Αρχείο κατηγορίας ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ

για την δολοφονία του Ζακ

Κάποια μικρά  σχόλια για την δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου

  • Τον νεκρό δεν το ήξερα προσωπικά , τον είχα ακούσει και τον είχα διαβάσει  κάποιες φορές , όμως δεν είχαμε γνωριστεί ούτε προσωπικά , ούτε διαδικτυακά.

 

  • Το γεγονός της δολοφονίας του με τάραξε, όπως θα με τάραζε αν ήταν ο οποιοδήποτε  που τον σκότωναν επειδή πήγε να κλέψει ή επειδή βρέθηκε σε λάθος τόπο, λάθος μέρος σε λάθος κατάσταση, πχ να πάει κάποιος να σωθεί ή να κρυφτεί από τσαμπουκά και τσακωμό.

 

  • Δεν με ενδιαφέρει γιατί βρέθηκε εκεί και σε ποια κατάσταση βρέθηκε , με ενοχλεί , με τρομάζει αφάνταστα η βία που κουβαλάμε μέσα μας και την εκδηλώνουμε σε κάθε αδύνατο όχι όμως απέναντι στους πιο ισχυρούς. Βία για την υπεράσπιση της πάσης μορφής και υφής ιδιοκτησίας απέναντι στους πάσης φύσεως και εκδοχής φτωχοδιάβολους. Υποταγή και γλείψιμο στους πάσης μορφής και υφής ισχυρούς.

 

  • Αυτή είναι η κατάσταση του μικροαστού – της κάθε μορφής και υφής μικροαστού και του μεσοαστού: τσαμπουκάς προς το προλετάριο και τον αδύνατο, και παρακάλια στους μεγαλοαστούς .  Η  βία για να υπερασπιστείς το μαγαζάκι σου, το μπακάλικο σου , το μπακάλικο στην οποιοδήποτε μορφή και από την άλλη υποταγή , ρουφιανηλίκη , οχλοποίηση και μετατροπή σε υποχείρια.

 

  • Είναι  η βία του φασίστα , η βία του υποψηφίου φασίστα, η βία του φασισμού.

 

  • Προσοχή: Δεν είναι όλη η έτσι, δεν είναι όλη η κοινωνία φασιστική, αλίμονο αν ήταν, οι διαφορετικοί και οι παράξενοι δεν θα ζούσαν πλέον.

 

  • Άλλωστε είναι ένα πολιτικό και ιδεολογικό ζήτημα αν υπάρχει κοινωνία, αν υπάρχει γενικά κοινωνία με ενιαία κοινά χαρακτηριστικά. Σε ένα πρώτο επίπεδο υπάρχουν άτομα , «μορφές ζωής» που ζουν αυτά τα άτομα, κώδικες και αξίες που ακολουθούν , ο τρόπος ζωής και οι   συμπεριφορές τα θέλω , οι ανάγκες και οι επιθυμίες τους.

 

  • Σε ένα δεύτερο επίπεδο υπάρχουν οι τάξεις, οι κοινωνικές τάξεις. Υπάρχουν οι κοινωνικές τάξεις όπως συγκροτούνται σε μια αντικειμενική βάση και η δυνητικότητα ή η δυνατότητα να συγκροτηθούν σε μια υποκειμενική βάση. Υπάρχουν οι τάξεις ως υλικό σώμα και ως ιδεολογικό περιεχόμενο.  Υπάρχουν τα ταξικά συμφέροντα το πώς εκφράζονται ή σιωπούν, το πως δημοσιολαβούνται, δημοσιοποιούνται, αλληλεπιδρούν , καταπιέζονται , εκπροσωπούνται, νικάνε ή     ηττούνται.

 

  • Τέλος υπάρχει και η περίοδος, η συγκυρία η εποχή, τα πολιτιστικά, κοινωνικά, πολιτικά, και οικονομικά  κεκτημένα, οι κοινωνικοί σχηματισμοί, οι κοινωνικοί μετασχηματισμοί που αλληλεπιδρούν με τα άτομα, τις συλλογικότητες, τις «μορφές ζωής» και τις κοινωνικές τάξεις.

 

  •  Ο Ζακ ήταν  το επόμενο θύμα της κοινωνικής και πολιτικής  φασιστοποίησης που  βιώνουμε τα τελευταία χρόνια.  Φασιστοποίηση  που πρέπει να απαντηθεί ακόμη πιο συνολικά και αποτελεσματικά , να απαντηθεί πολιτικά , ιδεολογικά , κοινωνικά , να απαντηθεί πρακτικά.

 

  • Προβοκατόρικη ερώτηση: και αν είχες δικό σου κατάστημα τι θα έκανες αν κάποιος μπήκε να σε κλέψει; Απάντηση : καταρχήν δεν γνωρίζουμε τι έγινε στην συγκεκριμένη υπόθεση. Αυτό που γνωρίζουμε είναι τι έχει πει ο ένας από τους δυο δολοφόνους και ένα βίντεο που δυο τύποι κτυπούν αλύπητα και δολοφονικά ένα άνθρωπο που το πιο πιθανό είναι να μην γνώριζε που βρίσκονταν.  Και τους αστυνομικούς να το συλλαμβάνουν με άσκηση βίας  ενώ ήταν σε  άθλια κατάσταση. Τώρα τι θα έκανα εγώ;  σίγουρα δεν θα σκότωνα. Άλλο αυτοάμυνα και άλλο αυτό.

 

  • Για να προλάβω μια δεύτερη προβοκατόρικη ερώτηση: Όχι δεν θα σκότωνα για οποιοδήποτε λόγο εκτός και αν βρισκόμουν σε αυτοάμυνα και έπρεπε να αμυνθώ. Είμαι της άποψης πως η ανθρώπινη ζωή έχει σε μεγάλο  βαθμό ευταξία και δεν πρέπει να την αφαιρούμαι ακόμη και για τον χειρότερο εγκληματία. Είναι ένας λόγος – που πάρα την ριζοσπαστική και συγκρουσιακή αριστερή άποψη –   δεν συμφωνώ και δεν θα στρατευόμουν με οργανώσεις ένοπλης πάλης που πραγματοποιούσε εκτελέσεις.

 

Ο Φλώρος, η αναπηρία, η τα(ο)ξικότητα

Ένα μικρό σχόλιο με αφορμή την υπόθεση Α. Φλώρου για την αναπηρία και τη ταξικότητα.

1.Το «golden boy» Α. Φλώρος όπως ήταν το αναμενόμενο ξαναβρέθηκε στην φυλακή, ύστερα από την δημοσιότητα που πήρε το θέμα. Όχι πως είναι και αδύνατο Α) παρά την δημοσιότητα, τον ντόρο να μείνει έξω , όπως τόσα «χρυσά παιδιά» του χώρου του επιχειρείν. Β) Να είχε αρρωστήσει πραγματικά ο άνθρωπος, και τότε  όντως θα έπρεπε να βρίσκεται εκτός φυλακής. Γ) Ταυτόχρονα κατανοώ την ανάγκη του, όπως και την ανάγκη του κάθε φυλακισμένου, να βρίσκεται εκτός φυλακής. Ποιος δεν θέλει την λευτεριά του, εγκληματίες και αθώοι, και αυτό πρέπει να το σεβαστούμε, αποτελεί μια βαθύτατη ανθρώπινη ανάγκη.

2. Τα γεγονότα όπως κύλησαν έδειξαν απάτη και πλαστογραφία και ο «έρμος» ο Α. Φλώρος βρίσκεται ξανά στην φυλακή, και με την πρώτη ευκαιρία θα ξαναβρεθεί έξω, όπως όλοι της “τάξης” του.

3. Η φυλακή δεν είναι για τα   «χρυσά παιδιά» του επιχειρείν, δεν είναι για τους καπιταλιστές. Η φυλακή  είναι για τους φτωχοδιάβολους, είναι για τους προλεταρίους, τους «λούμπεν», για  αυτούς που δεν έχουν «καβάτζα» καμιά, είναι  για  τους αντίπαλους του καθεστώτος και ας έχουν 90% αναπηρία όπως ο Σ. Ξηρός.

4.Φυσικά εκτός φυλακής βρίσκονται  οι ρουφιάνοι του συστήματος και των “Φλώρων”,  και ας έχουν κάνει σοβαρά εγκλήματα. Η «κανονικότητα» του επιχειρείν- εγκληματικό ή νομότυπα εκμεταλλευτικό- οικοδομεί ένα δίκτυ από «προσαρμόσιμους» μη-κανονικούς ως «αναλώσιμη ύλη» στις καθεστωτικές / επιχειρηματικές κανονικότητες.

5.Η υπόθεση Α. Φλώρου δεν ανέδειξε μόνο την ταξική φύση της φυλακής, αλλά έμμεσα ανέδειξε  την βαθιά  ταξικότητα της αναπηρίας. Την αλληλοσύνδεση και την αλληλοδιαπλοκή της αναπηρίας και της ταξικότητας. Το όπου φτωχός και η μοίρα του συμπληρώνεται με το όπου φτωχός ανάπηρος και η μοίρα του.

Με τη ταξική φύση και θέση της αναπηρίας και των αναπήρων – εκκωφαντική στα πλαίσια της φυλακής , καλινιζαρισμένη από την κρατική και την ιδιωτική φιλανθρωπία,  έξω από αυτή-  να διαμορφώνει τις συνθήκες και την  ποιότητα ζωής των αναπήρων, θέτει τα πλαίσια των δικαιωμάτων και τους όρους και τις συνθήκες προσβασιμότητας.

5. Ας σημειωθεί πως η σχέση αναπηρίας / αναπήρων/ δικαιωμάτων και ταξικότητας είναι μάλλον “απαγορευμένο” θέμα ή μάλλον μια “απαγορευμένη” προσέγγιση για το αναπηρικό κίνημα, ειδικότερα στην ανώτερη βαθμίδα αυτής της ΕΣΑΜΕΑ.

 Σίγουρα στα ηρωικά χρόνια του 1970, την εποχή της αντιθεσμικής πάλης, την εποχή του αγώνα της σχολής των τυφλών, η ταξικότητα, δεν μπορούσε παρά να είναι, κεντρικό χαρακτηριστικό. Στις σημερινές συνθήκες ως  κυρίαρχος θεσμικός φορέας προσαρμόζει και προσαρμόζεται στην θεσμική κανονικότητα, όπως συμβαίνει με όλους τους θεσμικούς φορείς.

6. Τα  δικαιώματα των αναπήρων σε συνάρτηση με την υπόθεση «Φλώρου» δεν ξαναβρεθήκαν στο στόχαστρο, με ένα αφηρημένα «καντιανό» τρόπο. Δυστυχώς τα δικαιώματα των αναπήρων – και ειδικότερα τα δικαιώματα των αναπήρων  που ανήκουν στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα- ξαναβρεθήκαν στο “άκι” του στόχου, με ένα πολύ συγκεκριμένο τρόπο, σε μια περίοδο που συνεχώς γίνονται περικοπές και γίνονται πιο αυστηρές οι προϋποθέσεις για τα επιδόματα και τις συντάξεις.

 7. Προέχει  η υπεράσπιση όλων των αναπήρων και των δικαιωμάτων τους ανεξάρτητα σε πια κατάσταση βρίσκονται ή σε πια κοινωνική τάξη ανήκουν.

Είναι αναγκαία:

α) μια  γενική «καντιανή» τοποθέτηση που θα καλύπτει το σύνολο των ανάπηρων πολιτών, στο βαθμό που καλύπτεται το σύνολο των ανάπηρων τότε θα καλύπτονται και η   πλειοψηφία των αναπήρων που βρίσκονται στα χαμηλά κοινωνικά στρώματα.

β) Ταυτόχρονα όμως για να είναι επιτυχημένη  πρέπει να γίνεται μέσα από ένα πρίσμα που θα τείνει , θα αναλύει και θα θέτει ως  φιλοδοξία την αλλαγή της κοινωνικής ολότητας στην κατεύθυνση της μείωσης ή της εξάλειψης των κοινωνικών και ταξικών αδικιών.

Η μείωση ή καλύτερα η εξάλειψη των κοινωνικών και ταξικών αδικιών δύναται: α) να εξαλείψει σε μεγάλο βαθμό τα προβλήματα που δημιουργεί η αναπηρία, ανοίγοντας ένα κόσμο ελεύθερης προσβασιμότητας για όλους. β) να μειώσει ή να εξαλείψει τους «Φλώρους», αλλά και τους φτωχοδιάβολους περιορίζοντας ή και κλείνοντας τις φυλακές.

Ο περιορισμός της ελευθερίας με το τρόπο και το βαθμό που θα γίνει  θα συσχετίζεται μόνο με τις δράσεις αύξησης ή και ενδυνάμωσης των κοινωνικών και ταξικών αδικιών ή  για ζητήματα που συσχετίζονται με εγκλήματα πάθους.

Ουτοπία; Ίσως; ίσως και πάλι όχι. Ουτοπία με την οπτική του Ε. Μπλοχ: αυτού που ακόμη δεν είναι δυνατό να υπάρξει, αν και υπάρχουν οι δυνατότητες.

Σε κάθε περίπτωση, η μείωση των κοινωνικών και ταξικών αδικιών είναι ρεαλιστική, το χει αποδείξει η ιστορία.

Κοινωνικός καιάδας η ΔΕΥΑΙ; δεν νομίζω ή μήπως κάνω λάθος

nullΌσο η κρίση- η οικονομική, κοινωνική και πολιτική παρακμή- θα συνεχίζεται ή καλύτερα όσο πιο πολύ και πολυεπίπεδα θα βαθαίνει, τόσο πιο πολύ και πιο ολιστικά, τα πλέον αδύνατα τμήματα του πληθυσμού θα τους υποβαθμίζουν και θα τους  υποτιμούν την ζωή τους, μπαίνοντας στο στόχαστρο ενός διάχυτου κοινωνικού εκφασισμού, στο στόχαστρο ενός αντιδραστικού κοινωνικού δαρβινισμού. Συνέχεια ανάγνωσης Κοινωνικός καιάδας η ΔΕΥΑΙ; δεν νομίζω ή μήπως κάνω λάθος