Πολιτειακό το ζήτημα: και για αυτούς και για εμάς(;)

Ο καλός μου φίλος Νίκος ΤΖ.  Σέργης δεν πρόλαβε να γράψει ένα εξαιρετικό κείμενο στην «εφημερίδα των συντακτών» με τίτλο: «Η διαχείριση της επιδημίας στην Ελλάδα: ένα πολιτειακό ζήτημα» και η απαγόρευση των διαδηλώσεων της 17Ν τον δικαιώνει σε ένα μεγάλο βαθμό, αν και  αυτά που γράφει- σε ένα βαθμό – δεν κολλάνε με τις δικές μας αριστερές/ αναρχικές βεβαιότητες.

Ιδιαίτερα στο βαθμό που η ιατρικοπολιτική/ βιοπολιτική  εξουσία επιδρά εντός των πολιτικών και ιδεολογικών μας κριτηρίων και στέκεται εμπόδιο στο να σηκώσουμε το πήχη.

Ναι θα συμφωνήσω μαζί του, οι τελευταίες εξελίξεις , οι εξελίξεις και τα γεγονότα των τελευταίων μηνών  σε μια παγκόσμια κλίμακα, ανοίγουν ένα πολιτειακό ζήτημα  , ένα έμμεσο πολιτειακό ζήτημα και στην βάση αυτής της συμφωνίας μου δίνεται η ευκαιρία για ένα περαιτέρω προβληματισμό.

Είμαι ένας άνθρωπος της εποχής μου και άνθρωπος που πιστεύει στην χειραφετική δύναμη της επιστήμης , όχι όμως με την στενή έννοια που της προσδίδει η δυτική τεχνοκρατική οπτική που συνδέεται άμεσα με τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα  και μια συγκεκριμένη οπτική που ηγεμονεύει.

Με βάση αυτή την οπτική δεν μπορώ παρά να πιστέψω ένα πράγμα που πάει να γονατίσει το σύστημα Υγείας, λόγω της  άθλιας  πολιτικής της κυβέρνησης που από το Μάρτιο δεν  κατάφερε ή μήπως δεν ήθελε να ενισχύσει το ΕΣΥ.

Δεν μπορώ παρά να πιστέψω σε ένα πράγμα που κάτω από άλλες περιστάσεις θα ήταν φυσικό στο σημερινό καπιταλιστικό αναπτυξιακό παροξυσμό δρα με τρόπο επιβλαβή.

Επειδή όμως δεν κατέχω την ολότητα του πράγματος <κάθε αυτού> και επειδή δεν ζω σε μια ιδεατή κοινωνία, αλλά σε μια πραγματικότητα που τα υλικά καπιταλιστικά συμφέροντα διαμορφώνουν το πλαίσιο και τον τρόπο που ζω,  ζούμε, που ζούμε, εργαζόμαστε, πεθαίνουμε  ας μου επιτραπεί:

 Α) Να έχω ένα βαθύ σκεπτικισμό για την επιστήμη, για μια επιστήμη που λειτουργεί και ως εξουσία, ιδεολογική , βιοπολιτική , οικονομική εξουσία, και ειδικότερα για την ιατρική επιστήμη/ εξουσία.  Αυτό δεν ακυρώνει το έργο των επιστημόνων ,ούτε την θεραπευτική- απελευθερωτική-  προσπάθεια των ιατρών και νοσηλευτών, στην δική μου οπτική οι μπάτσοι δεν μπορούν να γίνουν γιατροί και ούτε οι ιατροί μπάτσοι, βέβαια αν θέλουν να είναι γιατροί και νοσηλευτές  που στέκονται δίπλα στο άρρωστο και όχι  πλασιέ φαρμάκων και πολιτικών πειθάρχησης και ελέγχου .

Μόνο που η χειραφετική – θεραπευτική – οπτική προϋποθέτει ένα ανοικτό διαλεκτικό πνεύμα και  όχι ένα στενόκαρδο , στενάχωρο και στενόμυαλο θετικιστικό τεχνοκρατικό πνεύμα, προϋποθέτει μια ισότητα και δημοκρατία  των  παραδόσεων.

Β) Επίσης έχω μια βαθιά καθολική εναντίωση σε κάθε μορφή πολιτικής, κρατικής, κυβερνητικής εξουσίας. Πόσο μάλλον τη καπιταλιστική πολιτική κυβερνητική, κρατική εξουσία σε οποιαδήποτε μορφή και εκδοχή. Είτε δημοκρατική, τυπικά δημοκρατική και επί της ουσίας ολιγαρχική,  είτε αριστοκρατική ακόμη και αν δεν είναι τυραννική, είτε βασιλική και δικτατορική, ακόμη και αν είναι η δικτατορία του επαναστατικού κόμματος.

Το κάθε ένα από αυτά τα πολιτεύματα δύναται να λειτουργήσει χειραφετικά και θεραπευτικά, ακόμη και τα πιο ολιγαρχικά ή τα δικτατορικά και το αντίστροφο , συνήθως συμβαίνει το αντίστροφο.

  Αυτό συμβαίνει στις μέρες μας  γιατί αυτοί που κατέχουν την οικονομική εξουσία  είναι όλο και λιγότεροι και αυτοί που  δεν κατέχουν τίποτε, παρά το σώμα τους, την γυμνή τους σάρκα και τα χρέη όλο και πιο πολλοί .

Επίσης ακόμη και το πιο δημοκρατικό μοντέλο , το τυπικά ή το ουσιαστικά  δημοκρατικό μοντέλο , δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει σε μια κοινωνία – παγκόσμια κοινωνία- που τα πάντα μετατρέπονται σε εμπόρευμα, καθολικά εμπορεύματα δίχως αξίες χρήσης, μόνο ανταλλακτικές αξίες.

  Σε μια εποχή που υπάρχει μια τεράστια διάσταση μεταξύ των αναγκών και των επιθυμιών , με το εμπόρευμα το καθολικό εμπόρευμα να τίθεται ως ο διαμεσολαβητής ανάμεσα στις επιθυμίες και τις ανάγκες.

Ενώ την  ίδια στιγμή τα ΜΜΕ το μόνο που δεν λένε είναι την αλήθεια, η αλήθεια είναι μια στιγμή του καθολικού ψεύδους. Και αυτό έχει ως αποτέλεσμα κανείς να μην γνωρίζει που αρχίζει η αλήθεια και που το ψευδός και το ψευδός να εμφανίζεται ως αλήθεια και το αντίστροφο, και ως μια ολοκληρωτική ενότητα μιας γενικευμένης αλλοτρίωσης.

Για αυτό το λόγο με βάση το Α) και Β) δεν έχω  καμία εμπιστοσύνη με την πολιτική της κυβέρνησης και των «λοιμοξιολόγων» σε σχέση με την πανδημία, αν είναι πανδημία, σε σχέση με την απαγόρευση των διαδηλώσεων , τα lockdown , την άθλια «ατομική ευθύνη».

Δεν φοβάμαι και αμφισβητώ αυτούς που θέλουν το καλό μου, γιατί γνωρίζω πως στην πραγματικότητα σε μια ταξική βάση θέλουν μόνο το καλό τους.

Το μόνο που περιορίζει σε ένα βαθμό το ριζικό σκεπτικισμό απέναντι τους, είναι το τεράστιο πολιτικό κόστος της κυβέρνησης από μια κατάρρευση της οικονομίας και του συστήματος υγείας.

Σε ένα άλλο βαθμό, σε ένα άλλο επίπεδο τα πράγματα θέλουν μια ακόμη πιο  βαθιά  ριζοσπαστική ανάλυση.

Ζούμε την πιο βαθιά δομική κρίση του παγκόσμιου ολοκληρωτικού καπιταλισμού. Και η πανδημία σε αυτό το επίπεδο μετασχηματίζεται σε μια μεγάλη ευκαιρία προληπτικής ταξικής επιθετικότητας, ελέγχου και πειθάρχησης.

Αυτή  η ανάγκη απορρέει από τις πιο βαθιές τάσεις της ίδιας της ανάπτυξης και της κρίσης του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος.

Παρά το γεγονός που παίζουν σχεδόν μόνοι τους λόγω TINA, ανεξάρτητα από τις παγκόσμιες εξεγέρσεις,  η αλματώδης ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων δεν παράγει το ποθητό κέρδος, το ποσοστό υπεραξίας αντί να αυξηθεί μειώνεται.

Και σε αυτές τις συνθήκες των δυνητικών ή πραγματικών εξεγέρσεων από την μια  και της πτώσης του ποσοστού της υπεραξίας  από την άλλη, η οικοδόμησης  παγκόσμιας ολοκληρωτικής αντιδημοκρατικής συνθήκης, έχει ως στόχο να δράσει προληπτικά και να προλάβει τις «καυτές νύκτες», τύπου «2008».

 Ο στόχος τους είναι Α) Να δημιουργήσει τις συνθήκες για μια νέα παγκόσμια ρύθμιση κεφαλαίου-εργασίας που θα μετατρέπει την ζωντανή εργασία σε νεοδουλοπαροικία. Ζωντανή εργασία- που ακόμη και με ένα «καταναλωτικό» τρόπο- ως μηχανές επιθυμίας,  συγκρούονται με την παραγωγή υπεραξίας και τους ρυθμούς ανάπτυξης. Β) Να μετατρέψει την αριστερά, την αναρχία και τα κοινωνικά κινήματα σε «οικόσιτα» του «ζωολογικού κήπου».

 Η κυβέρνηση του Μητσοτάκη επιχειρεί να φέρει σε πέρας αυτή την αποστολή μέσω της καταστολής και της απόπειρας του περιορισμού των διαδηλώσεων και ταυτόχρονα να παραγάγει έργο προς όφελος του κεφαλαίου, πχ το νομοσχέδιο για το νέο εργασιακό τοπίο.

Ο σχεδιασμός για την 17Ν εντάσσονταν σε αυτό το σχεδιασμό, σηκώνοντας το πήχη ψηλά και δεν το πέρασε,  υπέστη ήττα  αλλά το παιχνίδι το ελέγχει ακόμη και θα ξαναπροσπαθήσει.

Και αυτό όχι μόνο γιατί δεν μπορεί να κάνει αλλιώς, όχι μόνο  γιατί έχει την κρατική ισχύ να το κάνει, έχει την ισχύ του μονοπωλίου της κρατικής , αστυνομικής και οικονομικής βίας.

 Αλλά και  γιατί έχει ακόμη την πολιτική και ιδεολογική ηγεμονία να το κάνει, η πλειοψηφία του κόσμου συμφώνησε με την  «απαγόρευση» των πορειών του πολυτεχνείου και σε ένα βαθμό ένα σημαντικό τμήμα των ψηφοφόρων του και όχι μόνο αυτών επικρότησε ή έδωσε ανοχή ακόμη και στην πιο άγρια καταστολή, όπως στους φοιτητές των εστιών στα Γιάννενα.

Το άκρως παρήγορο είναι πως αυτή η αριστερά σε αυτή την κρίσιμη μάχη έδειξε  ένα βαθύ αίσθημα ευθύνης και σοβαρότητας και η κάθε μια από το δικό της μετερίζι με το δικό της τρόπο έσπασε την απαγόρευση.

Σημαντική είναι και η κοινή εμφάνιση του ΚΚΕ- ΜΕΡΑ25 και ΣΥΡΙΖΑ με πρωτοβουλία του ΚΚΕ. Όχι δεν υποκύπτω σε παναριστερά μέτωπα, αλλά όταν χρειαστεί πρέπει να γίνουμε και ευέλικτοι, ανοικτοί και πλουραριστές.

Έχει ο καιρός γυρίσματα και πολύ σύντομα  και αυτό φοβούνται αυτοί που κυβερνούν , όπως και ο Μητσοτάκης και όπως κλείνει και το κείμενο του Νίκου Τζ. Σέργη : «Όποιος σπέρνει ανέμους, θερίζει θύελλες…».

Βέβαια αυτό δείχνει την μίση αλήθεια αν το δούμε σε σχέση με το 2008 ή σε σχέση με αντίστοιχες εκρήξεις.

Ύστερα από την έκρηξη που σπάει την κανονικότητα ανοίγονται 4οι δρόμοι: ο πρώτος της επιστροφής στην παλαιά κανονικότητα, ο δεύτερος της οικοδόμησης μιας νέας  κανονικότητας με τους ίδιους τους εξουσιαστές και εκμεταλλευτές. Ο τρίτος της οικοδόμησης μιας νέας  κανονικότητας με άλλους  εξουσιαστές και εκμεταλλευτές. Ο τέταρτος της οικοδόμησης μιας μη-κανονικότητας που δεν θα έχει ούτε εκμεταλλευτές και ούτε εξουσιαστές.

Φοβούμαι πως η υπάρχουσα αριστερά και η αναρχία ούτε  μπορεί ούτε ίσως και να  θέλει να δει την τέταρτη περίπτωση και αυτή είναι η τεράστια αναντιστοιχία που γεννάει η εποχή μας.

Από την μια η δυνατότητα για μια τέτοια εξέλιξη από την άλλη η εμφανής αδυναμία της αριστεράς, της αναρχίας και των κοινωνικών κινημάτων για αυτό.

Και εν κατακλείδα : Ναι από την πλευρά των κυριάρχων  τίθεται  ζήτημα πολιτειακό, ας το θέσουμε και εμείς από μια άλλη οπτική,  δίχως αυτούς ή κάποιους άλλους στην θέση των εκμεταλλευτών μας.

Το ζητούμενο είναι:  1) να σταθούμε όρθιοι, υγιείς και   να βοηθήσουμε όσους το έχουν ανάγκη. 2) να δείξουμε την αλληλεγγύη μας , την κοινωνική ταξική  αλληλεγγύη μας. 3) Να οικοδομήσουμε νέες συνθήκες κοντά στην φύση και στην εσωτερική μας φύση, να πιστεύουμε σε εμάς πρώτα,  και ύστερα όπου αγαπάει ο καθένας. 4) Με τους εξουσιαστές και τους εξουσιαστές να λογαριαστούμε ΤΩΡΑ, γιατί μπορεί να μην υπάρξει αύριο ή να είναι τόσο άθλιο που να μην μπορούμε να λογαριαστούμε.

Αφήστε μια απάντηση