ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΛΒΑΝΟΙ


Τα ρατσιστικά πογκρόμ σε όλη την χώρα ύστερα από τον
ποδοσφαιρικό αγώνα Ελλάδας – Αλβανίας κάθε άλλο παρά για
τυχαίο γεγονός πρόκειται, αποτέλεσαν μια οργανωμένη
παρέμβαση της κοινωνικής και πολιτικής ακροδεξιάς με την
ανοχή και την συγκάλυψη του κυβερνητικού – κρατικού
μηχανισμού.

Η «κοσμοπολίτισσα-φιλόξενη» Ελλάδα δεν μπόρεσε να
επιτρέψει σε αυτούς που «φιλοξενεί» να πανηγυρίσουν την
νίκη τους. Τωρα τι σοι «φιλοξενούμενοι» είναι οι αλβανοί
εργάτες που με το αίμα και τον ιδρώτα τους οικοδομήθηκε
η ισχυρή ελλαδίτσα μας είναι άλλο θέμα. Ας μην ξεχνάμε
ότι οι στόχοι της ONE και των Oλυμπιακών Aγώνων δεν θα
είχαν επιτευχθεί χωρίς τη φτηνή και υποταγμένη εργασία
των μεταναστών. Χάρη και στους αντιμεταναστευτικούς
νόμους που ψήφισε η κοσμοπολίτικη κυβέρνηση του Σημίτη.
Κακά τα ψέματα η ρατσιστική ΝΔ θερίζει ότι το
κοσμοπολίτικο ΠΑΣΟΚ έσπειρε.
Το πιο επικίνδυνο δεν είναι οι δράση των κοινωνικά και
πολιτικά λούμπεν στοιχείων, αλλά η ενσωμάτωση του
ρατσιστικού- εθνικιστικού λόγου από την κυβέρνηση της ΝΔ
και η απόπειρα να δημιουργηθεί ένα εθνικιστικό
μεταολυμπιακό μέτωπο κυβέρνησης-κεφαλαίου-ΜΜΕ-εργατικής
αριστοκρατίας -«μικροαστών νοικοκυραίων» σέρνοντας πίσω
τους καθυστερημένα κομμάτια της εργατικής τάξης και
φασίστες με σκοπό την εκμετάλλευση, όσο το δυνατόν
καλύτερα, των οφελών που άφησε η ολυμπιάδα επιβάλλοντας
στα καταπιεσμένα στρώματα την «σιωπή των αμνών». Ο
επίσημος κρατικός ρατσισμός παίζει κυρίαρχο ρόλο
ενσωμάτωσης και εκφοβισμού. Το σύστημα συνεχίζει να
χρειάζεται φτηνό αναλώσιμο εργατικό δυναμικό,
εργαζόμενους δεύτερης επιλογής, συνεχίζει να χρειάζεται
τους μετανάστες παράνομους και υποταγμένους μια
κατάσταση διαρκούς ομηρίας, έτοιμους να δουλεύουν με
κατεβασμένο το κεφάλι, για να κρατηθεί σε υψηλά επίπεδα
η ανταγωνιστικότητα του ελληνικού κεφαλαίου.
Αλλά για να μπορέσουμε να απαντήσουμε αποτελεσματικά στο
εθνικιστικό και ρατσιστικό ντελίριουμ θα πρέπει να
ερμηνεύσουμε συνολικά την κεφαλαιοκρατική πραγματικά απο
την πλευρά των καθολικών αναγκών και δικαιωμάτων του
συνόλου του προλεταριακού πλήθους
Η σύγχρονη μετανάστευση δεν είναι καθόλου άσχετη με τις
εξελίξεις στο διεθνές καπιταλιστικό πλέγμα, στα πλαίσια
του παγκόσμιου καταμερισμού εργασίας ανάμεσα στις
αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες και τις χώρες του
τρίτου κόσμου. Οι εργαζόμενοι στις αναπτυγμένες
καπιταλιστικές χώρες απασχολούνται όλο και πιο πολύ στον
τριτογενή τομέα που αφορά την παροχή και την διαχείριση
υπηρεσιών, αντίθετα παραδοσιακοί βιομηχανικοί κλάδοι,
κλάδοι εντάσεως εργασίας, μεταφέρονται στον τρίτο κόσμο
όπου υπάρχουν φτηνά εργατικά χέρια και αυταρχικά
καθεστώτα. Μιλώντας σε γενικές γραμμές οι προλετάριοι
του τρίτου κόσμου παράγουν σε μεγαλο βαθμό αυτό που
καταναλώνει ο πρώτος. Η υπεράξια του τρίτου κόσμου
επιτρέπει , παρόλη την νεοφιλελεύθερη αποδόμηση του
κράτους πρόνοιας , στους εργαζόμενους στις μητροπόλεις
του καπιταλισμού να εργάζονται ακόμη με αρκετά
αξιοπρεπείς όρους
Το παγκόσμιο μεταναστευτικό ρεύμα, είναι μια εσωτερική
έκφραση της οργάνωσης του παγκόσμιου καπιταλιστικού
βιοπαραγωγικού παραδείγματος. Το κεφάλαιο όσο
περισσότερο διώχνει την ζωντανή εργασία από την παραγωγή
τόσο πιο πολύ τα ζωντανά κορμιά και μυαλά πρέπει να
δουλεύουν ακόμη πιο σκληρά και έντονα για αυτό. Αυτό το
χαρακτηριστικό κάθε άλλο από υπανάπτυξη δηλώνει διότι
όσο πιο υψηλή οργανική σύνδεση κεφαλαίου έχουμε τόσο
μεγαλύτερη υπεράξια πρέπει να βγαίνει από την
εκμετάλλευση της ζωντανής εργασίας για να μην πέφτει το
μέσο ποσοστό κέρδους.
Στην Ελλάδα, δίχως να είναι τυχαίο, οι μετανάστες στην
πλειοψηφία τους προέρχονται από χώρες που το ελληνικό
κεφάλαιο εκμεταλλεύεται με διάφορους τρόπους τις
πλουτοπαραγωγικές πήγες και την εργασία. Αναπαράγοντας
ένα νέο-αποικιοκρατικό καταμερισμό εργασίας στα επίπεδα
του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού, ο αλβανός εργάτης
θα πρέπει να εργάζεται πάντα ένα σκαλί πιο χαμηλά από
τον έλληνα εργάτη για αυτό το λόγο οι αλβανοί
αντιμετωπίζονται σαν κάτι το υποδεέστερο, με
περιφρόνηση. Δεν είναι τυχαίο ότι συχνά λέγεται πως
«αυτή τη δουλειά δεν την κάνει ούτε Aλβανός». Μέσα από
αυτή την διαδικασία το ελληνικό κεφάλαιο συνεχίζει τον
εξωστρεφή ιμπεριαλιστικό του χαρακτήρα, κύρια στο
βαλκανικό περίγυρο. Μια διαδικασία που δυστυχώς για την
αριστερά ενσωματώνει μικροαστικά και εργατικά στρώματα
σε μια λογική ρατσιστικής ανωτερότητας.
Eτσι, στην ρατσιστική-εθνικιστική βία των τελευταίων
ημερών εκφράστηκε σε μεγάλο βαθμό ο ρατσισμός των
νεόπλουτων«αφεντικών», που δεν δέχθηκαν ότι τους νίκησαν
«οι εργάτες τους». Πόσο μάλλον που τα τελευταία χρόνια
σε ένα σημαντικό κομμάτι μεταναστών και δη αλβανών,
είναι ολοφάνερη η κοινωνική τους άνοδος. Σύμφωνα και με
τα στοιχεία των τραπεζών το μέσο οικογενειακό εισόδημα
των 1.000.000 περίπου μεταναστών υπολογίζεται στα 12.000
ευρώ τον χρόνο, ενώ ο μέσος όρος καταθέσεων των Αλβανών
είναι 15.000 ευρώ, σχεδόν διπλάσιος από των Ελλήνων!
Συνεισφέροντας στο 9% του Αλβανικού ΑΕΠ, περίπου τα 400
εκατ. Ευρώ.
Οι ελληναραδες με τα «βαριά πεπόνια στα παντελόνια»,
άρχισαν να φοβούνται ότι χάνουν τα «δουλικά» τους,
αποκτώντας ανταγωνιστές. Πόσο μάλλον που η θέση των
μικροαστών και της εργατικής αριστοκρατίας εξαιτίας της
καπιταλιστικής κρίσης αντικειμενικά χειροτερεύει
πλησιάζοντας την θέση των μεταναστών. Οι μετανάστες για
τους «νοικοκυραίους» είναι καλοί όταν δουλεύουν από το
πρωί έως το βράδυ για ένα πιάτο φαΐ ή όταν οι «όμορφες»
ικανοποιούν τις κρυφές τους επιθυμίες αλλα είναι κακοί
όταν αποκτάνε ίδια δικαιώματα με αυτούς, διεκδικώντας
μερίδιο στον πλούτο.
Το σύνθημα «έλληνες και ξένοι εργάτες ενωμένοι» θα είναι
ένα απλό προπαγανδιστικό σύνθημα εάν δεν μετατραπεί σε
ένα υλικός μπούσουλας για την συνολική οργάνωση του
πλήθους των καταπιεσμένων σε τοπικό-εθνικο- διεθνές
επίπεδο. Αυτό σημαίνει ότι από σήμερα απαντάμε πολιτικά
στην ρατσιστική βια του κρατικού και παρακρατικού
τέρατος. Σημαίνει ότι αποτρέπουμε φασιστικά
πογκρόμ-αστυνομικές «σκούπες»-απελάσεις. Αγωνιζόμενοι
για σύνορα ανοικτά, για την χορήγηση πράσινης κάρτας σε
όλους τους μετανάστες δίχως προυποθέσεις, για ίσα
κοινωνικά- εργασιακά-πολιτικά δικαιώματα σε όλους τους
μετανάστες, για την άμεση παροχή υπηκοότητας στα παιδία
των μεταναστών που γεννιούνται στην Ελλάδα. Σημαίνει την
οργάνωση ενός εργατικού-αντικαπιταλιστικού μετώπου που
θα υπερβαίνει τον κοσμοπολιτισμό και τον εθνικισμό
προσπαθώντας να οργανώσει το σύνολο των καταπιεσμένων
ενάντια στα ντόπια και ξένα αφεντικά για την κατάλυση
του καπιταλισμού σαν τρόπου παραγωγής, σάν καταμερισμού
εργασίας και σαν κοινωνικής σχέσης.

14.09.2004
Δημήτριος Αργυρός

ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ


Με αφορμή τους παραολυμπιακούς αγώνες, άτομο με αναπηρία
ή με ειδικές ανάγκες όπως συνήθως λέγεται, η αφεντιά
μου, θα προσπαθήσω να διατυπώσω κάποιες σκέψεις για την
θέση μας στην σύγχρονη κοινωνική και πολιτική
πραγματικότητα.

Καταρχήν θα σας διηγηθώ μια μικρή προσωπική ιστορία:
Πριν 7 και κάτι χρόνια η επιτροπή του νόμου 1648/86 που
τοποθετεί άτομα με ειδικές ανάγκες σε θέσεις εργασίας
μου βρήκε μια θέση εργασίας σε μια κρατικοσυνεταιριστική
επιχείρηση ενώ βρισκόμουνα για 8 ολόκληρα χρόνια
άνεργος.
Βέβαια με τον συγκεκριμενο νόμο διορίστηκαν
άπειροι«ανάπηροι μαϊμούδες»ενώ πραγματικοί ανάπηροι
παραμένουν άνεργοι, ζώντας συχνά από το υστέρημα των
γονιών τους και από τα άθλια επιδόματα της πρόνοιας.
Με την τοποθέτηση μου στην συγκεκριμένη εργασία βρέθηκα
αντιμέτωπος με την άρνηση της εταιρίας να αποδεχτεί την
τοποθέτηση μου, ένα γεγονός βέβαια που συνηθίζεται από
όλες τις επιχειρήσεις του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.
Αλλα αυτό που με σόκαρε δεν είναι τα καμώματα των
εργοδοτών, αλλα η ρατσιστική συμπεριφορά των συναδέλφων
που διαμαρτύρονταν για τις προσλήψεις μας. Οι διάφορες
δικαιολογίες που πρόβαλαν οι συνδικαλιστές και οι
εργαζόμενοι ήταν ολοκληρωτικά ενταγμένες μέσα στο κλίμα
της ανθρωποφάγας πραγματικότητας «η εταιρία δεν
βγαίνει… εσείς δεν μπορείτε να προσφέρεται…». Ενας
δηλαδή κυνικός ρατσιστικός συντεχνιακός λόγος “αφού
βολεύτηκα εγώ οι άλλοι ας πάνε να πνίγουνε”
Παρόμοιες και πιο θλιβερές ακόμη ιστορίες ρατσιστικής
συμπεριφοράς, απόρροια της συνολικής αλλοτριωμένης
πραγματικότητας, έχουν όλα τα άτομα με ψυχικές,
σωματικές και πολιτισμικές ιδιαιτερότητες, να διηγηθούν.
Ακόμη και το συναίσθημα του οίκτου δεν είναι αντίθετο
του κοινωνικού ρατσισμού, απεναντίας συμπληρώνει τις
εκφράσεις ανωτερότητας αυτών που θεωρούνται
«ολοκληρωμένοι» άνθρωποι, τρομάρα τους!!! Φυσικά το μόνο
που σε τελευταία αναλυση προσπαθούνε να διαχειρισθούνε
είναι ο φόβος του διαφορετικού, μέσα σε μια άκρως
ανταγωνιστική κοινωνία.
Είναι αλήθεια πως οι ρατσιστικές συμπεριφορές απέναντι
στα άτομα με σωματική αναπηρία είναι συγκεκαλυμμένες και
υποδόριες αλλα δεν συμβαίνει το ιδιο με τα άτομα με
ψυχικά νοσήματα. Εκεί ο ρατσισμός είναι απροκάλυπτος,
πόσες αλήθεια κινητοποιήσεις «πολιτών», έγιναν το
τελευταίο διάστημα ενάντια στο πρόγραμμα
αποασυλοποίησης. Δυστυχώς ειναι εκατοντάδες σε όλη την
Ελλάδα.
Οι ίδιοι άνθρωποι που ενθουσιάζονται με τις πραγματικά
σπουδαίες επιδόσεις των αθλητών στους παραολυμπιακούς
αγώνες, που εκδηλώνουν την «φιλανθρωπία» τους εξω από
την εκκλησία στο πάσχοντα, που μπορεί και να διαδηλώνουν
όταν οι κακοί αμερικανοί σκοτώνουν στο Ιράκ, οι ίδιοι
άνθρωποι διαμαρτύρονται εάν στην γειτονία τους πάει να
δημιουργηθεί μια ανοικτή κοινότητα ψυχικά ασθενών,
τρέμοντας αυτόν που δεν χωράει στις νόρμες της
συντηρητικής κοινωνίας.
Αλλα και στο επίπεδο της επίσημης πολιτείας τα πράγματα
δεν είναι καλύτερα, φυσικά το νομοθετικό πλαίσιο εχει
βελτιωθεί αισθητά σε σύγκριση με τις προηγούμενες
δεκαετίες, αλλα η συνολική παρέμβαση των κρατικών δομών
είναι αναντιστοιχες με τις αυξημένες ανάγκες των ατόμων
με αναπηρία και των οικογενειών τους. Η πρόσβαση στα
μέσα μαζικής μεταφοράς είναι από δύσκολη έως αδύνατη. Το
ιδιο και η μετακίνηση στις μεγαλουπόλεις, η πρόσβαση στα
δημόσια και ιδιωτικά κτήρια. Στο όψιμο ενδιαφέρον που
έδειξαν οι υπεύθυνοι λόγω παραολυμπιακών καλώντας τις
επιχειρήσεις να γίνουν προσβασιμες στα άτομα με
αναπηρία, σύμφωνα με τις εφημερίδες, ανταποκρίθηκε μόλις
το 1% από αυτές. Το ιδιο και συχνά μεγαλύτερες είναι οι
δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε στην διασκέδαση ή στις
διακοπές. Είναι ολοφάνερο ότι αυτός ο κόσμος δεν
φτιάχτηκε για μας. Αυτός ο κόσμος απαγορεύει το
διαφορετικό που ομορφαίνει τον ανθρώπινο πολιτισμό μας.
Η γκετοποίησης και η αυτοπεριθωριοποίηση για την
πλειονότητα των ανάπηρων και των οικογενειών τους είναι
η μοναδική λύση. Και το αίτιο πλέον δεν είναι η άγνοια
και οι προλήψεις όπως τις προηγούμενες δεκαετίες αλλα η
αδυσώπητη πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα του
όψιμου καπιταλισμού.
Αυτή η κατάσταση έχει σαν αποτέλεσμα συχνά τα άτομα με
ειδικές ανάγκες και οι οικογένειες τους να εσωτερικευουν
την απόρριψη και τον ρατσισμό της πολιτείας , αν και
αυτό εξαρτάτε σε μεγαλο ποσοστό από την κοινωνική θέση
και την μόρφωση τους .
Οι κοινωνικές αντιθέσεις επηρεάζουν το πώς ζούνε τα
άτομα με ειδικές ανάγκες, πχ διαφορετικά ζει και
αντιμετωπίζει το πρόβλημα του, ένας ανάπηρος που δεν
εχει οικονομικό πρόβλημα και διαφορετικά ο ανάπηρος που
η οικογένεια του δύσκολα τα βγάζει πέρα.. Ιδιαίτερα μέσα
σε ένα πολιτικό και οικονομικό κλίμα φιλελευθεροποίησης
των πάντων που οι κοινωνικές δαπάνες λιγοστεύουν αντι να
αυξάνονται, όπου το κοινωνικο έργο το αναλαμβάνουν οι
φιλανθρωπικές οργανώσεις, η εκκλησία , οι μη
κυβερνητικές οργανώσεις και οι ιδιώτες .
Κατά βάθος το πρόβλημα της αναπηρίας είναι βαθιά
πολιτικο, κοινωνικο και φιλοσοφικό ζήτημα. Αντανακλά σε
όλο το μεγαλείο της το τι κοινωνία έχουμε και το τι
κοινωνία θέλουμε. Κάτω από αυτή την λογική μπορούμε να
πούμε ότι δεν υπάρχουν «τέλειοι» και «ατελείς» άνθρωποι,
όλοι μας είμαστε άτομα με ειδικές ανάγκες αλλα και
ικανότητες που μέσα στην διαφορετικότητα μας μπορούμε να
οικοδομήσουμε μια κοινωνία που θα εχει στο κεντρο της
τις πολύμορφες ανάγκες μας και όχι το κέρδος.
Αυτό θα το πετύχουμε εάν ξαναανακαλύψουμε την
αλληλεγγύη, τον συλλογικό αγώνα, εάν πάψουμε να είμαστε
θεατές και να γίνουμε πρωταγωνιστές στα δρώμενα της
ζωής. Αρκεί να αγαπήσουμε αυτό που είμαστε για να
αγαπήσουμε και αυτούς που έχουμε γύρω μας. Τα άτομα με
ειδικές ανάγκες μέσα από την πολιτική-κοινωνική και
επιστημονική τους δράση μπορούνε να σπάσουν τον ρατσισμό
και την αδιαφορία αρνούμενα να εκλάβουν την φυσική τους
ιδιαιτερότητα σαν μειονεξία. Αλλά σαν μια πραγματικότητα
που μπορεί πολλές φορές να δράσει απελευθερωτικά. .
Τα πράγματα εξελίσσονται, ύστερα από 7 και κάτι χρόνια
στην εργασία το κλίμα εχει αλλάξει αισθητά προς το
καλύτερο, κάτι που σε μικροκλίμακα υποδηλώνει ότι η
σημερινή βαθιά αλλοτριωμένη κατάσταση μπορεί να
ανατραπεί.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

Wednesday, February 09 2005

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ

Την τιμή του ανατρεπτικού αριστερού χώρου με περίσσιες
αδυναμίες και δυσκολίες, υπερασπίστηκαν μια σειρά μικρών
οργανώσεων και κινήσεων όπως είναι η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ,
το ΕΕΚ, η ΟΚΔΕ ,το ΔΙΚΤΥΟ, η ΚΟΝΤΡΑ, η Α.Κ, η ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ, οι ανυπότακτοι αγωνιστές
της εργατικής αριστεράς και της αναρχίας…

Στην δίκη της 17Ν ο πέλεκυς της «τυφλής και
ακριβοδίκαιης» δικαιοσύνης(;) έπεσε βαρύς πάνω σε αθώους
και ένοχους, αποκαθιστώντας την «ξεφτιλισμένη» τιμή των
μηχανισμών του κράτους από την 25ετη δράση μιας μικρής
ομάδας ανταρτών πόλης.

Δεν πρόκειται μόνο για την ρεβάνς απέναντι σε αυτούς που
αμφισβήτησαν έμπρακτα το μονοπώλιο της βίας εκ μέρους
τους κράτους, αλλά για ποινές που λειτουργούν σαν
φόβητρο απέναντι σε κάθε είδος αντικαθεστωτικής δράσης
μέσα στο περιβάλλον ενός παγκόσμιου «πόλεμου κατά της
τρομοκρατίας». Ο πολιτικός στόχος των συστημικών
δυνάμεων είναι η δημιουργία μιας«υγειονομικής
ζώνης»ανάμεσα στα προλεταριακά στρωματά, θύματα μιας
πολύπλευρης επίθεσης και στην επαναστατική
«πρωτοπορία»της αριστεράς .

Φυσικά το περίεργο δεν ήταν η απόφαση του εκτάκτου
δικαστηρίου του κορυδαλλού, στο κάτω , κάτω είχαμε να
κάνουμε με μια δίκη ορκισμένων αντίπαλων του
καπιταλιστικού συστήματος όπου το δίκαιο της δίκης
αντικειμενικά καθορίζεται από το ποιος είναι ο νικητής
και όχι από την φόρμα των τυπικών αστικών δικαιωμάτων.
Τα τελευταία στο βαθμό που εξυπηρετούνε το σύστημα είναι
πολύ καλά, στο βαθμό όμως που λειτουργούνε υπέρ των
«κάτω» καταργούνται τυπικά ή ουσιαστικά. Έτσι κι αλλιώς
πρέπει να το έχουμε εξ αρχής ληγμένο ότι το κόμμα της
αστικής τάξης δεν είναι το ΠΑΣΟΚ ή η ΝΔ αλλά το ίδιο το
καπιταλιστικό κράτος.

Το περίεργο, αλλά όχι ανεξήγητο, είναι η στάση της
αριστερά .Η πλειοψηφία της κοινοβουλευτικής και
εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, με τον ένα ή τον άλλο
τρόπο κινήθηκε σε μια λογική «αστυνομικής ερμηνείας της
ιστορίας» και «προβοκατορολογίας», μια λογική που τους
οδήγησε να υποταχτούνε, στο φοβικό κλίμα της περιόδου,
υπογράφοντας σε κάποιες περιπτώσεις δηλώσεις
νομιμοφροσύνης στην αστική τάξη και το κράτος.

Τα αιτία το δίχως άλλο βρίσκονται στο γεγονός ότι τόσο η
ένοπλη αριστερά όσο και η νόμιμη αριστερά ανήκουν στην
ίδιο «ιδεολογικό σύμπαν» της ανάπτυξης, της κρίσης και
του εκφυλισμού του σοβιετικού μαρξισμού, με το ένοπλο
κίνημα της μεταπολίτευσης να είναι ένα γνήσιο, άταχτο
αλλά και μαχητικά συνεπές παιδί του μαχητικού
«κομμουνιστικού» ρεφορμισμού.

Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα η πλειοψηφία των
κοινοβουλευτικών και εξωκοινοβουλευτικών ρευμάτων της
αριστεράς, να διαχωρίζονται πάση θυσία από την επιλογή
της πολιτικής αλληλεγγύης στις οργανώσεις και τα μέλη
των ένοπλων αριστερών οργανώσεων. Δυστυχώς τα βαρίδια
του σταλινικού εκφυλισμού, της ήττας του 49, της
ενσωμάτωσης του 74, του ξεπουλήματος του 89 και της
κατάρρευσης του πειράματος της «σοβιετίας» καθορίζουν
ακόμη και σήμερα τις επιλογές της αριστεράς .

Η αλληλεγγύη στον ολοφάνερα αθώο αγωνιστή Γ. ΣΕΡΙΦΗ
είναι μια ολότελα διαφορετική περίπτωση που σε καμία
περίπτωση δεν αθωώνει την συνολική στάση της αριστεράς.
Στην καλύτερη των περιπτώσεων η πλειοψηφία της αριστεράς
μίλησε για την παραβίαση των δικαιωμάτων των
κατηγορούμενων, δίχως να τολμάει ούτε αυτό να κάνει θέμα
αιχμής .

Την τιμή του ανατρεπτικού αριστερού χώρου με περίσσιες
αδυναμίες και δυσκολίες, υπερασπίστηκαν μια σειρά μικρών
οργανώσεων και κινήσεων όπως είναι η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ,
το ΕΕΚ, η ΟΚΔΕ ,το ΔΙΚΤΥΟ, η ΚΟΝΤΡΑ, η Α.Κ, η ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ, οι ανυπότακτοι αγωνιστές
της εργατικής αριστεράς και της αναρχίας, κτίζοντας ένα
ευρύ δίκτυο υπεράσπισης των δικαιωμάτων όλων των
πολιτικών κρατούμενων (τόσο των πασιφανών αθώων ή αυτών
που αρνούνται την συμμετοχή τους , όσο και των μελών της
17Ν). Ένα κίνημα που έσπασε ως ένα σημείο την
τρομοϋστερία, αναγκάζοντας δυνάμεις που ανήκουν στην
πρώτη κατηγοριοποίηση να διαφοροποιήσουν σε ένα βαθμό
την λογική τους, πχ η τελευταία εκδήλωση του ΜΕΡΑ τις 10
Δεκεμβρίου 2003.

Η συνεχιζόμενη τρομοϋστερία, η νέα δίωξη στον Γ. ΣΕΡΙΦΗ
-Ν.ΣΚΥΦΤΟΥΛΗ, οι νέοι τρομονόμοι, η δίκη του ΕΛΑ, αλλά
και η ύπαρξη πλέον και στην χώρα μας ύστερα από
δεκαετίες, καταδικασμένων πολιτικών κρατουμένων πιέζουν
την ανατρεπτική αριστερά , εάν θέλει να παρεμβαίνει ως
τέτοια , να αποδεχτεί :
Α) Ότι η 17Ν και ο ΕΛΑ ιστορικά ανήκουν στο χώρο της
αντισυστημικής αριστεράς, αποτελώντας μια ένοπλη
απάντηση μειοψηφικών ριζοσπαστικών δυνάμεων στην
αποτυχία της μαζικής επαναστατικής προοπτικής μετα την
πτώση της χούντας. Οργανώσεις που στην αρχική φάση τους
εκφράσανε το ρεύμα του «ένοπλου κινηματισμού» στην
λογική των «εστιών» ή την ένοπλη πτέρυγα των κινημάτων,
ενώ στην συνεχεία οδηγήθηκαν σε μια υποκαταστασιακή
λογική «ένοπλου ρεφορμισμού».

Β) Η ιστορία της ένοπλης αριστεράς σε όλες τις εκδοχές
της αποτελεί κομμάτι της ιστορίας του επαναστατικού και
αριστερού κινήματος, όποιος την απαξιώνει παίζει
αντικειμενικά το παιχνίδι του συστήματος, διότι όπως
γραφεί και ο Β. Μπένγιαμιν «ο κίνδυνος απειλεί και την
συνέχιση της παράδοσης και τους παραλήπτες της. Είναι
και για τους δυο ίδιος: να γίνουν όργανα της κυρίαρχης
τάξης. Το χάρισμα να αναζωπυρώσει την σπίθα της ελπίδας
στον παρελθόν έχει εκείνος μόνο ο ιστορικός που έχει την
πεποίθηση, ότι και οι νεκροί ακόμη δεν θα είναι ασφαλείς
από τον εχθρό, στην περίπτωση που θα νικήσει. Και δεν
έχει πάψει αυτός ο εχθρός να νικά».

Γ) Η υπεράσπιση αγωνιστών που τσουβαλιάζονται σαν μέλη
της 17Ν ή του ΕΛΑ ή αγωνιστών που είχαν το θάρρος και το
θράσος, ένοπλα να αντιμετωπίσουν το κράτος, δεν σημαίνει
απαραίτητα και πολιτική ταύτιση με τις απόψεις και την
πρακτική τους, η άνευ όρων αλληλεγγύη απέναντι στους
πολιτικούς κρατούμενους αποτελεί ύψιστη επαναστατική
θέση.

Ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός στην πολεμική του φάση, δεν
αφήνει περιθώρια για ενδιάμεσες στάσεις: ή θα είμαστε με
το μαχόμενο προλεταριακό πλήθος, τους ιρακινούς
αντάρτες, τους παλαιστίνιους μαχητές ή θα συνταχτούμε
ολοκληρωτικά πίσω από την νέα ιερή συμμαχία των ΗΠΑ- ΕΕ
κεφαλαίου. Με τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» τα
αφεντικά έριξαν το γάντι στους δούλους που σήκωσαν
κεφάλι, μένει να πάρουν την απάντηση που τους πρέπει.

ΝΕΑ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ 7/02/2004

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

ερευνώντας τις δυνατότητες και τις ενέργειες που γεννάει η εποχή μας