Αρχείο κατηγορίας ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΛΗΘΟΣ

Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ των Μ. ΧΑΡΤ – Α. ΝΕΓΚΡΙ είναι από κάθε
άποψη ένα προκλητικό βιβλίο, καθώς εν μέσω ενός
καταθλιπτικού συσχετισμού δύναμης για τις παγκόσμιες
ανατρεπτικές δυνάμεις, αναδεικνύει το ασίγαστο πάθος για
έναν κομμουνισμό «εδώ και τώρα», στοχάζοντας ένα κόσμο
ελευθεριακών διονυσιακών σωμάτων , όπου η δύναμη
δημιουργίας της ζωντανής εργασίας, οικοδομεί την
εμμένεια της «απόλυτης δημοκρατίας» , απέναντι στην
Αυτοκρατορική εξουσία του κεφαλαίου .

Η γραμμή που διασχίζει πέρα ως πέρα την σκέψη των Α.
Νέγκρι – Μ. Χαρτ εκφράζεται στα λόγια του Ο. Μόρις,
σοσιαλιστή του 19ου αιώνα που υπάρχει στην αρχή του
βιβλίου :«Οι άνθρωποι πολεμούν και χάνουν μια μάχη, αυτό
για το οποίο πολέμησαν πραγματοποιήθηκε παρά την ήττα
τους, και τότε καταλαβαίνουν ότι δεν είναι αυτό που
ήθελαν και άλλοι άνθρωποι πρέπει να πολεμήσουν για αυτό
με άλλο όνομα»
Οι συγγραφείς πιστεύουν, ότι η οικοδόμηση μιας
παγκόσμιας δικτυακής οικονομίας παρά τον ολοκληρωτικό
καπιταλιστικό χαρακτήρα της , είναι μια νίκη του
παγκόσμιου προλεταριάτου. Σύμφωνα με αυτή την λογική η
παγκόσμια δικτυακή οικονομία αποτελεί την υλική βάση για
τον μέλλοντα παγκόσμιο κομμουνισμό. Αυτό το γεγονός δεν
έχει να κάνει με μια διαδικασία προοδευτικής συσσώρευσης
των παραγωγικών δυνάμεων αλλά με τις απελευθερωτικές
δυνατότητες της ζωντανής εργασίας, βλέπουμε δηλαδή την
διαλεκτική παραγωγικών δυνάμεων – παραγωγικών σχέσεων να
εμφανίζεται κάτω από ένα πνεύμα καθαρά
αντι-οικονομίστικο, απόλυτα αντι-υπερβατικό . (Α.
Γαβριηλίδης- ΘΕΣΕΙΣ τεύχος 79 )
Η αυτοκρατορία είναι το μετα-ιμπεριαλιστικό στάδιο του
καπιταλισμού που έχει σαν στόχο να καθορίσει τους
κανόνες της απρόκλητης κλοπής του κοινωνικού πλούτου που
δημιουργούνε τα παραγωγικά δίκτυα της ζωντανής εργασίας,
και τούτο επιτυγχάνεται με τον ολοκληρωτικό έλεγχο και
την πειθάρχηση του παγκόσμιου προλεταριακού βιοπολιτικού
σώματος.
Οι ΗΠΑ βρίσκονται στην κορυφή της πυραμίδας της
Αυτοκρατορίας μαζί με τους υπερεθνικούς οργανισμούς(ΠΟΕ,
ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ, ΔΝΤ..) και τις πολυεθνικές, η
προνομιακή θέση τους στηρίζεται στα αυτοκρατορικά(και
όχι ιμπεριαλιστικά) θεμέλια του πολιτεύματος. Δηλαδή τα
όρια του πολιτεύματος είναι συνεχώς ανοικτά και
επεκτατικά ενώ ταυτόχρονα στο εσωτερικό του συνυπάρχουν
και αλληλοδιαπλέκονται μέσω δικτύων και οι τρεις μορφές
πολιτευμάτων(μοναρχία – αριστοκρατία- δημοκρατία) . Αυτή
η θέση των ΗΠΑ δεν τις κάνει όμως ηγεμονικά
ιμπεριαλιστικές, καθώς κανένα έθνος – κράτος δεν μπορεί
να παίξει σήμερα αυτό το ρόλο. Η αυτοκρατορία είναι η
νέα παγκόσμια τάξη που διαδέχεται την ιμπεριαλιστική
κυριαρχία των εθνών-κρατών .
Φυσικά εδώ δεν μπορούμε παρά να προσθέσουμε πως εν
πολλοίς η Αυτοκρατορία είναι η δυνητική προέκταση της
πολιτειακής συγκρότησης των ΗΠΑ καθώς και σε αυτή
συνυπάρχουν με την υβριδιακή και βιοπολιτική μορφή τους
όλες οι μορφές των πολιτευμάτων κάτω από την κυριαρχία
της νεκρής εργασίας .
Έτσι παρόλο που οι ΗΠΑ δεν μπορούνε να «βασιλέψουν»
απόλυτα, καθορίζουν αντικειμενικά σε μεγάλο βαθμό στο
επίπεδο της πολιτικής και στρατιωτικής συγκρότησης τα
γεγονότα . Κάτω από αυτό το πρίσμα αυτό που κατέχει το
Ιράκ δεν είναι ο ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ, αλλά η ίδια η
Αυτοκρατορία, με τις ΗΠΑ να είναι ο κυρίαρχος πολιτικός
και στρατιωτικός τοποτηρητής της Αυτοκρατορίας, μέσα στο
πλαίσιο μιας παγκόσμιας κατάστασης έκτακτου – ανάγκης
από το κεφάλαιο, όπως αυτή οριοθετείτε από τον «πόλεμο
κατά της τρομοκρατίας»
Σήμερα έχοντας περάσει στην φάση της πραγματικής
υπαγωγής της εργασίας στο κεφαλαίο, στο συνολικό
αποικισμό του κοινωνικού είναι , η ζωή και τα σώματα
μας, είναι ο τόπος, ο χρόνος και ο χώρος της ισχύος του
κεφαλαίου. Το άμεσο ζήτημα της εξουσίας είναι η παραγωγή
και η αναπαραγωγή της ίδιας της ζωής και αυτό το
πετυχαίνει , εισχωρώντας στα βάθη των συνειδήσεων, των
σωμάτων και των σχέσεων , απορροφώντας ολοκληρωτικά την
κοινωνία των πολιτών. Ταυτόχρονα όμως ο βιοπολιτικός
ορίζοντας είναι ο μοναδικός ορίζοντας απελευθέρωσης της
ζωντανής εργασίας, διότι είναι η ίδια η ζωή και τα
σώματα που παράγουν τον κόσμο μας, στην βάση των δικτύων
της .
Για το παγκόσμιο πλήθος υπάρχει μόνο ένας δρόμος, αυτός
της εξόδου που θα ανοίξει δρόμο μέσα από την
αυτοκρατορία, εγκαταλείποντας μαζικά τις αρθρώσεις της.
Μια θέση που βλέπει τα σπέρματα της κομμουνιστικής
κοινωνίας στα δυνητικά μονοπάτια του κόσμου μας,
θεωρώντας την επανάσταση, όχι μια άσκηση ασκητισμού,
αλλά μια μηχανή επιθυμιών, μια απόλυτη οικειοποίηση των
απολαύσεων που σου προσφέρει αντιστραμμένα η
καπιταλιστική κοινωνία .
Μια από τις σημαντικότερες έννοιες του βιβλίου είναι η
έννοια του Πλήθους: το πλήθος αποτελεί το αντίπαλο δέος
της αυτοκρατορίας, είναι το νέο παγκόσμιο προλεταριάτο,
το σύνολο των εκμεταλλευομένων απ΄το κεφάλαιο
εργαζομένων, όπου στους εργαζόμενους εδώ και δεκαετίες
λογαριάζονται όχι μόνο οι εργάτες που παράγουν άμεσα
υπεραξία, αλλά και οι εργαζόμενοι που πουλάνε την
εργατική τους δύναμη στους τομείς της κυκλοφορίας και
αναπαραγωγής του κεφαλαίου . Με αυτόν τον τρόπο η
εργατική τάξη όχι μόνο δεν εξαφανίζεται, αλλά αποτελεί
πραγματικά την καθολική πλειοψηφία της κοινωνίας .
Το πλήθος ενοποιεί οντολογικά τα πολλαπλά εργασιακά
υποκείμενα με «πρωτοπόρο κομμάτι» αυτούς που παράγουν
πλούτο κοινωνικό, συναισθηματικό και άυλο μέσω των
δικτύων της νέας τεχνολογίας και των νέων μορφών
συγκρότησης του κοινωνικού εργοστάσιου(π.χ μορφές
κοινωνικής εργασίας, η εργασία στα νοσοκομεία..), είναι
η έκφραση της γενικής διανόησης (general intellect) του
Μαρξ, δηλαδή ένα οντολογικό υποκείμενο που ενσωματώνει
όλες τις διανοητικές δυνάμεις της νέας υλικής και άυλης
εργασίας, είναι η δύναμη της πολλαπλότητας των
παραγωγικών μοναδικοτήτων.
Τα παραγωγικά δίκτυα της ζωντανής εργασίας παράγουν τον
κοινωνικό πλούτο, πλούτο συναισθηματικό και
επικοινωνιακό, ανεξάρτητα από το κεφαλαίο , το τελευταίο
αυτό που κάνει είναι να αρπάζει αυτό τον πλούτο και να
υποσκάπτει την δύναμη του πλήθους.
Με άλλα λόγια το πλήθος είναι αυτό που επιτίθεται ,
κτίζοντας ένα νέο κόσμο ροών και σχέσεων σε παγκόσμια
κλίμακα γιατί έχει μέσα την δύναμη της ζωής, ενώ το
κεφαλαίο μέσω της αυτοκρατορίας με την εξουσία του
θανάτου φθείρει και ελέγχει αυτή την δύναμη. Για αυτό
τον λόγο οι σημερινοί πόλεμοι παίρνουν όλο και ποιο πολύ
την μορφή παγκόσμιων αστυνομικών επιχειρήσεων ενάντια
στα ανυπότακτα κομμάτια του παγκόσμιου πλήθους.
Αυτό πολιτικά συνεπάγεται ότι το προλεταριάτο επί της
ουσίας επινοεί τις παραγωγικές – κοινωνικές και
επικοινωνιακές φιγούρες του κόσμου μας τις οποίες
αργότερα αναγκάζεται να υιοθετήσει το κεφαλαίο
αντιστρέφοντας το καταφατικό πρόσημο τους , στην
προσπάθεια του να τις ελέγξει .
Έτσι παρόλο που η τάση της παγκοσμιοποίησης αποτελεί
κατάκτηση της «αποεδαφικοποίησης » του πλήθους, αυτή
εμφανίζεται με την αντιστραμμένη εικόνα ενός παγκόσμιου
ενοποιημένου καπιταλισμού , της κοινωνίας του θεάματος,
της κυριαρχίας των ανταλλακτικών άξιων που δεν
εμπεριέχουν καθόλου άξιες χρήσεις, με την εικόνα των
πλανητικών χρηματιστηριακών αποπλανήσεων και
περιπλανήσεων, σε συνθήκες ακραίας υπερσυσσώρευσης(
σύμφωνα με κάποιους υπολογισμούς από τα τρισεκατομμύρια
δολάρια που μετακινούνται στις χρηματαγορές μόνο το 15%
αντιστοιχεί σε πραγματικές αξίες εμπορευμάτων-Σάββας
Μιχαήλ στο κείμενο του παγκοσμιοποίηση και αλλοτρίωση )
Το ίδιο συμβαίνει με την ευέλικτη εργασία και την
ανεργία που είναι η αρνητική έκφραση των δυνατοτήτων της
κατάργησης της μισθωτής εργασίας, της τάσης αποδέσμευσης
της κοινωνικής εργασίας από την κεφαλαιακή ιδιοποίηση,
ενώ το ηλεκτρονικό χρήμα είναι η αρνητική απεικόνιση
αυτού που φώναζαν οι διαδηλωτές του απεργιακού γαλλικού
Δεκέμβρη του 95 «όσο υπάρχει το χρήμα δεν είναι αρκετό
για όλους», δηλαδή της αδυναμίας να εκφραστεί στην
καθολικότητα του ο κοινωνικός πλούτος μέσω του χρήματος.

Η εικόνα του κεφαλαίου που προβάλλεται μέσα στην
αυτοκρατορία είναι ενός ζόμπι ή παράσιτου που πίνει το
αίμα- πλούτο του πλήθους, πρακτικά αυτό σημαίνει ότι το
κεφαλαίο δεν μπορεί να κάνει δίχως την παραγωγική
εξουσία μας, σκοπός του κεφαλαίου είναι να την ελέγξει η
να την μπλοκάρει όχι όμως και να την σκοτώσει διότι θα
χαθεί και αυτό μαζί της . Η αυτοκρατορία κάτω από αυτό
το πρίσμα είναι το καρκινική απόφυση του πλούτου που
παράγεται και μόνο έτσι μπορεί να υπάρξει .
Πολλοί είναι αυτοί που αμφισβητούνε έντονα την θέση των
συγγραφέων για την τέλος ή την υπέρβαση του
ιμπεριαλισμού ή για τον παρακμάζοντα ρόλο των εθνών –
κρατών . Η ταπεινή μας άποψη είναι ότι η αυτοκρατορική
τοπολογία δεν είναι ενιαία, διάφορες αυτοκρατορικές και
ιμπεριαλιστικές δυνάμεις συγκρούονται μεταξύ τους , το
έθνος – κράτος δεν καταργείται αλλά αλλάζει χαρακτήρα
και παύει να έχει το κυρίαρχο ρόλο που είχε στην
ιμπεριαλιστική εποχή. Φυσικά δίχως να μας διαφεύγει το
γεγονός ότι κάποια από τα έθνη- κράτη κρατάνε τα
κυρίαρχα χαρακτηριστικά τους , ενώ αλλά στερούνται
τελείως το προνόμιο της υπέρτατης εξουσίας. Το νέο αυτό
στάδιο όχι μόνο δεν αναιρεί την ανισομέρεια αλλά την
βαθαίνει, τόσο από χώρα σε χώρα, όσο και στα πλαίσια των
γεωγραφικών περιοχών του ίδιου έθνους – κράτους ή στο
εσωτερικό των μητροπόλεων του αναπτυγμένου καπιταλισμού.

Ο ιμπεριαλισμός δεν καταργείτε με την ολοκλήρωση της
καπιταλιστικοποίησης του κόσμου παραμένει ένα κατηγόρημα
συχνά κυρίαρχο, όπως σήμερα στην πολιτική των ΗΠΑ, αυτό
με την σειρά του δεν αναιρεί την τάση της αυτοκρατορίας,
απεναντίας επιβεβαιώνει τον θανάσιμο κίνδυνο που μπορεί
να βρεθεί η ανθρωπότητα καθώς μπορεί να οδηγήσει τις
κεφαλαιοκρατικές δυνάμεις να σφάξουν την «κότα που κάνει
τα χρυσά αυγά».όταν π.χ οι αντιθέσεις ανάμεσα στους
καπιταλιστικούς πόλους οξυνθούν επικίνδυνα(εξάλλου οι
«πάνω» ενοποιούνται μόνο όταν είναι να κάνουν επίθεση
στους «κάτω») και το νέο παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα
αποτύχει να αντεπεξέρθει στις ιστορικές προκλήσεις του.
Από την άλλη οι παγκόσμιες προλεταριακές μάζες μέχρι να
δομηθούν σε πλήθος αντικειμενικά θα εκπροσωπούνται από
δυνάμεις συχνά αυτοκρατορικές, ιμπεριαλιστικές ,
συντεχνιακές, εθνοκεντρικές με ή χωρίς θρησκευτική
πρόσοψη, αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι παραμένουν
δυνητικά επικίνδυνες και πρέπει ολοκληρωτικά να
ελεγχθούν.
Η μεγάλη αδυναμία του βιβλίου βρίσκεται στην απουσία
ξεκάθαρης γραμμής με την οποία πολιτικά οργανώνεται
δίχως να εκπροσωπείται το πλήθος. Οι ίδιοι οι συγγραφείς
γράφουν: «Δεν έχουμε να προσφέρουμε κάποιο μοντέλο για
το συμβάν. Μόνο το πλήθος μέσα από το έμπρακτο
πειραματισμό του θα προσφέρει τα μοντέλα ..»
Έτσι ερωτήματα μένουν ανοικτά π.χ Πως εννοείτε το
πέρασμα μέσα από την Αυτοκρατορία, δηλαδή η έξοδος; Και
από την στιγμή που δεν υπάρχει έξω και ο έλεγχος του
κεφαλαίου είναι απόλυτος, η έξοδος προς τα πού θα
οδεύσει; Μιλάμε για μια αντι-εξουσία που θα διεκδικεί
την συνολική αυτοκυβέρνηση του πλανήτη από το κεφαλαίο ή
για την οικοδόμηση μιας διπλής εξουσίας που θα
απελευθερώνει σταδιακά χώρο και χρόνο από το κεφαλαίο,
δηλαδή για ένα μεταμοντέρνο πόλεμο θέσεων;
Και αν ισχύει το δεύτερο, πως θα απαντήσουμε σήμερα στο
πόλεμο κινήσεων μιας θανάσιμα επικίνδυνης εξουσίας,
μήπως συμμαχώντας με τις αριστοκρατικές ρεφορμιστικές
δυνάμεις που εναντιώνονται στο ιμπεριαλισμό της
κυβέρνησης του Μπους όπως ανάφερε κάπου ο Α. ΝΕΓΚΡΙ(πηγή
AYTONOMEDIA καλοκαίρι 2003) ; Πολύ φοβόμαστε πως η
δεύτερη περίπτωση μας οδηγεί σε ένα είδος ριζοσπαστικού
εναλλακτικού ρεφορμισμού !!!
Οι φόβοι μας ενισχύονται περισσότερο από την ταύτιση του
κομμουνισμού με την «απόλυτη δημοκρατία», την στιγμή που
η «απόλυτη δημοκρατία» είναι η συντακτική εξουσία του
πλήθους, ενώ ο κομμουνισμός είναι η «θεϊκή βία» (κατά
την εβραϊκή μεσσιανική γλώσσα ) του Βάλτερ Μπένγιαμιν
που καταργεί την εξουσία και τον νόμο, σε αντίθεση με
την «μυθική βία» που συντάσσει μια νέα εξουσία και
νόμο.( Β. Μπένγιαμιν – Για μια κριτική της βίας
-Ελευθεριακή κουλτούρα). Και ( Σάββας Μιχαήλ στο κείμενο
του Ο Walter Benjamin και η επαναστατική βία :περιοδικό
Oυτοπία τεύχος 48 Iανουάριος – Φεβρουάριος 2002)
Το ζήτημα είναι το κατακερματισμό προλεταριακό σώμα να
μετατραπεί σε επαναστατική δύναμη και αυτό δεν νομίζουμε
να μπορεί να γίνει αυθόρμητα βγαλμένο από την παραγωγική
δύναμη της ζωντανής εργασίας , από την ταύτιση πολιτικής
δράσης με την παραγωγική ικανότητα της διανοητικής
εργασίας, αλλά με την δημιουργία μιας μαζικής πολιτικής
αντι-εξουσίας, ενός κόμματος – δικτύου, έκφραση της
εμμένειας του διαρκούς επαναστατικού αγώνα .
Η έξοδος από τις αρθρώσεις του κεφαλαίου προϋποθέτει την
δόμηση κομουνιστικών βιοπολιτικών κοινοτήτων
οικιοποιώντας το σύνολο της ζωής, σε αυτό το δρόμο είναι
επιβεβλημένος ένας συνδυασμός πόλεμου κινήσεων και
θέσεων, η οργανωμένη δημοκρατία της βάσης σαν μια
ριζοσπαστική άρνηση του κράτους, της εξουσίας και του
νόμου, με όπλο την καταστροφική δύναμη της ζωντανής
εργασίας που απορρέει από την πληρότητα της υπεραφθονίας
του κοινωνικού πλούτου.
Όπως ήταν αναμενόμενο το βιβλίο των Α. Νέγκρι – Μ. Χαρτ
έγινε αντικείμενο δαιμονοποίησης,( γνωστό το τροπάρι
εξάλλου), από την έτσι και αλλιώς, παρακμάζουσα
σταλινική και μετα- σταλινική αριστερά , όπως υπάρχουν
και δυνάμεις που παρότι προσπαθούν να ανανεώσουν τα
εργαλεία τους αντιμετώπισαν την πρόκληση της
«Αυτοκρατορίας» με πρωτοφανή απαξίωση, αδιαφορία και
άγχος, αποδεικνύοντας πως οι «λογαριασμοί του
παρελθόντος» παραμένουν ανοικτοί. Πιστεύουμε πως η
πρόκληση της «Αυτοκρατορίας», παρολες τις αδυναμίες της,
μπορεί και πρέπει να γίνει αφορμή για την ανανέωση του
οπλοστασίου της επαναστατικής σκέψης περιμένοντας με
θέρμη αντίστοιχες απόπειρες ανάλυσης του σύγχρονου
καπιταλισμού και της αναζήτησης ενός ριζικά νέου κόσμου.

1.10.2003

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

ΙΩΑΝΝΙΝΑ: ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΜΑΧΟΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ


Σαν ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΗ ΠΟΛΗ, κατεβαίνοντας στις προηγούμενες
δημοτικές εκλογές στο δήμο ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ, με σκοπό να
εκφράσουμε έστω και με μειοψηφικούς όρους ένα ζωντανό
ανατρεπτικό ρεύμα, είχαμε ξεκαθαρίσει πως : «… η
λεγόμενη τοπική αυτοδιοίκηση είναι αστική γιατί δεν
πρόκειται για διοίκηση που ασκείται από τον λαό, ούτε
προς το συμφέρον του λαού. Η αστική διαχείριση δεν
πρόκειται να λύσει κανένα πρόβλημα των εργαζομένων ούτε
σκοπό έχει την ουσιαστική βελτίωση των λαϊκών στρωμάτων.
Γι’ αυτό και οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να περιμένουν
τίποτε από την αστική διοίκηση, μπορούν μόνο να παλεύουν
για την ανάδειξη και τη λύση των προβλημάτων τους, να
αποκαλύπτουν τις αμαρτίες και τον αντιλαϊκό χαρακτήρα
της Τ.Α…».

Μια θέση που όσο κυλάει ο χρόνος όλο και πιο πολύ
δικαιώνεται παρακολουθώντας όλα όσα συμβαίνουν στην πόλη
μας, παρόλο που οι σειρήνες μιας τίμιας και χρηστής
διοίκησης αρχίζουν να ξανατραγουδούν.

Όλοι στο κόλπο…, χαμένοι οι πολίτες, η πόλη και η
φύση.

Τα τελευταία δυο χρόνια τις τύχες των ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ έχει
αναλάβει μια σκληροπυρηνική ακροδεξιά κλίκα με δήμαρχο,
τον δικηγόρο της ΜΑΒΗ, Ν.Γκόντα. Πρόκειται για μια
δημοτική αρχή που εκφράζει κυνικά και απροκάλυπτα τα
συμφέροντα, του πιο επιθετικού ντόπιου και πολυεθνικού
κεφαλαίου. Μια δημοτική αρχή που δεν αφήνει τίποτε όρθιο
στο διάβα της ,πουλώντας τα πάντα, τελευταίο κρούσμα το
ΞΕΝΙΑ.

Η σημερινή δημοτική αρχή ακολουθεί μια ξεκάθαρη
νεοφιλελεύθερη πολιτική που θεωρεί ότι το κράτος και οι
δήμοι σαν κρίκοι του αστικού κράτους δεν κάνουν για
επιχειρηματίες, αλλά είναι «στρατηγεία» για την κίνηση
και την ανάπτυξη της κερδοφορίας του κεφαλαίου, θεσμοί
που εξυπηρετούν τα συμφέροντα της αστικής τάξης, των
εργολάβων και των μεγαλοϊδιοκτητών.

Η σημερινή δημοτική αρχή δεν είναι αυτή που άρχισε το
παιχνίδι του ξεπουλήματος, είναι φυσικά αυτή που το
κάνει με το πλέον άκομψο και άγαρμπο τρόπο, αλλά το
πανηγύρι του όλα τα «σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω» το άρχισαν
οι προηγούμενες δημοτικές αρχές της « κεντροαριστεράς,
αριστεράς και της προόδου». Και όλα αυτά στο όνομα της
ανάπτυξης, αυτής της θεάς που είναι βαμμένη στο αίμα από
τις ανθρωποθυσίες στο όνομα της.

Αυτό που παίζεται την τελευταία 10ετια είναι ο καθολικός
«αποικισμός» από το κεφάλαιο των δημοσίων και δημοτικών
χώρων. Αποτέλεσμα της ολοκληρωτικής υπαγωγής της φύσης
και των κοινωνικών σχέσεων στο κεφαλαίο. Το ΞΕΝΙΑ είναι
η κορυφή του παγόβουνου, το καλύτερο «φιλέτο» στο κέντρο
της πόλης. Για αυτό και γύρω από το ΞΕΝΙΑ με την σύμφωνη
γνώμη όλων των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων παίχτηκε όλα
αυτά τα χρόνια ένα συνειδητό παιχνίδι απαξίωσης της
δημοτικής επιχείρησης με την διευκόλυνση της ένοχης
ανοχής της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και την
δημοσιοϋπαλληλική αφασία των εργαζόμενων.

Το πώς εκφράζεται αυτή η κεφαλαιοκρατική αναγκαιότητα
δεν αντανακλά τίποτε άλλο παρά την κυρίαρχη αντίληψη
ενός αρπακτικού παρασιτισμού, ενός βλαχομπαρόκ
αμερικανισμού, κατά την τελευταία δεκαετία. Ας μην
ξεχνάμε εξάλλου πως από τις αρχές της δεκαετίας του
1990, ύστερα και από την κατάρρευση των εκφυλισμένων
εργατικών κρατών, η πόλη των ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ παίζει ένα
κυρίαρχο ρόλο στην παρέμβαση και στην διακίνηση του
ελληνικού κεφαλαίου σε αυτές τις χώρες και ιδιαίτερα
στην Αλβανία. Το τελευταίο διάστημα με αφορμή τα
σκάνδαλα «Βαβύλη-Παπαδήμα», η αγαπημένη πόλη μας,
φωτογραφίζεται ως ο τόπος που «ξεπλύθηκαν» τα χρήματα
των αλβανικών παρατραπεζών μετα την κατάρρευση τους το
1997.

Βέβαια το κύριο ζήτημα δεν είναι ποια σημαίνοντα, ή μη,
δημόσια πρόσωπα ήταν οι διακομιστές του μαύρου
παρατραπεζικου αλβανικού χρήματος, αλλά το γεγονός πως
αυτή η παρασιτική και αρπακτική νοοτροπία χαρακτηρίζει
την κυρίαρχη ιδεολογία της εποχής μας, που επηρεάζει ως
κυρίαρχο παράδειγμα και το λαϊκό μπλοκ, έλλειψη μιας
άλλης εναλλακτικής ,προς τους νόμους της αγοράς,
πρότασης ζωής.

Ο τρόπος που η δημοτική αρχή προσπαθεί να «σμπαραλιάσει»
τα πάντα έχει ανησυχήσει τους σοβαρούς αστικούς κύκλους,
προερχόμενους και από τις δυο μεγάλες
παρατάξεις(ΠΑΣΟΚ-ΝΔ) που μαγειρεύουν συναινετικές λύσεις
και υποψήφιους. Ο κίνδυνος που είναι υπαρκτός δεν αφορά
η σωτήρια της μιας ή της άλλης οικονομικής ή πολιτικής
κλίκας, αλλά αφορά την σωτηρία των συνολικών αστικών
συμφερόντων που κινδυνεύουν να πέσουν σε καθολική
ανυποληψία εξαιτίας της δημοτικής διαχείρισης.

Το ερώτημα όμως είναι εάν μπορεί να ορθολογικοποιηθεί
αυτή η ολοκληρωτική καπιταλιστική αρπακτικότητα και εάν
οι δυνάμεις που αντιστέκονται σε αυτή πρέπει να
υποταχτούνε στις δυνάμεις που υπόσχονται ένα
καπιταλιστικό εργαλειακό ορθολογισμό. Μια συνετή
συναινετική δημοτική διαχείριση!!

Ενσωμάτωση ή ανατροπή;

Καταρχήν πάγια άποψη μας, είναι πως αυτό το συνολικά
σάπιο σύστημα δεν μεταρρυθμίζεται, δεν βελτιώνεται, μόνο
ανατρέπεται!! Ο παραλογισμός του πόλεμου δεν είναι άλλης
τάξεως από τον παραλογισμό της οικονομικής επέκτασης που
στο διάβα της, καταπίνει ανθρώπους και φύση. Τον πόλεμο
στο Ιράκ τον ζούμε κάθε μέρα εδώ, στα εργοστάσια και
στους δρόμους. Αλήθεια πόσοι άνθρωποι πεθαίνουν ή
καταστρέφονται από αυτοκινητιστικά ατυχήματα, από
εργατικά ατυχήματα, από το άγχος και τις
ψυχασθένειες(ένας στους δέκα πάσχει από κατάθλιψη). Ενώ
σύμφωνα με μια μελέτη 7 στους 100.000 ανθρώπους (με
πανελλαδικό όριο 5 στους 100.000) αυτοκτονούν στα
ΙΩΑΝΝΙΝΑ, απογοητευμένοι από την πραγματικότητα αυτού
του άδικου κόσμου. Την ίδια στιγμή θα πρέπει να μετρηθεί
πόσο ευθύνεται στην αύξηση των καρκίνων στην περιοχή, το
γεγονός ότι είμαστε η 8η πιο μολυσμένη πόλη στην ΕΕ.
Κατέχοντας βέβαια το «προνόμιο» να είμαστε 2η πόλη στην
ΕΕ στην αναλογία ανθρώπων και αυτοκινήτων σε σχέση με
τον πληθυσμό. Το συνολικό αρνητικό κλίμα επιβαρύνει
ακόμη πιο πολύ, η αλματώδη αύξηση των θανάτων από χρήση
ναρκωτικών στην περιοχή μας (3 νεαρά άτομα έχασαν πέρυσι
την ζωή τους). Πρόκειται για στατιστικές που υποδηλώνουν
την οριστική σήψη του σημερινού συστήματος.

Το δυστύχημα είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των
δυνάμεων που στον ένα ή στον άλλο βαθμό αντιστέκονται
στο καρκίνο της καπιταλιστικής ανάπτυξης δεν τολμά καν
να στοχαστεί σε μια συνολική ανατρεπτική στρατηγική.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η «επιτροπή αγώνα
πολιτών».

Η «επιτροπή αγώνα πολιτών» συμπεριλαμβάνει σχεδόν το
σύνολο του αριστερού κόσμου και δημιουργήθηκε στην βάση
υπεράσπισης του δημόσιου χαρακτήρα της κεντρικής
πλατειάς. Την κεντρική πλατειά η προηγούμενη δημοτική
αρχή του ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ και η τωρινή του ΓΚΟΝΤΑ με τις
πλάτες της παράταξης του Φ. ΦΙΛΙΟΥ και πλείστον
οικονομικών τοπικών συμφερόντων επιθυμούσε και επιθυμεί
να την παραδώσει στην ΘΕΜΕΛΙΟΔΟΜΗ για να κατασκευάσει
γκαράζ. Η έγκυρη και αποτελεσματική παρέμβαση της
επιτροπής αγώνα πολιτών απέτρεψε προς το παρόν την
παράδοση της πλατειάς στο ιδιωτικό κεφάλαιο.

Το θετικό της κίνησης βρίσκεται στο ότι ενωτικά
συσπειρώνει το σύνολο της αριστεράς, ενώ το αρνητικό
βρίσκεται στο γεγονός του ότι έχει αποτύχει να εκφράσει
ένα συνολικότερο ανατρεπτικό ρεύμα, αν και αυτό αποτελεί
αναγκαιότητα της εποχής.(ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΜΙΑ ΕΠΙΘΕΣΗ ΠΟΥ
ΑΓΚΑΛΙΑΖΕΙ ΟΛΟ ΤΟ ΦΑΣΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ Η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΟΥ
ΕΠΙΜΕΡΟΥΣ, ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ, ΑΛΛΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΙΟΝΙ ΣΕ
ΑΛΛΟΤΡΙΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ).

Για αυτό το λόγο σαν ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΗ ΠΟΛΗ θεωρούμε ότι ο
κίνδυνος να «αφομοιωθεί» η κίνηση είναι σημαντικός. Η
λύση απορρέει από μια πολιτική παρέμβασης που συνδυάζει
τα πολυποίκιλα πρόβλημα της πόλης (ΞΕΝΙΑ- ΠΑΡΚΙΝΓΚ-
ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΚΟ -ΝΕΡΟ-ΕΝΟΙΚΙΑ κτλ) και του λεκανοπέδιου.
Όλα αυτά τα ζητήματα τα συνδέει ένα κόκκινο νήμα , μια
απόπειρα των συμφερόντων να αυξήσουν την κερδοφορία σε
βάρος των πολιτών, των εργαζόμενων σε τελευταία ανάλυση
σε βάρος της ανθρώπινης ύπαρξης. Για να απαντήσουμε
κερδοφόρα στο ζήτημα του ΠΑΡΚΙΝΓΚ, του ΞΕΝΙΑ κτλ θα
πρέπει να τα συνδέσουμε με το σύνολο των ζητημάτων που
αφοράνε την λαϊκή και εργατική οικογένεια. Η ανεργία η
φτώχια η ακρίβεια, η τρομοκρατία στους τόπους δουλείας
δεν είναι άσχετα με το υποβαθμισμένο επίπεδο ζωής στην
πόλη και στο οικιστικό και φυσικό περιβάλλον .

Οι πρωτοπόρες αριστερές δυνάμεις αντι να υποτάσσονται
πίσω από τις λογικές του μικρότερου κακού, αντι να
γίνονται ουρά«καλών» ή λιγότερων «καλών» διαχειριστών
της ντόπιας εξουσίας θα έπρεπε να πειραματίζονται μορφές
συντονισμού των επιμέρους κινημάτων, έτσι ώστε να
αποκτήσουν μαζικότερο και μαχητικότερο χαρακτήρα. Δεν
είμαστε ουτοπιστές, θεωρούμε ότι αυτό δεν μπορεί να
υπάρξει εάν στην κοινωνία και στον κόσμο δεν αναπτυχθεί
μια άλλη αντιδιαχειριστική ριζοσπαστική, αριστερή φωνή
με μαζικά χαρακτηριστικά. Εάν δεν οικοδομηθεί ένα ενιαίο
μπλοκ των εργαζόμενων- της νεολαίας των άνεργων των
μεταναστών. Ένα μέτωπο αντίστασης – ρήξης και ανατροπής.

Φυσικά το ερώτημα είναι αδυσώπητο και μέχρι να
εμφανισθεί μια τέτοια ανυπότακτη και ανατρεπτική
αριστερά, τι κάνουμε; Η απάντηση δεν είναι εύκολη , αλλά
στην παρούσα συγκυρία στην δήμο Ιωαννίνων ένας δρόμος
που θα μπορούσε να δώσει απαντήσεις σε μια κατεύθυνση
αριστερή και αντιδιαχειριστική είναι η κοινή παρέμβαση
με σκοπό και τις δημοτικές εκλογές , όσων δυνάμεων, μέσα
και έξω από την επιτροπή αγώνα πολιτών, έχουν παρόμοια
χαρακτηριστικά. Οικοδομώντας ένα πρόγραμμα μεταβατικών
διεκδικήσεων για μια βιώσιμη πόλη. Μιας πόλης, όπου οι
ενεργοί πολίτες και οι εργαζόμενοι , μέσω των γενικών
συνελεύσεων, θα έχουν το πρώτο λόγο απέναντι στους
νόμους της αγοράς και την γραφειοκρατία. Μια τέτοια πόλη
είναι εφικτή και άμεσα αναγκαία. Πρόκειται για μια
πρόταση που από τα σήμερα πρέπει να συζητηθεί από τις
δυνάμεις που αρνούνται να γίνουν ουρά κεντροαριστερών
σωτήρων .

Αντι επιλόγου μια έκκληση από το αύριο.

Προτού να είναι αργά…. Οφείλουμε να μείνουμε ζωντανοί,
θέτοντας τα ανάλογα ερωτήματα, οφείλουμε να γίνουμε
επικίνδυνοι όχι για να σώσουμε ό,τιδηποτε και αν
σώζεται, αλλά να ονειρευτούμε μια νέα μεγάλη αφήγηση, να
σπάσουμε την συναίνεση της κοινωνίας του θεάματος που
μας μεταμορφώνει σε πράγματα, σε μια ενιαία
μητροπολιτική χωρο-οντότητα.

Γνωρίζοντας πως κατά βάθος αυτός που αντιστέκεται δεν
είμαστε εμείς, αλλά το κεφάλαιο. Εμείς οι πολλοί δεν
μένει παρά να δείξουμε την δύναμη μας , μια δύναμη που
μπορεί να καταστρέψει όλα τα βασίλεια και να
δημιουργήσει απίστευτους και όμορφους πληθυντικούς
κόσμους.

ΙΩΑΝΝΙΝΑ 1/4/2005

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ

Την τιμή του ανατρεπτικού αριστερού χώρου με περίσσιες
αδυναμίες και δυσκολίες, υπερασπίστηκαν μια σειρά μικρών
οργανώσεων και κινήσεων όπως είναι η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ,
το ΕΕΚ, η ΟΚΔΕ ,το ΔΙΚΤΥΟ, η ΚΟΝΤΡΑ, η Α.Κ, η ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ, οι ανυπότακτοι αγωνιστές
της εργατικής αριστεράς και της αναρχίας…

Στην δίκη της 17Ν ο πέλεκυς της «τυφλής και
ακριβοδίκαιης» δικαιοσύνης(;) έπεσε βαρύς πάνω σε αθώους
και ένοχους, αποκαθιστώντας την «ξεφτιλισμένη» τιμή των
μηχανισμών του κράτους από την 25ετη δράση μιας μικρής
ομάδας ανταρτών πόλης.

Δεν πρόκειται μόνο για την ρεβάνς απέναντι σε αυτούς που
αμφισβήτησαν έμπρακτα το μονοπώλιο της βίας εκ μέρους
τους κράτους, αλλά για ποινές που λειτουργούν σαν
φόβητρο απέναντι σε κάθε είδος αντικαθεστωτικής δράσης
μέσα στο περιβάλλον ενός παγκόσμιου «πόλεμου κατά της
τρομοκρατίας». Ο πολιτικός στόχος των συστημικών
δυνάμεων είναι η δημιουργία μιας«υγειονομικής
ζώνης»ανάμεσα στα προλεταριακά στρωματά, θύματα μιας
πολύπλευρης επίθεσης και στην επαναστατική
«πρωτοπορία»της αριστεράς .

Φυσικά το περίεργο δεν ήταν η απόφαση του εκτάκτου
δικαστηρίου του κορυδαλλού, στο κάτω , κάτω είχαμε να
κάνουμε με μια δίκη ορκισμένων αντίπαλων του
καπιταλιστικού συστήματος όπου το δίκαιο της δίκης
αντικειμενικά καθορίζεται από το ποιος είναι ο νικητής
και όχι από την φόρμα των τυπικών αστικών δικαιωμάτων.
Τα τελευταία στο βαθμό που εξυπηρετούνε το σύστημα είναι
πολύ καλά, στο βαθμό όμως που λειτουργούνε υπέρ των
«κάτω» καταργούνται τυπικά ή ουσιαστικά. Έτσι κι αλλιώς
πρέπει να το έχουμε εξ αρχής ληγμένο ότι το κόμμα της
αστικής τάξης δεν είναι το ΠΑΣΟΚ ή η ΝΔ αλλά το ίδιο το
καπιταλιστικό κράτος.

Το περίεργο, αλλά όχι ανεξήγητο, είναι η στάση της
αριστερά .Η πλειοψηφία της κοινοβουλευτικής και
εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, με τον ένα ή τον άλλο
τρόπο κινήθηκε σε μια λογική «αστυνομικής ερμηνείας της
ιστορίας» και «προβοκατορολογίας», μια λογική που τους
οδήγησε να υποταχτούνε, στο φοβικό κλίμα της περιόδου,
υπογράφοντας σε κάποιες περιπτώσεις δηλώσεις
νομιμοφροσύνης στην αστική τάξη και το κράτος.

Τα αιτία το δίχως άλλο βρίσκονται στο γεγονός ότι τόσο η
ένοπλη αριστερά όσο και η νόμιμη αριστερά ανήκουν στην
ίδιο «ιδεολογικό σύμπαν» της ανάπτυξης, της κρίσης και
του εκφυλισμού του σοβιετικού μαρξισμού, με το ένοπλο
κίνημα της μεταπολίτευσης να είναι ένα γνήσιο, άταχτο
αλλά και μαχητικά συνεπές παιδί του μαχητικού
«κομμουνιστικού» ρεφορμισμού.

Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα η πλειοψηφία των
κοινοβουλευτικών και εξωκοινοβουλευτικών ρευμάτων της
αριστεράς, να διαχωρίζονται πάση θυσία από την επιλογή
της πολιτικής αλληλεγγύης στις οργανώσεις και τα μέλη
των ένοπλων αριστερών οργανώσεων. Δυστυχώς τα βαρίδια
του σταλινικού εκφυλισμού, της ήττας του 49, της
ενσωμάτωσης του 74, του ξεπουλήματος του 89 και της
κατάρρευσης του πειράματος της «σοβιετίας» καθορίζουν
ακόμη και σήμερα τις επιλογές της αριστεράς .

Η αλληλεγγύη στον ολοφάνερα αθώο αγωνιστή Γ. ΣΕΡΙΦΗ
είναι μια ολότελα διαφορετική περίπτωση που σε καμία
περίπτωση δεν αθωώνει την συνολική στάση της αριστεράς.
Στην καλύτερη των περιπτώσεων η πλειοψηφία της αριστεράς
μίλησε για την παραβίαση των δικαιωμάτων των
κατηγορούμενων, δίχως να τολμάει ούτε αυτό να κάνει θέμα
αιχμής .

Την τιμή του ανατρεπτικού αριστερού χώρου με περίσσιες
αδυναμίες και δυσκολίες, υπερασπίστηκαν μια σειρά μικρών
οργανώσεων και κινήσεων όπως είναι η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ,
το ΕΕΚ, η ΟΚΔΕ ,το ΔΙΚΤΥΟ, η ΚΟΝΤΡΑ, η Α.Κ, η ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ, οι ανυπότακτοι αγωνιστές
της εργατικής αριστεράς και της αναρχίας, κτίζοντας ένα
ευρύ δίκτυο υπεράσπισης των δικαιωμάτων όλων των
πολιτικών κρατούμενων (τόσο των πασιφανών αθώων ή αυτών
που αρνούνται την συμμετοχή τους , όσο και των μελών της
17Ν). Ένα κίνημα που έσπασε ως ένα σημείο την
τρομοϋστερία, αναγκάζοντας δυνάμεις που ανήκουν στην
πρώτη κατηγοριοποίηση να διαφοροποιήσουν σε ένα βαθμό
την λογική τους, πχ η τελευταία εκδήλωση του ΜΕΡΑ τις 10
Δεκεμβρίου 2003.

Η συνεχιζόμενη τρομοϋστερία, η νέα δίωξη στον Γ. ΣΕΡΙΦΗ
-Ν.ΣΚΥΦΤΟΥΛΗ, οι νέοι τρομονόμοι, η δίκη του ΕΛΑ, αλλά
και η ύπαρξη πλέον και στην χώρα μας ύστερα από
δεκαετίες, καταδικασμένων πολιτικών κρατουμένων πιέζουν
την ανατρεπτική αριστερά , εάν θέλει να παρεμβαίνει ως
τέτοια , να αποδεχτεί :
Α) Ότι η 17Ν και ο ΕΛΑ ιστορικά ανήκουν στο χώρο της
αντισυστημικής αριστεράς, αποτελώντας μια ένοπλη
απάντηση μειοψηφικών ριζοσπαστικών δυνάμεων στην
αποτυχία της μαζικής επαναστατικής προοπτικής μετα την
πτώση της χούντας. Οργανώσεις που στην αρχική φάση τους
εκφράσανε το ρεύμα του «ένοπλου κινηματισμού» στην
λογική των «εστιών» ή την ένοπλη πτέρυγα των κινημάτων,
ενώ στην συνεχεία οδηγήθηκαν σε μια υποκαταστασιακή
λογική «ένοπλου ρεφορμισμού».

Β) Η ιστορία της ένοπλης αριστεράς σε όλες τις εκδοχές
της αποτελεί κομμάτι της ιστορίας του επαναστατικού και
αριστερού κινήματος, όποιος την απαξιώνει παίζει
αντικειμενικά το παιχνίδι του συστήματος, διότι όπως
γραφεί και ο Β. Μπένγιαμιν «ο κίνδυνος απειλεί και την
συνέχιση της παράδοσης και τους παραλήπτες της. Είναι
και για τους δυο ίδιος: να γίνουν όργανα της κυρίαρχης
τάξης. Το χάρισμα να αναζωπυρώσει την σπίθα της ελπίδας
στον παρελθόν έχει εκείνος μόνο ο ιστορικός που έχει την
πεποίθηση, ότι και οι νεκροί ακόμη δεν θα είναι ασφαλείς
από τον εχθρό, στην περίπτωση που θα νικήσει. Και δεν
έχει πάψει αυτός ο εχθρός να νικά».

Γ) Η υπεράσπιση αγωνιστών που τσουβαλιάζονται σαν μέλη
της 17Ν ή του ΕΛΑ ή αγωνιστών που είχαν το θάρρος και το
θράσος, ένοπλα να αντιμετωπίσουν το κράτος, δεν σημαίνει
απαραίτητα και πολιτική ταύτιση με τις απόψεις και την
πρακτική τους, η άνευ όρων αλληλεγγύη απέναντι στους
πολιτικούς κρατούμενους αποτελεί ύψιστη επαναστατική
θέση.

Ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός στην πολεμική του φάση, δεν
αφήνει περιθώρια για ενδιάμεσες στάσεις: ή θα είμαστε με
το μαχόμενο προλεταριακό πλήθος, τους ιρακινούς
αντάρτες, τους παλαιστίνιους μαχητές ή θα συνταχτούμε
ολοκληρωτικά πίσω από την νέα ιερή συμμαχία των ΗΠΑ- ΕΕ
κεφαλαίου. Με τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» τα
αφεντικά έριξαν το γάντι στους δούλους που σήκωσαν
κεφάλι, μένει να πάρουν την απάντηση που τους πρέπει.

ΝΕΑ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ 7/02/2004

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΑΡΓΥΡΟΣ