Αρχείο ετικέτας η δική μου ποίηση

πρωινές στιχοπλοκίες

Η ριμάδα η ελπίδα χάθηκε και αυτή

                                              και έμεινε μοναχή της η προσμονή.

Να κοιτά το πέλαγο και να μονολογεί

Πως άλλοι εφταίξανε και όχι αυτή

Μα να σου ένα αεράκι που σιγουτραγουδεί

Του έρωτα, της σάρκας την  επιλογή

Της χαμένης ελπίδας την γλυκιά επιμονή

Να επιστρέφει πάντα όταν όλα έχουν χαθεί

Και το παιχνίδι με ομορφιά  να ξαναπαιχτεί δίχως νικητή!!!!!

Της αγάπης λόγια, της αγάπης θάματα

Καλοκαιρινά πειράγματα……

Των ανθρώπων πράγματα

ταξιδίων ματαίωσης…

Τα όνειρα μας ταξιδεύουν μακριά,  για να βρουν τα δικά τους όνειρα.

Και αν μας λένε πως έχει ο θεός, εμείς πάλι λέμε πως δεν φτάνει.

Για αυτό και αγοράζουμε όνειρα αβέρτα, με ληγμένες επιταγές και κόκκινες πιστωτικές.

Και να σκεφτείς πως κάποιος είπε πως είμαστε από υλικό ονείρων.

Θα ταξιδέψουμε κάποια στιγμή και μεις , στο μονοπάτι των ονείρων.

Θα σπείρουμε και θα θερίσουμε λατρεμένους έρωτες, τρελαμένες ουτοπίες, έναστρα βράδια.

Μέχρι τα τότε ας συναντήσουμε τα ερωτήματα που σε απαντήσεις οδηγούν.

Και έτσι ας πορευτούμε,  μέχρι την ημέρα της εξόδου, βάφοντας κόκκινο τα σημάδια που μελετάνε το χαρμόλυπο νέο.

η απουσία….

Περίεργη διαλεκτική η απουσία:   Γυρνάει γύρω , γύρω και δεν ταιριάζει πουθενά…

μα πάντα μένει παρόν… Απρόσκλητη επισκέπτης, που μας ταρακουνάει για τα επόμενα που θα ‘ρθούν και μας θα ρωτήσουν το πως, το γιατί!!!!!

Όσο και αν πονάει, φαρμάκι,, για να περάσει ο πόνος είναι..

Η απουσία άτιμο πράμα, αλλά σπάει το τέλμα , τις συμβάσεις,  την ρουτίνα …,

σου δίνει την δυνατότητα να αποφασίσεις, με ποιόν θα πας και ποιόν θα αφήσεις