Από τους Εβραϊσμούς στο Ισραήλ

Εν μέσω της Πανδημίας -καθόλου τυχαία ο Δήμαρχος Ιωαννίνων- αυτός ο στρατευμένος για την υπεράσπιση της καπιταλιστικής/ ιμπεριαλιστικής τάξης , όπως αποδείχτηκε με την θέση που πήρε στα τελευταία γεγονότα, ξαναθυμήθηκε την κατηγορία για τον αντισημιτισμό της άκρας αριστεράς. (https://www.protagon.gr/epikairotita/mwysis-elisaf-stin-ellada-kyriarxise-kai-enas-antisimitismos-apo-tin-akroaristera-44342186214).

Επιχειρώντας με αυτό τον τρόπο, αυτός ο «πράκτορας» των καπιταλιστικών/ ιμπεριαλιστικών συμφερόντων, να κάνει μια μετάθεση σε σχέση με το ρόλο που έπαιξε η άκρα αριστερά στην φάση της πανδημίας.

Δηλαδή ο Δήμαρχος Ιωαννίνων κατηγορεί την άκρα αριστερά για αντισημιτισμό για να ενισχύσει το κατηγορητήριο για την αντικοινωνική συμπεριφορά της και την βία που ασκεί στα όργανα της έννομης τάξης.

Δεν θα υπερασπιστώ την άκρα αριστερά, κάνεις δεν με έθεσε ως υπερασπιστή της. Ούτε θα δικαιολογήσω ένα κοινότοπο αντισημιτισμό που δεν αφορά μόνο την άκρα δεξιά ή την άκρα αριστερά, αλλά ένα γενικότερο πλαίσιο χαμηλού επιπέδου που υποστηρίζει πως οι εβραίοι είναι πίσω από όλα και ειδικά τον πλούτο.

Ως μέλος της άκρας αριστεράς και ως αντιρατσιστής / αντισιωνιστής, ως τμήμα της υπεράσπισης του δίκαιου αγώνα των παλαιστινίων θα παρουσιάσω την δική μου οπτική.

Για να καταφέρουμε να παρουσιάσουμε την αλήθεια ίσως και να πρέπει να επιχειρήσουμε να βυθιστούμε στο μύθο και στην παραμυθία, που μεταφέρει την αλήθεια με ένα εναλλακτικό τρόπο, και κάτι τέτοιο μας προσφέρει και η βίβλος.

Ας πάμε αρκετά πίσω, κάπου στα 1200 πχ που στην λεκάνη της μεσογείου αναπτύχτηκε ένα μονοθεϊστικό όνειρο με βάση την Αίγυπτο του Ακενατόν. Κάποιοι μελετητές το έχουν υποστηρίξει – η έξοδος των εβραίων να μην είναι η έξοδος των εβραίων που είχαν γίνει δούλοι, αλλά η έξοδος των ηττημένων μονοθεϊστών που έψαχναν μια αρχετυπική πατρίδα , ένα Ισραήλ.

Ή είναι η έξοδος των δούλων που είχαν επηρεαστεί από την μονοθεϊστική αιγυπτιακή εκδοχή ή η έξοδος τους με βάση την θεώρηση του Γιαχβέ που οι δούλοι Εβραίοι την πήραν από τους Άραβες, μια εκδοχή των Αράβων

Η έξοδος,  η πορεία προς τον μονοθεϊσμό ήταν μια επικίνδυνη αντιθετική διαδικασία σύγκρουσης και διαπάλης μεταξύ των μονοθεϊστών και των πολυθεϊστών, με νικητή στο τέλος το αυστηρό πλαίσιο των 10 εντολών.  Μια σύγκρουση και διαπάλη στα πλαίσια των σημιτικών φυλών , σημιτικές φυλές υπήρξαν τόσο οι Εβραίοι όσο και οι Άραβες.   Οι Άραβες με βάση την βίβλο είναι ξαδέλφια των εβραίων προερχόμενοι από την δούλα Άγαρ, και προερχόμενοι από μια δούλα, δεν θα μπορούσαν να έχουν τα ίδια δικαιώματα με την φυλή του θεού.

Η βίβλος αναδεικνύει ένα συνεχή αγώνα επέκτασης , αιματοχυσίας, βαθιάς ταξικής πάλης, αλλά και μιας μεσσιανικής προσμονής , ενός μεσσία με εβραϊκά χαρακτηριστικά που θα τους σώσει από την αμαρτία και την σκλαβιά.

Ο εν λόγω μεσσιανικός ορίζοντας, παρά την ήττα ή και εξαιτίας αυτής , των εβραίων από το ελληνιστικό και ρωμαϊκό κόσμο και την εξορία στα πέρατα του κόσμου, συναντήθηκε με την ελληνική φιλοσοφία, τις ελληνιστικές γνωστικές αναζητήσεις, τον μανιχαϊσμό των περσών και γέννησε τον οικουμενικό χριστιανισμό, τα αιρετικά επαναστατικά κινήματα και μέσα από μια δαιδαλώδη διαδρομή θα φτάσει στο αναρχικό και κομμουνιστικό κίνημα.

Η επέκταση του Εβραϊσμού οδήγησε στην συνάντηση του με άλλες παραδόσεις , αυτό συνέβη στο Σουδάν και κυρίως στην Αιθιοπία ή στην Υεμένη. Ανάλογα φαινόμενα θα ζήσουν παντού οι Εβραίοι με τον ένα άλλο τρόπο και παρόλο που θα μείνουν πιστοί στις αρχετυπικές παραδόσεις, θα επηρεαστούν και θα επηρεάσουν βαθιά το πνεύμα της παγκόσμιας κουλτούρας.

Για μια σειρά λόγους- ξεκινώντας από την αντίθεση μεταξύ ελληνισμού και εβραϊσμού- που δεν είναι της παρούσης αναπτύχτηκε ένας βαθύς αντισημιτισμός, που έφτασε στην κορύφωση του με το Ολοκαύτωμα των ναζί, πριν όμως από αυτό υπήρξε το εθνικιστικό  κίνημα του σιωνισμού.

Ο σιωνισμός ήταν ένα κλασικό εθνικιστικό κίνημα του 19ου αιώνα που διεκδικούσε μια πατρίδα για τους εβραίους. Ας σημειωθεί πως στους κόλπους των εβραίων υπήρξαν δυο ρεύματα. Το πρώτο μιλούσε για την πολιτιστική ενσωμάτωση τους στους τόπους που ζούσαν, οι πλέον σημαντικές μορφές του σύγχρονου Εβραϊσμού άνηκαν σε αυτή την οικογένεια.

Το δεύτερο διεκδικούσε ένα χώρο , μια πατρίδα για αυτούς και συγκροτήθηκε με βάση το σιωνιστικό κίνημα, που έβλεπε ως λύση για την πατρίδα την επιστροφή στην αρχετυπική Σιών, στο Ισραήλ.

Οι σιωνιστές για να πετύχουν το σκοπό τους ήρθαν σε επαφή και συνεννόηση με τους ιμπεριαλιστές και δη τους Άγγλους ιμπεριαλιστές και άρχισαν να αγοράζουν κτήματα στην Παλαιστίνη και να μεταναστεύουν από τις αρχές του 20ου αιώνα.

Μια μετανάστευση που τους έφερε σε σύγκρουση κυρίως  με τους Άραβες της Παλαιστίνης και λιγότερο με τους Αποικιοκράτες. Καθοριστικό ρόλο σε αυτή την διαδικασία έπαιξε η αριστερή εκδοχή του σιωνισμού που έβλεπε μια σοσιαλιστική οπτική στην οικοδόμηση του νέου κράτους μέσω των αγροτικών κολεκτίβων των Κιμπούτς. Ο αριστερός σιωνισμός παρόλο που υπήρξε ένα αυθεντικό κίνημα ενσωματώθηκε και υπηρέτησε την κρατική πολιτική του Ισραήλ.

Δεν γνωρίζουμε ποια θα ήταν η εξέλιξη των πραγμάτων αν δεν υπήρχαν οι ναζί. Μα το ολοκαύτωμα, η ήττα των ναζί και οι ενοχές των ευρωπαίων οδήγησε στην δημιουργία του Ισραήλ,  που μετέτρεψε τους Εβραίους σε πολίτες του εθνικού κράτους του Ισραήλ. Ενώ η πολιτική εκδίωξης των Αράβων, η μάχιμη αντίδραση των τελευταίων οδήγησε στην μετατροπή των Αράβων που έμειναν στην Παλαιστίνη , στο λαό των παλαιστινίων.

Τα κράτη των Αράβων και ειδικά αυτά που είχαν ως βάση τον αντιιμπεριαλισμό του αραβικού εθνικισμού του Μπααθ κατανόησαν το ρόλο που θα παίξει το κράτος του Ισραήλ, κράτος χωροφύλακας των ιμπεριαλιστών, και γρήγορα αντέδρασαν με πολεμικό τρόπο. Πόλεμος ή πόλεμοι που χάθηκαν και αυτές οι ήττες τους οδήγησαν σε μια βαθιά κρίση και σταμάτησαν την ορμή του αραβικού εθνικισμού του  Μπααθ.

Τον πόλεμο τον έχασαν από τους νέους «Μακκαβαίους», από αυτούς τους νέους ζηλωτές του Ισραήλ, που ναι  σε μεγάλο βαθμό, υπήρξε και είναι ένα ζηλωτικό κράτος. Ένα ζηλωτικό κράτος που είχε και έχει στόχο να συγκροτήσει εθνικά και θρησκευτικά καθαρό κράτος, ένας κράτος απαρτχάιντ για τους Παλαιστίνιους.

Στην συνέχεια οι παλαιστίνιοι ως η πρωτοπορία μιας επαναστατικής διαδικασίας σε Ιορδανία και Λίβανο έγιναν το κόκκινο πανί και για τα καθεστώτα των Αράβων, και τράβηξαν το δρόμο της προσφυγιάς. Οι Ιντιφάντες κράτησαν ζωντανό το όνειρο , μα το μόνο που κατάφεραν ήταν να δημιουργηθεί αυτή η αυτόνομη περιοχή, αποκλεισμένη, και κατακερματισμένη.

Καλώς ή κακώς- κακώς βέβαια- η ιστορία σε αυτό το επίπεδο έχει κριθεί και το Ισραήλ, όχι μόνο έχει νικήσει , όχι μόνο οι παλαιστίνιοι είτε έχουν γίνει πολίτες β κατηγορίας , είτε έχουν εξοριστεί, αλλά παίζει ένα καθοριστικό ρόλο ως αυτόνομος ιμπεριαλιστικός πόλος.

Και δυστυχώς οι Ισραηλινοί συνεχίζουν να παίζουν με επιτυχία, με  μαεστρία αλλά  και κυνισμό με τον αντισημιτισμό και τις ενοχές του ολοκαυτώματος, οι Ισραηλινοί έχουν μετατραπεί σε έξυπνους της εμπορίας του  ολοκαυτώματος και του αντισημιτισμού, τον ενισχύουν για να κυριαρχούν, ένας τέτοιος έμπορος είναι και ο δήμαρχος Ιωαννίνων.

Οι Ισραηλινοί έχουν  μετατραπεί από διωκόμενοι σε διώχτες και αρνούνται να δουν πέρα από αυτό το δίπολο. Η δυνατότητα να υπερβούν αυτό το δίπολο θα τους καθοδηγούσε να ξανασυναντήσουν με την μεσσιανική προοπτική. Να ξαναβρούν ή να αναστοχαστούν πάνω στην νέα συνάντηση Ιερουσαλήμ-Αθήνας. Όχι φοβούμαι πως ούτε το θέλουν και ούτε υπάρχουν δυνάμεις για κάτι τέτοιο.

Κλείνω αυτό το κείμενο με την θέση του Μαρξ, ενός κοσμικού εβραίου, στο βιβλίο Εβραϊκό ζήτημα.  Η  πολιτική χειραφέτηση του Εβραίου , του χριστιανού , γενικά του θρήσκου άνθρωπου είναι η χειραφέτηση από την θρησκεία.  Αλλά αυτό δεν φτάνει χρειάζεται μια οικονομική, πολιτική και κοινωνική χειραφέτηση και του εμπόρου και του πολίτη, του αστού και του εργάτη,  και του θρήσκου και του άθεου, μια καθολική χειραφέτηση από τον πολιτικό, θρησκευτικό και οικονομικό ιουδαϊσμό, χειραφέτηση που αφορά ολόκληρη την ανθρωπότητα από τον ιουδαϊσμό.

Με βάση αυτή την οπτική οι Ισραηλινοί όπως και όλοι μας, την λευτεριά δεν θα την βρουν , δεν θα την βρούμε μέσα στο κράτος ,ακόμη και το άθρησκο κράτος , αλλά έξω από αυτό , έξω από το κράτος, την θρησκεία και την εξουσία της οικονομίας.

Αφήστε μια απάντηση