Με τον κριτικό ορθολογισμό επέναντι στην κύβερνηση , την καταστολή και το υγειονομικό απαρχάιντ

Στο https://argiros.net/?p=8551 παρουσίασα το βιβλίο του Νίκου Τζ. Σέργη “Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ ΣΕ ΚΙΝΔΥΝΟ,  Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΜΙΑΣ ΕΠΙΔΗΜΙΑΣ”

Την Κυριακή 21 Νοέμβρη στο ελευθεριακό εργαστήρι F 451 το παρουσιάσαμε μαζί με τον συγγραφέα με μεγάλη θαρρώ επιτυχία.

Την επόμενη μέρα στο φατσοβιβλίο έγραψα σχετικά

“Τι να πρωτοπώ για αυτή την πολύ όμορφη και με μεγάλη επιτυχία εκδήλωση χθες βράδυ στο ελευθεριακό εργαστήρι F451 στο Άλσος.
Μιλάω για την παρουσίαση του βιβλίου του Νίκου Σέργη Ο Πολιτικός Ανθρωπισμός σε κίνδυνο η διαχείριση μιας επιδημία, με ομιλητές της αφεντιά μου και τον Νίκο Τζ. Σέργη.
Ήταν η πρώτη ανοικτή εκδήλωση ύστερα από την καταιγιδα των lockdown και πέρασαν από αυτή γύρω στα 60 άτομα.
Η συζήτηση ζωντανή, με επιχειρήματα, έθεσε σε μεγάλο βαθμό τον δάκτυλον επί (εις) τον τύπον των ήλων.
Δεν ήταν σε καμία περίπτωση ούτε σύναξη ψεκασμενων , ούτε αρνητών , ούτε πιο πολύ ακροδεξιών,
αλλά ανθρώπων που αγωνιούν, αγωνίζονται και ελπίζουν πως δεν θα γίνουν θύματα, όχι μόνο θύματα του ιού αλλά ούτε της εξουσίας και των κυβερνήσεων που με πρόσχημα τον κορονοιο επιχειρούν να βάλουν χαλινάρι, να αλλάξουν τα δεδομένα και την ατζέντα προς όφελος τους.
Δεν θα πω πως έχασαν, όσες δυνάμεις, άνθρωποι , συναγωνιστες και σύντροφοι/ ες που δεν ήρθαν. Έκαναν και κάνουν τις επιλογές τους.
Το πρόβλημα είναι πως ίσως έμμεσα και ασυνείδητα με αυτό το τρόπο να επιλέγουν στρατόπεδο στα πλαίσια ενός εμφυλίου που οι εξουσιαστές και η κυβέρνηση έχει δημιουργήσει, χάρη της ουδέτερης επιστήμης , αυτής της καπιταλιστικής επιστήμης , όπως το έθεσαν την εποχή τους οι αυτόνομοι της Ιταλίας. Και άλλοι φυσικά επιλέγουν συνειδητά αυτό το δρόμο, αυτή την στάση, την εν λόγω θέση.
Φυσικά δεν θέλω να πιστεύω πως θα δουν τον εαυτό τους σε αυτό που λέω άνθρωποι και σύντροφοι που για τον ένα ή τον άλλο λόγο δεν μπόρεσαν να έρθουν. Αν όμως οι λόγοι της απουσίας ήταν πολιτικοί σε αυτή την όμορφη διαλογική συζήτηση, τότε το λιγότερο κάνουν λάθος.
Ας είναι η ζωή προχωράει είτε με αυτούς είτε με εμάς, είτε με όλους και εν απουσίας τους, μας.
Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες πριν αρχίσει η εκδήλωση , για άκρως ευνόητους λόγους.”

Μια μέρα μετά ηρθε η θιγμένη , οργισμένα ειρωνική και σε ενα βαθμό γελιογραφική απάντηση αγαπητού  συντρόφου :

“Το ακούσαμε κι αυτό! Επέλεξαν στρατόπεδο στο πλάι των εξουσιαστών και του Κούλη επειδή δεν πήγαν στην παρουσίαση ενός βιβλίου! Και μάλιστα, οι κακομοίρηδες, είναι και λίγο χαζούληδες, αφού το διάλεξαν το στρατόπεδο “ίσως έμμεσα και ασυνείδητα”. Τι και αν σε κάποιους τους έχει βγει η ψυχή να φωνάζουν (και να πράττουν) ενάντια στην εξουσία και την κυβέρνηση που μπροστά σε μια υγειονομική κρίση τεράστιων διαστάσεων (ή όχι;) παίζει τον σταθερό της ρόλο να προστατεύει τα συμφέροντα των αστών και ξέρει μόνο από ιδιωτικοποίηση και καταστολή; Τι και αν κάποιοι της «καταφατικής αριστεράς» έσπασαν με μεγάλο κόπο και τίμημα τις απαγορέψεις στον δρόμο… Τι κι αν κάποιοι, πχ. υγειονομικοί, έχουν λιώσει μέσα στα νοσοκομεία «στη δουλειά και στον αγώνα»  που μας λέει κι ο Νταλάρας… Δεν κατάλαβαν ότι δεν κρίνεται από αυτά η ταξική πάλη αλλά από το αν συμμετείχαν σε αυτή την “όμορφη διαλογική συζήτηση”;
Εγώ πάντως έχω τη χαρά να μην ανήκω στους χαζούς, είμαι καραμπινάτος οπαδός του Κούλη· τυχαίνει να το έχω διαβάσει και δεν πήγα στην παρουσίαση ενός βιβλίου που λέει ότι εμβολιασμός χωρίς συναίνεση είναι «βιασμός»,* ότι η λύση σε όλα τα μυστήρια αυτής της πανδημίας κρύβεται μάλλον στα οικονομικά συμφέροντα των φαρμακευτικών και διαδικτυακών εταιριών, ότι δεν πρέπει να σκάμε για έναν ιό που ανήκει στη κατηγορία του κοινού κρυολογήματος, ότι είμαστε πειραματόζωα· ενός βιβλίου που μας καλεί σε νιτσεϊκού τύπου αναθεώρηση και συγχρόνως μας ενημερώνει ότι από την οικονομική κρίση θα σωθούμε επενδύοντας στη γνώση, δλδ στα πανεπιστήμια (μιλάμε έσπασαν τα κοντέρ τη ριζοσπαστικότητας και της αντισυστημικότητας). Και λέει και πολλά άλλα που βαριέμαι να απαριθμήσω. Αλλά τι τα θες, τι δουλειά έχω εγώ να μιλάω, ένας οπαδός του Κούλη. Αφού είπαμε, όποιος δεν πήγε τέτοιος είναι….
Αλήθεια όμως, σύμφωνα με ποια ήθη (αριστερά, ελευθεριακά, ό,τι θέτε) κανονίζεται ένα event (στο οποίο τυγχάνει να μιλάω εγώ κι ένας φίλος), και με βάση τη συμμετοχή τραβάω τη γραμμή μεταξύ προσκυνημένων και επαναστατών; Από πότε ένα βιβλίο ή ένα event γίνεται το Άγιο Δισκοπότηρο από το οποίο όποιος ιερόσυλος δεν τολμήσει να πιει (πόσο μάλλον να έχει διαφορετική άποψη για αυτό που σερβίρεται) καίγεται στο πυρ της αντίδρασης; Τελικά, ποιος τσουβαλιάζει και ποιος τσουβαλιάζεται;
Αλλά έχει και την πλάκα του…  Αφού λοιπόν εγώ ατομικά και με βάση τελείως υποκειμενικά κριτήρια μπορώ να χαράξω τα όρια στα στρατόπεδα του «εμφυλίου πολέμου», σηκώνω το γάντι και δηλώνω τα ακόλουθα:
Όποιος/α/@ δεν ήρθε στην προβολή του στεκιού για τις παρτιζάνες του ΔΣΕ επέλεξε το στρατόπεδο του εθνικού στρατού και του ιμπεριαλισμού.
Όποιος/α/@ δεν πήγε στην εκδήλωση της Αλιμούρας για την κατοικία επέλεξε να γίνει τσιράκι των κατασκευαστικών και του Gendrification.
Όποιος/α/@  δεν πήγε στην εκδήλωση της ΑΡΠΗ για το νερό είναι καραμπινάτο τσιράκι της ιδιωτικοποίησης.
(το ξέρετε ότι μπορώ να συνεχίσω για μέρες αλλά δεν θα το κάνω).
*αλήθεια, δεν σκεφτήκατε πώς ακούγεται αυτό σε μια γυναίκα που έχει υποστεί ή απειληθεί με βιασμό; Να τον ξεφτιλίσουμε και αυτόν τον όρο; Επίσης, τόσους γονείς ξέρω που έχουν εμβολιάσει χρόνια τώρα τα παιδιά τους (εννοείται χωρίς να τα ρωτήσουν). Αλήθεια, έχουν συναινέσει σε «παιδοβιασμό»;;;!!! ”

Δεν μπορούσα παρα να δώσω μια αξιοπρεπής απάντηση :

” Όταν τα πράγματα είναι τόσο βαθιά διχασμενα με συνειδητή δράση της κυβέρνησης, τότε ακόμη και η απουσία από μια παρουσίαση ενός βιβλίου που υποστηρίζει πως μπορούμε να πάμε πέρα από αυτό το διχασμό, είναι πολιτική πράξη επιλογής, εξαιρούνται αυτοί που για τον ενα ή τον άλλο τρόπο δεν μπόρεσαν.

Πάντως όλες οι εκδηλώσεις δεν είναι ίδιες, και σίγουρα με βάση την συγκυρία μια συζήτηση για το ΔΣΕ δεν έχει την ίδια βαρύτητα με ένα βιβλίο για την  αντιμετώπιση του κορονοϊού, την καταστολή και το υγειονομικό απαρτχάιντ.

Και ναι έτσι κάποιος έμμεσα και ασυνείδητα τοποθετείται, δεν έχει σχέση πάντως με το πόσο έξυπνος είναι, ούτε με μια γελοιογραφία κριτικής, ετσι φίλοι μου.

Φυσικά μπορει κάποιος να έχει τις οποίες διαφωνίες τους, και μπορεί, μπορούσε να τοποθετηθεί ακόμη και μέσα στην αιθουσα,έτσι λειτουργεί η διαλεκτική και ο πλουραρισμος.

Και από αυτή την στάση ίσως και να έχει δίκαιο το οποίος έχει την μύγα….

Ναι νιώθω λυπημένος από συντρόφους που δεν το περίμενα να πάρουν θέση στο διχασμό.

Το ερώτημα παραμένει πως ενώνουμε τον λαό ενάντια στην κυβέρνηση, αρνούμενοι τον εργαλειακο ορθολογισμο αλλά και τον ανορθολογισμο, υπερασπιζοντας ένα μάχιμο κριτικό ορθολογισμο.

Και κριτικός ορθολογισμός σημαίνει να βλέπεις συμπεριληπτικα τα ζήτημα και όχι ανταγωνιστικα, ένα βίβλιο που έχει την Α’ αποψη για το ρόλο των πολυεθνικών φαρμάκου δεν αποκλείει αλλά συμπεριλαμβάνει τον αγώνα για νοσηλευτών και των γιατρών για ένα σύστημα υγείας άκρως αξιοπρεπές. Το γεγονός πως δεν το αναφέρει δεν συμαινει πως στέκεται απέναντι και αδιάφορο.

Μια νιτσεικη επαναξιολογηση , δεν αποκλείει αλλά συμπεριλαμβάνει την ταξικη πάλη, άλλωστε αυτό δεν έκαναν και οι αυτόνομοι στην εποχή τους, σε μεγαλύτερο βαθμό απότι οι μπολσεβικοι σε σχέση με το spd. Επαναξιολογηση με βάση τον πολιτικό ουμανισμο και αυτό συμαινει και με βάση τον Μαρξ αλλά ευτυχώς όχι μόνο αυτό.

Λυπάμαι πως ο θυμός μετατρέπεται σε γελοιογραφία κριτικής, γιατί μόνο έτσι μπορώ να δω το πως τοποθετείται κάποιος απέναντι στο ζήτημα των ατομικών δικαιωμάτων, και το να μην κάνεις το εμβόλιο ειναι ενα τέτοιο δικαίωμα.

Τα ατομικά δικαίωμα, το δικαίωμα επάνω στο σώμα μου δεν είναι ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής αλλά δικαίωμα που βγαίνει από τα ανθρώπινα δικαιώματα και σίγουρα αλίμονο αν δεν υπάρχουν και στο σοσιαλισμό, και από αυτή την οπτική ναι είναι σαν βιασμός.

Αυτά τα ολίγα για κάποιους συντρόφους που είδαν τον εαυτό τους κάπου που εγώ δεν τους έθεσα.

Δεν κάνω αναφορά σε συγκεκριμένα  πρόσωπα  γιατί δεν ταυτίζεται με τον Κώστα, το Βαγγέλη, τον  Δημήτρη κτλ, που έγραψαν, αν έγραψαν κάτι, αφορά ένα πιο γενικό σύνολο.”

Δεν θα δώσω συνέχεια αντιγράφω μόνο την δική μου εισήγηση παρουσίαση του βιβλίου  για να γνωρίζουν οι κρίνοντες τι να δικάσουν και να καταδικάσουν.

“Φίλες φίλοι ποιος θα περίμενε αυτό που ζούμε. Και αυτό που ζούμε είναι ένας διπλός υβριδικός- θα έλεγα – πόλεμος.

Είμαστε στόχος ενός ιού που δεν μπορούμε να ελέγξουμε, αλλά και ενός συστήματος που πατώντας επάνω σε πτώματα θέλει να διαμορφώθουν νέες πολιτικές, κοινωνικές και ταξικές συνθήκες.

Με την διαχείριση της κρίσης του κορονοιου να λειτουργεί ως μια πολιτική Σοκ που σπέρνει το φόβο , επιχειρεί να πειθαρχησει τους απείθαρχους, διασπά τον λαό, εφαρμόζει νεοφιλελεύθερη πολιτική και αποδομεί τα συστήματα υγείας, ασφάλισης και πρόνοιας.

Το συγκεκριμένο βιβλίο που έχουμε μπροστά μας επιχειρεί να πάρει θέση σε ενα ανοικτό διάλογο , να ασκήσει φιλοσοφική κριτική και νομίζω πως τα καταφέρνει με επιτυχία, είτε συμφωνεί , είτε διαφωνεί με τις θέσεις του βιβλίου.

Μπορεί κάποιοι να διαφωνούν με την κριτική ματιά, αλλά είναι λάθος, είναι θρησκευτικός δογματισμός, να διώκονται οι κριτικές φωνές στο όνομα των αλαθητων της επιστήμης, των τεχνοκρατων και των γραφειοκρατων του κράτους.

Δεν θέλω να σας κουράσω παραπάνω, για αυτό το λόγο μπαίνω κατευθείαν στην παρουσίαση του βιβλίου.

Πανδημια- Επιδημία

Ας αρχίσω με την επισήμανση του συγγραφέα πως στο επίπεδο της Ελλάδος δεν έχουμε μια πανδημία αλλά μία σοβαρή και επικύνδυνη επιδημία. Αυτό δεν συνεπάγεται πως σε αλλες περιοχές του κόσμου δεν είχαμε ή δεν θα έχουμε πανδημία. Ή δεν αποκλείει το γεγονός πως και στην Ελλάδα δεν θα έχουμε στο μέλλον ζήτημα πανδημίας.

Ο Νίκος πολυ σωστά θεωρεί πως η συνεχή χρήση του όρου πανδημία έχει καθαρά ιδεολογικό , προπαγανδιστικό και εν τέλει τρομοκρατικό χαρακτήρα , ο στόχος να σπείρει το φόβο και τον τρόμο.

Όπως το έπραττε για πάνω από ένα χρόνο κάθε μέρα ο καλός και ο κακός μπάτσος των 6 μμ , σε ανοικτή συνεργασία με τα συστημικα ΜΜΕ με το αζημίωτο φυσικά, είναι γνωστή η λίστα Πέτσα.

Ενώ ο όρος επιδημία δυστυχώς στην χώρα μας δεν έχει τύχει επαρκούς φιλοσοφικής συζήτησης και αυτό υποστηρίζει το βιβλιο δεν είναι καθόλου τύχαιο και από δυνάμεις που έχουν κριτικό πνεύμα.

Είτε ονομάσουμε αυτην την τραγωδία πανδημία, είτε επιδημία οι 17000 νεκροί δείχνουν πως τα πράγματα δεν ειναι καθόλου εύκολα και αντί να τσακωνόμαστε μεταξύ μας πρέπει να βάλουμε στο στόχαστρο τους κύριους υπεύθυνους, δηλαδη την κυβέρνηση. Οι 17000 θάνατοι- και πόσοι ακόμη θεέ μου- είναι κρατικές και κυβερνητικές δολοφονίες.

Οικονομία- υγεία

Και πως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά όταν η δεξιά κυβέρνηση έχει ως στόχο να εφαρμόσει το νεοφιλελεύθερο προγραμμά της ρίχνωντας τις ευθύνες στο λαό.

Ένα απο τα ψευτοδιλλήματα που παίζει η κυβέρνηση είναι το υγεία ή οικονομία, αντίστοιχο του επίσης ψευτοδιλληματος ελευθερία ή ασφάλεια, και στις δυο περιπτώσεις έχουμε κοινό στόχο , την ελευθερία και την δημοκρατία.

Και όμως η συνειδητή κατάρευση της οικονομίας οφείλεται στην συγκεκριμένη διαχείριση της μέσω των lockdown. Μα υπήρχε αλλος δρόμος φωνάζουν οι κηνσορες και οι θεραποντες της εξουσίας;

Αλίμονο αν ήταν μονόδρομος αντιστοιχο του μέσα ή έξω από την ΕΕ , μέσα ή έξω από το ευρώ. Αλίμονο αν δεν πιστέψουμε πως δεν υπάρχουν εναλακτικοί δρόμοι ακόμη και πέρα από το καπιταλισμό.

Δρόμοι πχ που θα συνδιάζουν την υγεία με την οικονομία και την λαική κυριαρχία, όπως συνδιάζεται η ελευθερία, η δημοκρατία με την ασφάλεια και την υγεία.

Οι δύο τάσεις

Ο συγραφέας στην βάση της διαχείρισης της κρίσης του κορονοιού διακρίνει δυο τάσεις:

Η πρώτη τάση είναι η καταφατική ερμηνεία που είναι δέσμια της λατρείας για την επιστήμη και έχει την πλήρη- τυφλη θα έλεγα- εμπιστοσύνη στην τεχνολογία και στην ιατρική εξουσία. Η εν λόγω τάση σε ένα μεγάλο βαθμό συσχετίζεται ή και ταυτίζεται με το θετικιστικό επιστημολογικό παράδειγμα, ανεξάρτητα με το αν το αναφέρει η ίδια.

Σε αυτή την τάση, σε αυτή την ερμηνεία, πέρα από την κυβέρνηση, την συντριπτική πλειοψηφία του πολιτικού σκηνικού, τους πλασιέ των πολυεθνικών των φαρμάκων, το ιατρικό κατεστημένο, συντάσσεται και η συντριπτική πλειοψηφία της αριστεράς – ακόμη και της άκρας αριστεράς- καθώς και της αναρχίας.

Η άλλη τάση είναι οι αρνητές που μιλάνε στο όνομα της ελευθερίας των επιλογών του υποκειμένου, και στρέφονται κατά της συγκεκριμένης διαχείρισης. Και εδώ είναι η τραγική ιστορική ειρωνεία .

Ενα μεγαλο τμήμα των εκφραστών της δεύτερης τάσης βρίσκεται στο χώρο της άκρας δεξιάς , των παραεκκλησιαστικών οργανώσεων και των εναλακτικών ρευμάτων της “νέας εποχής” . Και ειναι ακριβώς το τραγικό παράδοξο η άκρα δεξιά να μιλάει στο όνομα της ελευθερίας του υποκειμένου και όχι πχ οι αναρχικοί ή καλυτερα η πλειοψηφία των αναρχικών και των αντιεξουσιαστων.

Απο την αλλη πλευρά ειναι αξίσου τραγικό να χαρίζουμε το 30% του Ελληνικού λαού που εχει αμφιβολίες, φόβους , δισταγμούς ακόμη και οργή στην άκρα δεξιά; Μήπως όσοι το πράττουν κάνουν και άθελα τους την βρώμικη δουλειά του συστήματος και της κυβέρνησης;

Ας σημειωθεί πως και οι δυο τάσεις μιλάνε στο όνομα της επιστήμης , μόνο που όπως σημειώνει ο συγγραφέας η κανονική επιστήμη με την εμπειρία, το πείραμα, την απόδειξη και την θεωρία απουσιάζει.

Η οπτική του Νίκου δεν συντάσσεται με καμιά από τις δύο τάσεις. Για το συγγραφέα ο μεγαλύτερος κίνδυνος της διαχείριση της επιδημίας είναι η απώλεια του πολιτικού ουμανισμού. Για αυτό το λόγο προτάσει μια στάση υπεράσπισης του πολιτικού ουμανισμού όπως αυτός γεννήθηκε μέσα από την Γαλλική Επανάσταση και εντεύθεν.

Ενας πολιτικός ουμανισμός που εχει τις ρίζες του στην αρχαία δημοκρατική αγορά , στους μυθους που μεταφέρουν την αλήθεια, σε ενα βαθμό στην συναξη της εκκλησίας, στην συνέχεια στην αναγέννηση, στο διαφωτισμό , στην χειραφέτηση του ατόμου, των λαών, στην χειραφέτηση των καταπιεσμενων. Τον βρίσκουμε δε στις μεγάλες δημοκρατικές, εθνικοαπελευθερωτικές , αντιποικιοκρατικές , σοσιαλιστικές επαναστάσεις του 20ού αιώνα.

Ατομική ευθύνη;

Η καταφατική τάση ηγεμονεύεται και εκφράζει ενα βαθύ νεοφιλελεύθερο ταξικό χαρακτήρα. Αυτο φαίνεται και απο την λέξη φετίχ της περιόδου, από την περίφημη “ατομική ευθύνη”, που αντιστοιχεί στο ατομικό ανθρώπινο κεφάλαιο των νεοφιλελευθερων φιλοσόφων.

Το άτομο, τέλος η κοινωνία κατά την Θάτσερ , πρέπει να τα βγάλει πέρα μόνο του, και έχει την ατομική ευθύνη να είναι παραγωγικό, πειθαρχημενο , ασφαλής, υπεύθυνο, και έτσι μόνο μπορεί να είναι ελεύθερο. Αν κατι με Όργουελ θυμίζουν όλα αυτά, δεν εχετε καθόλου αδικο.

Υποταγή της αριστερας στην λατρεια της επιστήμης

Φίλες και φίλοι αν στην πρώτη τάση κυριαρχεί ενας εργαλειακός ορθολογισμός και στην δευτερη τάση ενας ανορθολογισμός ενα μεγαλο κομμάτι της αριστεράς συντασεται με τον ανορθολογισμό του εργαλειακού ορθολογισμού.

Η λατρεία, η θρησκευτική πιστη προς την επιστήμη, μια θρησκευτική πίστη, αντίστοιχη της παραδοσιακής θρησκείας την εποχή του μεσαίωνα οδηγεί την αριστερά να ξεχάσει την διαλεκτική της παράδοση.

Η διαλεκτική παραδοση αναγνωρίζει την αντιφατική εικόνα της επιστήμης ή της τεχνολογίας στην εποχή του καπιταλισμού. Όπως υπάρχει αντίθεση παραγωγικών δυνάμεων και παραγωγικών σχέσεων, το ίδιο συμβαίνει και με την τεχνολογία και την επιστήμη με τις καπιταλιστικες δομές της.

Τι σημαίνει αυτό θα μου πείτε ; Ας φανταστούμε την εργατική τάξη και την αριστερά να παίρνουν την εξουσία. Ο χαρακτήρας της υπάρχουσας τεχνολογίας και της υπάρχουσας επιστήμης θα παραμείνει αστικός, καπιταλιστικός όπως και οι παραγωγικές δυνάμεις. Θα χρειαστεί να αλλάξουν ή να καταστραφούν και στην θέση τους να υπάρξει μια νεα τεχνολογία, νεα επιστήμη, νέες παραγωγικές δυνάμεις. Και σε αυτό το σημείο είναι σωστη η κριτική που έκανε η μαοική αριστερά , αλλες αριστερές και αναρχικές φωνές , χαρακτηριστική είναι η θέση των Ιταλών Αυτόνομων.

Ο Νίκος βεβαια πιστεύει πως η ευσέβεια και η πίστη της αριστεράς και της αναρχίας προς την επιστήμη δεν είναι επαρκής λόγος για την εν λόγω στάση Μήπως μια άλλη εξήγηση είναι ο βαθύς λεγκαλισμος της, ακόμη και αυτής της αναρχίας και της αντιεξουσιας ή της πλειοψηφίας της αναρχίας και της αντιεξουσιας;

Για την επιστήμη – Φεγεράμπεντ

Η χρησιμοποιήση της επιστήμης και ειδικότερα της ιατρικής, η χρησιμοποίηση μιας ορθολογικότητας ως εργαλείο καταπίεσης και ως ιδεολογία για να δικαιολόγησει καταπιεστικα αντικοινωνικα μέτρα επαναφέρει την κριτική της σχολής της Φρανκφούρτης.

Ωστοσο στο βιβλίο επιλέγεται η κριτική του επιστημολογικου αναρχισμου του Φεγεράμπεντ. Ο παραναγνωρισμένος Φεγεραμπεντ εντοπίζει τις προϋποθέσεις της προόδου σε μια επιστήμη αναρχική, ανοικτή και ανορθόλογη , σε μια ισότητα και σε μια δημοκρατία της επιστήμης με άλλες παραδόσεις, όπως είναι ο μύθος, η μεταφυσικη και η μαγεία.

Η επιστήμη μπορεί να προχωρήσει, αν θέλει να είναι επιστήμη και οχι δογματική ιδεολογία και θρησκεία στα πλαίσια ενός δημιουργικού χάους παραδοσεων , θέσεων , και αληθειών. Για τον Φεγεράμπεντ στα πλαίσια του επιστημονικού διαλόγου όλα επιτρέπονται.

Για αυτό το λόγο ο Φεγεράμπεντ κριτικάρει τον εναγκαλισμό της επιστήμης με την εξουσία, την πολιτική , κρατική και οικονομική εξουσία, κάνοντας ιδιαίτερη μνεία στην εξουσία της ιατρικής.

Μόνο που η εν λόγω ελεύθερη επιστήμη όπως την φανταζεται ο Φεγεράμπεντ δεν μπορεί να υπάρξει στα σημερινά πλαίσια, στα πλαίσια αυτού του ολοκληρωτικού καπιταλισμού. Όπως αναλύει και σε ενα γνωστό του βιβλιο ο Φεγεράμπεντ η ελεύθερη επιστήμη δύναται να υπάρξει στα πλαίσια μιας ελεύθερης κοινωνίας με ελεύθερους ανθρώπους που θα είναι ώριμοι να αυτοεξουσιάζονται στα πλαίσια επιτροπών.

Αν είχαμε μια τέτοια κατάσταση πραγμάτων σήμερα όλες οι απόψεις των ειδικών αλλά και των μη ειδικών, θα έπρεπε να εκτεθούν στό πλήθος των μη – ειδικών και αφού ανοίξει μια σοβαρή συζήτηση να παρθούν οι ανάλογες αποφάσεις.

Βιοπολιτικη – ιατρικοπολιτικη εξουσία

Όπως είναι γνωστό η διαχείριση του κορονοιου προκάλεσε ενα παγκόσμιο δυστοπικό κλίμα , και όσοι αντιστάθηκαν με ευκολία χαρακτηρίστικαν ακροδεξιοί και ψεκασμένοι και σε ένα μεγάλο βαθμό ήταν τουλάχιστον ακροδεξιοί.

Είναι γνωστή και η ιστορία του φιλοσόφου Αγκάμπεν, ενός ιταλού φιλοσόφου που ανήκει στην παραδοση της αυτονομίας. Ο Ιταλός φιλόσοφος σε αυτές τις συνθήκες εφάρμοσε την δική του θεωρία περί “κατάσταση εξαίρεσης”, χρησιμοποιώντας κατα βάση τις φουκωικες θεωρίες περί βιοπολιτικης.

Ο Ιταλός φιλόσοφος μίλησε για μια απλή γρίπη και σε μεγάλο βαθμό είχε άδικο και έπεσαν να τον φάνε , με την δογματική θέση : “Πως γίνεται αυτός να μιλάει, αυτός που δεν είναι ειδικός;” Λες και αυτοί που του την έπεσαν ηταν όλοι ειδικοί . Αλλά και οι ειδικοι , οι γιατροι του απάντησαν με ένα απαξιωτικο ύφος και ήθος, δεχόμενος σε μεγάλο βαθμό επιθέσεις χυδαιες και άδικες, που πέταγαν το παιδί με τα βρωμόνερα.

Ο συγγραφέας του εν λόγω βιβλίου στέκεται κριτικά στην οπτική του Ιταλού φιλοσόφου ειδικά στο πεδίο της φιλοσοφικής του οπτικής περί βιοπολιτικης. Η μεταμοντέρνα θεώρηση περί βιοπολιτικης παρά την κριτική που ασκεί δεν αποφεύγει το ζοφερό κλίμα εγκλωβισμου, δεν προσφέρει μια δυναμική εξόδου. Σε ενα βαθμό θα συμφωνήσω και σε ενα άλλο θα διαφωνήσω με την συγκεκριμένη οπτική του συγγραφέα , η έννοια της βιοπολιτικής και της βιοεξουσίας – όχι όπως ίσως το θέτει ο Αγκάμπεν άλλα σε μια γενική οπτική μας προσφέρει σε μια ολιστική οπτική χειραφέτησης, που μας ειναι χρήσιμη.

Σε αντίθεση με την οπτική της βιοπολιτικής ο συγραφεας του παρόντος βιβλιου χρησιμοποιεί τον όρο ιατρικοπολιτικη εξουσία που στηρίζεται πάνω στο δίπολο κοινωνία- κράτος, η οποία παράγει μία δυναμικη διάσχισης της σχέσης ιατρικής, επιστήμης, κράτους και εξουσίας.

Φιλοσοφικά η κριτική στην ιατρικοπολιτική εξουσία απορρέει απο την φιλοσοφία της ιστορίας, από την ιστορική διαλεκτική της χειραφέτησης που οδηγεί στην ατομική και κοινωνική χειραφέτηση.

Μύθος/εκκλησία/ υπερβατικό/ σύναξη/ επι-κοινωνία.

Φίλες και φίλοι αν ο στόχος του συστήματος είναι ο πολιτικός ανθρωπισμος τότε παράλληλος και συπληρωματικός στόχος αποτελεί η καταστροφή των κοινωνικών σχέσεων. Αυτών των σχέσεων που παράγουν γνώση, αντίσταση, πολιτισμό, αλλά και των σχέσεων που τείνουν που διαλέγονται με το υπερβατικό ή ακόμη και με το μύθο, που δεν είναι μύθευμα και παραμύθια, αλλά άλλος ένας τρόπος να προσεγγίσουμε την αλήθεια, όπως λέει και ο Πλάτων.

Για αυτό το λόγο και στα πλαίσια αυτής της επίθεσης στις κοινωνικές σχέσεις, στο κοινωνικό άνθρωπο, στο πολιτικό άνθρωπο είχαμε την απαγόρευση των πολιτικών και των κοινωνικών συγκεντρώσεων, το κλείσιμο του πανεπιστημίου, σε κάποιες περιπτώσεις των εκκλησιών που είναι η σύναξη η κοινωνία των πιστών, των πολιτιστικών εκδηλώσεων , των θεάτρων, των συναυλιών και των σινεμά.

Ως αντιστάθμιση είχαμε την ψηφιακή αντικατασταση τους που όμως είναι αλήθεια πως δεν παράγει κοινωνία, σύναξη και κοινωνικό άνθρωπο, αλλά ένα εξατομικευμενο αβουλο υποκατάστατο τουλαχιστον στα πλαισια αυτής της τεχνολογίας και αυτής της κοινωνίας.

Δυστοπια / δυστοπικη κατάσταση/ εξέγερση

Ο συγγραφέας αυτού του βιβλίου σωστά πιστεύει πως δεν έχει παγιωθεί μια ολοκληρωτική αντιδημοκρατικη δυστοπία , ζούμε μια δυστοπικη κατάσταση που όμως υπάρχουν περιθώρια ανατροπής αρκεί ο λαός να εξεγερθούν.

Η εξέγερση και η επανάσταση είναι αυτή που πάντα σταματάει την πορεία προς τον ολοκληρωτισμό, φέρνει τον πολιτικό άνθρωπο, τον ώριμο πολίτη του Φεγεραμπεντ, το ταξικά συνειδητοποιημένο προλεταριο , μπροστα στις ιστορικές του ευθύνες, μπροστα στο δικαστηριο της ιστορίας.

Παρά την αναντιστοιχία με τα καθήκοντα της εποχής και την υποταγή τους στο θετικιστικο πνεύμα της καταφατικής τάσης, η αριστερά και η αναρχία στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων στην περσινή γιορτή της 17Ν . Ενώ έφτανε η Νέα Σμύρνη η λαική κινητοποίηση για να σταματήσει η προυτάλ ανορθόλογη και παράλογη αστυνόμευση των πλατειών.

Εμβόλιο

Παρολο που δεν ειναι στις φιλοδοξιες του βιβλιου, ο συγγραφέας παίρνει θέση για τον εμβολιασμό γιατι συνδέεται με το ζήτημα της υποχρεωτικότητας του εμβολίου.

Στο βιβλίο ασκείται κριτική στην θέση για την υποχρεωτικοτητα του εμβολίου. Η προτροπή για οικειοθελη εμβολιασμο είναι συμβατή με τον πολιτικό ουμανισμο , ενώ ο εκβιασμός μας οδηγεί σε επικύνδυνα μονοπατια. Και από αυτή την θέση τοποθετείτε απέναντι σε κάθε μορφή αποκλεισμού , κολασμου και περιθεροποιησης των μη-εμβολιασμενων.

Όσο αφορα την αριστερά η μεγάλη πλειοψηφία της αριστεράς μιλάει για την καθολικότητα του εμβολίου αλλά όχι για την υποχρεωτικότητα. Μόνο που όπως το τοποθετεί ταυτίζει την καθολικότητα με την υποχρεωτικότητα.

Εν κατακλείδι:

Το βιβλίο επιχειρεί να διαβάζει τάσεις , να ανιχνεύσει το πνεύμα των καιρών μέσα σε μια πραγματικότητα που αλλάζει συνεχώς. Σήμερα κάποια έχουν αλλάξει και κάποια μπορούν και να επανέλθουν. Και σίγουρα έχουμε κάποια νέα στοιχεία που μάλλον είναι σε αρνητική κατεύθυνση οπως η λογικη του υγειονομικού απαρχαιντ.

Η ουσία όμως δεν έχει αλλάξει, ο πόλεμος κράτους, ιατροπολιτικής εξουσίας και κοινωνίας συνεχίζεται , η αξιοπρέπεια του ανθρώπου, του πολιτικού ανθρώπου βρίσκεται σε κίνδυνο. Μόνο που τίποτε δεν έχει χαθεί, αιώνες τωρα η εξουσία, η πάσης μορφή εξουσία επιχειρεί να φέρει το άνθρωπο και την αξιοπρέπεια στα μέτρα της, και πάντα όμως η ελευθερία και η αξιοπρέπεια του στέκεται όρθια και σε κάποιες στιγμές κάνει και άλματα προς την ατομική και κοινωνική χειραφέτηση.

Η φάση που ζούμε, η φάση της παγκόσμιας διαχείρισης του κορωνοϊου είναι μια ακόμη μάχη που αφήνει πίσω της εκατομμύρια νεκρούς, θύματα μιας εξουσίας που ως ζόμπι πίνει το αίμα των ζωντανών.

Αλλά όπως έγινε και στην ταινία η “ Μέρα των ζωντανών νεκρών”, μια ταινιά που αναφέρει στο βιβλιο του ο Νίκος, στο τέλος οι ζωντανοί θα νικήσουν τον ή τους “μεγάλους αδερφούς” δλδ τους πάσης φύσεως και θέσεως εξουσιαστές και τα ζόμπι, δλδ το παγκόσμιο σύστημα του ολοκληρωτικού καπιταλισμού.

Φίλες και φίλοι ευχαριστώ που με ακούσατε και τον Νίκο για τις ευχαριστιες και γιατι μου εμπιστευτηκε να παρουσιασω αυτό το βιβλιο του ως συνεχεια των συζητησεων μας στην καραντίνα.”

Η συζήτηση όμως μου πήγε την σκέψη λίγο μακρύτερα να που :

“Μια παράπλευρη σκέψη με αφορμή αυτό που ζούμε και με αφορμή την συζήτηση προχθές το βράδυ στο ελευθεριακό εργαστήρι F451 στην παρουσίαση του βιβλίου του Νίκου Σέργη Ο Πολιτικός Ανθρωπισμός σε κίνδυνο η διαχείριση μιας επιδημίας.

Δεν γνωρίζω αν όλα ήταν ένα σχέδιο,  δεν το νομίζω,  αλλά σίγουρα ήταν μια αφορμή για να αλλάξουν όλα άρδην.

Το μεγάλο πρόβλημα του σύγχρονου ολοκληρωτικού  καπιταλισμού ήταν πως η αύξηση του σταθερού κεφαλαίου μπορεί να ρίχνει την αξία του μεταβλητού κεφαλαίου των εργατών δηλαδή, αλλά δεν την αντικατασταθεί με κέρδη,  με αύξηση της υπεραξίας, καθώς η αύξηση του σταθερού κεφαλαίου,  δλδ οι μηχανές, ρίχνουν το ποσοστό κέρδους.

Από αυτή την οπτική οι λογικές διαχείρισης της πανδημίας σαν μια άλλου τύπου πολεμική μηχανή,  καταστρέφει μεταβλητό και σταθερό κεφάλαιο,  βγάζοντας από το παιχνίδι κεφάλαιο που δεν μπορεί να αντέξει στο σύγχρονο ανταγωνισμό,    μικρομεσαίες επιχειρήσεις,  αλλάζοντας το τροπο που πουλάμε και αγοράζουμε. Επιχειρώντας να μας μετατρέψει σε ψηφιακά εξατομικευμενα  σημεία, είτε ως εργαζόμενους,  αλλά κυρίως ως καταναλωτές.

Ενισχύοντας μια νέα εκτίναξη της παγκοσμιοποιήσης , με έντονα ψηφιακά ηλεκτρονικά στοιχεία με την νέα τεχνολογία να σέρνει το χορό και
με την επιστήμη,  αυτή την καπιταλιστική επιστήμη να παίζει το δικό της καταστροφικό ρόλο.

Ακόμη και στο επίπεδο των ενδοιμπεριαλιστικων αντιθέσεων μάλλον έκανε τους ισχυρούς πόλους ακόμη πιο ισχυρούς, πχ Κίνα. Επί του συγκεκριμένου η ΕΕ μάλλον αποδυνάμωσε την οικονομία και την παραγωγική βάση, με τις πιο φτωχές χώρες, να γίνονται ακόμη πιο φτωχές , έρμαια του κορωνοϊου και της φτώχειας, πχ η Βουλγαρία .

Για αυτό το λόγο καμία κυβέρνηση,  καμία εξουσία δεν επενδύει στην υγεία για να αντιμετωπιστει ο κορονοιος,  κάτι τέτοιο δεν θα βοηθούσε στα σχέδια για την αύξηση του ποσοστού κέρδους, από την πλευρά του συστήματος θα ήταν μια τρύπα ατό νερό.

Απεναντίας η απορρύθμιση της,  η αποτυχία να αντιμετωπίσει το πρόβλημα,  η αύξηση μιας ανορθολογικοτητας που μιλάει στο όνομα της επιστήμης και όχι μιας αναρχικής ισότητας και της δημοκρατίας των παραδόσεων,  ανοίγει το δρόμο προς την ιδιωτικοποίηση της.”

Αφήστε μια απάντηση