Αρχείο κατηγορίας ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ

Η ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ- ΦΟΒΟΥ και η επιτροπή αγώνα


Nα δυναμώσουμε την επιτροπή αγώνα πολιτών (ΓΙΑΝΝΕΝΑ) – 4
Νοεμβρίου 2005

Επειδή το τελευταίο διάστημα διεξάγεται μια αρκετά
ενδιαφέρουσα, έντονη και ζωντανή κουβέντα ανάμεσα στις
συνιστώσες της επιτροπής αγώνα πολιτών στα Ιωάννινα για
το πώς μπορούμε να προχωρήσουμε από δω και μπρος,
ιδιαίτερα σε μια δύσκολη χρόνια, καταθέτω ένα κείμενο
προβληματισμού: Καταρχήν θέλω να τονίσω πως τα παρακάτω
δεν έχουν τόνο κριτικό προς κάποιους συντρόφους και
συναγωνιστές αλλα τόνο αυτοκριτικό γιατί όλοι έχουμε
ευθύνες για τα άσχημα κάποιων πραγμάτων, όπως και όλοι
έχουν μερίδιο στα όσα καλά έχουν γίνει. Και έχουν γίνει
πολλα καλά και ωραία πράγματα.

Ο Κ.Μαρξ είχε γράψει πως η ιστορία κάθε φορά βάζει τα
ερωτήματα που μπορεί να απαντήσει. Μια άποψη που
τοποθετεί την επαναστατική πράξη μπροστά από την θεωρία.
Και όχι το αντίθετο. Έτσι η δράση μας κρίνεται κάθε
στιγμή στο τι πράττουμε, μέσα στην μάχη και όχι στα
μανιφέστα. Μέσα από αυτό το πρίσμα μπορούν να κριθούν
και να εξηγηθούν πολλές από τις αδυναμίες που γεννάει ο
αγώνας και οι αναγκαιότητες της συγκυρίας .
Δεν πρέπει να ξεχνάμε άλλωστε πως μόνο μέσα στην
κοινωνική και ταξική μάχη, μόνο στα οδοφράγματα, μόνο
όταν η εργατική τάξη γίνει τάξη για τον αυτό της, μόνο
όταν το όνειρο δείχνει να πραγματώνεται, τα δρώντα
υποκείμενα υπερβαίνουν θετικά τα ερωτήματα που βάζει η
ιστορία. Αντίθετα σε στιγμές σαν τις δικές μας, στιγμές
αντεπανάστασης και κρίσης της επαναστατικής προοπτικής,
συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Φοβόμαστε να αναλάβουμε
τις ευθύνες των περιστάσεων, να αναμετρηθούμε με τα
ερωτήματα της ιστορίας. Φοβόμαστε την απεραντοσύνη των
σκοπών μας, την ευθύνη της αυτοργάνωσης, της
αυτόθεσμισης και της ελευθερίας. Θυμίζοντας τους
κλεισμένους στο σπήλαιο του Πλάτωνα που φοβούνταν να
αντικρίσουν τον ήλιο, διότι θα τους τύφλωνε, μένοντας να
βλέπουν τις σκιές. Παραμένοντας στην ασφάλεια της
σκλαβιάς τους, παραμένοντας στην ασφάλεια της
μεταμοντέρνας σκλαβιάς μας. Και τούτο δεν είναι κάτι που
πρέπει να μας παραξενεύει. Είμαστε σώματα με επιθυμίες
και αδυναμίες και όχι υπεράνθρωποι ή θεοί.
Κατά την ταπεινή μου άποψη έτσι εξηγείτε η λογική και το
αποτέλεσμα της διαμεσολάβησης και της ανάθεσης. Έτσι
εξηγείτε ο παραγοντισμός και η γραφειοκρατία. Οι
παράγοντες πατάνε πάνω στο φόβο να είμαστε οι εαυτοί
μας. πάνω στο φόβο να παράγουμε τον εαυτός μας. Να
αποκτήσουμε την συνείδηση του παιχνιδιού. Η ίδια αυτή
αδυναμία μας είναι που κατασκευάζει παράγοντες και
γραφειοκράτες κατά αναγκαιότητα. Διαφορετικά τίποτε δεν
θα λειτουργούσε.
Σε κάθε περίπτωση, ο φόβος είναι η λέξη-κλειδί. Φόβος
μήπως μείνουμε λίγοι, μήπως μας «ρίξουν», μήπως
απογοητευτούμε. Φόβος μήπως γίνουμε υποχείρια πολιτικών
δυνάμεων. Και ας φωνάζουμε πως ο μόνος χαμένος αγώνας
είναι αυτός που δεν έγινε. Ένας φόβος που όταν
ηγεμονεύει πάνω στην ελευθερία ενισχύει και δυναμώνει το
σύστημα. Τον συναντάμε παντού, γιατί να μην τον
αντικρίσουμε και μέσα μας;
Είναι σύνηθες στις μέρες μας, συνειδητά ή ασυνείδητα, να
νιώθουμε έντονα την σύγκρουση του πάθους για την
λευτεριά που είναι δυνατότερο από όλα τα κελιά και της
εξουσίας του φόβου που μας φυλακίζει σε φανταστικά ή
πραγματικά Γκουαντανάμο. Της τάσης χειραφέτησης και της
τάσης υποταγής. Όλο το είναι μας διαπερνάτε από αυτή την
ανταγωνιστική αντίθεση. Μια αντίθεση που δεν χωρά
διαλεκτική σύνθεση. Τα «δυο δεν μπορούν να γίνουν ένα».
Αλλα το να διαχωριστούν ευκρινώς θέλει μια τέχνη που
εχει ξεχαστεί στις μέρες μας.
Αυτό νομίζω συμβαίνει και στην επιτροπή αγώνα πολιτών.
Κάποτε αυτός ο φόβος νικιέται, όπως έγινε στο Ξενία και
άλλοτε όταν υπάρχει αδυναμία ουσιαστικής παρέμβασης των
« κάτω», ο φόβος κυριεύει τις ψυχές μας. Η επιτροπή
αγώνα πολιτών δεν είναι και ούτε μπορεί να γίνει
επαναστατική οργάνωση. Τούτο εχει σαν αποτέλεσμα να μην
μπορεί να παλεύει την ολότητα της μιζέριας και την
αλλοτρίωσης με απόλυτα μη αλλοτριωμένες μορφές δράσης.
Είναι δημιούργημα της εποχής και δεν μπορεί να πάει πολύ
παρακάτω. Είναι στενοκεφαλιά και ιδεοληψία, με ευθύνη
όλων μας, να ζητάμε παραπάνω πράγματα από ότι μπορεί να
προσφέρει. Κάπως ετσι εξηγούνται οι αντιθέσεις, οι
διαφωνίες τα λάθη και οι παραλήψεις. Η μιζέρια και η
γκρίνια όμως αδικούνε την συνολική εικόνα:
Δεν πρέπει να μας διαφεύγει το γεγονός ότι η επιτροπή
αγώνα πολιτών σαν ένα ενεργό κινημα αντίστασης των
πολιτών κατάφερε τα τελευταία 5 χρόνια: α) η πλατεία να
μην καταστραφεί, β) το Ξενία να μην κατεδαφιστεί, γ) το
κτελ να μην μεταφερθεί στην Παπανδρέου. Κατάφερε να
γίνει η ουσιαστική κοινωνική αντιπολίτευση στην πόλη,
την στιγμή που οι κυρίαρχες πολιτικές, δημοτικές και
νομαρχιακές κινήσεις στήριξαν ουσιαστικά την δημοτική
και νομαρχιακή αρχή. Στήριξαν στον ένα ή στον άλλο βαθμό
την επίθεση που γίνεται στα συλλογικά δημόσια αγαθά και
το φυσικό περιβάλλον. Προκαλώντας το μίσος της
οικονομικής και πολιτικής εξουσίας που προσπαθεί με όλα
τα μέσα να την ποινικοποιησει, να την περιθωριοποιήσει
και να διαλύσει .Αυτό νομίζω πως είναι το μέτρο που
πρέπει να βάλουμε και όχι οι αξιοσέβαστες ιδεολογικές
μας σταθερές. Πολλές φορές το προχώρημα ενός μέτρου του
κινήματος των καταπιεσμένων είναι δέκα φορές
ουσιαστικότερη εξέλιξη από δεκάδες τόμους βαθυστόχαστων
αναλύσεων.
Στο μέτρο των δυνατοτήτων, της εποχής και της
κινηματικής εμπειρίας, η επιτροπή αγώνα πολιτών είναι
ένα ζωντανό ανυπότακτο κινημα πολιτών, εργαζόμενων που
έρχεται από το αύριο. Ένα κίνημα γυναικών και αντρών που
αρνούνται το μέλλον που τους κατασκευάζουν οι ελίτ,
δείχνοντας με τις πράξεις τους ότι μπορούμε να πάμε
αλλιώς.
Ένα κίνημα δυνάμει-προλεταριακό, αλλά όχι εργατικό. Στην
σύγχρονη πραγματικότητα προλετάριος δεν είναι μόνο αυτός
που πουλάει την εργατική δύναμη αλλα κύρια αυτός που
λόγω τη εντεινόμενης αλλοτρίωσης εχει χάσει κάθε εξουσία
πάνω στην χρήση της ζωής. Προλεταριάτο σύμφωνα με αυτή
την αντίληψη δεν είναι η εργατική τάξη αλλα η τάξη
κριτικής της εργασίας(μισθωτής σκλαβιάς). Το σύνολο
αυτών που δεν «έχουν αποθέματα»(μπορντίκα), αυτών που
αρνούνται την καπιταλιστική κοινωνία και παλεύουν για να
καταστραφεί η κοινωνία των τάξεων. Προχωρώντας στην
καθολική κριτική του καπιταλιστικού διαχωρισμού. Ένα
κίνημα ρήξης και ανατροπής που κριτικάρει με σφοδρότητα
την αγορά και τις ανταλλακτικές αξίες, προτάσσοντας τις
αξίες χρήσης και τα δημόσια συλλογικά αγαθά. Απαιτώντας
ένα κόσμο δικαιωμάτων και αναγκών για το πλήθος των
κατοίκων.
Το να δυναμώσουμε και να μαζικοποιήσουμε την επιτροπή
αγώνα πολιτών είναι η πρόκληση. Και σε αυτή την πρόκληση
πρέπει να απαντήσουμε. Έτσι μόνο θα πολεμήσουμε τους
φόβους μας. Οδηγός μας σε αυτή την προοπτική πρέπει να
είναι η συγκρουσιακή και ανυπότακτη στάση μας. Μια
συγκρουσιακη στάση που πρέπει και μπορεί να εκφράζεται
σε όλα τα επίπεδα. Από το δρόμο απέναντι στα ματ, έως
και στο συμβούλιο επικράτειας. Όλοι μαζί μπορούμε, ο
καθένας με τον τρόπο του και την ιδιοσυγκρασία του. Όλοι
μαζί, ίδιοι και διαφορετικοί, οικοδομούμε την ενεργή
καθολικότητα. Εξάλλου ποιος είπε πως μια μελλοντική
εξισωτική κοινωνία θα είναι μια κοινωνία ομοίων. Ίσων
και αδερφών ναι, ομοίων όχι. Αλίμονο εάν γίνει
διαφορετικά. Θα είναι μια ακόμη καταστροφή.
Για αυτό ας βάλουμε το μυαλό μας να σκεφτεί πως θα
ανοιχτούμε σε ένα πολυπληθές πλήθος που με τον ένα ή τον
άλλο τρόπο εχει δείξει την συμπαράσταση και την
αλληλεγγύη του. Αυτό βέβαια με την σειρά του θέλει
υπομονή και επίμονη , θέλει γενναιότητα ψυχής και μια
καρδιά που θα χωράει όλο τον κόσμο. Μια απελευθερωμένη
καρδιά που θα βλέπει πέρα από το κόσμο των σκιών και των
ιδεών. Γνωρίζοντας επιτέλους πως οι ενάρετοι φιλόσοφοι
και οι φωτισμένοι ηγέτες του έθνους και του
προλεταριάτου δεν υπήρξαν και ούτε θα υπάρξουν ποτέ. Η
λύτρωση εάν ποτέ υπάρξει θα είναι παραγωγή των δικών μας
ανυπότακτων βιοπολιτικων σωμάτων και όχι θεών, σοφών και
καθοδηγητών.

Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΧΟΝΤΡΑΙΝΕΙ. ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΕΑΝ Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ
ΠΟΛΙΤΩΝ ΚΡΑΤΗΘΕΙ, ΟΥΤΕ ΕΑΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ ΤΕΛΙΚΑ ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙ
ΤΙΣ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΠΟΥ ΘΕΩΡΟΥΝ ΤΑ ΙΩΑΝΝΙΝΑ ΦΕΟΥΔΟ
ΤΟΥΣ. ΟΥΤΕ ΕΧΕΙ ΤΕΛΙΚΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΗΜΑΣΙΑ. Η μάχη της
επιτροπής αγώνα πολιτών δεν μπορεί να βάλει οριστικό
φρένο στα σχέδια αυτής της νέας οικονομικής και
πολιτικής φεουδαρχίας. Για να επιτευχθεί αυτό
χρειάζονται δεκάδες επιτροπές αγώνα και ένα συνολικό
σχέδιο κοινωνικής απελευθέρωσης, που αυτή την στιγμή
απουσιάζει. Η νίκη, ΚΑΛΟΔΕΧΟΥΜΕΝΗ ΝΑ ΕΙΝΑΙ, ή μια πιθανή
ήττα της επιτροπής αγώνα πολιτών εντάσσεται σε αυτό το
πλαίσιο και θα κριθεί ιστορικά. Εξάλλου στην ιστορία
υπήρχαν ήττες που ήταν ανώτερες και από νίκες.
ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΖΩ ΚΑΛΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΠΟΛΙΤΩΝ
ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΕΧΩ ΖΗΣΕΙ ΕΩΣ ΤΑ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΤΟ
ΛΟΓΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΑΠΟ ΤΑ ΒΑΘΥ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ ΤΟΥΣ
ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΚΑΙ ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΕΣ .

Δημήτρης Αργυρός

ΒΙΑ-ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ- ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΑΛΛΑ ΣΤΟ ΞΕΝΙΑ ΝΙΚΗΣΕ Η ΑΝΥΠΑΚΟΗ

Friday, June 24 2005

Την Τετάρτη 8 Ιούνη ήταν η τρίτη φορά μέσα στους τελευταίους τρεις μήνες που πολίτες, φοιτητές και εργαζόμενοι των Ιωαννίνων και η επιτροπή αγώνα πολιτών πραγματοποιούσαν κατάληψη στο «Ξενία». Με στόχο να αμφισβητήσουν για μια ακόμη φορά άπρακτα και μαχητικά την ιδιωτικοποίηση και τον αποικισμό του χώρου του Κουραμπά και του κτηρίου του Ξενία.
Αυτή την φορά όμως η κυβέρνηση του Καραμανλή , ο ακροδεξιός δήμαρχος Γκόντας και ο κολλητός τους επιχειρηματίας Μήτσης έστειλαν τα ματ με σαφή στόχο να τσακίσουν την επιτροπή αγώνα πολιτών και να φοβίσουν τους γιαννιώτες που σήκωναν κεφάλι διεκδικώντας μια αξιοπρεπή ζωή σε μια ανθρώπινη πόλη .
Λίγα λεπτά ύστερα από την επανακατάληψη του προαυλίου χώρου έκαναν την εμφάνιση τους η αστυνομία και τα ματ απαιτώντας την παράδοση 5 αγωνιστών που με προαποφασισμένες και προκατασκευασμένες λίστες μηνύσεων, η αστυνομία ζητούσε. Οι 100 και πάνω εγκλωβισμένοι καταληψίες αρνήθηκαν και απαίτησαν ή να αποχωρήσουν τα ματ και να συνεχιστεί ετσι η εκδήλωση ή «..να συλληφθούμε όλοι» διότι η πολιτική ευθύνη των πράξεων ανήκει εξ ολόκληρου στην γενική συνέλευση της επιτροπής αγώνα πολιτών και όχι σε κάποιους συγκεκριμένους αγωνιστές.
Αυτό που ακολούθησε, μου είναι δύσκολο να το περιγράψω, καθώς ήμουν ένας από αυτούς που προπηλακίσθηκαν και συνελήφθησαν. Ο ξυλοδαρμός από τις δυνάμεις καταστολής ήταν άγριος και δεν έκανε διακρίσεις(γέροι , παιδία, νέοι , άτομα με ειδικές ανάγκες , εργαζόμενοι, φοιτητές, δεχτήκανε(καμε) τις ιδιαίτερες «περιποιήσεις» των δυνάμεων καταστολής). Ενώ οι συλλήψεις των δέκα αγωνιστών της επιτροπής αγώνα πολιτών έγινε με την δακτυλοδεικτούμενη υπόδειξη ενός χαφιέ(δίχως κουκούλα) που φορούσε μια αθλητική μπλούζα με το νούμερο 7( «αρτέμη μάτσα» με το νούμερο 7 το ονόμαζε ο τοπικός τύπος την άλλη μέρα). Το πλέον αξιοπερίεργο ήταν ότι ο εν λόγω χαφιές καθοδηγούσε επί της ουσίας την αστυνομία . Στην TV, η εικόνα του χαφιέ, που καθοδηγούσε την αστυνομία στο ποιος θα συλληφθεί, προκάλεσε τα ευαίσθητα δημοκρατικά αντανακλαστικά των γιαννιωτών καθώς τους θύμιζε εποχές από το παρελθόν. Θυμίζοντας τις εποχές της κατοχής, όπου οι χαφιέδες με τις κακουλές κατέδιναν αγωνιστές . θυμίζοντας εποχές δεξιάς βίας και τρομοκρατίας. Η ευαισθητοποίηση ενός κόσμου φάνηκε από την ίδια βραδιά όπου μερικές εκατοντάδες διαδηλωτές έξω από το αστυνομικό μέγαρο απέτρεψαν το αυτόφωρο και οδήγησαν στην απελευθέρωση μας.
Η βία των ματ- ο χαφιές με το 7- οι συλλήψεις των 5 γνωστών γιαννιωτών αγωνιστών της ριζοσπαστικής, ανατρεπτικής και οικολογικής αριστεράς, οι άλλοι 5 από τον αντιεξουσιαστικό χώρο, προκάλεσαν την αντίδραση όλης της πόλης, των κεντροαριστερών και αριστερών κομμάτων, των δημοτικών κινήσεων, των μαζικών φορέων(δικηγορικός σύλλογος, τεχνικό επιμελητήριο, σωματείο εμποροϋπάλληλων και λοιπών ιδιωτικών υπάλληλων, σωματείο εργαζόμενων στους ΟΤΑ.. κτλ).Είναι χαρακτηριστικό πως την επόμενη μέρα εκατοντάδες πολίτες, εργαζόμενοι , φοιτητές διαδήλωσαν ενάντια στην κρατική βία και καταστολή. Η επίθεση των ματ σε μια ειρηνική κατάληψη ενός χώρου από τους πολίτες δεν είναι άσχετη με την νέα φάση της δεξιάς διακυβέρνησης που έχει σαν βάση την πολιτική της «μηδενικής ανοχής» απέναντι σε όποιον αντιδράει στα μέτρα που προωθούν η κυβέρνηση και οι δήμοι. Δεν είναι άσχετη με την συγκυρία της αντεργατικής και αντιασφαλιστικής καταιγίδας, δεν είναι άσχετη σε ένα γενικότερο πλαίσιο με τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας που έχουν εξαπολύσει οι ελίτ.(Όπως δεν είναι άσχετο τις επόμενες μέρες δημοσιεύματα που έμπλεκαν το αντιεξουσιαστικού χωρο των Ιωαννίνων με τις έρευνες της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας).
Δεν πρέπει να μας διαφύγει το γεγονός ότι την ίδια μέρα το συμβούλιο επικράτειας έλεγε ουσιαστικά στοπ στην κατεδάφιση του ξένια, όποτε η επίθεση των ματ και οι συλλήψεις, πέρα από το δεξιό ρεβανσισμό της ομάδας Γκόντα-Μητση έχει και ένα χαρακτήρα προληπτικών κτυπημάτων.
Στην συγκεκριμένη στιγμή η άκρα δεξιά του Γκόντα-Μητση συμπεριφέρθηκε άτσαλα- άκομψα-τραμπούκικα και δολοφονικά. Γεγονός που προκάλεσε την πλήρη απονομιμοποιηση τους ακόμη και σε μερίδα των ελίτ. Το πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο η συμπεριφορά μιας ρεβανσιστικής δεξιάς αλλά το πρόβλημα της κατάστασης έκτακτης ανάγκης για την υπεράσπιση του κεφαλαίου απέναντι στις εξεγερσιακες μορφές που παίρνει η προλεταριακή πλυθηντικότητα.
Η βία και τρομοκρατία των κρατικών δυνάμεων καταστολής- παρακρατικών- ιδιωτικών μπάτσων στο Ξενία δεν μπορει παρά να εντάσσεται σε ένα συνολικότερο πλαίσιο όπου τα δικαιώματα και οι ανάγκες των πολιτών, της νεολαίας , των μεταναστών, των γυναικών, των εθνικών- πολιτιστικών και βιοπολιτικών μειονοτήτων, των ατόμων με ειδικές ανάγκες, των εργαζόμενων θα μπαίνουν υπό επιτήρηση, θα συναντάνε τις κόκκινες ζώνες που κτίζουν το κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις του. Το επίπεδο της πόλης και του δήμου είναι πλέον προσοδοφόρος τόπος για την εφαρμογή της ιδιωτικοποίησης του χώρου και του χρόνου και για την ολοκληρωτική επιτήρηση των γυναικών και των αντρών που αντιδράνε και αντιστέκονται. Για ένα μοντέλο μιας σύγχρονης τρόμο-μητρόπολης όπου την ζωντανή εργασία θα την εκμεταλλεύονται και θα την «βιάζουνε» πολύπλευρα.
Τα ζητήματα της ποιότητας ζωής στις πόλεις , των ελευθέρων δημοσίων χώρων, του περιβάλλοντος, είναι καθοριστικά στοιχεία της κυρίαρχης αντίθεσης κεφάλαιο-εργασίας και όχι μια δευτερεύουσα μάχη για καιρούς κινηματικής άπνοιας. Ένα επίπεδο μάχης και παρέμβασης όπου οι δυνάμεις της αντίστασης-ρήξης και ανατροπής διαμορφώνουν πολύπλευρα τους όρους ενός μαχητικού και ανυπόταχτου κινήματος που συγκρούεται με τις κόκκινες ζώνες του σύγχρονου καπιταλισμού. Ανοίγοντας το δρόμο στην προοπτική ενός κόσμου δίχως εκμετάλλευση του ανθρώπου και της φύσης.
Μέσα στην επιτροπή αγώνα πολιτών , ρεύματα της ριζοσπαστικής αριστεράς όπως το μλ-κκε αποδείχτηκαν ότι είναι πολιτικά βαρίδια που φοβούνται την συγκρουσιακή διάθεση, την τάση ανυπάκουης και χειραφέτησης των βιοπολιτικών σωμάτων. Γεγονός που σχετίζεται άμεσα με την πλήρη απαξίωση της παραδοσιακής «κομμουνιστικής» σταλινογενους αριστεράς. Με την στρατηγική ήττα της και την αδυναμία κατανόησης των νέων φαινομένων και των νέων μορφών ριζοσπαστικοποίησης.
Η επιτροπή αγώνα πολιτών, ύστερα και από την είσοδο των αντιεξουσιαστών και μιας πτέρυγας των εαακ ανέδειξε ένα πλούτο απόψεων, αλληλεγγύης, αγωνιστικής και συγκρουσιακής διάθεσης που είχε σαν αποτέλεσμα η ιδιωτικοποίηση του ξενία να μετατραπεί σε πρωτεύων ζήτημα στα Ιωάννινα. Όπως και η συναγωνίστρια Αλεξ Μπεγκα στην εφημερίδα «εποχή», έτσι και εγώ δεν μπορώ παρά να ευχαριστήσω τα χαρούμενα και ανυπάκουα σώματα και πρόσωπα του Γεράσιμου, του Βαγγέλη, του Μενέλαου, της Νεφέλης, της Νατάσσας, της Κατερίνας, του Δημήτρη, του Αρη, του Παναγιώτη, και άλλων πολλών συναγωνιστών-ιών που δεν με παίρνει ο χώρος να τους αναφέρω. Επίσης δεν μπορούμε (οι συλληφθέντες) παρά να ευχαριστήσουμε όλους τους πολίτες των Ιωαννίνων που μας συμπαραστάθηκαν ύστερα από την σύλληψη μας. Αυτές τις μέρες τα ιωαννινα έζησαν έστω και σε μικρογραφία τι πάει να πει συμπαράσταση και αλληλεγγύη.
Ο αγώνας για το Ξενία , ο αγώνας για μια πόλη στην υπηρεσία των αναγκών μας, ο αγώνας για τον έλεγχο των συνολικών όρων της ζωής των άμεσων παραγωγών του κοινωνικού πλούτου, συνεχίζεται ακόμη πιο έντονος, ακόμη πιο αδιάκοπος και συνολικός. –
Venseremos

Ιωάννινα 14/6/2005
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

ΤΑ ΓΙΑΝΝΕΝΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΜΙΛΗΣΑΝ: οι δημόσιοι χώροι μας ανήκουν

Στις 21 Μαρτίου η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΠΟΛΙΤΩΝ πραγματοποίησε συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην κεντρική πλατεία των Ιωαννίνων απαιτώντας οι ελεύθεροι δημόσιοι χώροι να παραμείνουν στην χρήση των πολιτών και να μην πωληθούν με οποιοδήποτε τρόπο στο ιδιωτικό κεφάλαιο.
Όπως είναι ήδη γνωστό, στην πόλη των ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ την τελευταία δεκαετία γίνεται μια συστηματική απόπειρα από την οικονομική και πολιτική ολιγαρχία να οικειοποιηθεί και να εμπορευματοποιήσει όλους τους ελεύθερους δημόσιους και δημοτικούς χώρους. Τον τόνο στην επίθεση ενάντια στους ελεύθερους χώρους και την δημοτική ιδιοκτησία, τον έδωσε το ζήτημα της καταστροφής της κεντρικής πλατειάς και της δημιουργίας ΠΑΡΚΙΝΓΚ, η ιδιωτικοποίηση της ΟΑΣΗΣ(αρχιτεκτονικό έργο του Α. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ), η καταστροφή του υδροβιότοπου του ΜΑΤΣΙΚΑ με στόχο να γίνει ΚΤΕΛ.
Ενώ το τελευταίο χρόνο έχουμε την εκχώρηση του ΞΕΝΙΑ στα οικονομικά συμφέροντα του ΜΗΤΣΗ. Μια εκχώρηση για 35 χρόνια που θα προκαλέσει το γκρέμισμα του ΞΕΝΙΑ (μνημείο της νεώτερης αρχιτεκτονικής κληρονομιά μας) και την καταστροφή αλσυλλίου 13 στρεμμάτων. Αλλοιώνοντας οριστικά τον δημόσιο χαρακτήρα του χώρου.
Η συγκέντρωση διαμαρτυρίας της ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΠΟΛΙΤΩΝ, ύστερα από ένα πολύ διδακτικό,(σύμφωνα με την μπρεχτικη έννοια του όρου), θεατρικό χάπενινγκ,(ένα θεατρικό δρώμενο που εμπεριείχε όλα τα στοιχεία της μίζερης πραγματικότητας, και την τάση υπέρβαση της ), οδηγήθηκε σε πορεία στο ΞΕΝΙΑ, όπου πραγματοποιήθηκε συμβολική κατάληψη του χώρου του ΞΕΝΙΑ. Για 2 ώρες, πάνω από 100 πολίτες(εργαζόμενοι, άνεργοι και φοιτητές) επαναοικιοποιηθηκαν το χώρο, σπάζοντας το καπιταλιστικό χρονοχωρικό συνεχές. Φωνάζοντας συνθήματα όπως : να γίνει το ΞΕΝΙΑ φοιτητική εστία και όχι τεκές για την μπουρζουαζία- να γίνει το ΞΕΝΙΑ των γιαννιωτών και όχι του Γκόντα και των αφεντικών- τα Ιωάννινα δεν είναι του Γκόντα περιούσια, ανήκουν στους πολίτες και όχι στην εξουσία- Τσιμέντο διάρκειας θα μας αφανίσει, μέσα από την TV θα βλέπουμε την φύση.
Μια ενέργεια που επιδίωκε να αναδείξει το μόνο ρεαλιστικό δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουν οι αγωνιζόμενοι πολίτες για να μπλοκάρουν αποτελεσματικά την εκποίηση των δημόσιων χώρων και της δημοτικής περιουσίας. Για να οικειοποιηθούν τον χρόνο και το χώρο που σήμερα αποικίζεται ολοκληρωτικά από τα κεφαλαιοκρατικά συμφέροντα.
Κακά τα ψέματα και όποιος δεν το βλέπει κοροϊδεύει τους άλλους και τον εαυτό του: Ο δρόμος της σύγκρουσης και της ανυπάκουης είναι η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνει η ακροδεξιά δημαρχία του Ν. Γκόντα, ταυτόχρονα αποτρέπει την κεντροαριστερή αντιπολίτευση να κεφαλαιοποιηθεί τον αγώνα. Μια κεφαλαιοποίηση αυτού του αμεσοδημοκρατικό μαχητικού και συγκρουσιακού αγώνα θα οδηγούσε την κεντροαριστερά του υποψήφιου δημάρχου Ν.ΖΑΡΜΠΑΛΑ στην αμφισβήτηση του ιερού νόμου της ιδιοκτησίας. Κάτι που είναι ουκ του άνευ ουτοπικό και αδύνατο.
Μια τέτοια συγκρουσιακή αμεσοδημοκρατική γραμμή θα απομόνωνε όσες δυνάμεις και μέσα στην επιτροπή αγώνα πολιτών καλοβλέπουν μια κοινή σύμπραξη με τις δυνάμεις που πουλάνε νομιμοφροσύνη και πραγματισμό ή έχουν αυταπάτες ότι μπορεί να υπάρξει μια συνετή δημοτική διαχείριση. ΤΡΟΜΑΡΑ ΤΟΥΣ !!!!
Ενώ δεν επιτρέπει στην κοινοβουλευτική αριστερά να μετατρέψει αυτή την μαχητική δυναμική των «κάτω» σε παζάρια κορυφής, σε αυτή την βάση εξηγείτε η αποχή των δυνάμεων του ΚΚΕ από την εκδήλωση τόσο στην πλατειά, όσο και στο ΞΕΝΙΑ. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι μέχρι την στιγμή που γράφετε αυτό το άρθρο το τοπικό ΚΚΕ δεν εχει διαχωριστεί από τον υποψήφιο του που προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ και στηρίζει ανοικτά την δημαρχία Γκόντα .
Από δω και πέρα η ο αγώνας για την σωτήρια των ελευθέρων χώρων και της δημοτικής περιουσίας πρέπει να περάσει και στους μαζικούς φορείς. Π.χ θα μπορούσε να γίνει κομβικό ζήτημα των φοιτητικών συνελεύσεων με κεντρικό ζήτημα « ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΤΟ ΞΕΝΙΑ ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ ΕΣΤΙΑ». Ίσως αυτό να είναι και η ευκαιρία για τα ΕΑΑΚ να σπάσουν το συντεχνιακό φοιτητοκεντρικό περίβλημα τους, εάν φυσικά το επιθυμούν, «στριμώχνοντας» τους αγωνιστές της ΠΚΣ.
Για ένα πρέπει να είμαστε σίγουροι, η κατάληψη του ΞΕΝΙΑ ήταν η αρχή , Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ….

22/3/2005

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ