Ο Πολιτικός άνθρωπισμος σε κίνδυνο

Ένα σύγχρονο ελευθεριακο -αναρχικό μανιφέστο

Νικος Τζ. Σέργης

Ο Πολιτικός άνθρωπισμός σε κίνδυνο

Η διαχείριση μιας επιδημίας

Ακολουθεί η παρουσίαση του βιβλίου του Νίκου Σέργη “Ο Πολιτικός άνθρωπισμος σε κίνδυνο Η διαχείριση μιας επιδημίας “

Φίλες και φίλοι ποιος θα περίμενε ότι στις σημερινές συνθήκες μιας ούλτρα ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, της τεχνολογίας , της επιστήμης και της ιατρικής , ένας μικροσκοπικός οργανισμός , ένας ιός, θα μας άλλαζε τόσο πολύ την ζωή.

Ή μήπως αυτή η κατάσταση που βιώνουμε είναι το αποτέλεσμα αυτής της υπερανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, της τεχνολογίας, της επιστήμης και της ιατρικής μέσα στα πλαίσια του ολοκληρωτικού καπιταλισμού της εποχής μας;

Αποτέλεσμα της καπιταλιστικής στρέβλωσης , της διαστρέβλωσης των σχέσεων ανθρώπων, παραγωγής και φύσης που οδηγεί στην αδυναμία μας να ελέγξουμε την διασπορά του ιού.

Ή μήπως παρά την υπεράναπτυξη, η φύση ως έκφραση της αναγκαιότητας μπορεί να μας κάνει την ζωή άνω κάτω και να μας ισάγει σε μια εποχή μιας νέας νοσηροτητας, όπως λέει μια πλειάδα κατά βάση συστημικών μέσων. Δηλαδή παρά την συνεχή απόπειρα ελέγχου της φύσης απο τον άνθρωπο και τις δυνάμεις του με στόχο να την φέρει στα μέτρα του ή και να την εκμεταλευτεί , η φύση και πάλι εχει το τελευταίο λόγο;

Πρόκειται για ερωτήματα που είναι δύσκολο να απαντήθουν σε αυτές τις συνθήκες που ακόμη μετράμε κρούσματα και νεκρούς, ζώντας ενα νέο υβριδικό πόλεμο με την κυβέρνηση μας να λειτουργεί ως πεπτοφαλαγγίτες με στόχο να μετατραπεί σε “μεγάλους αδερφούς ”.

Ερωτήματα που στο επόμενο διάστημα θα δοθούν απαντήσεις προς την μία ή την άλλη κατεύθυνση, όταν θα υπερβούμε αυτή την τόσο θανατηφόρα κρίση και αφου κλάψουμε τους νεκρούς μας θα πρέπει να αποδόσουμε ευθύνες.

Το πλέον παράδοξο όμως αυτών των σχεδόν πολεμικών συνθηκών που ζούμε είναι το γενικό μπλοκάρισμα  της κοινωνικής , πολιτικής , πολιτιστικής και σε ένα πολύ λιγότερο βαθμό της παραγωγικης ζωης.

Κάτι που σε παγκόσμια κλίμακα και ειδικότερα στην δύση γίνεται για πρώτη φορά με αφορμή ένα πρόβλημα δημόσιας υγείας, μία πανδημία ή πιο σωστά επιδημία, όπως σωστά επισημαίνει ο συγγραφέας. Κατι που δεν συνέβη ούτε στην ισπανική γρίπη, ούτε καν στην περίπτωση της φυματίωσης, ούτε στους 2 παγκοσμιους πολέμους που ως ανθρωπότητα ζήσαμε.

Και σε αυτό το καυτό κυρίαρχο ερώτημα δίνει εμπεριστατωμένες απαντήσεις το βιβλίο του Νίκου. Γιατί συνέβη αυτό; Η απάντηση που δίνει ο συγγραφέας έχει να κάνει με την επίθεση στο πολιτικό ανθρωπισμο , με το σπάσιμο των κοινωνικών ανθρωπίνων σχέσεων, με την θεαματική, μεντιακη , ηλεκτρονική- ιντερνετική εξατομίκευση- αποξένωση ως απόρροια της συστημικης διαχείρισης της επιδημίας του κορωνοϊου, στα πλαίσια μιας ανοικτά τρομοκρατικής νεοφιλελεύθερης πολιτικής.

Δίχως περαιτέρω να θέλω να σας κουράσω θα τοποθετηθώ στα βασικά σημεία του βιβλίου.

Πανδημια- Επιδημία

Ας αρχίσω με την επισήμανση πως στο επίπεδο της Ελλάδος δεν έχουμε μια πανδημία αλλά ένα σοβαρό ζήτημα υγείας, μία επιδημία. Ο συγγραφέας θεωρεί πως η συνεχή χρήση του όρου πανδημία έχει καθαρά ιδεολογικο , προπαγανδιστικο και εν τέλει τρομοκρατικό χαρακτήρα , ο στόχος πασιφανης, να σπείρει το φόβο και τον τρόμο με στόχο την υποταγή, πειθάρχηση , με στόχο την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Όπως το έπραττε για πάνω από ένα χρόνο κάθε μέρα ο καλός και ο κακός μπάτσος των 6 μμ , σε ανοικτή συνεργασία με τα συστημική ΜΜΕ με το αζημίωτο φυσικά, είναι γνωστή η λίστα Πέτσα.

Ενώ το πλέον σωστό είναι ο όρος επιδημία που δυστυχώς στην χώρα μας δεν έχει τύχει επαρκούς φιλοσοφικής συζήτησης και αυτό πιστεύει ο συγραφέας πως δεν είναι καθόλου τύχαιο και από δυνάμεις που έχουν κριτικό πνεύμα. Ας σημειωθεί πως τον όρο πανδημία τον έχει αποδειχθεί η μεγάλη πλειοψηφία ακόμη και της αριστεράς και της αναρχίας.

Οικονομία- υγεία

Ο Νίκος θεωρεί πολύ σωστά ψευτοδιλλημα το υγεία- οικονομία, αντίστοιχο του επίσης ψευτοδιλληματος ελευθερία ή ασφάλειας, και στις δυο περιπτώσεις έχουμε κοινό στόχο , την ελευθερία και την δημοκρατία.

Δεν φταίει η επιδημία ή η πανδημία για την κατάρρευση της οικονομίας, η κατάρρευση της οικονομίας οφείλεται στην συγκεκριμένη διαχείριση της μέσω των lockdown, μία διαχείριση που δεν ήταν καθόλου τυχαία, για να μην πω πως ήταν υποβουλημαία.

Ο συγραφέας κάνει αναφορά και στο παράδειγμα της Σουηδίας που ακολούθησε ένα άλλο δρόμο και σε αυτή την φάση έχει συνολικά τους ίδιους νεκρούς με εμάς, ενώ σήμερα έχει τους λιγότερο νεκρούς κάθε μέρα.

Η Σουηδία ακόμη και σε αυτή την φάση της που είναι σκιά του παλαιού σοσιαλδημοκρατικου θαύματος έχει ένα αξιόπιστο σύστημα υγείας σε αντίθεση με εμάς που ήταν άθλιο και τώρα έχει καταρρεύσει.

Βέβαια σε αυτό υπάρχει ένας αντίλογος που έχει να κάνει με την πειθαρχημένη φύση των Σκανδικαβικών κρατών , πχ η διπλανή Νορβηγία έχει ελάχιστους νεκρούς , ακολουθώντας για μακρόν γραμμή καραντίνας , σε αντίθεση με τους απείθαρχους Βαλκάνιους. Ακόμη όμως και το εν λόγω επιχείρημα έχει σχέση με την το ζήτημα της πειθαρχησης,  πάλι καθόλου τυχαίο, και όχι με την επένδυση στα συστήματα υγείας.

Μήπως η εν λόγω παγκόσμια διαχείριση μέσω της καραντίνας είχε ως στόχο αυτή την καταστροφή που ζούμε και δευτερευόντος με το ζήτημα της πειθάρχησης των ανυπότακτων λαών και ανθρώπων ; Ο Μαρξ έλεγε πως όταν υπάρχει υπερσυσώρευση κεφαλαίου και έχει αυξηθεί σε υπέρμετρο βαθμό το σταθερό κεφαλαίου μειώνεται η παραγωγή υπεραξίας. Και κατα συνέπεια χρειάζεται μια καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων, παλαιά συνέβαινε με τους παγκόσμιους πολέμους, στις παρούσες συνθήκες αυτό θα οδηγούσε σε μια ολοκληρωτική καταστροφή το σύστημα. Μήπως η εν λόγω διαχείριση ενέχει και μια τέτοια διαδικασία καταστροφής των παραγωγικών δυνάμεων, και ο άνθρωπος για το κεφάλαιο μια παραγωγική δύναμη είναι.

Οι δύο τάσεις

Στην βάση αυτής της διαχείρισης, στην βάση αυτού του ψευτοδιλληματος, κατά τον συγγραφέα εμφανίζονται δυο τάσεις.

Η πρώτη τάση είναι η καταφατική ερμηνεία που είναι δέσμια της λατρείας για την επιστήμη και έχει πλήρη εμπιστοσύνη στην τεχνολογία και στην ιατρική εξουσία. Η εν λόγω τάση σε ένα μεγάλο βαθμό συσχετίζεται ή και ταυτίζεται με το θετικιστικό επιστημολογικό παράδειγμα, ανεξάρτητα αν το αναφέρει η ίδια.

Σε αυτή την τάση, σε αυτή την ερμηνεία, πέρα από την κυβέρνηση, την συντριπτική πλειοψηφία του πολιτικού σκηνικού, τους πλασιέ των πολυεθνικών των φαρμάκων, το ιατρικό κατεστημένο, συντάσσεται και η συντριπτική πλειοψηφία της αριστεράς ακόμη και της άκρας αριστεράς, καθώς και της αναρχίας.

Η άλλη τάση είναι οι αρνητές που μιλάνε στο όνομα της ελευθερίας των επιλογών του υποκειμένου, και στρέφονται κατά της συγκεκριμένης διαχείρισης. Και εδώ είναι η τραγική ιστορική ειρωνεία . Η πλειοψηφία των εκφραστών της δεύτερης τάσης βρίσκεται στο χώρο της άκρας δεξιάς , των παραεκκλησιαστικών οργανώσεων και των εναλακτικών ρευμάτων της “νέας εποχής” . Και ειναι ακριβώς το τραγικό παράδοξο η άκρα δεξιά να μιλάει στο όνομα της ελευθερίας του υποκειμένου και όχι πχ οι αναρχικοί η καλυτερα η πλειοψηφία των αναρχικών και των αντιεξουσιαστων.

Επίσης και οι δύο μιλάνε στο όνομα της επιστήμης, μόνο που όπως σημειώνει ο συγγραφέας η κανονική επιστήμη με την εμπειρία, το πείραμα, την απόδειξη και την θεωρία απουσιάζει. Βέβαια μιλάει για τις θετικές επιστήμες αλλα ακόμη και για τις κοινωνικές επιστήμες δεν μπορεί να μην υπάρχει τόσο η εμπειρία , όσο και η θεωρία, δεν είναι ιδεολογία.

Το παρόν βιβλίο, η παρούσα προσέγγιση του συγγραφέα δεν συντάσσεται με καμιά από τις δύο τάσεις. Θεωρώντας πως ο μεγαλύτερος κίνδυνος της διαχείριση της επιδημίας είναι η απώλεια του πολιτικού ουμανισμού ως κοιτίδα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας συντάσσεται με ένα αγώνα, με μια στάση υπεράσπισης του πολιτικού ουμανισμού όπως αυτός γεννήθηκε μέσα από τις επαναστάσεις από την Γαλλική Επανάσταση και εντεύθεν. Μια απελευθερωτική διαδικασία που είχε εκκίνηση από την αρχαία δημοκρατικη αγορά, στην συνέχεια την είδαμε στην αναγέννηση, στο διαφωτισμό , στην χειραφέτηση του ατόμου, των λαών και στην χειραφέτηση των καταπιεσμενων. Στις μεγάλες δημοκρατικές, εθνικοαπελευθερωτικές , αντιποικιοκρατικές , σοσιαλιστικές και αντικαπιταλιστικές επαναστάσεις του 20ού αιώνα.

Μέσα από το παραπάνω πρίσμα ο συγγραφέας βλέπει, τοποθετεί την φιλοσοφία ως κριτική, ως μια μάχιμη ανατρεπτική διαδικασία που δύναται να υπερασπιστεί τον πολιτικό ουμανισμό.

Ας σημειωθεί ο βαθύς νεοφιλεύθερος χαρακτήρας της καταφατικής τάσης κάτι που φαίνεται και στην λέξη κλειδί αυτής της περιόδου, την περίφημη “ατομική ευθύνη”, αντίστοιχο του ατομικού κεφαλαίου των νεοφιλελευθερων φιλοσόφων. Το άτομο, τέλος η κοινωνία κατά την θατσερ , πρέπει να τα βγάλει πέρα και έχει την ατομική ευθύνη να είναι παραγωγικό, πειθαρχημενο , ασφαλής, υπεύθυνο, και έτσι μόνο μπορεί να είναι ελεύθερο, κάτι με Όργουελ θυμίζουν όλα αυτά όπως θα επισημάνει επανελημενως ο συγγραφέας.

Και όμως πίσω από αυτή την βαθιά δεξιά οπτική συντάχθηκε σημαντικό κομμάτι της αριστεράς, της αναρχίας καθώς και οι δικαιωματιστες. Ας όψεται η λατρεία, η θρησκευτική πιστη προς την επιστήμη, μια θρησκευτική πίστη αντίστοιχη της παραδοσιακής θρησκείας την εποχή του μεσαίωνα. Κρίμα όμως για αυτή την αριστερά που ξέχασε την αντιφατική εικόνα της επιστήμης ή της τεχνολογίας στην εποχή του καπιταλισμού. Ξεχασε πως όπως υπαρχει ενότητα και αντίθεση παραγωγικών δυνάμεων και παραγωγικών σχέσεων έτσι υπάρχει ενότητα και αντίθεση μεταξύ της τεχνολογιάς και της επιστήμης με την καπιταλιστική δομή της. Κατα συνέπεια η εν λόγω επιστήμη και η εν λογω τεχνολογία υπηρετεί συγκεκριμένα ταξικά συμφέροντα και δεν δύναται να αλλάξει.

Κατά συνέπεια δεν μπορεί απλώς να πάρει την εξουσία η εργατική τάξη για να άλλάξει χαρακτήρα η τεχνολογία και η επιστήμη.

Χρειάζεται μια άλλη τεχνολογία και μια άλλη επιστήμη, και σε αυτό το σημείο είναι σωστη η κριτική που έκανε η μαοική αριστερά.

Αν και ο συγγραφέας πιστεύει πως η ευσέβεια και η πίστη της αριστεράς και της αναρχίας προς την επιστήμη δεν είναι επαρκής λόγος. Μήπως μια άλλη εξήγηση είναι ο βαθύς λεγκαλισμός της, ακόμη και αυτής της αναρχίας και της αντιεξουσιας ή της πλειοψηφίας της αναρχίας και της αντιεξουσιας ;

Για την επιστήμη – Φεγεραμπεντ

Η χρησιμοποιήση της επιστήμης και ειδικότερα της ιατρικής και γενικότερα της έννοιας της ορθολογικοτητας ως εργαλείο καταπίεσης και ως ιδεολογία για να δικαιολόγησει καταπιεστικά αντικοινωνικά μέτρα επαναφέρει την κριτική της σχολής της Φρανκφούρτης περί εργαλειακού ορθολογισμού. 

Αν και ο συγγραφέας επιλέγει την κριτική του επιστημολογικού αναρχισμού του Φεγεράμπεντ. Ο Φεγεράμπεντ εντοπίζει τις προϋποθέσεις της προόδου σε μια επιστήμη αναρχική, ανοικτή και ανορθόλογη , σε μια ισότητα και σε μια δημοκρατία της επιστήμης με άλλες παραδόσεις, όπως είναι ο μύθος, η μεταφυσική και η μαγεία.

Η επιστήμη μπορεί να προχωρήσει, αν θέλει να είναι επιστήμη και οχι δογματική  ιδεολογία και θρησκεία , στα πλαίσια ενός δημιουργικού χάους παραδόσεων , θέσεων , αντιλήψεων , γνώμων , δόξων και αληθειών

Για αυτό το λόγο ο Φεγεράμπεντ κριτικάρει τον εναγκαλισμό της επιστήμης με την εξουσία, την πολιτική , κρατική και οικονομική εξουσία, κάνοντας ιδιαίτερη μνεία στην εξουσία της ιατρικής.

Αλλά αυτό προϋποθέτει μια πραγματική ελεύθερη κοινωνία με πραγματικά ελεύθερους ανθρώπους με πολιτική ωριμότητα, δηλαδή πολιτικά συνειδητοποιημένους. Σε μια ελεύθερη κοινωνία, σε μια πραγματικά ελεύθερη κοινωνία που θα αυτοεξουσιάζεται από ελεύθερους πολίτες, και επιτροπές ώριμων πολιτών .

Από την οπτική του Φεγεραμπεντ που στα πλαίσια ενός ανοικτού επιστημονικού διαλόγου όλα επιτρέπονται, στην φάση που ζούμε, όλες οι απόψεις των ειδικών αλλά και των μη ειδικών, θα έπρεπε να εκτεθούν ατό πλήθος των μη – ειδικών και αφού ανοίξει μια σοβαρή συζήτηση να παρθούν οι ανάλογες αποφάσεις.

Βιοπολιτικη – ιατρικοπολιτικη εξουσία

Απέναντι σε αυτό το παγκόσμιο δυστοπικό κλίμα  , σε αυτό το κλίμα πανικού αντιτάχθηκαν μια σειρά από επιστήμονες, διανοούμενοι και φιλόσοφοι όπως πχ ο Αγκάμπεν.

Ο Ιταλός φιλόσοφος σε αυτές τις συνθήκες εφάρμοσε την δική του θεωρία περί “κατάσταση εξαίρεσης”. Μια θεωρία που συνδυάζει τις φουκωικές θεωρίες περί βιοπολιτικής , τις προσεγγίσεις της Χάνα Αρεντ, την κονωνιολογία του Πολανυι και την ύστερη αυτονομία του Νέγκρι και Χάρντ.

Και μέσα από αυτη την οπτική μίλησε για μια απλή γρίπη και σε μεγάλο βαθμό είχε άδικο, όπως στην συνέχεια διαφάνηκε. Όπως όλοι γνωρίζουμε έπεσαν να τον φάνε , με την εξίσου δογματική θέση : “Πως γίνεται αυτός να μιλάει, αυτός που δεν είναι ειδικός;” Ας αφήσουμε στην άκρη την προηγούμενη συζήτηση περί της εξουσίας των ειδικών και την κριτική του Φεγεραμπεντ. Αλλά ακόμη και αυτοί που του άσκησαν κριτική στο Ιταλό φιλόσοφο δεν ήταν όλοι ειδικοί, δεν ήταν όλοι γιατροί. Ενώ συχνά και οι ειδικοί- οι ιατροί- του απάντησαν με ένα απαξιωτικό ύφος και ήθος, πως γίνεται να μιλάει αυτός και να μας χαλάει την πιάτσα. Δυστυχώς ο Αγκαμπεν δέχτηκε σε μεγάλο βαθμό επιθέσεις χυδαιες και άδικες, μια κριτική που πέταξε το παιδί με τα βρωμόνερα.

Ο συγγραφέας του εν λόγω βιβλίου στέκεται κριτικά στην οπτική του Αγκάμπεν, ειδικά στο πεδίο της φιλοσοφικής του οπτικής περί βιοπολιτικής. Ο Νίκος πιστεύει πως η μεταμοντέρνα θεώρηση περί βιοπολιτικης δεν αποφεύγει το ζοφερό κλίμα εγκλωβισμού, παρά την κριτική που ασκεί.

Σε αντίθεση με την οπτική του Αγκάμπεν επιλέγει την οπτική του πολιτικού ανθρωπισμού , την εγελιανή ιστορική προοπτική, την φιλοσοφία της ιστορίας . Την Ιστορική διαλεκτική της χειραφέτησης, της ανάγνωσης και της αναγνώρισης της αναγκαιότητας, αλλα κυρίως της ελευθερίας. Της ελευθερίας, αυτής της πραγματικής κίνησης όπως θα έλεγε και ο Μαρξ που παράγει το πολιτικό άνθρωπο που στέκεται μπροστά στο δικαστήριο της ιστορίας κρίνει και κρίνεται για το τι έπραξε για την υπόθεση της ελευθερίας και της χειραφέτησης, της ατομικής και της κοινωνικής χειραφέτησης, της ατομικής και κοινωνικής λευτερίας.

Και μέσα από την παραπάνω αντίληψη ο Νίκος χρησιμοποιεί τον όρο ιατρικοπολιτική εξουσία που έχει μια δυναμική καθώς στηρίζεται πάνω στο δίπολο κοινωνία- κράτος, Η οποία παράγει μία διαφορετική δυναμικη διάσχισης της σχέσης ιατρικής, επιστήμης, κράτους και εξουσίας.

Μύθος/εκκλησία/ υπερβατικό/ σύναξη/ επι-κοινωνία.

Φίλες και φίλοι αν έχει δίκαιο ο συγραφέας και ο στόχος του συστήματος είναι ο πολιτικός άνθρωπισμός και ο πολιτικός άνθρωπος τότε αποτελεί παράλληλο στόχο η καταστροφή των κοινωνικών σχέσεων, αυτών των σχέσεων που παράγουν γνώση, αντίσταση, πολιτισμό, αλλά και των σχέσεων που τείνουν που διαλέγονται με το υπερβατικό ή ακόμη και με το μύθο, που δεν είναι μύθευμα και παραμύθια αλλά άλλος ένας τρόπος να προσεγγίσουμε την αλήθεια, όπως λέει και ο Πλάτων.

Για αυτό το λόγο και στα πλαίσια αυτής της επίθεσης στις κοινωνικές σχέσεις, στο κοινωνικό άνθρωπο, στο πολιτικό άνθρωπο είχαμε την απαγόρευση των πολιτικών και των κοινωνικών συγκεντρώσεων, το κλείσιμο του πανεπιστημίου, σε κάποιες περιπτώσεις των εκκλησιών που είναι η σύναξη η κοινωνία των πιστών, των πολιστικών εκδηλώσεων , των θεάτρων, των συναυλιών και των σινεμά.

Ως αντιστάθμιση είχαμε την ψηφιακή αντικατάσταση τους που όμως είναι αλήθεια πως δεν παράγει σε μεγάλο βαθμό κοινωνία, σύναξη και κοινωνικό άνθρωπο, αλλά ένα εξατομικεύμενο υποκατάστατο πειθαρχημενο και αβουλο.

Δυστοπια / δυστοπικη κατάσταση/ εξέγερση

Ο συγγραφέας αυτού του βιβλίου σωστά πιστεύει πως δεν έχει παγιωθεί μια ολοκληρωτική αντιδημοκρατικη δυστοπία , ζούμε μια δυστοπική κατάσταση που όμως υπάρχουν περιθώρια ανατροπής αρκεί ο λαός, η μάζα του Παπαϊωάννου, το πλήθος του Σπινόζα και του Νέγκρι, να εξεγερθούν, μέρες που είναι όπως αυτή του πολυτεχνείου.

Η εξέγερση και η επανάσταση είναι αυτή που πάντα σταματάει την πορεία προς τον ολοκληρωτισμό, φέρνει τον πολιτικό άνθρωπο, τον ώριμο πολίτη του Φεγεραμπεντ, το ταξικά συνειδητοποιημένο προλετάριο μπροστά στις ιστορικές του ευθύνες.

Παρά την αναντιστοιχία με τα καθήκοντα της εποχής και την υποταγή τους στο θετικιστικό πνεύμα της καταφατικής τάσης, η αριστερά και η αναρχία στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων στην περσινή γιορτή της 17Ν . Ενώ έφτανε η Νέα Σμύρνη η λαική κινητοποίηση για να σταματήσει η προυτάλ ανορθόλογη και παράλογη αστυνόμευση των πλατειών.

Όχι δεν έχει χαθεί το παιχνίδι, δεν έχει χαθεί η ελπίδα, η κυβερνητική εξουσία και χάρη στην ιατροπολιτική εξουσία, έχει κερδίσει πόντους αλλά δεν έχει κερδίσει τον πόλεμο. Άλλωστε σύμφωνα με τον Παπαϊωάννου μια πολιτικά και ταξικά συνειδητοποιήμενη κατάσταση είναι σπάνια στην ιστορική εξέλιξη, παρόλα αυτά η εν λόγω σπάνια κατάσταση φτάνει για να μην κερδίσει η βαρβαρότητα, και ο Νίκος είναι σίγουρος πως ούτε αυτή την φορά θα κερδίσει και θα συμφωνήσω μαζί του.

Εμβόλιο- τι μπορεί ή τι έπρεπε να γίνει

Άφησα τελευταίο την θέση που παίρνει ο συγγραφέας για τον εμβολιασμό αλλά και το τι έπρεπε να γίνει για το ζήτημα της επιδημίας.

Ο συγγραφέας ασκεί κριτική στην θέση για την υποχρεωτικότητα του εμβολίου. Ασκει κριτική και στις δυνάμεις στην αριστερά και την αναρχία που με ένα έμμεσο η άμεσο τρόπο συμφωνούν με την υποχρεωτικότητα του εμβολίου.

Θεωρώντας πως η προτροπή για οικειοθελή εμβολιασμό είναι συμβατή με τον πολιτικό πολιτισμό , ενώ ο εκβιασμός οδηγεί σε επικίνδυνους άτροπους.

Και από αυτή την οπτική ο συγραφέας τοποθετείτε απέναντι σε κάθε μορφή αποκλεισμού , κολασμού και περιθωριοποιήσης των μη-εμβολιάσμενων.

Η μεγάλη πλειοψηφία της αριστεράς μιλάει για την καθολικότητα του εμβολίου αλλά όχι για την υποχρεωτικότητα. Μόνο που όπως το τοποθετεί  ταυτίζει την καθολικότητα με την υποχρεωτικότητα , ενω στην πλειοψηφία της επίσης τοποθετεί την αρνητική τάση εξολοκλήρου στην άκρα δεξιά, κατι που είναι λάθος.

 Ο Νίκος στο παρόν βιβλίο δεν το σχολιάζει, εκτός και αν κάνω λάθος , και σε ενα βαθμό σωστά πράττει , αν και δεν νομίζω να διαφωνεί με την παραπάνω άποψη.

Ο συγγραφέας σωστά πιστεύει πως ο κορονοιος  δεν είναι fake , υποστηρίζει πως είναι μια σοβαρή κρίση δημόσια υγείας, μία επιδημία και σε άλλες περιοχές και χώρες ίσως και πανδημία.

Μια κρίση που η κυβέρνηση απέτυχε ικτρά, δολοφονικά να αντιμετωπίσει. Η Κυβέρνηση δεν έκανε ούτε σκοπεύει να κάνει τα αυτονόητα για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα.

Ποια είναι κάποια αυτονόητα που αναφέρει ο Νίκος: Πρώτο και καλύτερο να ενισχυθεί το δημόσιο σύστημα υγείας ή αν χρειαστεί να κτίσει νοσοκομεία μόνο για covid. Ή να ανοίξουν κλειστά νοσοκομεία Να προχωρήσουν  σε μια σοβαρή ιχνηλασία του ιού. Να γίνει  μια σοβαρή παρέμβαση σε εστίες παρεμβασης, εργοστάσια μμμ, και το βασικότερο να ενισχυθεί η πρωτοβαθμια περίθαλψη.

Εν κατακλείδι:

Το βιβλίο επιχειρεί να διαβάζει τάσεις , να ανιχνεύσει το πνεύμα των καιρών μέσα σε μια πραγματικότητα που αλλάζει συνεχώς. Σήμερα κάποια έχουν αλλάξει και κάποια μπορούν και να επανέλθουν. Και σίγουρα έχουμε κάποια νέα στοιχεία που μάλλον τα περισσότερα είναι σε αρνητική κατεύθυνση,  πχ το πιστοποιητικό….

Η ουσία όμως δεν έχει αλλάξει, ο πόλεμος κράτους, ιατροπολιτικής εξουσίας και κοινωνίας συνεχίζεται , η αξιοπρέπεια του ανθρώπου, του πολιτικού ανθρώπου βρίσκεται σε κίνδυνο. Μόνο που τίποτε δεν έχει χαθεί αιώνες η εξουσία, η πάσης μορφή εξουσία επιχειρεί να φέρει το άνθρωπο και την αξιοπρέπεια στα μέτρα της, και πάντα όμως η ελευθερία και η αξιοπρέπεια του στέκεται όρθια και σε κάποιες στιγμές κάνει καν άλματα προς την ατομική και κοινωνική χειραφέτηση.

Η φάση που ζούμε, η φάση της παγκόσμιας διαχείρισης του κορωνοϊου είναι μια ακόμη μάχη που αφήνει πίσω της εκατομμύρια νεκρούς, θύματα μιας εξουσίας που ως ζόμπι πίνει το αίμα των ζωντανών.

Αλλά όπως έγινε και στην στην ταινία η “νύκτα των ζωντανών νεκρών”, μια ταινιά που αναφέρει στο βιβλιο του και 


ο Νίκος, στο τέλος οι ζωντανοί θα νικήσουν τον ή τους “μεγάλους αδερφούς” δλδ τους πάσης φύσεως και θέσεως εξουσιαστές και τα ζόμπι, δλδ το παγκόσμιο σύστημα του ολοκληρωτικού καπιταλισμού.

Αφήστε μια απάντηση