Αρχείο κατηγορίας ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΙΩΑΝΝΙΝΑ: ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΜΑΧΟΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ


Σαν ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΗ ΠΟΛΗ, κατεβαίνοντας στις προηγούμενες
δημοτικές εκλογές στο δήμο ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ, με σκοπό να
εκφράσουμε έστω και με μειοψηφικούς όρους ένα ζωντανό
ανατρεπτικό ρεύμα, είχαμε ξεκαθαρίσει πως : «… η
λεγόμενη τοπική αυτοδιοίκηση είναι αστική γιατί δεν
πρόκειται για διοίκηση που ασκείται από τον λαό, ούτε
προς το συμφέρον του λαού. Η αστική διαχείριση δεν
πρόκειται να λύσει κανένα πρόβλημα των εργαζομένων ούτε
σκοπό έχει την ουσιαστική βελτίωση των λαϊκών στρωμάτων.
Γι’ αυτό και οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να περιμένουν
τίποτε από την αστική διοίκηση, μπορούν μόνο να παλεύουν
για την ανάδειξη και τη λύση των προβλημάτων τους, να
αποκαλύπτουν τις αμαρτίες και τον αντιλαϊκό χαρακτήρα
της Τ.Α…».

Μια θέση που όσο κυλάει ο χρόνος όλο και πιο πολύ
δικαιώνεται παρακολουθώντας όλα όσα συμβαίνουν στην πόλη
μας, παρόλο που οι σειρήνες μιας τίμιας και χρηστής
διοίκησης αρχίζουν να ξανατραγουδούν.

Όλοι στο κόλπο…, χαμένοι οι πολίτες, η πόλη και η
φύση.

Τα τελευταία δυο χρόνια τις τύχες των ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ έχει
αναλάβει μια σκληροπυρηνική ακροδεξιά κλίκα με δήμαρχο,
τον δικηγόρο της ΜΑΒΗ, Ν.Γκόντα. Πρόκειται για μια
δημοτική αρχή που εκφράζει κυνικά και απροκάλυπτα τα
συμφέροντα, του πιο επιθετικού ντόπιου και πολυεθνικού
κεφαλαίου. Μια δημοτική αρχή που δεν αφήνει τίποτε όρθιο
στο διάβα της ,πουλώντας τα πάντα, τελευταίο κρούσμα το
ΞΕΝΙΑ.

Η σημερινή δημοτική αρχή ακολουθεί μια ξεκάθαρη
νεοφιλελεύθερη πολιτική που θεωρεί ότι το κράτος και οι
δήμοι σαν κρίκοι του αστικού κράτους δεν κάνουν για
επιχειρηματίες, αλλά είναι «στρατηγεία» για την κίνηση
και την ανάπτυξη της κερδοφορίας του κεφαλαίου, θεσμοί
που εξυπηρετούν τα συμφέροντα της αστικής τάξης, των
εργολάβων και των μεγαλοϊδιοκτητών.

Η σημερινή δημοτική αρχή δεν είναι αυτή που άρχισε το
παιχνίδι του ξεπουλήματος, είναι φυσικά αυτή που το
κάνει με το πλέον άκομψο και άγαρμπο τρόπο, αλλά το
πανηγύρι του όλα τα «σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω» το άρχισαν
οι προηγούμενες δημοτικές αρχές της « κεντροαριστεράς,
αριστεράς και της προόδου». Και όλα αυτά στο όνομα της
ανάπτυξης, αυτής της θεάς που είναι βαμμένη στο αίμα από
τις ανθρωποθυσίες στο όνομα της.

Αυτό που παίζεται την τελευταία 10ετια είναι ο καθολικός
«αποικισμός» από το κεφάλαιο των δημοσίων και δημοτικών
χώρων. Αποτέλεσμα της ολοκληρωτικής υπαγωγής της φύσης
και των κοινωνικών σχέσεων στο κεφαλαίο. Το ΞΕΝΙΑ είναι
η κορυφή του παγόβουνου, το καλύτερο «φιλέτο» στο κέντρο
της πόλης. Για αυτό και γύρω από το ΞΕΝΙΑ με την σύμφωνη
γνώμη όλων των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων παίχτηκε όλα
αυτά τα χρόνια ένα συνειδητό παιχνίδι απαξίωσης της
δημοτικής επιχείρησης με την διευκόλυνση της ένοχης
ανοχής της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και την
δημοσιοϋπαλληλική αφασία των εργαζόμενων.

Το πώς εκφράζεται αυτή η κεφαλαιοκρατική αναγκαιότητα
δεν αντανακλά τίποτε άλλο παρά την κυρίαρχη αντίληψη
ενός αρπακτικού παρασιτισμού, ενός βλαχομπαρόκ
αμερικανισμού, κατά την τελευταία δεκαετία. Ας μην
ξεχνάμε εξάλλου πως από τις αρχές της δεκαετίας του
1990, ύστερα και από την κατάρρευση των εκφυλισμένων
εργατικών κρατών, η πόλη των ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ παίζει ένα
κυρίαρχο ρόλο στην παρέμβαση και στην διακίνηση του
ελληνικού κεφαλαίου σε αυτές τις χώρες και ιδιαίτερα
στην Αλβανία. Το τελευταίο διάστημα με αφορμή τα
σκάνδαλα «Βαβύλη-Παπαδήμα», η αγαπημένη πόλη μας,
φωτογραφίζεται ως ο τόπος που «ξεπλύθηκαν» τα χρήματα
των αλβανικών παρατραπεζών μετα την κατάρρευση τους το
1997.

Βέβαια το κύριο ζήτημα δεν είναι ποια σημαίνοντα, ή μη,
δημόσια πρόσωπα ήταν οι διακομιστές του μαύρου
παρατραπεζικου αλβανικού χρήματος, αλλά το γεγονός πως
αυτή η παρασιτική και αρπακτική νοοτροπία χαρακτηρίζει
την κυρίαρχη ιδεολογία της εποχής μας, που επηρεάζει ως
κυρίαρχο παράδειγμα και το λαϊκό μπλοκ, έλλειψη μιας
άλλης εναλλακτικής ,προς τους νόμους της αγοράς,
πρότασης ζωής.

Ο τρόπος που η δημοτική αρχή προσπαθεί να «σμπαραλιάσει»
τα πάντα έχει ανησυχήσει τους σοβαρούς αστικούς κύκλους,
προερχόμενους και από τις δυο μεγάλες
παρατάξεις(ΠΑΣΟΚ-ΝΔ) που μαγειρεύουν συναινετικές λύσεις
και υποψήφιους. Ο κίνδυνος που είναι υπαρκτός δεν αφορά
η σωτήρια της μιας ή της άλλης οικονομικής ή πολιτικής
κλίκας, αλλά αφορά την σωτηρία των συνολικών αστικών
συμφερόντων που κινδυνεύουν να πέσουν σε καθολική
ανυποληψία εξαιτίας της δημοτικής διαχείρισης.

Το ερώτημα όμως είναι εάν μπορεί να ορθολογικοποιηθεί
αυτή η ολοκληρωτική καπιταλιστική αρπακτικότητα και εάν
οι δυνάμεις που αντιστέκονται σε αυτή πρέπει να
υποταχτούνε στις δυνάμεις που υπόσχονται ένα
καπιταλιστικό εργαλειακό ορθολογισμό. Μια συνετή
συναινετική δημοτική διαχείριση!!

Ενσωμάτωση ή ανατροπή;

Καταρχήν πάγια άποψη μας, είναι πως αυτό το συνολικά
σάπιο σύστημα δεν μεταρρυθμίζεται, δεν βελτιώνεται, μόνο
ανατρέπεται!! Ο παραλογισμός του πόλεμου δεν είναι άλλης
τάξεως από τον παραλογισμό της οικονομικής επέκτασης που
στο διάβα της, καταπίνει ανθρώπους και φύση. Τον πόλεμο
στο Ιράκ τον ζούμε κάθε μέρα εδώ, στα εργοστάσια και
στους δρόμους. Αλήθεια πόσοι άνθρωποι πεθαίνουν ή
καταστρέφονται από αυτοκινητιστικά ατυχήματα, από
εργατικά ατυχήματα, από το άγχος και τις
ψυχασθένειες(ένας στους δέκα πάσχει από κατάθλιψη). Ενώ
σύμφωνα με μια μελέτη 7 στους 100.000 ανθρώπους (με
πανελλαδικό όριο 5 στους 100.000) αυτοκτονούν στα
ΙΩΑΝΝΙΝΑ, απογοητευμένοι από την πραγματικότητα αυτού
του άδικου κόσμου. Την ίδια στιγμή θα πρέπει να μετρηθεί
πόσο ευθύνεται στην αύξηση των καρκίνων στην περιοχή, το
γεγονός ότι είμαστε η 8η πιο μολυσμένη πόλη στην ΕΕ.
Κατέχοντας βέβαια το «προνόμιο» να είμαστε 2η πόλη στην
ΕΕ στην αναλογία ανθρώπων και αυτοκινήτων σε σχέση με
τον πληθυσμό. Το συνολικό αρνητικό κλίμα επιβαρύνει
ακόμη πιο πολύ, η αλματώδη αύξηση των θανάτων από χρήση
ναρκωτικών στην περιοχή μας (3 νεαρά άτομα έχασαν πέρυσι
την ζωή τους). Πρόκειται για στατιστικές που υποδηλώνουν
την οριστική σήψη του σημερινού συστήματος.

Το δυστύχημα είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των
δυνάμεων που στον ένα ή στον άλλο βαθμό αντιστέκονται
στο καρκίνο της καπιταλιστικής ανάπτυξης δεν τολμά καν
να στοχαστεί σε μια συνολική ανατρεπτική στρατηγική.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η «επιτροπή αγώνα
πολιτών».

Η «επιτροπή αγώνα πολιτών» συμπεριλαμβάνει σχεδόν το
σύνολο του αριστερού κόσμου και δημιουργήθηκε στην βάση
υπεράσπισης του δημόσιου χαρακτήρα της κεντρικής
πλατειάς. Την κεντρική πλατειά η προηγούμενη δημοτική
αρχή του ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ και η τωρινή του ΓΚΟΝΤΑ με τις
πλάτες της παράταξης του Φ. ΦΙΛΙΟΥ και πλείστον
οικονομικών τοπικών συμφερόντων επιθυμούσε και επιθυμεί
να την παραδώσει στην ΘΕΜΕΛΙΟΔΟΜΗ για να κατασκευάσει
γκαράζ. Η έγκυρη και αποτελεσματική παρέμβαση της
επιτροπής αγώνα πολιτών απέτρεψε προς το παρόν την
παράδοση της πλατειάς στο ιδιωτικό κεφάλαιο.

Το θετικό της κίνησης βρίσκεται στο ότι ενωτικά
συσπειρώνει το σύνολο της αριστεράς, ενώ το αρνητικό
βρίσκεται στο γεγονός του ότι έχει αποτύχει να εκφράσει
ένα συνολικότερο ανατρεπτικό ρεύμα, αν και αυτό αποτελεί
αναγκαιότητα της εποχής.(ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΜΙΑ ΕΠΙΘΕΣΗ ΠΟΥ
ΑΓΚΑΛΙΑΖΕΙ ΟΛΟ ΤΟ ΦΑΣΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ Η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΟΥ
ΕΠΙΜΕΡΟΥΣ, ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ, ΑΛΛΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΙΟΝΙ ΣΕ
ΑΛΛΟΤΡΙΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ).

Για αυτό το λόγο σαν ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΗ ΠΟΛΗ θεωρούμε ότι ο
κίνδυνος να «αφομοιωθεί» η κίνηση είναι σημαντικός. Η
λύση απορρέει από μια πολιτική παρέμβασης που συνδυάζει
τα πολυποίκιλα πρόβλημα της πόλης (ΞΕΝΙΑ- ΠΑΡΚΙΝΓΚ-
ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΚΟ -ΝΕΡΟ-ΕΝΟΙΚΙΑ κτλ) και του λεκανοπέδιου.
Όλα αυτά τα ζητήματα τα συνδέει ένα κόκκινο νήμα , μια
απόπειρα των συμφερόντων να αυξήσουν την κερδοφορία σε
βάρος των πολιτών, των εργαζόμενων σε τελευταία ανάλυση
σε βάρος της ανθρώπινης ύπαρξης. Για να απαντήσουμε
κερδοφόρα στο ζήτημα του ΠΑΡΚΙΝΓΚ, του ΞΕΝΙΑ κτλ θα
πρέπει να τα συνδέσουμε με το σύνολο των ζητημάτων που
αφοράνε την λαϊκή και εργατική οικογένεια. Η ανεργία η
φτώχια η ακρίβεια, η τρομοκρατία στους τόπους δουλείας
δεν είναι άσχετα με το υποβαθμισμένο επίπεδο ζωής στην
πόλη και στο οικιστικό και φυσικό περιβάλλον .

Οι πρωτοπόρες αριστερές δυνάμεις αντι να υποτάσσονται
πίσω από τις λογικές του μικρότερου κακού, αντι να
γίνονται ουρά«καλών» ή λιγότερων «καλών» διαχειριστών
της ντόπιας εξουσίας θα έπρεπε να πειραματίζονται μορφές
συντονισμού των επιμέρους κινημάτων, έτσι ώστε να
αποκτήσουν μαζικότερο και μαχητικότερο χαρακτήρα. Δεν
είμαστε ουτοπιστές, θεωρούμε ότι αυτό δεν μπορεί να
υπάρξει εάν στην κοινωνία και στον κόσμο δεν αναπτυχθεί
μια άλλη αντιδιαχειριστική ριζοσπαστική, αριστερή φωνή
με μαζικά χαρακτηριστικά. Εάν δεν οικοδομηθεί ένα ενιαίο
μπλοκ των εργαζόμενων- της νεολαίας των άνεργων των
μεταναστών. Ένα μέτωπο αντίστασης – ρήξης και ανατροπής.

Φυσικά το ερώτημα είναι αδυσώπητο και μέχρι να
εμφανισθεί μια τέτοια ανυπότακτη και ανατρεπτική
αριστερά, τι κάνουμε; Η απάντηση δεν είναι εύκολη , αλλά
στην παρούσα συγκυρία στην δήμο Ιωαννίνων ένας δρόμος
που θα μπορούσε να δώσει απαντήσεις σε μια κατεύθυνση
αριστερή και αντιδιαχειριστική είναι η κοινή παρέμβαση
με σκοπό και τις δημοτικές εκλογές , όσων δυνάμεων, μέσα
και έξω από την επιτροπή αγώνα πολιτών, έχουν παρόμοια
χαρακτηριστικά. Οικοδομώντας ένα πρόγραμμα μεταβατικών
διεκδικήσεων για μια βιώσιμη πόλη. Μιας πόλης, όπου οι
ενεργοί πολίτες και οι εργαζόμενοι , μέσω των γενικών
συνελεύσεων, θα έχουν το πρώτο λόγο απέναντι στους
νόμους της αγοράς και την γραφειοκρατία. Μια τέτοια πόλη
είναι εφικτή και άμεσα αναγκαία. Πρόκειται για μια
πρόταση που από τα σήμερα πρέπει να συζητηθεί από τις
δυνάμεις που αρνούνται να γίνουν ουρά κεντροαριστερών
σωτήρων .

Αντι επιλόγου μια έκκληση από το αύριο.

Προτού να είναι αργά…. Οφείλουμε να μείνουμε ζωντανοί,
θέτοντας τα ανάλογα ερωτήματα, οφείλουμε να γίνουμε
επικίνδυνοι όχι για να σώσουμε ό,τιδηποτε και αν
σώζεται, αλλά να ονειρευτούμε μια νέα μεγάλη αφήγηση, να
σπάσουμε την συναίνεση της κοινωνίας του θεάματος που
μας μεταμορφώνει σε πράγματα, σε μια ενιαία
μητροπολιτική χωρο-οντότητα.

Γνωρίζοντας πως κατά βάθος αυτός που αντιστέκεται δεν
είμαστε εμείς, αλλά το κεφάλαιο. Εμείς οι πολλοί δεν
μένει παρά να δείξουμε την δύναμη μας , μια δύναμη που
μπορεί να καταστρέψει όλα τα βασίλεια και να
δημιουργήσει απίστευτους και όμορφους πληθυντικούς
κόσμους.

ΙΩΑΝΝΙΝΑ 1/4/2005

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ

Την τιμή του ανατρεπτικού αριστερού χώρου με περίσσιες
αδυναμίες και δυσκολίες, υπερασπίστηκαν μια σειρά μικρών
οργανώσεων και κινήσεων όπως είναι η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ,
το ΕΕΚ, η ΟΚΔΕ ,το ΔΙΚΤΥΟ, η ΚΟΝΤΡΑ, η Α.Κ, η ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ, οι ανυπότακτοι αγωνιστές
της εργατικής αριστεράς και της αναρχίας…

Στην δίκη της 17Ν ο πέλεκυς της «τυφλής και
ακριβοδίκαιης» δικαιοσύνης(;) έπεσε βαρύς πάνω σε αθώους
και ένοχους, αποκαθιστώντας την «ξεφτιλισμένη» τιμή των
μηχανισμών του κράτους από την 25ετη δράση μιας μικρής
ομάδας ανταρτών πόλης.

Δεν πρόκειται μόνο για την ρεβάνς απέναντι σε αυτούς που
αμφισβήτησαν έμπρακτα το μονοπώλιο της βίας εκ μέρους
τους κράτους, αλλά για ποινές που λειτουργούν σαν
φόβητρο απέναντι σε κάθε είδος αντικαθεστωτικής δράσης
μέσα στο περιβάλλον ενός παγκόσμιου «πόλεμου κατά της
τρομοκρατίας». Ο πολιτικός στόχος των συστημικών
δυνάμεων είναι η δημιουργία μιας«υγειονομικής
ζώνης»ανάμεσα στα προλεταριακά στρωματά, θύματα μιας
πολύπλευρης επίθεσης και στην επαναστατική
«πρωτοπορία»της αριστεράς .

Φυσικά το περίεργο δεν ήταν η απόφαση του εκτάκτου
δικαστηρίου του κορυδαλλού, στο κάτω , κάτω είχαμε να
κάνουμε με μια δίκη ορκισμένων αντίπαλων του
καπιταλιστικού συστήματος όπου το δίκαιο της δίκης
αντικειμενικά καθορίζεται από το ποιος είναι ο νικητής
και όχι από την φόρμα των τυπικών αστικών δικαιωμάτων.
Τα τελευταία στο βαθμό που εξυπηρετούνε το σύστημα είναι
πολύ καλά, στο βαθμό όμως που λειτουργούνε υπέρ των
«κάτω» καταργούνται τυπικά ή ουσιαστικά. Έτσι κι αλλιώς
πρέπει να το έχουμε εξ αρχής ληγμένο ότι το κόμμα της
αστικής τάξης δεν είναι το ΠΑΣΟΚ ή η ΝΔ αλλά το ίδιο το
καπιταλιστικό κράτος.

Το περίεργο, αλλά όχι ανεξήγητο, είναι η στάση της
αριστερά .Η πλειοψηφία της κοινοβουλευτικής και
εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, με τον ένα ή τον άλλο
τρόπο κινήθηκε σε μια λογική «αστυνομικής ερμηνείας της
ιστορίας» και «προβοκατορολογίας», μια λογική που τους
οδήγησε να υποταχτούνε, στο φοβικό κλίμα της περιόδου,
υπογράφοντας σε κάποιες περιπτώσεις δηλώσεις
νομιμοφροσύνης στην αστική τάξη και το κράτος.

Τα αιτία το δίχως άλλο βρίσκονται στο γεγονός ότι τόσο η
ένοπλη αριστερά όσο και η νόμιμη αριστερά ανήκουν στην
ίδιο «ιδεολογικό σύμπαν» της ανάπτυξης, της κρίσης και
του εκφυλισμού του σοβιετικού μαρξισμού, με το ένοπλο
κίνημα της μεταπολίτευσης να είναι ένα γνήσιο, άταχτο
αλλά και μαχητικά συνεπές παιδί του μαχητικού
«κομμουνιστικού» ρεφορμισμού.

Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα η πλειοψηφία των
κοινοβουλευτικών και εξωκοινοβουλευτικών ρευμάτων της
αριστεράς, να διαχωρίζονται πάση θυσία από την επιλογή
της πολιτικής αλληλεγγύης στις οργανώσεις και τα μέλη
των ένοπλων αριστερών οργανώσεων. Δυστυχώς τα βαρίδια
του σταλινικού εκφυλισμού, της ήττας του 49, της
ενσωμάτωσης του 74, του ξεπουλήματος του 89 και της
κατάρρευσης του πειράματος της «σοβιετίας» καθορίζουν
ακόμη και σήμερα τις επιλογές της αριστεράς .

Η αλληλεγγύη στον ολοφάνερα αθώο αγωνιστή Γ. ΣΕΡΙΦΗ
είναι μια ολότελα διαφορετική περίπτωση που σε καμία
περίπτωση δεν αθωώνει την συνολική στάση της αριστεράς.
Στην καλύτερη των περιπτώσεων η πλειοψηφία της αριστεράς
μίλησε για την παραβίαση των δικαιωμάτων των
κατηγορούμενων, δίχως να τολμάει ούτε αυτό να κάνει θέμα
αιχμής .

Την τιμή του ανατρεπτικού αριστερού χώρου με περίσσιες
αδυναμίες και δυσκολίες, υπερασπίστηκαν μια σειρά μικρών
οργανώσεων και κινήσεων όπως είναι η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ,
το ΕΕΚ, η ΟΚΔΕ ,το ΔΙΚΤΥΟ, η ΚΟΝΤΡΑ, η Α.Κ, η ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ, οι ανυπότακτοι αγωνιστές
της εργατικής αριστεράς και της αναρχίας, κτίζοντας ένα
ευρύ δίκτυο υπεράσπισης των δικαιωμάτων όλων των
πολιτικών κρατούμενων (τόσο των πασιφανών αθώων ή αυτών
που αρνούνται την συμμετοχή τους , όσο και των μελών της
17Ν). Ένα κίνημα που έσπασε ως ένα σημείο την
τρομοϋστερία, αναγκάζοντας δυνάμεις που ανήκουν στην
πρώτη κατηγοριοποίηση να διαφοροποιήσουν σε ένα βαθμό
την λογική τους, πχ η τελευταία εκδήλωση του ΜΕΡΑ τις 10
Δεκεμβρίου 2003.

Η συνεχιζόμενη τρομοϋστερία, η νέα δίωξη στον Γ. ΣΕΡΙΦΗ
-Ν.ΣΚΥΦΤΟΥΛΗ, οι νέοι τρομονόμοι, η δίκη του ΕΛΑ, αλλά
και η ύπαρξη πλέον και στην χώρα μας ύστερα από
δεκαετίες, καταδικασμένων πολιτικών κρατουμένων πιέζουν
την ανατρεπτική αριστερά , εάν θέλει να παρεμβαίνει ως
τέτοια , να αποδεχτεί :
Α) Ότι η 17Ν και ο ΕΛΑ ιστορικά ανήκουν στο χώρο της
αντισυστημικής αριστεράς, αποτελώντας μια ένοπλη
απάντηση μειοψηφικών ριζοσπαστικών δυνάμεων στην
αποτυχία της μαζικής επαναστατικής προοπτικής μετα την
πτώση της χούντας. Οργανώσεις που στην αρχική φάση τους
εκφράσανε το ρεύμα του «ένοπλου κινηματισμού» στην
λογική των «εστιών» ή την ένοπλη πτέρυγα των κινημάτων,
ενώ στην συνεχεία οδηγήθηκαν σε μια υποκαταστασιακή
λογική «ένοπλου ρεφορμισμού».

Β) Η ιστορία της ένοπλης αριστεράς σε όλες τις εκδοχές
της αποτελεί κομμάτι της ιστορίας του επαναστατικού και
αριστερού κινήματος, όποιος την απαξιώνει παίζει
αντικειμενικά το παιχνίδι του συστήματος, διότι όπως
γραφεί και ο Β. Μπένγιαμιν «ο κίνδυνος απειλεί και την
συνέχιση της παράδοσης και τους παραλήπτες της. Είναι
και για τους δυο ίδιος: να γίνουν όργανα της κυρίαρχης
τάξης. Το χάρισμα να αναζωπυρώσει την σπίθα της ελπίδας
στον παρελθόν έχει εκείνος μόνο ο ιστορικός που έχει την
πεποίθηση, ότι και οι νεκροί ακόμη δεν θα είναι ασφαλείς
από τον εχθρό, στην περίπτωση που θα νικήσει. Και δεν
έχει πάψει αυτός ο εχθρός να νικά».

Γ) Η υπεράσπιση αγωνιστών που τσουβαλιάζονται σαν μέλη
της 17Ν ή του ΕΛΑ ή αγωνιστών που είχαν το θάρρος και το
θράσος, ένοπλα να αντιμετωπίσουν το κράτος, δεν σημαίνει
απαραίτητα και πολιτική ταύτιση με τις απόψεις και την
πρακτική τους, η άνευ όρων αλληλεγγύη απέναντι στους
πολιτικούς κρατούμενους αποτελεί ύψιστη επαναστατική
θέση.

Ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός στην πολεμική του φάση, δεν
αφήνει περιθώρια για ενδιάμεσες στάσεις: ή θα είμαστε με
το μαχόμενο προλεταριακό πλήθος, τους ιρακινούς
αντάρτες, τους παλαιστίνιους μαχητές ή θα συνταχτούμε
ολοκληρωτικά πίσω από την νέα ιερή συμμαχία των ΗΠΑ- ΕΕ
κεφαλαίου. Με τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» τα
αφεντικά έριξαν το γάντι στους δούλους που σήκωσαν
κεφάλι, μένει να πάρουν την απάντηση που τους πρέπει.

ΝΕΑ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ 7/02/2004

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙ


Η Ελλάδα του μεσοπόλεμου ήταν μια χώρα που είχαν
επικρατήσει ολοκληρωτικά οι καπιταλιστικές σχέσεις
παραγωγής και τα οποία «ανατολίτικα» συμπλέγματα
εξυπηρετούσαν τις ανάγκες κεφαλαιακής συσσώρευσης και
δεν αποτελούσαν ανασταλτικό παράγοντα της καπιταλιστικής
συσσώρευσης

Σε ένα τέτοιο κοινωνικό σχηματισμό μόνο η σοσιαλιστική
επανάσταση μπορούσε να επιλύσει μαζί με το κοινωνικό
ζήτημα και τα οποία δημοκρατικά ζητήματα ήταν ανοικτά.
Αυτή ήταν η πραγματικότητα που η σταλινική ηγεσία του
ΚΚΕ με την 6 ολομέλεια του 1934 δεν κατανόησε,
δαιμονοποιωντας τις επαναστατικές δυνάμεις(διεθνιστές
-τροτσκιστές- αρχειομαρξιστές) που διαφωνούσαν με την
προοπτική της αστικής επανάστασης. Πάντως ακόμη και αν η
Ελλάδα ήταν μια χώρα με φεουδαρχικά κατάλοιπα όπως
υποστήριζε η ηγεσία του ΚΚΕ, η αστικοδημοκρατική
επανάσταση οδηγούσε σε ένα Κερένσκι και όχι σε ένα
κόκκινο Οκτώβρη. Η σοσιαλιστική επανάσταση σε κάθε
περίπτωση ήταν αυτή που θα εξασφάλιζε λευτεριά και
κοινωνική δικαιοσύνη.
Η επικράτηση αυτής της γραμμής είχε σαν κατάληξη την
ήττα του Δεκέμβρη του 1944 και την προδοσία της Βάρκιζας
. Η ηγεσίες του ΕΑΜ και του ΚΚΕ υποτιμώντας την
κοινωνική ριζοσπαστική δυναμική της συμμαχίας των
εργατών-αγροτών που οικοδομήθηκε και μεγαλούργησε κατά
την διάρκεια της κατοχής, προώθησε την πολιτική ενός
έντιμου συμβιβασμού με τον αστικό κόσμο έχοντας σαν
στόχο την δημιουργία μιας προοδευτικής κυβέρνησης. Ο
κόσμος του ΕΑΜ και η ένοπλος αγώνας του δημοκρατικού
Στράτου ήταν τα διαπραγματευτικά χαρτιά της ηγεσίας του
ΚΚΕ(Αλήθεια γιατί τα ένοπλα τμήματα του ΚΚΕ ονομάσθηκαν
«δημοκρατικός Στράτος» κατά την διάρκεια της ένοπλης
ταξικής μάχης 46-49 και όχι αυτό που πραγματικά ήταν,
ένας λαϊκός επαναστατικός στρατός ; Μήπως και πάλι με
αυτό τον τρόπο προσπαθούσε η ηγεσία του ΚΚΕ να κρατάει
ανοικτές τις γέφυρες με κομμάτια της δημοκρατικής
εθνικής αστικής τάξης;)
Ένας συμβιβασμός που ήταν αντικειμενικά αδύνατος να
επιτευχθεί καθώς το σύνολο του αστικού κόσμου με τις
πλάτες των άγγλων και στην συνέχεια των αμερικάνων
ιμπεριαλιστών πίστευε ότι η κοινωνική ηρεμία και η
ταξική ειρήνευση περνούσε μόνο από την σφαγή του ένοπλου
λαϊκού βραχίονα, δηλαδή του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Ο
εθνικοαπελευθερωτικός χαρακτήρας 1940-45 είχε αποκτήσει
ξεκάθαρα κοινωνικά χαρακτηριστικά από την στιγμή που το
αστικό μπλοκ είτε είχε συμβιβασθεί με τους γερμανούς
κατακτητές , είτε είχε μπει κάτω από την στέγη των
άγγλων ιμπεριαλιστών. Κατά μια έννοια το Εαμικό κίνημα
αποτέλεσε την ελληνική έκδοση της κομμούνας του 1871. Το
συμπέρασμα είναι ότι κατά την διάρκεια της δεκαετίας του
1940 δυο ταξικά-κοινωνικά-πολιτικά μπλοκ συγκρούστηκαν
ένοπλα για τον έλεγχο της κοινωνίας, μια ανελέητη ταξική
μάχη που τελείωσε με την κυριαρχία αυτού του μπλοκ που
είχε ξεκάθαρη, αταλάντευτη πολιτική και στρατηγική
γραμμή. Και αυτό είναι ένα μάθημα που πρέπει να το
κρατήσουμε και για σήμερα.
Από την άλλη η επαναστατική – διεθνιστική πτέρυγα των
τροτσκιστών, ευθύνεται διότι υποτίμησε την
εθνικοαπελευθερωτική διάσταση του αγώνα κατά των
γερμανών κατακτητών και των ελλήνων συνεργατών του.
Έχοντας μια έντονα φορμαλιστική λογική θεώρησε ότι ο Β
παγκόσμιος πόλεμος είναι μια επανάληψη του Α παγκόσμιου
πολέμου. Όντως ο Β παγκόσμιος πόλεμος είναι ένας
ιμπεριαλιστικός πόλεμος, ένας πόλεμος για το
ξαναμοίρασμα των αγορών, την ίδια στιγμή όμως ήταν και
ένας ολοκληρωτικός πόλεμος του κεφαλαίου ενάντια στην
ΕΣΣΔ.( Το μοναδικό εκείνη την στιγμή κράτος που έκφρασε
ένα άλλο τρόπο ζωής και οργάνωσης της κοινωνίας πέρα από
τον καπιταλισμό), την εργατική τάξη και τους
καταπιεσμένους. Ο Β παγκόσμιος πόλεμος ήταν κάτω από
αυτή την λογική ένας πόλεμος για να κοπάσει ο
επαναστατικός άνεμος του Οκτώβρη. Ταυτόχρονα ο Β
παγκόσμιος πόλεμος ανάδειξε και ένα έντονο
εθνικοαπελευθερωτικο χαρακτήρα τόσο στις καπιταλιστικές
μητροπόλεις, όσο και στην επαναστατημένη ανατολή (Κίνα).
Μια διάσταση που έγινε πιο ξεκάθαρη μετα την λήξη του
πόλεμου με το αντιαποικιοκρατικό κίνημα. Δυστυχώς η
πλειοψηφία των ελλήνων τροτσκιστών δεν κατανόησε
διαλεκτικά τις αντιθέσεις που αναδείκνυε ο Β παγκόσμιος
πόλεμος . Αλλά και όσοι προσπάθησαν να τα κατανοήσουν
γεύτηκαν το μαχαίρι της ΟΠΛΑ και των ομάδων του «Φάνη»
Μπαρτζωκα (οι αρχειομαρξιστες του Αγρινίου , της
Ηπείρου, ο σ. Σταύρος Βερούχης κτλ) και το εκτελεστικό
απόσπασμα των γερμανών κατακτητών(Π. ΠΟΥΛΙΟΠΟΥΛΟΣ και
άλλοι πολλοί σύντροφοι). Όσοι δε από το ΚΚΕ και το ΕΑΜ
ανέπτυξαν έστω και αντιφατικά μια επαναστατική λογική
τους περίμενε η απομόνωση και ο θάνατος (ΑΡΗΣ
ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ).
Ο κόκκινος Δεκέμβρης δεν ανήκει στην ιστορία, ο κόκκινος
Δεκέμβρης με τον ένα ή τον άλλο τρόπο είναι μια ζώσα
πραγματικότητα, οι αντιθέσεις που προσπάθησε να
επιλύσει, παραμένουν κυρίαρχες ακόμη και στην σημερινή
παγκόσμια πραγματικότητα έστω και αν αποκτάνε
διαφορετικά χαρακτηριστικά(πολυτεχνείο, φαλούτζα,
Παλαιστίνη κτλ).
Κάτω από αυτή την λογική το ερώτημα είναι απόλυτα
δικαιολογημένο. Μπορούσε να νικήσει το ΕΑΜ και στην
συνέχεια ο δημοκρατικός στρατός. Και εάν νικούσε το
επαναστατικό κίνημα της αντίστασης θα καταντούσαμε
Αλβανία; Το ερώτημα δυστυχώς δεν τίθεται μόνο από
δεξιούς και αντιδραστικούς κύκλους αλλά ύστερα από το
1989 και από απογοητευμένους αριστερούς αγωνιστές.
Ένα ερώτημα που κάθε άλλο παρά αθώο δεν είναι καθώς το
ερώτημα, στις σημερινές συνθήκες τίθεται και κάπως έτσι.
Μπορεί να κατακτήσει την εξουσία το προλεταριάτο σε ένα
εθνικο διεθνικό επίπεδο με στόχο τον επαναστατικό
μετασχηματισμό των κοινωνικών δομών και αν ναι μήπως
βομβαρδιστεί την επόμενη μέρα από τις ΗΠΑ ή απομονωθεί
από την ΕΕ, οπότε «πεθαίνει στην πείνα». Και αν δεν
μπορεί να νικήσει ποιος ο ρόλος της αριστεράς;
Το επαναστατικό μπλοκ το 1940-49 μπορούσε να νικούσε
μόνο εάν είχε μια επαναστατική ηγεσία που είχε σαν στόχο
της την λαϊκή- εργατική εξουσία και όχι τον συμβιβασμό
με τις δυνάμεις της αντίδρασης. Μια νίκη των δυνάμεων
του προλεταριάτου στην Ελλάδα θα αποτίναζε τον
ιμπεριαλιστικό ζυγό σπάζοντας ένα κρίσιμο κρίκο της
ιμπεριαλιστικής αλυσίδας, καταργώντας «ντε φάκτο» την
συνθήκη της Γιάλτας αναδιατάσσοντας συνολικά το
γεωπολιτικό στάτους τόσο στην περιοχή όσο και παγκόσμια.
Μια νίκη των προλεταριακών δυνάμεων μάλλον στενοχώρια θα
έφερνε στην γραφειοκρατία της Μόσχας που επιθυμούσε
εκείνη την στιγμή ένα συμβιβασμό με τους ιμπεριαλιστές,
με στόχο να κρατήσει την εξουσία της. Η προοπτική της
διαρκούς επανάστασης στην Ελλάδα όχι μόνο θα έφερνε
λευτεριά και προκοπή στο τόπο αλλά θα έφερνε πιο κοντά
την προοπτική μιας βαλκανικής σοσιαλιστικής ομοσπονδίας,
θα έφερνε ένα βήμα πιο κοντά την παγκόσμια επανάσταση.
Ένα γεγονός που σε καμία περίπτωση δεν επιθυμούσαν οι
ιμπεριαλιστές και η ηγεσία της ΕΣΣΔ.
Όσο αφορά την σημερινή απάντηση του ερωτήματος παραμένει
το ίδιο θετική ανεξάρτητα εάν αυτό σε πολλούς παραπέμπει
σε ένα ευχολόγιο ουτοπιστών ή «χριστιανών». Σε κάθε
περίπτωση και τότε και τώρα η κρίση της επαναστατικής
ηγεσίας είναι αυτός ο υποκειμενικός παράγοντας που
απουσίαζε και απουσιάζει από τις αντικειμενικές
εξελίξεις .

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ