύτερο αποτέλεσμα θα φέρουμε. Προσωπικά ούτε θα “κλάψω, ούτε θα φοβηθώ” , πολιτικά δηλώνω την ανυπακοή μου, και θα συνεισφέρω με όλες μου τις δυνάμεις στο να σπάσει ο φόβος, η τρομοκρατία,  και να ηττηθεί το σχέδιο της κυβέρνησης Μητσοτάκη.   Τα πράγματα δεν είναι καλά,  δεν είναι και άσχημα, μπορούν να γίνουν χειρότερα μα και καλύτερα , το ζήτημα είναι σήμερα να μειωθεί ο δικός μας φόβος και να αυξηθεί ο δικός τους.   Δεν είναι εύκολο,  μα ούτε και για αυτούς θα είναι γιορτή….

Αφήστε μια απάντηση