Αρχείο κατηγορίας ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΤΑ ΓΙΑΝΝΕΝΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΜΙΛΗΣΑΝ: οι δημόσιοι χώροι μας ανήκουν

Στις 21 Μαρτίου η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΠΟΛΙΤΩΝ πραγματοποίησε συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην κεντρική πλατεία των Ιωαννίνων απαιτώντας οι ελεύθεροι δημόσιοι χώροι να παραμείνουν στην χρήση των πολιτών και να μην πωληθούν με οποιοδήποτε τρόπο στο ιδιωτικό κεφάλαιο.
Όπως είναι ήδη γνωστό, στην πόλη των ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ την τελευταία δεκαετία γίνεται μια συστηματική απόπειρα από την οικονομική και πολιτική ολιγαρχία να οικειοποιηθεί και να εμπορευματοποιήσει όλους τους ελεύθερους δημόσιους και δημοτικούς χώρους. Τον τόνο στην επίθεση ενάντια στους ελεύθερους χώρους και την δημοτική ιδιοκτησία, τον έδωσε το ζήτημα της καταστροφής της κεντρικής πλατειάς και της δημιουργίας ΠΑΡΚΙΝΓΚ, η ιδιωτικοποίηση της ΟΑΣΗΣ(αρχιτεκτονικό έργο του Α. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ), η καταστροφή του υδροβιότοπου του ΜΑΤΣΙΚΑ με στόχο να γίνει ΚΤΕΛ.
Ενώ το τελευταίο χρόνο έχουμε την εκχώρηση του ΞΕΝΙΑ στα οικονομικά συμφέροντα του ΜΗΤΣΗ. Μια εκχώρηση για 35 χρόνια που θα προκαλέσει το γκρέμισμα του ΞΕΝΙΑ (μνημείο της νεώτερης αρχιτεκτονικής κληρονομιά μας) και την καταστροφή αλσυλλίου 13 στρεμμάτων. Αλλοιώνοντας οριστικά τον δημόσιο χαρακτήρα του χώρου.
Η συγκέντρωση διαμαρτυρίας της ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΠΟΛΙΤΩΝ, ύστερα από ένα πολύ διδακτικό,(σύμφωνα με την μπρεχτικη έννοια του όρου), θεατρικό χάπενινγκ,(ένα θεατρικό δρώμενο που εμπεριείχε όλα τα στοιχεία της μίζερης πραγματικότητας, και την τάση υπέρβαση της ), οδηγήθηκε σε πορεία στο ΞΕΝΙΑ, όπου πραγματοποιήθηκε συμβολική κατάληψη του χώρου του ΞΕΝΙΑ. Για 2 ώρες, πάνω από 100 πολίτες(εργαζόμενοι, άνεργοι και φοιτητές) επαναοικιοποιηθηκαν το χώρο, σπάζοντας το καπιταλιστικό χρονοχωρικό συνεχές. Φωνάζοντας συνθήματα όπως : να γίνει το ΞΕΝΙΑ φοιτητική εστία και όχι τεκές για την μπουρζουαζία- να γίνει το ΞΕΝΙΑ των γιαννιωτών και όχι του Γκόντα και των αφεντικών- τα Ιωάννινα δεν είναι του Γκόντα περιούσια, ανήκουν στους πολίτες και όχι στην εξουσία- Τσιμέντο διάρκειας θα μας αφανίσει, μέσα από την TV θα βλέπουμε την φύση.
Μια ενέργεια που επιδίωκε να αναδείξει το μόνο ρεαλιστικό δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουν οι αγωνιζόμενοι πολίτες για να μπλοκάρουν αποτελεσματικά την εκποίηση των δημόσιων χώρων και της δημοτικής περιουσίας. Για να οικειοποιηθούν τον χρόνο και το χώρο που σήμερα αποικίζεται ολοκληρωτικά από τα κεφαλαιοκρατικά συμφέροντα.
Κακά τα ψέματα και όποιος δεν το βλέπει κοροϊδεύει τους άλλους και τον εαυτό του: Ο δρόμος της σύγκρουσης και της ανυπάκουης είναι η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνει η ακροδεξιά δημαρχία του Ν. Γκόντα, ταυτόχρονα αποτρέπει την κεντροαριστερή αντιπολίτευση να κεφαλαιοποιηθεί τον αγώνα. Μια κεφαλαιοποίηση αυτού του αμεσοδημοκρατικό μαχητικού και συγκρουσιακού αγώνα θα οδηγούσε την κεντροαριστερά του υποψήφιου δημάρχου Ν.ΖΑΡΜΠΑΛΑ στην αμφισβήτηση του ιερού νόμου της ιδιοκτησίας. Κάτι που είναι ουκ του άνευ ουτοπικό και αδύνατο.
Μια τέτοια συγκρουσιακή αμεσοδημοκρατική γραμμή θα απομόνωνε όσες δυνάμεις και μέσα στην επιτροπή αγώνα πολιτών καλοβλέπουν μια κοινή σύμπραξη με τις δυνάμεις που πουλάνε νομιμοφροσύνη και πραγματισμό ή έχουν αυταπάτες ότι μπορεί να υπάρξει μια συνετή δημοτική διαχείριση. ΤΡΟΜΑΡΑ ΤΟΥΣ !!!!
Ενώ δεν επιτρέπει στην κοινοβουλευτική αριστερά να μετατρέψει αυτή την μαχητική δυναμική των «κάτω» σε παζάρια κορυφής, σε αυτή την βάση εξηγείτε η αποχή των δυνάμεων του ΚΚΕ από την εκδήλωση τόσο στην πλατειά, όσο και στο ΞΕΝΙΑ. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι μέχρι την στιγμή που γράφετε αυτό το άρθρο το τοπικό ΚΚΕ δεν εχει διαχωριστεί από τον υποψήφιο του που προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ και στηρίζει ανοικτά την δημαρχία Γκόντα .
Από δω και πέρα η ο αγώνας για την σωτήρια των ελευθέρων χώρων και της δημοτικής περιουσίας πρέπει να περάσει και στους μαζικούς φορείς. Π.χ θα μπορούσε να γίνει κομβικό ζήτημα των φοιτητικών συνελεύσεων με κεντρικό ζήτημα « ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΤΟ ΞΕΝΙΑ ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ ΕΣΤΙΑ». Ίσως αυτό να είναι και η ευκαιρία για τα ΕΑΑΚ να σπάσουν το συντεχνιακό φοιτητοκεντρικό περίβλημα τους, εάν φυσικά το επιθυμούν, «στριμώχνοντας» τους αγωνιστές της ΠΚΣ.
Για ένα πρέπει να είμαστε σίγουροι, η κατάληψη του ΞΕΝΙΑ ήταν η αρχή , Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ….

22/3/2005

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΤΕ ΜΙΑ ΧΩΡΑ…

Με την ευκαιρία του τριήμερου 19- 21 Φλεβάρη βρέθηκα στην πόλη ΒΙΤΟΛΑ (Μοναστήρι) και ΑΧΡΙΔΑ στην FYROM(ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ), με τον σύνδεσμο ελληνοσερβικής φιλίας. Ήταν μια ολιγοήμερη εκδρομή σε μια χώρα που η «ανεξαρτησία» της ήταν αποτέλεσμα της διάλυσης της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, εξαιτίας των εθνικιστικών συγκρούσεων και των ιμπεριαλιστικών παρεμβάσεων.
Σε αυτό το μικρό σημείωμα θα προσπαθήσω να περιγράψω και να αναλύσω τα χρώματα και τις «μυρωδιές» που μου άφησε αυτή η όμορφη βαλκανική πολυεθνική χώρα. Δίχως να θεωρώ πως από ένα τριήμερο ταξίδι μπορεί κάποιος να διαμορφώσει μια ολοκληρωμένη εικόνα από μια περιοχή.
Η πρώτη θετική εικόνα που σου αποτυπώνεται στην μνήμη, είναι η καταπληκτική ρυμοτομία των πόλεων. Πόλεις, που οι πεζοί χαίρονται να περπατούν άνετα και άφοβα και αυτό δεν ισχύει μόνο για τα ιστορικά κέντρα που είναι πεζόδρομοι. Γύρω και από τις εργατικές κατοικίες(πρόκειται για τις κλασικές πολυώροφες πολυκατοικίες του ανατολικού μπλοκ, δίχως όμως να υπάρχει απόλυτη ομοιομορφία στο αρχιτεκτονικό σχέδιο), συναντάς μεγάλα πάρκα με πράσινο και στασίδια για τους διαβάτες.
Αυτές οι καταπληκτικές πόλεις είναι αποτέλεσμα της πολιτικής της σχεδιοποιημένης οικονομίας, παρόλα τα προβλήματα που δημιουργούσε η απουσία ουσιαστικών εργατικών δημοκρατικών θεσμών και όχι μιας πολιτικής που ευνοούσε την άναρχη δόμηση, όπως π.χ έγινε στην μεταπολεμική Ελλάδα με τα γνωστά αποτελέσματα. Π.χ ΑΘΗΝΑ
Πολύ γλήγορα όμως «μυρίζεις» την παρακμή. Εργοστάσια κλειστά με εμφανή τα σημάδια την φθοράς και της εγκατάλειψης πάνω τους. Ξενοδοχεία δίπλα στην λίμνη Αχρίδα που άνηκαν στα αυτοδιαχειριζόμενα εργοστάσια για τις ανάγκες των δωρεάν διακοπών των εργαζόμενων , να είναι για χρόνια κλειστά και παρατημένα περιμένοντας τα νέα αφεντικά τους.
Με βάση μια βιοιστορία των παραγωγικών δομών, στην ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ- FYROM αλλα από ότι γνωρίζω και στην ΣΕΡΒΙΑ-ΜΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟ η ανάπτυξη φαίνεται να έχει σταματήσει γύρω στα 1980. Χρονική περίοδος καθόλου τυχαία άλλωστε. Χρονική περίοδος που άρχιζαν οι εθνικιστικές διενέξεις μεταξύ των διάφορων αυτόνομων εθνικών δημοκρατιών της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας που στην συνεχεία, όπως είναι γνωστό οδήγησαν στην καταστροφή της . Αυτό βέβαια δεν συνεπάγεται ότι επί ΤΙΤΟ ήταν όλα «μέλι- γάλα», κάθε άλλο μάλιστα. Εξάλλου ο εθνικισμός και η ιμπεριαλιστική παρεμβατικότητα πάτησαν πάνω στο μπλοκάρισμα του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού. Μπλοκάρισμα που οδήγησε σε μια αυταρχική μορφή ενός «αυτοδιαχειριστικού σοσιαλισμού» της αγοράς. Ενός μοντέλου ανάπτυξης, όπου η γραφειοκρατία και η αγορά έβγαιναν από την πόρτα και έμπαιναν από το παράθυρο, διότι οι εργάτες παρόλο που τους άνηκαν τυπικά τα μέσα παραγωγής δεν τους άνηκαν ουσιαστικά αλλά και καθολικά.
Το γεγονός όμως ότι χρειάστηκε το ΝΑΤΟ και οι βομβαρδισμοί του για να καταστραφούν οι εστίες εργατικής αυτοδιαχείρισης(Δυο στα τρία εργοστάσια που βομβαρδίστηκαν στην Γιουγκοσλαβία ήταν κάτω από τον μερικό αυτοδιαχειριζόμενο έλεγχο), δείχνει ότι σε σύγκριση με τις υπόλοιπες χώρες του ανατολικού μπλοκ στην Γιουγκοσλαβία, υπήρχε ως ένα σημαντικό βαθμό, λαϊκή νομιμοποίηση. Αυτό το αντιλαμβάνεσαι καλύτερα συζητώντας με τους φτωχούς ανθρώπους που σου λένε με περίσσια ειλικρίνεια πως «επί ΤΙΤΟ, είχαμε δουλεία, δικό μας σπίτι, δωρεάν ρεύμα, νερό». Βασικές ανάγκες που σήμερα έχουν ξεπουληθεί, είτε στους παλαιούς γραφειοκράτες και νυν αρχιμαφιόζοι και πράκτορες των ιμπεριαλιστών συμφερόντων, είτε στο ξένο κεφάλαιο, π.χ το Ελληνικό κεφάλαιο. Με το που πατήσαμε το πόδι στο ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ μας ενημέρωσαν είναι ότι η κινητή τηλεφωνία της χώρας ανήκει στην cosmote, η ΔΕΗ παζαρεύει την αντίστοιχη ΔΕΗ της FYROM, τα κρατικά διυλιστήρια του πέρασαν σε ελληνικά χέρια, το ποιο γνωστό σούπερ μαρκετ λέγεται vero(Βερόπουλος), ενώ μόνο στο ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ υπάρχουν 18 εταιρίες φασόν, ελληνικών συμφερόντων που παράγουν είδη ένδυσης, με μισθό γύρω στα 100 με 150 eyro. Ο υψηλότερος δε μισθός δεν υπερβαίνει τα 250 eyro. Ένας ιδανικός τόπος για κερδοσκόπους, μαφιόζους και πολυεθνικές.
Η ερμηνεία αυτών των χαρακτηριστικών στοιχείων σε οδηγεί στο συμπέρασμα ότι αυτή η πραγματικότητα είναι αποτέλεσμα της μόλυνσης απο τον καρκίνο του εθνικισμού. Ένας καρκίνος που δυναμώνει απο την φτώχεια και την εξαθλίωση. Με αποτέλεσμα όπως μας εξήγησε ο σαρακατσάνικης καταγωγής!!!! ξεναγός μας, οι εθνικιστικές έριδες μεταξύ των «ντόπιων»(όπως χαρακτήριζε συνέχεια τους Σλαβομακεδόνες, για να μην στενοχωρηθούμε εμείς με τα πολλά ευρω) και τους Αλβανούς παραμένουν οξυμένες. Με σαφή τον κίνδυνο μιας νέας ανάφλεξης μεταξύ των Σλαβομακεδόνων και των Αλβανών και διάλυσης του κράτους.
Σε κάθε γωνιά, σε κάθε συναναστροφή με τους Σλαβομακεδόνες νιώθεις πως σαν έλληνας έχεις το πάνω χέρι, η Ελλάδα σαν τοπική υπερδύναμη έχει τον πρώτο λόγο. Ο εθνικισμός των Σλαβομακεδόνων απέναντι στους έλληνες κινείται στα όρια της φαιδρότητας. Η ιστορία του ονόματος «Μακεδονία» ήταν και είναι απλώς η αφορμή για χοντρότερα γεωπολιτικά και οικονομικά παιχνίδι, μεταξύ του κυρίαρχου ελληνικού εθνικισμού, των εθνικιστικών κλίκων της FYROM, και των μεγάλων δυνάμεων. Ο ένας εθνικισμός έτρεφε τον άλλον και οι δυο άνοιγαν τον δρόμο στους νόμους της αγοράς. Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και η Ελλάδα, είναι που καθορίζουν τις οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις. Για αυτό και δεν μπορούμε να μιλάμε για πραγματική ανεξαρτησία στην χώρες που γεννήθηκαν από την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, παρά μόνο για την δημιουργία νεοταξικών προτεκτοράτων.
Η εποχή που τα έθνη-κράτη έπαιζαν ένα προοδευτικό ρόλο στην ιστορία έχει απέλθει προ πολλού, πόσο μάλλον σήμερα που οι υπερεθνικοί οργανισμοί αναλαμβάνουν ρόλο πλανητικού χωροφύλακα και μάνατζερ. Εξάλλου στα Βαλκάνια ουδέποτε τα έθνη-κράτη κατάφεραν να παίξουν αυτόν τον ρόλο που έπαιξαν στην δύση. Ο Λ. Τρότσκι σαν ανταποκριτής στην περίοδο των βαλκανικών αγώνων έγραφε: «Αυτή η χερσόνησος, η πλουσιοπάροχα προικισμένη από την φύση , είναι παράλογα χωρισμένη σε μικρά μέρη-Η μοναδική διέξοδος από αυτό το χάος εθνών και κρατών , από αυτό το αιματερό κουβάρι της βαλκανικής ζωής, είναι η ένωση όλων των λαών της χερσονήσου σε μια οικονομική και πολιτική οντότητα στην βάση της εθνικής και πολιτισμικής αυτονομίας των συστατικών της μερών. Είναι το ξεδίπλωμα του λάβαρου της βαλκανικής ομοσπονδιακής δημοκρατίας». Ένα όραμα που μπορεί να γίνει πράξη μόνο από τους απόκληρους και τους εργαζόμενους των Βαλκανίων και όχι από τις μαφιόζικες ελίτ.
Όλα τα στοιχεία δείχνουν πως στην παρούσα ιστορική φάση οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που θα σταματήσουν αυτό το κατήφορο, προωθώντας το όραμα της βαλκανικής δημοκρατικής ομοσπονδίας, είναι αδύναμες έως ανύπαρκτες. Η πλειοψηφία των φτωχών ανθρώπων και των εργαζόμενων , φαίνεται να αναπολούν την κοινωνική και εργασιακή ασφάλεια του προηγούμενου καθεστώτος δίχως όμως πολιτικά να το υπερασπίζονται. Την ίδια στιγμή βέβαια το ζήτημα δεν είναι να υπερασπίσεις το Τιτοϊκό καθεστώτος αλλά να αποκομίσεις τα θετικά του, απορρίπτοντας τα αρνητικά πηγαίνοντας παραπέρα. Οικοδομώντας μια νέα ποιότητα στην κοινή βαλκανική μας μοίρα. Μια βαλκανική μοίρα πέρα από το κέρδος και την εκμετάλλευση.
Τα Βαλκάνια με την πολυεθνική πανσπερμία τους είναι ικανά για υπέροχα γλέντια και έρωτες αλλά και αιματηρούς καυγάδες. Ένα όμορφο περιβόλι από διαφορετικά αρώματα, χρώματα, ιδέες και οράματα. Ας υπερασπιστούμε με όλα τα μέσα, την χαρούμενη «κατάρα» να είμαστε μαζί και διαφορετικοί. Αυτός είναι ο πλούτος μας, ο τόπος που οι ανάγκες και οι επιθυμίες μας μπορούν καθολικά να ικανοποιηθούν.

Στο γυρισμό με πήρε ο ύπνος και ονειρεύτηκα τον πιτσιρικά με το με σπινθηροβόλο βλέμμα και το αινιγματικό χαμόγελο που μου ζήταγε ελεημοσύνη στο ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ , να διεκδικεί με πάθος το μερτικό του στην ευτυχία. Τρόμαξα και χάρηκα.
8/03/2005
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

Η ΟΥΤΟΠΙΑ ΤΟΥ ΡΕΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Ο ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΟΥΤΟΠΙΑΣ


ΤΟ ΜΕΡΙΚΟ ΚΑΙΓΕΤΑΙ ΜΑΧΟΜΕΝΟ
Μέσα σε ένα διάχυτο κλίμα τρομολαγνείας και
τρομοθεάματος, όπου κάθε αντισυστημική κριτική
δαιμονοποίειτε ασύστολα και η ριζοσπαστική αριστερά
καλείτε να κάνει δήλωση μετανοίας, σε μια περίοδο άγριας
ευρώ ακρίβειας ,όπου το σύνολο των εργαζόμενων εργάζεται
όλο και ποιο πολύ, ενώ πληρώνεται όλο και ποιο λίγο,
καλούμαστε να εκλέξουμε τους δημοτικούς και νομαρχιακούς
άρχοντες.

Καλούμαστε να επιλέξουμε τους αναβαθμισμένους τοπάρχες
της παγκοσμιοποιημένης καπιταλιστικής αυτοκρατορίας, που
θα διαχειρισθούν τα «τοπικά» ζητήματα και τον ευρωπαϊκό
πακτωλό για τα επόμενα 4 χρόνια στο όνομα της τοπικής
αυτοδιοίκησης, στην πραγματικότητα μόνο αυτοδιοίκηση δεν
είναι .
Στην όχι και τόσο μικρή και φτωχή μας περιοχή, η
πλειοψηφία των υποψήφιων δημάρχων και νομαρχών, είναι
αντικειμενικά υπεύθυνοι για την σημερινή κατάσταση της
,μια πραγματικότητα που κάθε άλλο μας χαροποιεί και
τούτο όχι γιατί έχουν καλές ή κακές προθέσεις, αλλά
διότι μέσα στην διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς ,οι
ίδιοι σαν τοπικοί κυβερνήτες μικρών κρατιδίων δεν
μπορούν να είναι τίποτα άλλο από εκπρόσωποι οικονομικών
και κοινωνικών συμφερόντων, αντιπρόσωποι μιας
αρχιτεκτονικής του κέρδους και του διαχωρισμού ,απέναντι
στην καθολικότητα των αναγκών της ΠΟΛΙΣ!
Ταυτόχρονα τα τοπικά εμπορικά εργολαβικά συμφέροντα που
επιθυμούν την άναρχη επέκταση της πόλης με σκοπό την
δημιουργία νέων εμπορικών-οικοδομικών- ψυχαγωγικών
κερδοσκοπικών κέντρων, συνδιαλέγονται αλλά και
συγκρούονται όχι μόνο με τα λαϊκά συμφέροντα που
επιθυμούν μια ανθρώπινη πόλη, αλλά με τις συνολικότερες
ανάγκες αναπαραγωγής του κεφαλαίου, οξύνοντας στο έπακρο
τον κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό ανταγωνισμό.
Την ίδια στιγμή η πλειοψηφία των δυνάμεων της αριστεράς,
στο όνομα της τοπικής ανάπτυξης και εκσυγχρονισμού,
εγκλωβίζουν αριστερούς ψηφοφόρους σε διαχειριστικά
πολιτικά σχήματα, ακυρώνοντας εν τη πράξη, κάθε
ανατρεπτικό αριστερό λόγο.

ΤΟ ΝΕΟ ΑΔΥΝΑΤΕΙ ΝΑ ΕΜΦΑΝΙΣΘΕΙ ,ΤΗ ΙΔΙΑ ΣΤΙΓΜΗ
ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΛΑΙΟ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ
ΑΠΟΧΩΡΗΣΕΙ

Βρισκόμαστε στο κυκεώνα μιας παγκόσμιας κρίσης, κρίση
που απορρέει από την αντίθεση της διεθνοποίησης των
παραγωγικών δυνάμεων και της καθολικοποίησης των αναγκών
και επιθυμιών της ζωντανής εργασίας, με τις
καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής και τον εθνικό τους
χαρακτήρα.
Την ίδια στιγμή που η ζωντανή εργασία εξορίζεται στο
περιθώριο της παραγωγικής διαδικασία, η δουλειά αλλά και
η δουλεία αποκτούν όλο και ποίο συνολικά χαρακτηριστικά
αποικίζοντας όλο το κοινωνικό και φυσικό είναι!!
Έτσι διπλά στις σύγχρονες προωθημένες τεχνολογικά
παραγωγικές μονάδες, υπάρχει ένα δίκτυο εξαρτημένων
μονάδων με τις πλέον άθλιες εργασιακές σχέσεις που
προσιδιάζουν σε εργασιακή σκλαβιά ιδιαίτερα στην
περιφέρεια του κόσμου στα οικονομικά «θαύματα» της
δεκαετίας του 1990, παιδική εργασιακή δουλεία, απλήρωτη
εργασία των φυλακισμένων στο κέντρο της καπιταλιστικής
μητρόπολης, απουσία κάθε εργατικού και κοινωνικού
δικαιώματος. Απόρροια όλων των παραπάνω είναι να
βαθαίνει αυτών που κατέχουν «πλούτο» και εξουσία και
αυτών που όντως δε έχουν να χάσουν τίποτα
Παγκόσμιες αντιθέσεις που αλλάζουν άρδην το χαρακτήρα
του έθνους – κράτους ,των τοπικών δήμων- κρατιδίων ,τον
χαρακτήρα και την έννοια της δημοκρατίας, δημιουργώντας
ένα αποπνικτικό κλίμα ελέγχου πιέσεων έως και εκφοβισμού
των εργαζόμενων, της νεολαίας, των γυναικών και των
μεταναστών με σκοπό την υποταγή τους.

Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ ΚΑΙ Η ΕΞΟΔΟΣ

Εν τελεί όμως, όπως και σε κάθε ολοκληρωτισμό, έτσι και
σε αυτόν της καθολικής υπαγωγής της ζωντανής εργασίας
στο κεφαλαίο, του συνολικού αποικισμού πάνω στο σώμα του
κόσμου ,ο έλεγχος και η πειθάρχηση εν τελεί αδυνατίζουν
το σύστημα , διότι στηρίζονται μόνο στη κυριαρχία της
εξουσίας ,με αποτέλεσμα τα διάκενα, να είναι συνεχή.
Έτσι ενώ το σύστημα δείχνει άτρωτο σε μια σειρά χώρες
και περιοχές στην ύπαιθρο και στις μητροπόλεις του
κόσμου, οι αλυσίδες της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης
παρουσιάζουν πρωτόγνωρες επικίνδυνες ρωγμές.
Στην Αργεντινή συναντάμε μια ιδιάζουσα μορφή οικονομικής
παραγωγικής πολιτικής διπλής εξουσίας με καταλήψεις
εργοστάσιων και συνοικιακές επιτροπές που διαχειρίζονται
την ζωή στις γείτονες των φτωχών και άνεργων λύνοντας ως
ένα βαθμό τα βιοποριστικά προβλήματα των μαζών .
Στις πρόσφατες εκλογές στην Γαλλία οι δυνάμεις τις
επαναστατικής αριστεράς στον πρώτο γύρο ξεπέρασαν το 10%
,αναδεικνύοντας μια τεραστία κρίση πολιτικής
αντιπροσώπευσης και νομιμοποίησης στο κέντρο των
μητροπόλεων.
Οι κολασμένοι της Παλαιστίνης συνεχίζουν την
αιματοβαμμένη έξοδο, μέσα στην παγκόσμια έρημο, για την
εθνική και κοινωνική τους απελευθέρωση, μια έξοδος δίχως
επιστροφή ,διότι τα στρατεύματα του νέου Φαραώ θέλουν να
τους εξοντώσουν οριστικά σαν πολιτικές και εθνικές
οντότητες.
Σε κάθε σύνοδο των κυρίαρχων καπιταλιστικών
αυτοκρατορικών μηχανισμών αναπτύσσεται έντονη αντίδραση
από τις συλογικότητες του κινήματος της
αντιπαγκοσμιοποίησης – αυτού που ονομάσθηκε λαός του
Σιάτλ, όπως έγινε στο Γκέντεμπορκ ,στην Γένοβα στην
Βαρκελώνη και αύριο θα γίνει στην Θεσσαλονίκη.
Στην σημερινή Ελλάδα που η κυρίαρχη πολιτικά ελίτ
μετουσιώνει τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας με στόχο
την περιθωριοποίηση κάθε ανατρεπτικού ουτοπικού
πλεονάσματος , η μάχη των δημοτικών και νομαρχιακών
εκλογών για τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που
αντιστέκονται στην νέα τάξη πραγμάτων αναζητώντας, μια
έξοδο από την βαρβαρότητα του κεφαλαίου, είναι επίσης
ένας δρόμος δίχως επιστροφή.
Για τα πλήθος της ζωντανής εργασίας ,για τους
ανυπότακτους πολίτες ,που θέλουν να αντισταθούν και να
κτίσουν ένα άλλο κόσμο δίχως φτώχεια και εκμετάλλευση ,η
μάχη των δημοτικών και νομαρχιακών εκλογών είναι μια
στιγμή μιας μακράς και δύσκολης πορείας απελευθέρωσης
από τα θανάσιμα δεσμά ενός συστήματος που σαπίζει κάτω
από τις αντιφάσεις του,
Δεν πρέπει να φοβόμαστε την εξουσία, την ισχύ της
αριστοκρατίας του κέρδους ,ούτε τον κυνισμό ιδιαίτερα
των πρώην αριστερών, εάν μας διέπει η διαλεκτική της
χαράς, της φιλίας και της ελευθέριας, ήδη ένας άλλος
κόσμος είναι υπαρκτός!!!!

Στόχος από τα σήμερα να συγκροτήσουμε και να
συντηρήσουμε την ισο-ελεύθερη κοινότητα των μαχόμενων
σωμάτων ,την εξουσία της απόλυτης δημοκρατίας μας ,όχι
να γίνουμε κυβέρνηση, αλλά να μοιράσουμε την οικονομική
και πολιτική εξουσία στα πλήθη των παραγωγών του
κοινωνικού πλούτου, τοπικά ,εθνικά και παγκόσμια!!!

ΙΟΥΝΙΟΣ 2002

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΑΡΓΥΡΟΣ