Αρχείο κατηγορίας ΕΡΓΑΤΙΚΑ

ΙΩΑΝΝΙΝΑ -ΠΟΡΕΙΑ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗΣ

Sunday, April 03 2005

Μεγάλη επιτυχία σημείωσε στα ΙΩΑΝΝΙΝΑ η απεργιακή
κινητοποίηση του ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ και το
τρίωρο κλείσιμο των εμπορικών καταστημάτων .

Η συμμετοχή στην απεργία στους χώρους που υπάρχει μια
σοβαρή συνδικαλιστική παρουσία προσέγγισε το 90%,
αντίθετα στους χώρους του εμπορίου και συνολικότερα εκεί
που εργάζεται και αναπνέει ο κόσμος της εργασιακής
περιπλάνησης, όπου η συνδικαλιστική παρουσία είναι
τυπική ή ανύπαρκτη, η απεργιακή συμμετοχή δεν ξεπέρασε
το 10%. Γεγονός που αποδεικνύει για μια ακόμη φορά την
απόσταση των νέων εργαζόμενων από το συνδικαλιστικό
κίνημα.

Η επιτυχία της απεργιακής κινητοποίησης φαίνεται και από
την πραγματοποίηση της μεγαλύτερης απεργιακής πορείας
των τελευταίων χρόνων. Μεγαλύτερη απεργιακή πορεία από
αυτή, έχει ζήσει η πόλη , μόνο με την γενική απεργία
εξαιτίας του αντιασφαλιστικού νόμου Γιανιτση.

Σύμφωνα με τους πιο συντηρητικούς υπολογισμούς πάνω από
1500 εργαζόμενοι, άνεργοι, φοιτητές , ελεύθεροι
επαγγελματίες διαδήλωσαν ενάντια στην φτώχεια, στην
ανεργία στην μερική απασχόληση. Διαδήλωσαν ενάντια στην
απελευθέρωση του ωραρίου λειτουργίας της αγοράς, ενάντια
στην κατεδάφιση όσων εργατικών δικαιωμάτων έχουν μείνει
όρθια. Ενάντια στο κίνδυνο να δουλεύουν μέχρι τα βαριά
γεράματα περνώντας χαρτζιλίκι για σύνταξη. Ενάντια στο
ξεπούλημα της δημοτικής περιουσίας

και των ελεύθερων χώρων από την ακροδεξιά κλίκα του
δημάρχου Γκόντα. Διαδήλωσαν για την κατάργηση των
αντεργατικών και αντιασφαλιστικών νόμων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, για
ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, για άμεση εφαρμογή ενός
καθολικού και αυστηρού 35ωρου-7ωρου – 5μερο. Για την
κατάργηση της μερικής απασχόλησης και την μετατροπή των
συμβάσεων μερικής απασχόλησης σε πλήρους απασχόλησης.
Για την νομιμοποίηση όλων των συμβασιούχων. Για κατώτερο
μισθό 1200 Ε.

Χαρακτηριστικό γεγονός της απεργιακής πορείας ήταν ότι η
πλειοψηφία του πλήθους των απεργών, εκφράζοντας μια
συνολικότερη αγανάκτηση, αψήφησε τα συνδικαλιστικά και
πολιτικά μπλοκ. Κάτι που αποδεικνύει την απαξίωση των
επίσημων πολιτικών και συνδικαλιστικών φορέων. Και πως
μπορούσε να γίνει διαφορετικά;! Η ΠΑΣΚΕ και η ΔΑΚΕ
υπονόμευσαν φανερά την απεργιακή κινητοποίηση, ενώ το
ΠΑΜΕ, με αφορμή το ζήτημα του ωραρίου, «στριμώχνει» την
εργατική διαμαρτυρία στα όρια των συμμαχιών με τα
μικροαστικά στρώματα.

Αλλά την ίδια στιγμή αυτή η αποστασιοποίηση των
εργαζόμενων, από τα οργανωμένα μπλοκ, σημαίνει και την
αδυναμία των δυνάμεων της ριζοσπαστικής αριστεράς να
συγκινήσουν με πλειοψηφικούς όρους τον κόσμο της
εργασίας. Ένα ζήτημα που πρέπει να απασχολήσει σοβαρά
τις συνδικαλιστικές δυνάμεις της «άλλης» αριστεράς εν
αναμονή της δυναμικής επιστροφής των εργατικών αγώνων.
Στην αναγκαία προοπτική ενός μάχιμου εργατικού
συντονισμού.

Απέναντι στην αντεργατική καταιγίδα της κυβέρνησης του
κεφαλαίου, για να γίνει η αυθεντική εργατική αγανάκτηση
ένα κίνημα επικίνδυνο για τα αφεντικά που θα μπλοκάρει
την επιθετικότητα του κεφαλαίου, επιτακτική είναι η
ανάπτυξη ενός ανεξάρτητου- από το κράτος , την εργοδοσία
και την προδοτική γραφειοκρατία – εργατικού κινήματος.
Ενός εργατικού κινήματος που θα συγκρούεται ανοικτά με
τις επιλογές της κυβέρνησης- κεφαλαίου-ΕΕ, εκφράζοντας
τα συνολικά εργατικά συμφέροντα. Έχοντας σαν καρδιά, τις
αμεσοδημοκρατικές γενικές συνελεύσεις και ψυχή την
προοπτική ενός κόσμου δίχως κέρδος , πόλεμο και
εκμετάλλευση.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

http://www.eek.gr

ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ Η ΤΑΞΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ


Monday, March 07 2005

Μέσα σε τρομερό κρύο, είναι η αλήθεια, την Δευτέρα 7
Φλεβάρη και 6.30 το απόγευμα, την μέρα που στην Αθήνα
και Θεσσαλονίκη έγινε απεργία, , πραγματοποιήθηκε το
κοινό συλλαλητήριο του εργατικού κέντρου Ιωαννίνων- του
σωματείου εμποροϋπάλληλων και λοιπών ιδιωτικών υπάλληλων
και των ομοσπονδιών των ΕΒΕ (επαγγελματο-βιοτεχνών)
ενάντια στην προοπτική της απελευθέρωσης του ωραρίου. Η
συμμετοχή στο συλλαλητήριο κάθε άλλο παρά μαζικότητα
είχε, καθώς η προσυγκέντρωση του ΕΚΙ (εργατικό κέντρο
Ιωαννίνων) δεν ξεπερνούσε τα 150 άτομα, ενώ των
εμποροεπαγγελματιών δεν ξεπερνούσαν τους 50 νοματαίους.,
προερχόμενους κυρίως από τις οργανωμένες δυνάμεις του
ΚΚΕ.

Την αποτυχία του συλλαλητήριο περίτρανα αποδεικνύει το
γεγονός του ότι από τα 150 περίπου άτομα της
προσυγκέντρωσης του ΕΚΙ λιγότερο από τα μισά ήταν οι
εργαζόμενοι, με τους εμποροϋπάλληλους να μην ξεπερνούν
τους 10, ενώ τα αλλά μισά ανήκαν στο χώρο των φοιτητών
(από την ΚΝΕ, τα ΕΑΑΚ και το ΣΕΚ).
Οι 10 περίπου εμποροϋπάλληλοι συν αυτοί της διοίκησης
του σωματείου «σώσανε» την τιμή ενός μαζικότατου κλάδου
εργαζόμενων που η ζωή τους από το σπαστό ωράριο και την
ευέλικτη εργασία έχει γίνει λάστιχο και θα μετατραπεί σε
κόλαση, εάν το ωράριο απελευθερωθεί. Μόνο που έτσι ο
αγώνας ενάντια στην απελευθέρωση του ωραρίου δεν
κερδίζεται.

Αλλά πώς να συμμετέχουν οι εργαζόμενοι της αγοράς όταν η
πλειοψηφία του σωματείου εμποροϋπάλληλων και λοιπών
ιδιωτικών υπάλληλων χαρίζει το σωματείο και τα εργατικά
δικαιώματα στις συμμαχίες του ΠΑΜΕ (στο οποίο ανήκει) με
τα μικρά αφεντικά.; Υπερασπιζόμενο την 48ωρη λειτουργία
της αγοράς που κάτω από τις παρούσες συνθήκες σημαίνει
48ωρη εργασία των εμποροϋπάλληλων. Πώς να κατεβεί στην
πορεία ενάντια στην απελευθέρωση του ωραρίου ο
εμποροϋπάλληλος, όταν σε αυτή την δίχως μαζικότητα
πορεία, οι οργανωμένες δυνάμεις του ΠΑΜΕ και ΚΝΕ
φωνάζανε συνθήματα ενότητας των μικρών αφεντικών και των
εμποροϋπάλληλων;

Ναι συμφωνώ σύντροφοι, ο μεγάλος εχθρός είναι ο
ιμπεριαλισμός και οι πολυεθνικές, αλλά αυτό δεν αθωώνει
το μικρό αφεντικό που στην προσπάθειά του να παραμείνει
στην αγορά «βιάζει» τα δικαιώματα των εμποροϋπαλλήλων;.
Μια συνεπή ταξική πολιτική δεν χαρίζει τις ανάγκες των
εργαζόμενων σε καμία πολιτική σκοπιμότητα, τακτική και
στρατηγική. Πόσο μάλλον σε μια πολιτική τακτική που έχει
κοντά ποδάρια, δίνοντας μάχες χαρακωμάτων ενάντια στο
πολυεθνικό κεφάλαιο, προσπαθώντας να κερδίσει χρόνο
μέχρι να εμφανισθεί ο «δόλος της ιστορίας». Μόνο που ο
τελευταίος «μπαίνει μπρος» αφού συναντήσει μια ξεκάθαρη
στρατηγική, αλλά κάτι τέτοιο στο ΚΚΕ και στο ΠΑΜΕ,
απουσιάζει

Η ΤΑΞΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ και η αγωνιστική συσπείρωση
εμποροϋπάλληλων και λοιπών ιδιωτικών υπάλληλων σε
ανακοίνωση τους που μαζικά μοιράστηκε στην πόλη των
ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ τόνιζαν μεταξύ άλλων ότι η απάντηση στις
ξεπουλημένες ηγεσίες της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΔΥ και των
διάφορων Ομοσπονδιών όπως της Ομοσπονδίας ιδιωτικών
υπάλληλων (Ο.Ι.Υ.Ε.) δεν μπορεί να είναι τα
κομματοκεντρικα – μικρομεσαία μέτωπα του ΠΑΜΕ, αλλά «ο
άμεσος και μαχητικός συντονισμός των ανυπότακτων
συνδικαλιστών, εργατικών συσπειρώσεων, συνδικάτων. Ο
αγωνιστικός συντονισμός όλων των εργαζόμενων στους
τομείς του εμπορίου, της παροχής υπηρεσιών, της
μεταποίησης και των γεωργικών εργασιών. Ένας ταξικός
συντονισμός που θα ενοποιεί τους έλληνες και ξένους
εργάτες, ιδιωτικούς και δημόσιους υπαλλήλους, πλήρους
και μερικής απασχόλησης.. Ένας ταξικός συντονισμός για
την υπεράσπιση των εργατικών κατακτήσεων και για την
ικανοποίηση των μοντέρνων αναγκών».

Διεκδικώντας:

Καθολικό και αυστηρό 35ωρο – 5θήμερο – 7ωρο

Κατάργηση της ευέλικτης απασχόλησης- κατάργηση του
-«part-time», κατάργηση του σπαστού ωραρίου. Οι
συμβάσεις μερικής απασχόλησης να μετατραπούν σε
συμβάσεις πλήρους απασχόλησης.

Εφαρμογή της 5μερου λειτουργίας της αγοράς(κλειστά:
Δευτέρα το χειμώνα- το Σάββατο το καλοκαίρι)

Κατάργηση όλων των αντεργατικών αντιασφαλιστικών
νομοθεσιών των κυβερνήσεων ΝΔ -ΠΑΣΟΚ

Σύνταξη στα 60 για τους άντρες και 55 για τις γυναίκες.
Εργαζόμενος-η που απολύεται μετα από τα 50 να δικαιούται
άμεση συνταξιοδότηση.

Νομοθετική κατοχύρωση της κυριακάτικης αργίας

Πάγωμα των τιμών των βασικών καταναλωτικών αγαθών και
των ΔΕΚΟ- κατάργηση της έμμεσης φορολογίας στα είδη
πρώτης ανάγκης

1200 euro κατώτερος μισθός -48 euro κατώτερο μεροκάματο-
1000 euro κατώτερη σύνταξη- αφορολόγητο για τους
μισθωτούς και τους συνταξιούχους στα 15000 euro.

Επίδομα ανεργίας ίσο με την κατώτερη σύνταξη. Ο άνεργος
να έχει πρόσβαση στο επίδομα ανεργίας μέχρι την χρονική
στιγμή που θα βρει εργασία. Ο χρόνος της ανεργίας να
υπολογίζεται για συντάξιμος χρόνος.

Δημήτριος Αργυρός

ΝΠ.,φ..351,
12.02.05