Όλα τα άρθρα του/της Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

ΚΥΠΡΟΣ ΕΝΙΑΙΑ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ

Η μαζική υπερψήφιση του «ΟΧΙ» από τους ελληνοκύπριους
αποτελεί ψήφο ανυπάκουης και αντίστασης στον
ιμπεριαλισμό και στην νέα τάξη πραγμάτων.

Πρόκειται για την μαζική καταψήφιση ενός
«πρωτοποριακού»μοντέλου ολοκληρωτικής κυριαρχίας και
κατοχής του ΟΗΕ-ΝΑΤΟ-ΕΕ-Ελληνικών και Τουρκικών δυνάμεων
πάνω στο σώμα της Κύπρου. Ενός σχεδίου«Γκουαντάναμο»για
τον Κυπριακό Λαό(ελληνοκύπριους –τουρκοκύπριους και
έποικους), με κουτσουρεμένα δημοκρατικά δικαιώματα(το
εκλογικό δικαίωμα θα ήταν εδαφικά περιορισμένο και
ελεγχόμενο από παρατηρητές, η ελεύθερη διακίνηση, η
ελεύθερη εγκατάσταση και επικοινωνία θα ήταν αυστηρά
ελεγχόμενη, την λειτουργικότητα του κρατικού μορφώματος
θα την εξασφάλιζε συμβόλαιο ξένων δικαστών),με αλλά
λόγια θα είχαμε ένα λαό με δύο εθνότητες φυλακισμένες η
κάθε μια στο δικό της«απαρτχάιντ».Ένα μεταμοντέρνο
προτεκτοράτο που σε καμία περίπτωση δεν θα έφερνε τους
λαούς της Κύπρου ποιο κοντά, απεναντίας ο ανταγωνισμός
της ελληνικής και τούρκικης αστικής τάξης θα έπαιρνε
εκρηκτικές διαστάσεις συνεπικουρούμενος και από τον
ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό που θα μετέτρεπε το νησί σε
μια πλωτή βάση.
Κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις και εν μέσω της
συγκεκριμένης παγκόσμιας συγκυρίας ήταν αδύνατο να
υπάρξει ένα αριστερό-διεθνιστικό«Ναι». Πως αλήθεια θα
μπορούσε να υπάρξει ένα αριστερό«ναι» στο ιμπεριαλιστικό
σχέδιο του Ανάν την ίδια στιγμή που οι ΗΠΑ και οι
σύμμαχοι τους σπέρνουν τον όλεθρο στον αγωνιζόμενο
ιρακινό λαό και ο παλαιστινιακός λαός υπογράφει με αίμα
το δικό του «όχι». Για την αριστερά είναι ρεαλισμός της
χειρότερης μορφής η υποταγή στο κοσμοπολιτισμό της δικής
της αστικής τάξης και στην νεοταξική λογική, μια
γενικόλογη εργατίστικη πολιτική τοποθέτηση που
απολυτοποιεί την αντίθεση κεφαλαίου-εργασίας
υποβαθμίζοντας τις υπόλοιπες .
Όπως είναι όμως εξίσου υποταγή το να καλείς σε ένα
γενικόλογο«Όχι»δίχως να συνδέεις το εθνικό ζήτημα με το
κοινωνικό. Σε αυτό το σημείο πρέπει να πούμε ότι παρόλο
που η κυρίαρχη αντίθεση κεφαλαίου-εργασίας καθορίζει τις
υπόλοιπες αντιθέσεις, υπάρχουν ιστορικές στιγμές που το
εθνικό ζήτημα ανοίγει το δρόμο στην κυρίαρχη αντίθεση.
Αυτό συμβαίνει και με το κυπριακό σε σχέση με τα
γεγονότα στην μέση ανατολή- Βαλκάνια- Ιράκ και το«πόλεμο
κατά της τρομοκρατίας».

Κάτω από αυτό το πρίσμα ο διχασμός των ελληνοκύπριων
αστών ανάμεσα στο «Όχι» και στο «Ναι»,δεν είναι καθόλου
απρόσμενη εξέλιξη, παρόλο που θεωρούμε πως αντικειμενικά
το στρατηγικό συμφέρον της ελληνοκυπριακής αστικής τάξης
βρίσκεται στο κοσμοπολιτισμό του«Ναι», εξαιτίας του
παρασιτικού βιοπολιτικού παραγωγικού ιστού της
χώρας(χιλιάδες off-shore, επιχειρήσεις που ξεπλένουν το
μαύρο χρήμα της ρώσικης μαφίας, αναπτυγμένος τριτογενής
τομέας, τεράστιες τουριστικές επιχειρήσεις, ναυτική
σημαία ευκαιρίας).
Το Ελληνοκυπριακό αστικό«όχι» με την σειρά του έχει
στόχο να παζαρέψει μια ακόμη πιο συμφέρουσα λύση, με
αβάντα την καλή οικονομική κατάσταση της Κύπρου, την
είσοδο της στην ΕΕ, το κρύο«ναι»της ελληνικής κυβέρνησης
και την κόντρα ανάμεσα σε ΗΠΑ, ΕΕ και Ρωσία.
Η σύγκρουση ανάμεσα στο αστικό«ναι» και στο αστικό «όχι»
αντανακλά το δίχως άλλο μια σύγκρουση ανάμεσα στην
στρατηγική της άνευ όρων ενσωμάτωσης στο παγκόσμιο
καπιταλιστικό πλέγμα και την στρατηγική μιας ενσωμάτωσης
με ενισχυμένα ή κυρίαρχα τα εθνικά χαρακτηριστικά.

Διόλου δεν μας τρομάζει το γεγονός ότι το
αριστερό-διεθνιστικό«Όχι» έχει μόνο μια μερική σχέση με
το συνολικό αντιφατικό«όχι»που ειπώθηκε. Σε κάθε
ιστορική στιγμή είναι αναγκαιότητα για την επαναστατική
αριστερά να διακρίνει κάθε φορά τι στρατηγικά συμφέρει
τους καταπιεσμένους, ανεξάρτητα πολλές φορές από τα
ιδεολογικά πλαίσια που ηγεμονεύουν ή συγκρούονται. Κάτω
από αυτές τις προϋποθέσεις ένα διεθνιστικό και
αντιιμπεριαλιστικό«όχι»είναι μια μίνιμουμ γραμμή
αντιπαράθεσης με την δική μας αστική τάξη και τον
ιμπεριαλισμό.

Την ίδια στιγμή πρέπει από την άλλη να αναλύσουμε σοβαρά
την ψήφο των τουρκοκύπριων. Το δικό τους«Ναι»από την μια
βέβαια επιβεβαιώνει τις αυταπάτες τους γύρω από την ΕΕ,
από την άλλη εκφράζει με αντιφατικό τρόπο την αντίσταση
τους στην κυριαρχία του τούρκικου ιμπεριαλισμού. Μια
στάση που δεν πρέπει διόλου να μηδενισθεί από τις
δυνάμεις της επαναστατικής αριστεράς.

Θα πρέπει«από κάτω»στα πλαίσια της διεθνιστικής πάλης
και αλληλεγγύης, οι αριστερές δυνάμεις της Ελλάδας της
Τουρκίας και της Κύπρου και οι αγωνιστές των κοινωνικών
και εργατικών κινημάτων να προχωρήσουν σε βήματα κοινής
δράσης, τέτοια μέτρα π.χ είναι η δημιουργία κοινών
οργανώσεων και συνδικάτων .
Αυτό όμως που θα οδηγήσει σε ένα ποιοτικό άλμα στην
κοινή δράση των καταπιεσμένων στην περιοχή είναι η
οικοδόμηση ενός διεθνιστικού εργατικού μετώπου σε
Ελλάδα-Κύπρο- Τουρκία- Βαλκάνια, ενάντια στο κεφαλαίο
και ιμπεριαλισμό. Παλεύοντας για μια ενιαία σοσιαλιστική
Κύπρο, όπου οι διπλά καταπιεσμένοι τουρκοκύπριοι θα
έχουν κάθε δικαίωμα εάν το επιθυμούν να δημιουργήσουν το
δικό τους κράτους. Μια σοσιαλιστική πατρίδα για όλους
τους κάτοικους της(ελληνοκύπριους- τουρκοκύπριους –
«έποικους» και μετανάστες).

Πρέπει να είμαστε ρεαλιστές. Λύση προς όφελος των λαών
της Κύπρου μέσα σε αυτή την ύστερη φάση του
καπιταλιστικού συστήματος δεν πρόκειται να υπάρξει. Όπως
διαμορφώθηκε η ιστορική εξέλιξη της πανσπερμίας των λαών
στα Βαλκάνια και Κύπρο η ενότητα και η ειρηνική
συνύπαρξη των λαών μπορεί να υλοποιηθεί μόνο στην βάση
μίας Σοσιαλιστικής Ομοσπονδίας της Κύπρου η οποία θα
εντάσσεται σε μία Βαλκανική Σοσιαλιστική Ομοσπονδία.
Η μόνη κοινωνική τάξη που μπορεί να εγγυηθεί την ειρήνη
στην περιοχή είναι η τάξη που δημιουργεί τον κοινωνικο
πλούτου, είναι η εργατική τάξη που μέσα από την δική της
δημοκρατικά αυτοδιαχειριζόμενη πολιτική και οικονομική
εξουσία θα εξασφαλίζει την πραγματική ενότητα των λαών
και εθνοτήτων.
29.4.2004
Δημήτριος Αργυρός

ΟΧΙ ΣΤΟ ΕΥΡΩΣΥΝΤΑΓΜΑ


Wednesday, April 27 2005

ΟΧΙ ΣΤΟ ΕΥΡΩΣΥΝΤΑΓΜΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ

Το Ευρωσύνταγμα εάν εκφράζει κάτι, είναι η απόπειρα του
ευρωπαϊκού κεφαλαίου, κάτω και από την ηγεμονία της
ευρωενωσιακής πτέρυγας του, να ξεμπερδέψει για μια
ολόκληρη ιστορική περίοδο με την προλεταριακή
ανταγωνιστικότητα. Θεσπίζοντας σαν απαράβατη βασική αρχή
την «χάρτα» δικαιωμάτων του κεφαλαίου στην θέση του
παλαιού κράτους-πρόνοιας . Έχοντας σαν στόχο να διαλύσει
ολοκληρωτικά τις εργασιακές σχέσεις. Απογειώνοντας την
κερδοφορία του κεφαλαίου και την κυριαρχία της νεκρής
εργασίας πάνω στην ζωντανή εργασία. Δημιουργώντας τις
προϋποθέσεις μιας νέα πρωταρχικής συσσώρευσης στην βάση
ενός νέου παγκόσμιου καταμερισμού εργασίας , στα πλαίσια
ενός νεοφορντικού-νεοταιϋλορικού μοντέλου.

Για να καταφέρει αυτή την αντιδραστική τομή προωθεί στην
«απονιμοποίηση» των θεμελιωδών διακηρύξεων των
δικαιωμάτων του ανθρώπου και των διακηρύξεων της
Γαλλικής επανάστασης, μέσα στο όρια που καθορίζει η
αντιτρομοκρατική εκστρατεία του παγκόσμιου κεφαλαίου.
Επιβάλλοντας την δικτατορία των γραφειοκρατών και των
τεχνοκρατών της ευρωπαϊκής επιτροπής πάνω στους λαούς
της Ευρώπης. Πρόκειται με άλλα λόγια για ένα πραξικόπημα
των ευρωπαϊκών αστικών τάξεων για την διαιώνιση της
εξουσίας τους.

Την ίδια στιγμή το ευρωσύνταγμα αποπειράται να
ισχυροποιήσει τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της ΕΕ.
Συμμετέχοντας ακόμη πιο ενεργά στις ιμπεριαλιστές
επεμβάσεις και στην αστυνόμευση του πλανήτη. Δίπλα αλλά
και ενάντια στις ΗΠΑ. Είναι η έναρξη ενός επικίνδυνου
παιχνιδιού του ευρωπαϊκού κεφαλαίου ακολουθώντας κατά
πόδας την καταστροφική και βάρβαρη πολιτική της
παρακμάζουσας Αμερικάνικης αυτοκρατορίας.- Αυτής της
υπερκαπιταλιστικής αυτοκρατορίας που όλο και πιο πολύ
στηρίζεται στην ισχύ των όπλων και όχι στην πειθώ και
στην δύναμη των παραδειγμάτων.

Τελικά το παρόν της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης όχι
μόνο συναντά τα πιο σκοτεινά σημεία της ανθρώπινης
ιστορίας του 20αιωνα – όπως τον ναζισμό αλλά και τον
σταλινικό ολοκληρωτισμό- αλλά και τον υπερβαίνει προς το
χειρότερο και το καταστροφικότερο. Η Ευρώπη του
κεφαλαίου ακολουθώντας με γοργά βήματα τον ούλτρα
καπιταλιστικό καλπασμό της άλλης μεριάς του Ατλαντικού
την οδηγεί με γοργά βήματα να συμπεριφέρεται σαν ένας
κακός ηγεμόνας, που έχει κακοχωνέψει τον Μακιαβέλι, σαν
ένα τεράστιο παράσιτο, που «ρουφά» τον κοινωνικο πλούτο
που παράγουν εκατομμύρια προλετάριοι.

Αυτές οι αντιθέσεις, που βάζουν σε κίνδυνο την
βιωσιμότητα του πλανήτη γη, κατά ανάγκη ανοίγουν την
κουβέντα σε ένα κόσμο για το εάν μπορούμε να «πάμε
αλλιώς». Εάν μπορούμε να γκρεμίσουμε τους μονόδρομους
της ιμπεριαλιστικής ΕΕ, την τρομοκρατική εκστρατεία των
ΗΠΑ, την νεοαποικιακή δικτατορία των πολυεθνικών στο
πάλαι ποτέ τρίτο κόσμο. Εάν μπορούμε να καταλύσουμε τον
σύγχρονο καταμερισμό εργασίας που κατακερματίζει την
πλειονότητα της τάξης των παραγωγών του κοινωνικού
πλούτου. Εάν μπορούμε να δομήσουμε ένα κόσμο που η
αλληλεγγύη, η ισότητα, η κοινωνική ευημερία, η εθνική
και πολιτιστική πολυποίκιλα, η φυσική βιωσιμότητα θα
καθορίζει την κοινωνική δυναμική και ανάπτυξη.

Το συγκεκριμένο πρόταγμα κάθε άλλο παρά εύκολο φαίνεται.
Ας δούμε π.χ την ευρωπαϊκή αριστερά(ριζοσπαστική ή μη):
Στην πλειοψηφία της υποτάσσεται στο ευρωπαϊκό μονόδρομο,
θεωρώντας ότι ένα ευρωπαϊκό υπερκράτος είναι μια
προοδευτική εξέλιξη σε σχέση με τα απομονωμένα
εθνικα-κράτη που τόσο αίμα δώρισαν τους ευρωπαίους
πολίτες. Ένα άλλο μικρότερο και σταλινογεννές, κύρια στα
πλαίσια του ευρωπαϊκού νότου, συνεχίζει να επιζητά την
θαλπωρή του έθνους-κράτους. Έτσι κατά βάση κάνει μια
κριτική στην ευρωενωσιακή καπιταλιστική λαίλαπα από μια
μικροαστική και εθνικιστική πλευρά. Χαρακτηριστικό
παράδειγμα το ΚΚΕ και ένα κομμάτι της ελληνικής άκρας
αριστεράς(Μ-Λ ρεύμα).

Το ζήτημα βέβαια δεν είναι να πεις όχι στην ΕΕ για τις
χάρες των εθνικών μεγαλείων, αλλά ούτε να απορρίψεις τον
εθνικισμό για να επιλέξεις μια πιο διευρυμένη έκφραση
του, τον κοσμοπολιτισμό των τεχνοκρατών των Βρυξελλών-
Τον ευρωενωσιακό εθνικισμό.

Το στοίχημα είναι να υπερβείς τους διχασμούς που
επιβάλλει η αγορά, τόσο στα όρια των εθνικών κρατών, όσο
και στα διευρυμένα πολυεθνικά δίκτυα. Να ενοποιήσεις την
αντάρτικη φύση της ζωντανής εργασίας σε ένα υψηλότερο
σημείο. Σε ένα σημείο-τομή όπου η επαναστατική τάση, η
τάση χειραφέτησης θα ηγεμονεύσει καθολικά πάνω στην
αντεπαναστατική τάση, στην τάση της υποταγής και της
ενσωμάτωσης.

Όπως σε κάθε ταξικό κοινωνικό σχηματισμό έτσι και στην
ΕΕ υπάρχουν αντικρουόμενα κοινωνικά συμφέροντα. Υπάρχει
η Ελλάδα και η Ευρώπη των βιομηχάνων των κερδοσκόπων και
των τραπεζιτών, όπως υπάρχει και η Ελλάδα και η Ευρώπη
των εργατών και των μεταναστών. Όποτε το να μιλάμε για
καθολικά κοινά συμφέροντα όλων των ευρωπαίων πολιτών
αποτελεί μια σαφής ένδειξη φενακισμένης μεταμοντέρνας
θεώρησης που στηρίζει το σημερινό στάτους.

Η Ευρώπη των πολυεθνικών και του χρηματιστηριακού
κεφαλαίου σε καμία περίπτωση δεν θα μπορέσει να ενώσει
ουσιαστικά τον ευρωπαϊκό χώρο. Όσο κι’ εάν η σιδερένια
φτέρνα του όψιμου καπιταλισμού πατήσει πάνω στα
δικαιώματα και τις ανάγκες μας, επιβάλλοντας ίσως και
για χρόνια την σιωπή των αμνών, η αναρχία στην
καπιταλιστική παραγωγή θα γεννά τους βαρβάρους της,
ναρκοθετώντας τον καπιταλιστικό ολοκληρωτισμό. Εξάλλου
πέρα από τον ευρωενωσιακό ηγεμονισμό της κυρίαρχης
πτέρυγας των ελίτ , υπάρχουν και αστικές πτέρυγες που
δράνε εν ονόματι της διατήρησης των εθνικών κρατών. Ο
αντιευρωπαϊσμός του ενωμένου Βασίλειου αποτελεί μόνο την
κορυφή του παγόβουνου. Από την άλλη την ενιαία
καπιταλιστική ΕΕ την υπονομεύουν οι μαύρες τρύπες τις
Ευρώπης. Τέτοιες είναι τα Βαλκάνια και οι χώρες που
«απελευθερώθηκαν» από τον «κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό»,
για να βουτηχτούν στην σαγήνη της αγοράς και να
ενσωματωθούν σαν αποικίες στην διεθνοποιημένη οικονομία
της αγοράς

Κάτω από αυτό το πρίσμα μια μόνο ευρωπαϊκή ενοποίηση
είναι δυνατή και αναγκαία. Πρόκειται για την ενοποίηση
των καταπιεσμένων πλασμάτων που αρνούνται την καταπίεση
και την αλλοτρίωση Την αντικαπιταλιστική Ευρώπη των
εξεγερμένων σωμάτων. Μια σοσιαλιστική-κομμουνιστική
ευρωπαϊκή ενοποίηση που πρέπει να ξεκινήσει από σήμερα
με την δημιουργία ενός μετώπου αντίστασης – ρήξης και
ανατροπής της σημερινής ΕΕ σε όλο τον ευρωπαϊκό χώρο.
Αυτή η προοπτική όχι μόνο δεν απογειώνει την
αντικαπιταλιστική πάλη στα πλαίσια ενός νεφελώδους
ουτοπισμού, αλλά απεναντίας θα γειώσει τον επαναστατικό
διεθνιστικό λόγο στα πλαίσια της αντικαπιταλιστικής
πάλης μέσα στους εθνικούς κοινωνικούς σχηματισμούς. Μια
μόνο αντιΕΕ γραμμή είναι δυνατή- ανυπάκουη και
συγκρουσιακή. Πρόκειται για την πολιτική γραμμή της
αντικαπιταλιστικής αποδέσμευσης και της διάλυσης της ΕΕ.
Την γραμμή της παγκόσμιας επανάστασης.

Φυσικά κάποιοι πιστεύουν πως μια γραμμή αποδέσμευσης από
την ΕΕ κάνει την ριζοσπαστική αριστερά ουρά των
καθυστερημένων καπιταλιστικών τμημάτων που προσπαθούν να
επιβιώσουν, όπως είπαμε πιο πάνω, στον ανοικτό
ανταγωνιστικό χωρο της διεθνοποιημένης οικονομίας της
αγοράς. Προσωπική μου άποψη είναι πως αυτό συμβαίνει στο
βαθμό που ένας πολιτικός φορέας προτείνει ένα αλλού
τύπου κεφαλαιοκρατική ανάπτυξης στα πλαίσια μιας
αντικειμενικά ουτοπικής ελεγχόμενης εθνοκεντρικής
οικονομίας της αγοράς.

Αλλά στο βαθμό που ένα μέτωπο-πόλος αντίστασης -ρήξης
και ανατροπής προτείνει και παλεύει για ένα
δρόμο-μοντέλο πέρα από τον καπιταλιστικό καταμερισμό
εργασίας και πέρα από την συνολική κεφαλαιακή σχέση,
παλεύοντας για την αντικαπιταλιστική επανάσταση και την
κομμουνιστική απελευθέρωση, τότε αυτός ο φόβος όχι μόνο
δεν υπάρχει αλλά σπάει και τις πολυποίκιλες αυταπάτες
που δημιουργούνται από τους ευρωπαϊκούς μονόδρομους και
τους εθνοκεντρικούς παράδεισους.

Εάν όλα τα παραπάνω έχουν κάποια βάση τότε αποτελεί
άμεση αναγκαιότητα η οικοδόμηση ενός ανεξάρτητου αντιΕΕ
κινήματος με στόχο το μπλοκάρισμα των εντολών που θα
απορρέουν από την συλλογική ηγεσία της ΕΕ, σε κοινό
μέτωπο με αντίστοιχες αντικαπιταλιστικές – αντιΕΕ
κινήσεις σε όλη την Ευρώπη. Ένα πανευρωπαϊκό αντιΕΕ
μέτωπο αγώνα με σύνθημα- «Αυτή η συνθήκη- σύνταγμα να
μείνει στα χαρτιά» .

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

Η «ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ» ΤΗΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗΣ


ΜΙΑ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ Γ. ΒΛΑΧΟΥ «Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΝΟΜΟ»

ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Τα πλήθη της Ευρώπης, εξεγείρονται ενάντια στην
Αυτοκρατορία
και διαδηλώνουν στη Γένοβα (19-21 Ιουλίου 2001)

Είμαστε νέοι, αλλά είμαστε οι ίδιοι όπως πάντα.
Είμαστε αρχαίοι και πάμε προς το μέλλον , ένας στρατός
ανυπακοής. Αιώνες τώρα βαδίζουμε, οπλισμένοι με ιστορίες
αντί για όπλα, η «αξιοπρέπεια» ξεχωρίζει στα εμβλήματα
μας.
Στο όνομα της αξιοπρέπειας πολεμούμε αυτούς που
υποκρίνονται τους άρχοντες και τους αφέντες των ανθρώπων
και των λιβαδιών, των δασών και των νερών. Αυτούς που
κυβερνούν αυθαίρετα, επιβάλλουν τις διαταγές της
αυτοκρατορίας και αποδυναμώνουν τις κοινότητες…
Είμαστε οι Χουσίτες. Είμαστε οι Θαβορίτες. Είμαστε οι
εργάτες και τεχνίτες απ’ τη Βοημία που επαναστάτησαν
ενάντια στον Πάπα, το Βασιλιά και τον Αυτοκράτορα μετά
την καύση του Ίαν Χους στην πυρά. Το έτος του Κυρίου
1419 επιτεθήκαμε στο δημαρχείο της Πράγας και πετάξαμε
το δήμαρχο και τους συμβούλους από το παράθυρο. Ο
Βασιλιάς Γουενσεσλάς πέθανε από λύπη. Οι ισχυροί της
Ευρώπης εξαπέλυσαν πόλεμο εναντίων μας, και έτσι
καλέσαμε τους Τσέχους στα όπλα. Απωθήσαμε όλες τις
εισβολές, αντεπιτεθήκαμε και εισβάλαμε στην Αυστρία, την
Ουγγαρία, το Βρανδεμβούργο, τη Σαξονία, τη Γαλικία και
το Παλατίνο. Η καρδιά μιας ηπείρου βρισκόταν στα χέρια
μας. Καταργήσαμε τη δουλεία και τη δεκάτη. Ηττηθήκαμε
μετά από τριάντα χρόνια πολέμου και σταυροφοριών.
Είμαστε οι τριάντα τέσσερις χιλιάδες που απάντησαν στο
κάλεσμα του Χάνς του αυλητή. Το έτος του Κυρίου 1476 η
Παναγία του Νικλασχαουσεν εμφανίστηκε στον Χάνς και είπε
: « Δεν θα υπάρχουν ούτε βασιλιάδες ούτε πρίγκιπες, ούτε
παπισμός ούτε ιερατείο, ούτε φόροι ούτε δεκάτη. Τα
λιβάδια, τα δάση και τα νερά θα ανήκουν σε όλους τους
ανθρώπους. Ο κάθε ένας θα είναι αδελφός του άλλου, χωρίς
να κατέχει περισσότερα από το γείτονα του». Φθάσαμε την
ημέρα της Αγ. Μαργαρίτας, με κερί στο ένα χέρι και ένα
δόρυ στο άλλο. Η Αγία Παρθένα θα μας έλεγε τι να
κάνουμε. Οι ιππότες του επίσκοπου συνέλαβαν τον Hans,
μας επιτέθηκαν και μας νίκησαν. Ο Χάνς κάηκε στην πυρά,
αλλά όχι και τα λόγια της Παρθένου…
Είμαστε ο στρατός των χωρικών και των μεταλλωρύχων που
ακολούθησε τον Τόμας Μiντζερ. Το έτος του Κυρίου 1524
φωνάξαμε : « Τα πάντα είναι κοινά!» και κηρύξαμε το
πόλεμο στην τάξη αυτού του κόσμου. Τα δώδεκα αρθρα μας
ταρακούνησαν τους ισχυρούς της Ευρώπης. Κατακτήσαμε
πόλεις και κερδίσαμε τις καρδιές των ανθρώπων. Οι
Λανσκουένετς μας εξολόθρευσαν στη Θουριγγία, ο Μiντζερ
ξεσκίστηκε από τους εκτελεστές, και όμως κανείς δεν
μπορούσε να το αρνηθεί: όλα όσα ανήκαν στη γη, στη γη θα
επέστρεφαν.
Είμαστε οι «Σκαπανείς» : μια κοινότητα ανέργων και
χωρικών χωρίς γη. Το έτος του Κυρίου 1649 μαζευτήκαμε
στο Γουάλτον-ον-Θεμς στο Σάρευ, καταλάβαμε την δημόσια
γη και αρχίσαμε να τη σκάβουμε. Θέλαμε να ζούμε μαζί και
να μοιραζόμαστε τους καρπούς της γης. Οι άρχοντες του
υποστατικού εξεγείρανε τις μάζες, ένα εξαγριωμένο πλήθος
μας άρπαξε και μας φυλάκισε. Χωρικοί και στρατιώτες μας
επιτέθηκαν και ποδοπάτησαν τη σοδειά μας. Όταν κόψαμε τα
δέντρα στη δημοσιά οι ιδιοκτήτες της γης μας κατηγόρησαν
για ζημιές και καταπάτηση. Κινηθήκαμε προς το Κόμπχαμ
Μέινορ, χτίσαμε τέσσερις εμπορικούς οίκους και
ξεκινήσαμε τη χειμερινή σοδειά. Στρατεύματα μας
επιτέθηκαν, κατέστρεψαν τα σπίτια και ξανά ποδοπάτησαν
τους αγρούς. Επιμείναμε. αλλοι σκαπανείς ξεκίνησαν να
σπέρνουν στο Κεντ και το Νορθαμπτονσάιρ. Ένας όχλος τους
εκδίωξε. Ο νόμος μας κατέβαλε και ξεκινήσαμε ξανά…..

ΕΝ ΑΡΧΗ ….Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ

Το 1998 για λογαριασμό των εκδόσεων ΕΡΑΣΜΟΣ εκδόθηκε μια
μικρή μελέτη του στοχαστή ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΛΑΧΟΥ με τίτλο: Η
ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΝΟΜΟ με υπότιτλο «Επαναστατικές
σέχτες και ουτοπικές αιρέσεις στον 16 και 17 αιώνα».
Σκοπός του εγχειρήματος είναι να αναδείξει και να
μελετήσει, «σήμερα (που) γινόμαστε μάρτυρες της
αποσύνθεσης αυτού του (αστικού) πολιτισμού…τις
σύντομες αλλα σημαντικές περιόδους που (αυτός ο
πολιτισμός, από την αρχή του) αμφισβητήθηκε και
κινδύνεψε».
Ο συγγραφέας πιστεύει ότι: «Ένας στοχασμός πάνω σε αυτές
τις στιγμές της ρήξης είναι ίσως ο μόνος που μπορεί
πραγματικά να δείξει τις εναλλακτικές προοπτικές που
κατά καιρούς υπήρξαν, και οι οποίες, έστω και αν
κατεστάλησαν στην πράξη, φθάνουν μέσα από τις υπόγειες
διαδρομές της κοινωνικής μνήμης να φωτίσουν το δικό μας
μέλλον».
Φορείς των στιγμών ρήξης της ιστορικής συνεχείας στην
αυγή του αστικού κόσμου ήταν τα κινήματα της «αριστεράς
της μεταρρύθμισης» ή της «ριζοσπαστικής μεταρρύθμισης»,
δηλαδή τα θρησκευτικοπολιτικά κινήματα που ξεκινώντας
από την κοινή μήτρα της θρησκευτικής μεταρρύθμισης
του16ου- 17ου αιώνα ήρθαν σε συνολική αντιπαράθεση με
την κοσμική εξουσία των βασιλιάδων των ευγενών και
γαιοκτημόνων όσο και με την θρησκευτική- πολιτική
εξουσία, του Πάπα αλλά και του Λούθηρου.
Προβάλλοντας το «όραμα μιας ουτοπικής κοινωνίας, ο
δρόμος για την οποία περνούσε πάντα από την κοινωνική
εξέγερση»,εκφράζοντας την αντίδραση των κατώτερων
στρωμάτων μπροστά στις αλλαγές που ερχόταν. «Η κοινή
συνιστάμενη που διαπερνά όλα αυτά τα ρεύματα είναι η
εξέγερση ενάντια στο νόμο, ως κανονιστικό θεσμό,
θρησκευτικό ή κοσμικό που εκείνη την περίοδο αρχίζει να
ορθολογικοποιείται και να γίνεται τόσο πιο
αποτελεσματικός όσο ο έλεγχος εκλεπτύνεται».
Η εργασία φανερά χρωματισμένη από την συμπάθεια που
δείχνει προς τους φορείς των εξεγερσιακών καταστάσεων
«επικεντρώνεται σε τρεις βασικούς σταθμούς της ιστορίας
αυτών των κινημάτων: στον Αναβαπτισμό, στον Αντινομισμό,
και στις Αριστερές πουριτανικές σέχτες ».
Κλείνοντας την εισαγωγή του ο συγγραφέας τοποθετεί τρία
ζητήματα ορολογίας:
1) Στο Προτεσταντισμό σε αντίθεση με τον καθολικισμό και
την ορθοδοξία είναι αποδεκτή (και επιβεβλημένη πολλές
φορές) η διαφορετικότητα στην ερμηνεία των ιερών
κειμένων, όπως συμβαίνει άλλωστε και στον σιιτικό
ισλαμικό ρεύμα . Η διαφορετική ερμηνεία των γραφών
μετατρέπεται σε αίρεση μόνο όταν αυτές οι ερμηνείες
συγκρούονται ανοικτά με την υπάρχουσα ταξη πραγμάτων
αμφισβητώντας την εξουσία, όπως συμβαίνει στις
περιπτώσεις του Αναβαπτισμού, των Αντινομιστών και των
αριστερών πουριτανικών ομάδων.
2) Οι όροι «αναβαπτισμός» και «αντινομισμός», παρολο που
στην αρχή εξέφρασαν συγκεκριμένα πολιτικά κινήματα και
ρεύματα, μέσα από ένα «είδος διάχυσης που υπέστησαν με
τον χρόνο οι αντίστοιχες θεωρίες έφθασαν στο σημείο να
επηρεάζουν ομάδες με τις οποίες{μεταξύ τους}δεν είχαν
καμία ιστορική συνάφεια… κάτω και από το βάρος της
«χρήση(ς) που έγινε στους όρους από τα καθιερωμένα
δόγματα στα πλαίσια της επίθεσης ενάντια σε μια μεγάλη
ποικιλία εξτρεμιστικών τάσεων».
3) Ιδιαίτερα προβληματικό θεωρείτε ο όρος
«Πουριτανισμός» καθώς «ο Πουριτανισμός όπως θα φανεί
άλλωστε, υπήρξε ένα φαινόμενο τόσο ευρύ ώστε κατέληξε να
περιλαμβάνει διαμετρικά αντίθετες αντιλήψεις. Αν σ’ αυτό
προστεθεί (και) η…(μοντέρνα) χρήση του όρου που τον
ταυτίζει με το «αυστηρό» και το «συντηρητικό» είναι
προφανής ο βαθμός ασάφειας στο οποίο καταλήγουμε».

Ο THOMAS MUNTZER ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΑΒΑΠΤΙΣΤΕΣ

Με ένα ιδιαίτερα ελκυστικό τρόπο ερευνάτε ο Αναβαπτισμός
που ιστορικά συνδέθηκε σαν η κύρια πολιτική και
ιδεολογική έκφραση, του ΠΟΛΕΜΟΥ ΤΩΝ ΧΩΡΙΚΩΝ ΣΤΗΝ
ΓΕΡΜΑΝΙΑ(1524- 1526).
Οι Αναβαπτιστές,(ο όρος κατασκευάσθηκε από την
πολιτικοθρησκευτικη εξουσία με στόχο«να εφαρμόσει μια
ιουστινιάνεια διάταξη που τιμωρούσε την επανάληψη του
βαπτίσματος με θάνατο»,την στιγμή που οι ίδιοι
αυτοπροσδιορίζονται ως «Εκκλησία της αποκατάστασης»),
αποδέχονταν την ελεύθερη βούληση και την απόλυτη ηθική
υπευθυνότητα του ατόμου, θεωρώντας πως η εκκλησία
αποτελείτο μόνο από αληθινούς πιστούς οι οποίοι
μπορούσαν να έρχονται σε άμεση επαφή με τον θεό.
Ο THOMAS MUNTZER η σημαντικότερη μορφή του
Αναβαπτιστικού κινήματος, φίλος και μαθητής του
Λούθηρου, ήταν ένας από τους οργανωτές της μαχητικής
πρωτοπόρας ομάδας των Αναβαπτιστών «ένωση των εκλεκτών»
που είχε σαν άμεσο στόχο την κοινωνική επανάσταση, μια
επανάσταση που θα προανήγγελλε την μέλλουσα κρίση.
Ο «χιλιασμός, η ιδέα της κοινοκτημοσύνης και η εχθρότητα
απέναντι στα κυρίαρχα στρωματά, πρωτεύοντα στοιχεία στα
κηρύγματα του THOMAS MUNTZER βρήκαν ενθουσιώδη απήχηση
στους αγρότες, τους χειροτέχνες και στους εργάτες
ορυχείων» που επάνδρωσαν μαζικά τις τάξεις των
αναβαπτιστών.
Κορυφαία στιγμή αλλα και κύκνειο άσμα της επαναστατικής
του φάσης του Αναβαπτισμού, που κράτησε μόνο 20 χρόνια,
είναι η κομμούνα του Μύνστερ. Το 1533 «μια μαχητική
ομάδα Αναβαπτιστών έφτασε στο Μύνστερ και πήρε μέρος στο
κίνημα κατά του καθολικού επισκόπου, κίνημα που
υποστήριζε ένα είδος κοινωνικής δημοκρατίας».
Παρά την εκδίωξη του επισκόπου και την ανακήρυξη του
Μύνστερ σε «Νέα Ιερουσαλήμ» πολύ γρήγορα οι αναβαπτιστές
κήρυξαν «τη βίαιη επανάσταση με σκοπό την ίδρυση ενός
επίγειου βασιλείου του θεού, χωρίς νόμους, δικαστές,
ιδιωτική ιδιοκτησία και γάμο».
Μόλις οι αναβαπτιστές ανέλαβαν την εξουσία«όλες οι
ιδιωτικές περιούσιες απαλλοτριώθηκαν, τα συμβόλαια και
τα χρεόγραφα καταστράφηκαν, δημιουργήθηκαν κεντρικές
αποθήκες με ρούχα, έπιπλα , συσκευές που ο καθένας
μπορούσε να παίρνει ότι είχε ανάγκη».
Η συσσωρευμένη λαϊκή οργή γλήγορα ριζοσπαστικοποίησε το
πολιτικό κλίμα στο Μύνστερ. Ριζοσπαστικοποίηση που
οδήγησε στην κατάργηση των χρημάτων, της ατομικής
ιδιοκτησίας και του γάμου, στην απόλυτη σεξουαλική
ελευθεριότητα γυναικών και ανδρών.
Οι εξελίξεις οδηγούσαν στην οικοδόμηση μιας ανατρεπτικής
εστίας στην Ευρώπη που η κοσμική και θρησκευτική
εξουσία, αστική και φεουδαρχική, καθολική και
προτεστάντικη, δεν μπορούσε να ανεχθεί, καθώς έπληττε
τις παλαιές και νέες ιδεολογικές σταθερές αλλα και
αμφισβητούσε, εν τι γενέσει του , τον νέο καπιταλιστικό
καταμερισμό εργασίας και οργάνωσης της κοινωνίας .
Ο τρόμος της εξουσίας από την εξέγερση ήταν τόσο μεγάλος
που ύστερα από την βίαιη καταστολή της εξέγερσης τα
πτώματα των δυο ηγετών της κομμούνας του Μύνστερ
«κρεμάστηκαν από την κορυφή μιας εκκλησίας μέσα σε
κλούβια, τα οστά τους έμειναν εκεί για παραδειγματισμό
μέχρι το 1881(!)»!! Για να θυμίζουν στο πλήθος την
κατάληξη αυτών που σήκωσαν κεφάλι στα αφεντικά. Πάσα
ομοιότητα με τα «λευκά κελιά» δεν είναι καθόλου μα
καθόλου τυχαία.

«ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΝΟΥΣ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΝΑ »

Στην συνεχεία του βιβλίου και με ανάλογους θερμούς
ρυθμούς αναλύονται τόσο ο «Αντινομισμός» όσο και η
«αριστερά» του πουριτανισμού, δυο ρεύματα που παρα τις
επιμέρους διαφοροποιήσεις τους παρουσιάζουν σε γενικές
γραμμές τα ίδια ανατρεπτικά μοτίβα με τους Αναβαπτιστές.
Στο «Αντινομισμό» βρίσκουμε την άρνηση του πιστού που
θεωρεί ότι είναι σε άμεση επαφή με τον θεό να δεχτεί
οποιαδήποτε νόμο και εξουσία , ενώ στην Αγγλία η
«διαμόρφωση μιας ισχυρής «ακροαριστερής τάσης», ενός μη
καλβινικού πουριτανισμού», έκανε τον ιστορικό
CHRISTOPHER HILL να υποστηρίξει ότι ο «εσωτερικός θεός»
των πουριτανών έμοιαζε πολύ με τον θεό της αναρχίας.
Ιδιαίτερα μετα τη Αγγλική επανάσταση(1642-1648) ο
ριζοσπαστισμός των Αριστερών πουριτανών εκφράστηκε με
ένα συνολικότερο τρόπο, κύρια με στόχο την ατομική
ιδιοκτησία. Οι DIGGERS(σκαφτιάδες), μια από τις
σημαντικότερες σέχτες, υποστήριζαν ότι «η ιδιοκτησία
οδηγεί στον εξαναγκασμό της μισθωτής εργασίας που
υποδουλώνει τους ανθρώπους». Ενώ μια άλλη σέχτα οι
RANTERS(κήρυκες) προχώρησαν σε μια ριζοσπαστικότερη και
ακτιβίστικη πρακτική με ληστείες πλουσίων και λεηλασιών
παρουσιών.
Η κοινοκτημοσύνη τους ήταν κατά κάποιο τρόπο συνέχεια
των «αγαπών»των πρωτοχριστιανικών κοινοτήτων μέσα στα
φιλοσοφικά πλαίσια μιας έννοιας φυσικού δικαίου. Ο
THOMAS MUNTZER «επικαλείται ένα είδος φυσικής θεολογίας,
σύμφωνα με το οποίο οι άνθρωποι μαθαίνουν τις
χριστιανικές αρχές από το βιβλίο της φύσης». Η
«οικογένεια της αγάπης» μια ομάδα Αντινομιστών στην
Ολλανδία και Αγγλία διακήρυτταν ότι η φύση είναι που
κατευθύνει τα πράγματα και όχι ο θεός. «Οι
RANTERS(κήρυκες) θεωρώντας ότι ο θεός υπάρχει στα πάντα
(ένα είδος πανθεϊσμού) υποστήριζαν ότι η βίβλος μπορεί
να κατανοηθεί από τα μαθήματα της φύσης».
Η αποδοχή ενός φυσικού δικαίου ήταν η αιτία της
απόρριψης της κοινωνικής ιεραρχίας του κράτους και του
γάμου, την στιγμή που οι ελεύθερες σεξουαλικές σχέσεις
έπλητταν άμεσα τον θεσμό της πατριαρχικής οικογένειας
που αντανακλά το μοτίβο της κρατικής εξουσίας.
Οι DIGGERS(σκαφτιάδες) πρότασσαν το όραμα μιας «παρθένας
κατάστασης χωρίς ιεραρχία και εξουσία ένα κοινωνικό
μοντέλο βασισμένο στην καθολική ψηφοφορία». Η εξέγερση
της ελεύθερης συνείδησης, μέσω της απόλυτης θεϊκής
πίστης, τους απελευθέρωνε από τις ηθικές, νομικές και
κοινωνικές δεσμεύσεις , αμαρτίες και συμβάσεις, «για
τους Αγνούς όλα τα πράγματα είναι αγνά » έλεγαν οι
RANTERS.
Ο λαϊκός ανατρεπτικός χιλιασμός του μεσαίωνα, της
μεταρρύθμισης και της αναγέννησης δεν περίμενε την
«έσχατη ώρα», διεκδικούσε «εδώ και τωρα» την σωτήρια .
Μέσα στα πλαίσια της έκστασης και των οργίων «το ατομικό
ξαναβυθίζεται στο ομαδικό προτάσσοντας την ενότητα της
ζωής, .. »,στοιχεία που μας οδηγούν σε μια μακρά
διαδικασία πειραματισμών για την καθολική χειραφέτηση
που συνεχίζονται στον ένα ή στον άλλο βαθμό, σαφώς με
αλλα ιδεολογικά εργαλεία, έως στις μέρες μας.

ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Α) Η συνείδηση σε κάθε περίπτωση θα είναι η συνιστάμενη
και η αντανάκλαση των αντικειμενικών και υποκειμενικών
δυνάμεων, των συνειδητών και ασυνείδητων τάσεων του
ατομικού και συλλογικού γίγνεσθαι. Κάτω από αυτό το
πρίσμα οι συγκεκριμένοι ιστορικοί, πολιτικοί, υλικοί και
ιδεολογικοί όροι και προσδιορισμοί επιδρούν καθοριστικά
στο ποτέ, που και πως, θα εμπνευστεί η «αρχετυπική στάση
της συνείδησης».

Η «αρχετυπική στάση της συνείδησης» αντικειμενικά
οδηγείτε στην αναζήτηση της καθολικότητας, ο στοχασμός
πάνω στην «αρχετυπική στάση της συνείδησης» είναι ο
στοχασμός επάνω και διάμεσου της καθολικότητας,
διαφορετικά ΤΟ ΜΕΡΙΚΟ ΚΑΙΓΕΤΑΙ ΜΑΧΟΜΕΝΟ(Γ.ΝΤΕΜΠΟΡ,
δάνειο από τον Χέγκελ).

Β) Ο ανατρεπτικός χιλιασμός, με τον μανδύα του
θρησκευτικού μεσσιανικού αμφισβήτησε την κυρίαρχη
θρησκευτική και πολιτική εξουσία προετοιμάζοντας το
έδαφος για την εμφάνιση νέων κοινωνικών και πολιτικών
δυνάμεων. Ο Γ. ΝΤΕΜΠΟΡ γράφει στην «κοινωνία του
θεάματος» ότι ο αναβαπτιστικός χιλιασμός δεν είναι παρά
«ο ταξικός αγώνας που μιλάει για τελευταία φορά την
γλώσσα της θρησκείας».
Η «επαναστατική αριστερά» της Μεταρρύθμισης είναι μια
από τις εκφράσεις της μακράς πορείας των αγώνων των
καταπιεσμένων, ένα κομμάτι του ανατρεπτικού νήματος που
έρχεται από πολύ μακριά και μας πάει ακόμη μακρύτερα.

Γ)Ζώντας σε μια εποχή εξάντλησης των κατακτήσεων της
γαλλικής επανάστασης, όπου τα οράματα της ελευθέριας,
ισότητας και δικαιοσύνης έχουν χάσει την ριζοσπαστική
φύση τους, παρολο που διατηρούνε το αστικοδημοκρατικό
καλούπι τους, η θρησκεία επανέρχεται δραματικά στην
κεντρική πολιτική σκηνή σαν μια από τις απαντήσεις στην
πολύπλευρη κρίση του συστήματος .
Η επιστροφή παίρνει τόσο την μορφή της άκριτης
υποστήριξης της κρατικής και οικονομικής εξουσίας, όπως
είναι οι υπερσυντηρητικές σέχτες και ρεύματα του
προτεσταντισμού στις ΗΠΑ, όσο και την μορφή της
αμφισβήτησης του υπάρχοντος συστήματος και του δυτικού
παραδείγματος, όπως είναι η δράση των ισλαμιστών(Μια
αμφισβήτηση με ξεκάθαρο αντιδραστικό πρόσημο που βλέπει
διέξοδο στα σημερινά αδιέξοδα την επιστροφή σε μια
ολότελα ιδεατή και μυθική πρωτοισλαμική εποχή).
Την ίδια στιγμή βέβαια δεν έπαψαν εμφανίζονται και
αντιστέκονται στην σημερινή βαρβαρότητα ποικίλα
ανατρεπτικά και ελευθεριακά ρεύματα που έχουν, συν της
άλλοις, αναφορές και σε θρησκευτικές παραδόσεις,
ιδιαίτερα στην Λατινική Αμερική(θεολογία της
απελευθέρωσης, Ζαπατίστας).
Γεγονότα που μας οδηγούνε στο συμπέρασμα ότι οι
ρομαντικές θρησκευτικοπολιτικές αναφορές, ιδιαίτερα σε
εποχές κρίσης και αναζήτησης ταυτότητας, θα επηρεάζουν
πάντα το πολιτικο και κοινωνικό γίγνεσθαι. Είναι μια
μορφή «μη-σύγχρονης αντίφασης» που είτε ενισχύει τις
ριζοσπαστικές εξελίξεις, όταν διαλεκτικά μπολιάζεται με
επαναστατικές θεωρήσεις , όπως είναι ο μαρξισμός, είτε
θα οδηγεί σε νέες βαρβαρότητες, όταν γίνεται το εργαλείο
ποικίλων οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων και
εξουσιών .

ακοποι αφορισμοί δεν χωράνε, το όπιο των λαών θα
συνεχίζει επί μακρόν ακόμη να απαλύνει τον πόνο των
ψυχών και των σωμάτων, κάνοντας συχνά ποιο ελαφριές τις
αλυσίδες μας και σπάνια, κάτω από ειδικές συνθήκες, θα
δυναμώνει τις επιθυμίες μας να σπάσουμε τις αλυσίδες για
να χαρούμε τον ανθό της καθολικής ελευθέριας.
Τούτο δεν συνεπάγεται ότι θα πρέπει να προσκυνάμε τους
πάσης φύσεως μουλάδες, αλλά να μην πετάμε το παιδί μαζί
με τα βρομόνερα.

Δ)Είναι ολοφάνερη η προσπάθεια του συγγραφέα να
αναδείξει την τάση της ασυνέχεια μέσα στην ιστορική
συνεχεία, τις στιγμές εκείνες όπου οι συσσωρευμένες
αντιθέσεις οδηγούνται σε έκρηξη.
Όπως γράφει και ο Β. Μπένζιαμιν στις «θέσεις για την
φιλοσοφία της ιστορίας» «η συνείδηση της ρήξης του
συνεχούς της ιστορίας είναι χαρακτηριστικό των
επαναστατικών τάξεων την στιγμή της δράσης τους» και
συνεχίζοντας «η ιστορία δεν έχει σαν καθήκον να γίνει
μόνο κάτοχος της παράδοσης των καταπιεσμένων αλλα και
θεμελιωτής της.»
Η επιθυμία για την καθολική απελευθέρωση με την γλώσσα
του Ε. ΜΠΛΟΧ στο βιβλίο του « THOMAS MUNTZER ο Θεολόγος
της επανάστασης» είναι « …μια ιδέα πάντοτε ζωντανή ,
μισοπνιγμένη μέσα στον ωκεανό μίσους και αδικίας, σπίθα
πανταχού παρούσα που μεταφέρεται διάμεσου μιας ευγενούς
σειράς μυστικών παραδόσεων». Ένα βιβλίο που, ο Ε.ΜΠΛΟΧ
«βλέπει τους μπολσεβίκους ως τους κληρονόμους της πρώτης
παράδοσης, την οποία την ανιχνεύει στο παρελθόν-«ΩΣ ΤΗΝ
ΥΠΟΓΕΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ» – στους καθαρούς, στον
THOMAS MUNTZER και στους αναβαπτιστές, στον Meister
Eckardt και στον Sebastian Frank στο Ρουσσώ και τον
Τολστόι»
Ένα ουτοπικό πλεόνασμα που «ξεπηδάει από τα χάσματα της
ιστορίας, από τα ανοικτά της τραύματα, σαν η ορμή του
ανολοκλήρωτου, του απροσδιόριστου και απροσδόκητου».
Είναι η έκφραση αυτού «που δεν υπάρχει ακόμη», μιας
λανθάνουσας δυνατότητας, που διαμορφώνει , σε κρίσιμες
στιγμές ιστορικών διακλαδώσεων, τις όχθες της
πραγματικότητας. Ένα «μυστικό νήμα που συνδέει όλες τις
στιγμές κατά τις οποίες το αστικό κοσμοείδωλο
διαρρηγνύεται και την θέση της παίρνει η επιθυμία της
γενικευμένης γιορτής , της βίαιης απαλλοτρίωσης του
χώρου και του χρόνου .

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

….Είμαστε ο στρατός του στρατηγού Λουντ. Οι πατεράδες
μας εκδιώχτηκαν από τη γη τους και γίναμε υφαντές. Μετά
ήρθε η μηχανή ύφανσης. Το έτος του Κυρίου 1811
κινηθήκαμε κατά μήκος της Αγγλίας, επιτεθήκαμε σε
εργοστάσια, καταστρέψαμε μηχανές και γελάσαμε κατάμουτρα
στους αξιωματούχους. Η κυβέρνηση έστειλε χιλιάδες
στρατιωτών και ένοπλων πολιτών. Ένας αισχρός νόμος
εγκαθιδρύθηκε ότι οι μηχανές ήταν πιο σημαντικές από τα
ανθρώπινα όντα , και ότι αυτοί που κατέστρεφαν μηχανές
θα έπρεπε να κρεμαστούν. Ο Λόρδος Βύρων προειδοποίησε: «
Δεν υπάρχει αρκετό αίμα στον ποινικό σας κώδικα, ώστε
πρέπει περισσότερο να χυθεί, να ανέλθει στους Ουρανούς
και να καταθέσει εναντίων σας ; Πως θα θέσετε το νόμο σε
εφαρμογή ; Μπορείτε να καταδικάσετε μια ολόκληρη χώρα
στις ίδιες τις φυλακές της; Θα υψώσετε μια κρεμάλα σε
κάθε αγρό και θα κρεμάσετε τους ανθρώπους σαν σκιάχτρα;
Ή θα προχωρήσετε (όπως θα πρέπει για να εφαρμόσετε αυτό
το μέτρο) σε αποδεκατισμό;…Αυτά είναι τα γιατρικά για
ένα πεινασμένο και απελπισμένο πληθυσμό;» Η επανάσταση
ξέσπασε, αλλά ήμασταν κουρασμένοι και υποσιτισμένοι.
Αυτοί που ξέφυγαν απ’ τη θηλιά εξορίστηκαν στην
Αυστραλία. Μα ο στρατηγός Λουντ ακόμα καλπάζει στο πεδίο
της μάχης, τη νυχτερινή σιγαλιά, ανασυντάσσοντας τα
στρατεύματα του…
Είμαστε οι υφαντές της Σιλέσια που εξεγέρθηκαν στο έτος
1844. Είμαστε οι τυπογράφοι υφασμάτων που έβαλαν φωτιά
στη Βοημία τον ίδιο χρόνο. Είμαστε οι προλετάριοι
στασιαστές του σωτηρίου έτους 1848. Είμαστε τα
φαντάσματα που βασάνισαν πάπες, τσάρους, αφεντικά και
στρατιώτες. Είμαστε ο λαός του Παρισιού το σωτήριο έτος
1871. Έχουμε ακολουθήσει μέχρι τέλους τον αιώνα της
εκδίκησης και της τρέλας, και συνεχίζουμε τη πορεία.
Λένε ότι είναι καινούριοι, βαφτίζουν τους εαυτούς τους
με αρκτικόλεξα : G8, ΔΝΤ, ΠΤ, ΠΟΕ, NAFTA, FTAA… Δεν
μπορούν να μας ξεγελάσουν, είναι οι ίδιοι με εκείνους
που ήρθαν πριν απ’ αυτούς : Οι έκορσερς που λεηλάτησαν
τα χωράφια μας, οι ολιγαρχικοί που ανακατέλαβαν τη
Φλωρεντία, η αυλή του Aαυτοκράτορα Σίγκισμούντ που
εξαπάτησε τον Ίαν Χους, Η βουλή του Τούμπινγκεν που
υπάκουσε τον Ούλριχ και αρνήθηκε να δεχτεί τους Πουρ
Κόνραντ, οι πρίγκιπες που έστειλαν τους λάνσκουενετς στο
Φράνκενχάουσεν, οι ασεβής που έψησαν τον Ντότζα, οι
ιδιοκτήτες της γης που βασάνισαν τους Σκαπανείς, οι
απολυταρχικοί που νίκησαν τον Πουγκάτσεβ, η κυβέρνηση
που ο Μπάυρον καταράστηκε, ο παλιός κόσμος που σταμάτησε
όλες μας τις επιθέσεις και κατέστρεψε τους δρόμους για
τον παράδεισο.
Σήμερα έχουν μια νέα αυτοκρατορία, εκμεταλλεύονται νέους
δούλους σε όλο το κόσμο, ακόμα υποκρίνονται τους
άρχοντες και τους αφέντες της γης και της θάλασσας.

αλλη μια φορά, εμείς τα πλήθη, εξεγειρόμαστε εναντίων
τους.

Γένοβα.
Ιταλική χερσόνησος.
19,20 και 21 Ιουλίου
ενός έτους που πια δεν ανήκει σε κανέναν Αφέντη
———

ΟΜΑΔΑ ΛΟΥΘΕΡ ΜΠΛΙΣΕΤ

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΝΟΜΟ- Γ. ΒΛΑΧΟΣ

-Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΘΕΑΜΑΤΟΣ – Γ. ΝΤΕΜΠΟΡ

-ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ- Β. ΜΠΕΝΖΙΑΜΙΝ

-ΜΟΡΦΕΣ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΥ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ- R.SAYRE M.LOWY

-Ο ΤΡΟΤΣΚΙ ΣΑΝ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ- ΣΑΒΒΑΣ ΜΙΧΑΗΛ

– ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ ΜΕΣΣΙΑΝΙΚΟΥ – ΣΑΒΒΑΣ ΜΙΧΑΗΛ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ