ΙΩΑΝΝΙΝΑ: ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΜΑΧΟΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ


Σαν ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΗ ΠΟΛΗ, κατεβαίνοντας στις προηγούμενες
δημοτικές εκλογές στο δήμο ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ, με σκοπό να
εκφράσουμε έστω και με μειοψηφικούς όρους ένα ζωντανό
ανατρεπτικό ρεύμα, είχαμε ξεκαθαρίσει πως : «… η
λεγόμενη τοπική αυτοδιοίκηση είναι αστική γιατί δεν
πρόκειται για διοίκηση που ασκείται από τον λαό, ούτε
προς το συμφέρον του λαού. Η αστική διαχείριση δεν
πρόκειται να λύσει κανένα πρόβλημα των εργαζομένων ούτε
σκοπό έχει την ουσιαστική βελτίωση των λαϊκών στρωμάτων.
Γι’ αυτό και οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να περιμένουν
τίποτε από την αστική διοίκηση, μπορούν μόνο να παλεύουν
για την ανάδειξη και τη λύση των προβλημάτων τους, να
αποκαλύπτουν τις αμαρτίες και τον αντιλαϊκό χαρακτήρα
της Τ.Α…».

Μια θέση που όσο κυλάει ο χρόνος όλο και πιο πολύ
δικαιώνεται παρακολουθώντας όλα όσα συμβαίνουν στην πόλη
μας, παρόλο που οι σειρήνες μιας τίμιας και χρηστής
διοίκησης αρχίζουν να ξανατραγουδούν.

Όλοι στο κόλπο…, χαμένοι οι πολίτες, η πόλη και η
φύση.

Τα τελευταία δυο χρόνια τις τύχες των ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ έχει
αναλάβει μια σκληροπυρηνική ακροδεξιά κλίκα με δήμαρχο,
τον δικηγόρο της ΜΑΒΗ, Ν.Γκόντα. Πρόκειται για μια
δημοτική αρχή που εκφράζει κυνικά και απροκάλυπτα τα
συμφέροντα, του πιο επιθετικού ντόπιου και πολυεθνικού
κεφαλαίου. Μια δημοτική αρχή που δεν αφήνει τίποτε όρθιο
στο διάβα της ,πουλώντας τα πάντα, τελευταίο κρούσμα το
ΞΕΝΙΑ.

Η σημερινή δημοτική αρχή ακολουθεί μια ξεκάθαρη
νεοφιλελεύθερη πολιτική που θεωρεί ότι το κράτος και οι
δήμοι σαν κρίκοι του αστικού κράτους δεν κάνουν για
επιχειρηματίες, αλλά είναι «στρατηγεία» για την κίνηση
και την ανάπτυξη της κερδοφορίας του κεφαλαίου, θεσμοί
που εξυπηρετούν τα συμφέροντα της αστικής τάξης, των
εργολάβων και των μεγαλοϊδιοκτητών.

Η σημερινή δημοτική αρχή δεν είναι αυτή που άρχισε το
παιχνίδι του ξεπουλήματος, είναι φυσικά αυτή που το
κάνει με το πλέον άκομψο και άγαρμπο τρόπο, αλλά το
πανηγύρι του όλα τα «σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω» το άρχισαν
οι προηγούμενες δημοτικές αρχές της « κεντροαριστεράς,
αριστεράς και της προόδου». Και όλα αυτά στο όνομα της
ανάπτυξης, αυτής της θεάς που είναι βαμμένη στο αίμα από
τις ανθρωποθυσίες στο όνομα της.

Αυτό που παίζεται την τελευταία 10ετια είναι ο καθολικός
«αποικισμός» από το κεφάλαιο των δημοσίων και δημοτικών
χώρων. Αποτέλεσμα της ολοκληρωτικής υπαγωγής της φύσης
και των κοινωνικών σχέσεων στο κεφαλαίο. Το ΞΕΝΙΑ είναι
η κορυφή του παγόβουνου, το καλύτερο «φιλέτο» στο κέντρο
της πόλης. Για αυτό και γύρω από το ΞΕΝΙΑ με την σύμφωνη
γνώμη όλων των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων παίχτηκε όλα
αυτά τα χρόνια ένα συνειδητό παιχνίδι απαξίωσης της
δημοτικής επιχείρησης με την διευκόλυνση της ένοχης
ανοχής της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και την
δημοσιοϋπαλληλική αφασία των εργαζόμενων.

Το πώς εκφράζεται αυτή η κεφαλαιοκρατική αναγκαιότητα
δεν αντανακλά τίποτε άλλο παρά την κυρίαρχη αντίληψη
ενός αρπακτικού παρασιτισμού, ενός βλαχομπαρόκ
αμερικανισμού, κατά την τελευταία δεκαετία. Ας μην
ξεχνάμε εξάλλου πως από τις αρχές της δεκαετίας του
1990, ύστερα και από την κατάρρευση των εκφυλισμένων
εργατικών κρατών, η πόλη των ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ παίζει ένα
κυρίαρχο ρόλο στην παρέμβαση και στην διακίνηση του
ελληνικού κεφαλαίου σε αυτές τις χώρες και ιδιαίτερα
στην Αλβανία. Το τελευταίο διάστημα με αφορμή τα
σκάνδαλα «Βαβύλη-Παπαδήμα», η αγαπημένη πόλη μας,
φωτογραφίζεται ως ο τόπος που «ξεπλύθηκαν» τα χρήματα
των αλβανικών παρατραπεζών μετα την κατάρρευση τους το
1997.

Βέβαια το κύριο ζήτημα δεν είναι ποια σημαίνοντα, ή μη,
δημόσια πρόσωπα ήταν οι διακομιστές του μαύρου
παρατραπεζικου αλβανικού χρήματος, αλλά το γεγονός πως
αυτή η παρασιτική και αρπακτική νοοτροπία χαρακτηρίζει
την κυρίαρχη ιδεολογία της εποχής μας, που επηρεάζει ως
κυρίαρχο παράδειγμα και το λαϊκό μπλοκ, έλλειψη μιας
άλλης εναλλακτικής ,προς τους νόμους της αγοράς,
πρότασης ζωής.

Ο τρόπος που η δημοτική αρχή προσπαθεί να «σμπαραλιάσει»
τα πάντα έχει ανησυχήσει τους σοβαρούς αστικούς κύκλους,
προερχόμενους και από τις δυο μεγάλες
παρατάξεις(ΠΑΣΟΚ-ΝΔ) που μαγειρεύουν συναινετικές λύσεις
και υποψήφιους. Ο κίνδυνος που είναι υπαρκτός δεν αφορά
η σωτήρια της μιας ή της άλλης οικονομικής ή πολιτικής
κλίκας, αλλά αφορά την σωτηρία των συνολικών αστικών
συμφερόντων που κινδυνεύουν να πέσουν σε καθολική
ανυποληψία εξαιτίας της δημοτικής διαχείρισης.

Το ερώτημα όμως είναι εάν μπορεί να ορθολογικοποιηθεί
αυτή η ολοκληρωτική καπιταλιστική αρπακτικότητα και εάν
οι δυνάμεις που αντιστέκονται σε αυτή πρέπει να
υποταχτούνε στις δυνάμεις που υπόσχονται ένα
καπιταλιστικό εργαλειακό ορθολογισμό. Μια συνετή
συναινετική δημοτική διαχείριση!!

Ενσωμάτωση ή ανατροπή;

Καταρχήν πάγια άποψη μας, είναι πως αυτό το συνολικά
σάπιο σύστημα δεν μεταρρυθμίζεται, δεν βελτιώνεται, μόνο
ανατρέπεται!! Ο παραλογισμός του πόλεμου δεν είναι άλλης
τάξεως από τον παραλογισμό της οικονομικής επέκτασης που
στο διάβα της, καταπίνει ανθρώπους και φύση. Τον πόλεμο
στο Ιράκ τον ζούμε κάθε μέρα εδώ, στα εργοστάσια και
στους δρόμους. Αλήθεια πόσοι άνθρωποι πεθαίνουν ή
καταστρέφονται από αυτοκινητιστικά ατυχήματα, από
εργατικά ατυχήματα, από το άγχος και τις
ψυχασθένειες(ένας στους δέκα πάσχει από κατάθλιψη). Ενώ
σύμφωνα με μια μελέτη 7 στους 100.000 ανθρώπους (με
πανελλαδικό όριο 5 στους 100.000) αυτοκτονούν στα
ΙΩΑΝΝΙΝΑ, απογοητευμένοι από την πραγματικότητα αυτού
του άδικου κόσμου. Την ίδια στιγμή θα πρέπει να μετρηθεί
πόσο ευθύνεται στην αύξηση των καρκίνων στην περιοχή, το
γεγονός ότι είμαστε η 8η πιο μολυσμένη πόλη στην ΕΕ.
Κατέχοντας βέβαια το «προνόμιο» να είμαστε 2η πόλη στην
ΕΕ στην αναλογία ανθρώπων και αυτοκινήτων σε σχέση με
τον πληθυσμό. Το συνολικό αρνητικό κλίμα επιβαρύνει
ακόμη πιο πολύ, η αλματώδη αύξηση των θανάτων από χρήση
ναρκωτικών στην περιοχή μας (3 νεαρά άτομα έχασαν πέρυσι
την ζωή τους). Πρόκειται για στατιστικές που υποδηλώνουν
την οριστική σήψη του σημερινού συστήματος.

Το δυστύχημα είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των
δυνάμεων που στον ένα ή στον άλλο βαθμό αντιστέκονται
στο καρκίνο της καπιταλιστικής ανάπτυξης δεν τολμά καν
να στοχαστεί σε μια συνολική ανατρεπτική στρατηγική.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η «επιτροπή αγώνα
πολιτών».

Η «επιτροπή αγώνα πολιτών» συμπεριλαμβάνει σχεδόν το
σύνολο του αριστερού κόσμου και δημιουργήθηκε στην βάση
υπεράσπισης του δημόσιου χαρακτήρα της κεντρικής
πλατειάς. Την κεντρική πλατειά η προηγούμενη δημοτική
αρχή του ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ και η τωρινή του ΓΚΟΝΤΑ με τις
πλάτες της παράταξης του Φ. ΦΙΛΙΟΥ και πλείστον
οικονομικών τοπικών συμφερόντων επιθυμούσε και επιθυμεί
να την παραδώσει στην ΘΕΜΕΛΙΟΔΟΜΗ για να κατασκευάσει
γκαράζ. Η έγκυρη και αποτελεσματική παρέμβαση της
επιτροπής αγώνα πολιτών απέτρεψε προς το παρόν την
παράδοση της πλατειάς στο ιδιωτικό κεφάλαιο.

Το θετικό της κίνησης βρίσκεται στο ότι ενωτικά
συσπειρώνει το σύνολο της αριστεράς, ενώ το αρνητικό
βρίσκεται στο γεγονός του ότι έχει αποτύχει να εκφράσει
ένα συνολικότερο ανατρεπτικό ρεύμα, αν και αυτό αποτελεί
αναγκαιότητα της εποχής.(ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΜΙΑ ΕΠΙΘΕΣΗ ΠΟΥ
ΑΓΚΑΛΙΑΖΕΙ ΟΛΟ ΤΟ ΦΑΣΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ Η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΟΥ
ΕΠΙΜΕΡΟΥΣ, ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ, ΑΛΛΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΙΟΝΙ ΣΕ
ΑΛΛΟΤΡΙΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ).

Για αυτό το λόγο σαν ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΗ ΠΟΛΗ θεωρούμε ότι ο
κίνδυνος να «αφομοιωθεί» η κίνηση είναι σημαντικός. Η
λύση απορρέει από μια πολιτική παρέμβασης που συνδυάζει
τα πολυποίκιλα πρόβλημα της πόλης (ΞΕΝΙΑ- ΠΑΡΚΙΝΓΚ-
ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΚΟ -ΝΕΡΟ-ΕΝΟΙΚΙΑ κτλ) και του λεκανοπέδιου.
Όλα αυτά τα ζητήματα τα συνδέει ένα κόκκινο νήμα , μια
απόπειρα των συμφερόντων να αυξήσουν την κερδοφορία σε
βάρος των πολιτών, των εργαζόμενων σε τελευταία ανάλυση
σε βάρος της ανθρώπινης ύπαρξης. Για να απαντήσουμε
κερδοφόρα στο ζήτημα του ΠΑΡΚΙΝΓΚ, του ΞΕΝΙΑ κτλ θα
πρέπει να τα συνδέσουμε με το σύνολο των ζητημάτων που
αφοράνε την λαϊκή και εργατική οικογένεια. Η ανεργία η
φτώχια η ακρίβεια, η τρομοκρατία στους τόπους δουλείας
δεν είναι άσχετα με το υποβαθμισμένο επίπεδο ζωής στην
πόλη και στο οικιστικό και φυσικό περιβάλλον .

Οι πρωτοπόρες αριστερές δυνάμεις αντι να υποτάσσονται
πίσω από τις λογικές του μικρότερου κακού, αντι να
γίνονται ουρά«καλών» ή λιγότερων «καλών» διαχειριστών
της ντόπιας εξουσίας θα έπρεπε να πειραματίζονται μορφές
συντονισμού των επιμέρους κινημάτων, έτσι ώστε να
αποκτήσουν μαζικότερο και μαχητικότερο χαρακτήρα. Δεν
είμαστε ουτοπιστές, θεωρούμε ότι αυτό δεν μπορεί να
υπάρξει εάν στην κοινωνία και στον κόσμο δεν αναπτυχθεί
μια άλλη αντιδιαχειριστική ριζοσπαστική, αριστερή φωνή
με μαζικά χαρακτηριστικά. Εάν δεν οικοδομηθεί ένα ενιαίο
μπλοκ των εργαζόμενων- της νεολαίας των άνεργων των
μεταναστών. Ένα μέτωπο αντίστασης – ρήξης και ανατροπής.

Φυσικά το ερώτημα είναι αδυσώπητο και μέχρι να
εμφανισθεί μια τέτοια ανυπότακτη και ανατρεπτική
αριστερά, τι κάνουμε; Η απάντηση δεν είναι εύκολη , αλλά
στην παρούσα συγκυρία στην δήμο Ιωαννίνων ένας δρόμος
που θα μπορούσε να δώσει απαντήσεις σε μια κατεύθυνση
αριστερή και αντιδιαχειριστική είναι η κοινή παρέμβαση
με σκοπό και τις δημοτικές εκλογές , όσων δυνάμεων, μέσα
και έξω από την επιτροπή αγώνα πολιτών, έχουν παρόμοια
χαρακτηριστικά. Οικοδομώντας ένα πρόγραμμα μεταβατικών
διεκδικήσεων για μια βιώσιμη πόλη. Μιας πόλης, όπου οι
ενεργοί πολίτες και οι εργαζόμενοι , μέσω των γενικών
συνελεύσεων, θα έχουν το πρώτο λόγο απέναντι στους
νόμους της αγοράς και την γραφειοκρατία. Μια τέτοια πόλη
είναι εφικτή και άμεσα αναγκαία. Πρόκειται για μια
πρόταση που από τα σήμερα πρέπει να συζητηθεί από τις
δυνάμεις που αρνούνται να γίνουν ουρά κεντροαριστερών
σωτήρων .

Αντι επιλόγου μια έκκληση από το αύριο.

Προτού να είναι αργά…. Οφείλουμε να μείνουμε ζωντανοί,
θέτοντας τα ανάλογα ερωτήματα, οφείλουμε να γίνουμε
επικίνδυνοι όχι για να σώσουμε ό,τιδηποτε και αν
σώζεται, αλλά να ονειρευτούμε μια νέα μεγάλη αφήγηση, να
σπάσουμε την συναίνεση της κοινωνίας του θεάματος που
μας μεταμορφώνει σε πράγματα, σε μια ενιαία
μητροπολιτική χωρο-οντότητα.

Γνωρίζοντας πως κατά βάθος αυτός που αντιστέκεται δεν
είμαστε εμείς, αλλά το κεφάλαιο. Εμείς οι πολλοί δεν
μένει παρά να δείξουμε την δύναμη μας , μια δύναμη που
μπορεί να καταστρέψει όλα τα βασίλεια και να
δημιουργήσει απίστευτους και όμορφους πληθυντικούς
κόσμους.

ΙΩΑΝΝΙΝΑ 1/4/2005

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ Η ΤΑΞΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ


Monday, March 07 2005

Μέσα σε τρομερό κρύο, είναι η αλήθεια, την Δευτέρα 7
Φλεβάρη και 6.30 το απόγευμα, την μέρα που στην Αθήνα
και Θεσσαλονίκη έγινε απεργία, , πραγματοποιήθηκε το
κοινό συλλαλητήριο του εργατικού κέντρου Ιωαννίνων- του
σωματείου εμποροϋπάλληλων και λοιπών ιδιωτικών υπάλληλων
και των ομοσπονδιών των ΕΒΕ (επαγγελματο-βιοτεχνών)
ενάντια στην προοπτική της απελευθέρωσης του ωραρίου. Η
συμμετοχή στο συλλαλητήριο κάθε άλλο παρά μαζικότητα
είχε, καθώς η προσυγκέντρωση του ΕΚΙ (εργατικό κέντρο
Ιωαννίνων) δεν ξεπερνούσε τα 150 άτομα, ενώ των
εμποροεπαγγελματιών δεν ξεπερνούσαν τους 50 νοματαίους.,
προερχόμενους κυρίως από τις οργανωμένες δυνάμεις του
ΚΚΕ.

Την αποτυχία του συλλαλητήριο περίτρανα αποδεικνύει το
γεγονός του ότι από τα 150 περίπου άτομα της
προσυγκέντρωσης του ΕΚΙ λιγότερο από τα μισά ήταν οι
εργαζόμενοι, με τους εμποροϋπάλληλους να μην ξεπερνούν
τους 10, ενώ τα αλλά μισά ανήκαν στο χώρο των φοιτητών
(από την ΚΝΕ, τα ΕΑΑΚ και το ΣΕΚ).
Οι 10 περίπου εμποροϋπάλληλοι συν αυτοί της διοίκησης
του σωματείου «σώσανε» την τιμή ενός μαζικότατου κλάδου
εργαζόμενων που η ζωή τους από το σπαστό ωράριο και την
ευέλικτη εργασία έχει γίνει λάστιχο και θα μετατραπεί σε
κόλαση, εάν το ωράριο απελευθερωθεί. Μόνο που έτσι ο
αγώνας ενάντια στην απελευθέρωση του ωραρίου δεν
κερδίζεται.

Αλλά πώς να συμμετέχουν οι εργαζόμενοι της αγοράς όταν η
πλειοψηφία του σωματείου εμποροϋπάλληλων και λοιπών
ιδιωτικών υπάλληλων χαρίζει το σωματείο και τα εργατικά
δικαιώματα στις συμμαχίες του ΠΑΜΕ (στο οποίο ανήκει) με
τα μικρά αφεντικά.; Υπερασπιζόμενο την 48ωρη λειτουργία
της αγοράς που κάτω από τις παρούσες συνθήκες σημαίνει
48ωρη εργασία των εμποροϋπάλληλων. Πώς να κατεβεί στην
πορεία ενάντια στην απελευθέρωση του ωραρίου ο
εμποροϋπάλληλος, όταν σε αυτή την δίχως μαζικότητα
πορεία, οι οργανωμένες δυνάμεις του ΠΑΜΕ και ΚΝΕ
φωνάζανε συνθήματα ενότητας των μικρών αφεντικών και των
εμποροϋπάλληλων;

Ναι συμφωνώ σύντροφοι, ο μεγάλος εχθρός είναι ο
ιμπεριαλισμός και οι πολυεθνικές, αλλά αυτό δεν αθωώνει
το μικρό αφεντικό που στην προσπάθειά του να παραμείνει
στην αγορά «βιάζει» τα δικαιώματα των εμποροϋπαλλήλων;.
Μια συνεπή ταξική πολιτική δεν χαρίζει τις ανάγκες των
εργαζόμενων σε καμία πολιτική σκοπιμότητα, τακτική και
στρατηγική. Πόσο μάλλον σε μια πολιτική τακτική που έχει
κοντά ποδάρια, δίνοντας μάχες χαρακωμάτων ενάντια στο
πολυεθνικό κεφάλαιο, προσπαθώντας να κερδίσει χρόνο
μέχρι να εμφανισθεί ο «δόλος της ιστορίας». Μόνο που ο
τελευταίος «μπαίνει μπρος» αφού συναντήσει μια ξεκάθαρη
στρατηγική, αλλά κάτι τέτοιο στο ΚΚΕ και στο ΠΑΜΕ,
απουσιάζει

Η ΤΑΞΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ και η αγωνιστική συσπείρωση
εμποροϋπάλληλων και λοιπών ιδιωτικών υπάλληλων σε
ανακοίνωση τους που μαζικά μοιράστηκε στην πόλη των
ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ τόνιζαν μεταξύ άλλων ότι η απάντηση στις
ξεπουλημένες ηγεσίες της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΔΥ και των
διάφορων Ομοσπονδιών όπως της Ομοσπονδίας ιδιωτικών
υπάλληλων (Ο.Ι.Υ.Ε.) δεν μπορεί να είναι τα
κομματοκεντρικα – μικρομεσαία μέτωπα του ΠΑΜΕ, αλλά «ο
άμεσος και μαχητικός συντονισμός των ανυπότακτων
συνδικαλιστών, εργατικών συσπειρώσεων, συνδικάτων. Ο
αγωνιστικός συντονισμός όλων των εργαζόμενων στους
τομείς του εμπορίου, της παροχής υπηρεσιών, της
μεταποίησης και των γεωργικών εργασιών. Ένας ταξικός
συντονισμός που θα ενοποιεί τους έλληνες και ξένους
εργάτες, ιδιωτικούς και δημόσιους υπαλλήλους, πλήρους
και μερικής απασχόλησης.. Ένας ταξικός συντονισμός για
την υπεράσπιση των εργατικών κατακτήσεων και για την
ικανοποίηση των μοντέρνων αναγκών».

Διεκδικώντας:

Καθολικό και αυστηρό 35ωρο – 5θήμερο – 7ωρο

Κατάργηση της ευέλικτης απασχόλησης- κατάργηση του
-«part-time», κατάργηση του σπαστού ωραρίου. Οι
συμβάσεις μερικής απασχόλησης να μετατραπούν σε
συμβάσεις πλήρους απασχόλησης.

Εφαρμογή της 5μερου λειτουργίας της αγοράς(κλειστά:
Δευτέρα το χειμώνα- το Σάββατο το καλοκαίρι)

Κατάργηση όλων των αντεργατικών αντιασφαλιστικών
νομοθεσιών των κυβερνήσεων ΝΔ -ΠΑΣΟΚ

Σύνταξη στα 60 για τους άντρες και 55 για τις γυναίκες.
Εργαζόμενος-η που απολύεται μετα από τα 50 να δικαιούται
άμεση συνταξιοδότηση.

Νομοθετική κατοχύρωση της κυριακάτικης αργίας

Πάγωμα των τιμών των βασικών καταναλωτικών αγαθών και
των ΔΕΚΟ- κατάργηση της έμμεσης φορολογίας στα είδη
πρώτης ανάγκης

1200 euro κατώτερος μισθός -48 euro κατώτερο μεροκάματο-
1000 euro κατώτερη σύνταξη- αφορολόγητο για τους
μισθωτούς και τους συνταξιούχους στα 15000 euro.

Επίδομα ανεργίας ίσο με την κατώτερη σύνταξη. Ο άνεργος
να έχει πρόσβαση στο επίδομα ανεργίας μέχρι την χρονική
στιγμή που θα βρει εργασία. Ο χρόνος της ανεργίας να
υπολογίζεται για συντάξιμος χρόνος.

Δημήτριος Αργυρός

ΝΠ.,φ..351,
12.02.05

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΛΒΑΝΟΙ


Τα ρατσιστικά πογκρόμ σε όλη την χώρα ύστερα από τον
ποδοσφαιρικό αγώνα Ελλάδας – Αλβανίας κάθε άλλο παρά για
τυχαίο γεγονός πρόκειται, αποτέλεσαν μια οργανωμένη
παρέμβαση της κοινωνικής και πολιτικής ακροδεξιάς με την
ανοχή και την συγκάλυψη του κυβερνητικού – κρατικού
μηχανισμού.

Η «κοσμοπολίτισσα-φιλόξενη» Ελλάδα δεν μπόρεσε να
επιτρέψει σε αυτούς που «φιλοξενεί» να πανηγυρίσουν την
νίκη τους. Τωρα τι σοι «φιλοξενούμενοι» είναι οι αλβανοί
εργάτες που με το αίμα και τον ιδρώτα τους οικοδομήθηκε
η ισχυρή ελλαδίτσα μας είναι άλλο θέμα. Ας μην ξεχνάμε
ότι οι στόχοι της ONE και των Oλυμπιακών Aγώνων δεν θα
είχαν επιτευχθεί χωρίς τη φτηνή και υποταγμένη εργασία
των μεταναστών. Χάρη και στους αντιμεταναστευτικούς
νόμους που ψήφισε η κοσμοπολίτικη κυβέρνηση του Σημίτη.
Κακά τα ψέματα η ρατσιστική ΝΔ θερίζει ότι το
κοσμοπολίτικο ΠΑΣΟΚ έσπειρε.
Το πιο επικίνδυνο δεν είναι οι δράση των κοινωνικά και
πολιτικά λούμπεν στοιχείων, αλλά η ενσωμάτωση του
ρατσιστικού- εθνικιστικού λόγου από την κυβέρνηση της ΝΔ
και η απόπειρα να δημιουργηθεί ένα εθνικιστικό
μεταολυμπιακό μέτωπο κυβέρνησης-κεφαλαίου-ΜΜΕ-εργατικής
αριστοκρατίας -«μικροαστών νοικοκυραίων» σέρνοντας πίσω
τους καθυστερημένα κομμάτια της εργατικής τάξης και
φασίστες με σκοπό την εκμετάλλευση, όσο το δυνατόν
καλύτερα, των οφελών που άφησε η ολυμπιάδα επιβάλλοντας
στα καταπιεσμένα στρώματα την «σιωπή των αμνών». Ο
επίσημος κρατικός ρατσισμός παίζει κυρίαρχο ρόλο
ενσωμάτωσης και εκφοβισμού. Το σύστημα συνεχίζει να
χρειάζεται φτηνό αναλώσιμο εργατικό δυναμικό,
εργαζόμενους δεύτερης επιλογής, συνεχίζει να χρειάζεται
τους μετανάστες παράνομους και υποταγμένους μια
κατάσταση διαρκούς ομηρίας, έτοιμους να δουλεύουν με
κατεβασμένο το κεφάλι, για να κρατηθεί σε υψηλά επίπεδα
η ανταγωνιστικότητα του ελληνικού κεφαλαίου.
Αλλά για να μπορέσουμε να απαντήσουμε αποτελεσματικά στο
εθνικιστικό και ρατσιστικό ντελίριουμ θα πρέπει να
ερμηνεύσουμε συνολικά την κεφαλαιοκρατική πραγματικά απο
την πλευρά των καθολικών αναγκών και δικαιωμάτων του
συνόλου του προλεταριακού πλήθους
Η σύγχρονη μετανάστευση δεν είναι καθόλου άσχετη με τις
εξελίξεις στο διεθνές καπιταλιστικό πλέγμα, στα πλαίσια
του παγκόσμιου καταμερισμού εργασίας ανάμεσα στις
αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες και τις χώρες του
τρίτου κόσμου. Οι εργαζόμενοι στις αναπτυγμένες
καπιταλιστικές χώρες απασχολούνται όλο και πιο πολύ στον
τριτογενή τομέα που αφορά την παροχή και την διαχείριση
υπηρεσιών, αντίθετα παραδοσιακοί βιομηχανικοί κλάδοι,
κλάδοι εντάσεως εργασίας, μεταφέρονται στον τρίτο κόσμο
όπου υπάρχουν φτηνά εργατικά χέρια και αυταρχικά
καθεστώτα. Μιλώντας σε γενικές γραμμές οι προλετάριοι
του τρίτου κόσμου παράγουν σε μεγαλο βαθμό αυτό που
καταναλώνει ο πρώτος. Η υπεράξια του τρίτου κόσμου
επιτρέπει , παρόλη την νεοφιλελεύθερη αποδόμηση του
κράτους πρόνοιας , στους εργαζόμενους στις μητροπόλεις
του καπιταλισμού να εργάζονται ακόμη με αρκετά
αξιοπρεπείς όρους
Το παγκόσμιο μεταναστευτικό ρεύμα, είναι μια εσωτερική
έκφραση της οργάνωσης του παγκόσμιου καπιταλιστικού
βιοπαραγωγικού παραδείγματος. Το κεφάλαιο όσο
περισσότερο διώχνει την ζωντανή εργασία από την παραγωγή
τόσο πιο πολύ τα ζωντανά κορμιά και μυαλά πρέπει να
δουλεύουν ακόμη πιο σκληρά και έντονα για αυτό. Αυτό το
χαρακτηριστικό κάθε άλλο από υπανάπτυξη δηλώνει διότι
όσο πιο υψηλή οργανική σύνδεση κεφαλαίου έχουμε τόσο
μεγαλύτερη υπεράξια πρέπει να βγαίνει από την
εκμετάλλευση της ζωντανής εργασίας για να μην πέφτει το
μέσο ποσοστό κέρδους.
Στην Ελλάδα, δίχως να είναι τυχαίο, οι μετανάστες στην
πλειοψηφία τους προέρχονται από χώρες που το ελληνικό
κεφάλαιο εκμεταλλεύεται με διάφορους τρόπους τις
πλουτοπαραγωγικές πήγες και την εργασία. Αναπαράγοντας
ένα νέο-αποικιοκρατικό καταμερισμό εργασίας στα επίπεδα
του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού, ο αλβανός εργάτης
θα πρέπει να εργάζεται πάντα ένα σκαλί πιο χαμηλά από
τον έλληνα εργάτη για αυτό το λόγο οι αλβανοί
αντιμετωπίζονται σαν κάτι το υποδεέστερο, με
περιφρόνηση. Δεν είναι τυχαίο ότι συχνά λέγεται πως
«αυτή τη δουλειά δεν την κάνει ούτε Aλβανός». Μέσα από
αυτή την διαδικασία το ελληνικό κεφάλαιο συνεχίζει τον
εξωστρεφή ιμπεριαλιστικό του χαρακτήρα, κύρια στο
βαλκανικό περίγυρο. Μια διαδικασία που δυστυχώς για την
αριστερά ενσωματώνει μικροαστικά και εργατικά στρώματα
σε μια λογική ρατσιστικής ανωτερότητας.
Eτσι, στην ρατσιστική-εθνικιστική βία των τελευταίων
ημερών εκφράστηκε σε μεγάλο βαθμό ο ρατσισμός των
νεόπλουτων«αφεντικών», που δεν δέχθηκαν ότι τους νίκησαν
«οι εργάτες τους». Πόσο μάλλον που τα τελευταία χρόνια
σε ένα σημαντικό κομμάτι μεταναστών και δη αλβανών,
είναι ολοφάνερη η κοινωνική τους άνοδος. Σύμφωνα και με
τα στοιχεία των τραπεζών το μέσο οικογενειακό εισόδημα
των 1.000.000 περίπου μεταναστών υπολογίζεται στα 12.000
ευρώ τον χρόνο, ενώ ο μέσος όρος καταθέσεων των Αλβανών
είναι 15.000 ευρώ, σχεδόν διπλάσιος από των Ελλήνων!
Συνεισφέροντας στο 9% του Αλβανικού ΑΕΠ, περίπου τα 400
εκατ. Ευρώ.
Οι ελληναραδες με τα «βαριά πεπόνια στα παντελόνια»,
άρχισαν να φοβούνται ότι χάνουν τα «δουλικά» τους,
αποκτώντας ανταγωνιστές. Πόσο μάλλον που η θέση των
μικροαστών και της εργατικής αριστοκρατίας εξαιτίας της
καπιταλιστικής κρίσης αντικειμενικά χειροτερεύει
πλησιάζοντας την θέση των μεταναστών. Οι μετανάστες για
τους «νοικοκυραίους» είναι καλοί όταν δουλεύουν από το
πρωί έως το βράδυ για ένα πιάτο φαΐ ή όταν οι «όμορφες»
ικανοποιούν τις κρυφές τους επιθυμίες αλλα είναι κακοί
όταν αποκτάνε ίδια δικαιώματα με αυτούς, διεκδικώντας
μερίδιο στον πλούτο.
Το σύνθημα «έλληνες και ξένοι εργάτες ενωμένοι» θα είναι
ένα απλό προπαγανδιστικό σύνθημα εάν δεν μετατραπεί σε
ένα υλικός μπούσουλας για την συνολική οργάνωση του
πλήθους των καταπιεσμένων σε τοπικό-εθνικο- διεθνές
επίπεδο. Αυτό σημαίνει ότι από σήμερα απαντάμε πολιτικά
στην ρατσιστική βια του κρατικού και παρακρατικού
τέρατος. Σημαίνει ότι αποτρέπουμε φασιστικά
πογκρόμ-αστυνομικές «σκούπες»-απελάσεις. Αγωνιζόμενοι
για σύνορα ανοικτά, για την χορήγηση πράσινης κάρτας σε
όλους τους μετανάστες δίχως προυποθέσεις, για ίσα
κοινωνικά- εργασιακά-πολιτικά δικαιώματα σε όλους τους
μετανάστες, για την άμεση παροχή υπηκοότητας στα παιδία
των μεταναστών που γεννιούνται στην Ελλάδα. Σημαίνει την
οργάνωση ενός εργατικού-αντικαπιταλιστικού μετώπου που
θα υπερβαίνει τον κοσμοπολιτισμό και τον εθνικισμό
προσπαθώντας να οργανώσει το σύνολο των καταπιεσμένων
ενάντια στα ντόπια και ξένα αφεντικά για την κατάλυση
του καπιταλισμού σαν τρόπου παραγωγής, σάν καταμερισμού
εργασίας και σαν κοινωνικής σχέσης.

14.09.2004
Δημήτριος Αργυρός

ερευνώντας τις δυνατότητες και τις ενέργειες που γεννάει η εποχή μας