Όλα τα άρθρα του/της Δημήτρης Αργυρός

ΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. ΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ . ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ . ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.

ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ


Με αφορμή τους παραολυμπιακούς αγώνες, άτομο με αναπηρία
ή με ειδικές ανάγκες όπως συνήθως λέγεται, η αφεντιά
μου, θα προσπαθήσω να διατυπώσω κάποιες σκέψεις για την
θέση μας στην σύγχρονη κοινωνική και πολιτική
πραγματικότητα.

Καταρχήν θα σας διηγηθώ μια μικρή προσωπική ιστορία:
Πριν 7 και κάτι χρόνια η επιτροπή του νόμου 1648/86 που
τοποθετεί άτομα με ειδικές ανάγκες σε θέσεις εργασίας
μου βρήκε μια θέση εργασίας σε μια κρατικοσυνεταιριστική
επιχείρηση ενώ βρισκόμουνα για 8 ολόκληρα χρόνια
άνεργος.
Βέβαια με τον συγκεκριμενο νόμο διορίστηκαν
άπειροι«ανάπηροι μαϊμούδες»ενώ πραγματικοί ανάπηροι
παραμένουν άνεργοι, ζώντας συχνά από το υστέρημα των
γονιών τους και από τα άθλια επιδόματα της πρόνοιας.
Με την τοποθέτηση μου στην συγκεκριμένη εργασία βρέθηκα
αντιμέτωπος με την άρνηση της εταιρίας να αποδεχτεί την
τοποθέτηση μου, ένα γεγονός βέβαια που συνηθίζεται από
όλες τις επιχειρήσεις του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.
Αλλα αυτό που με σόκαρε δεν είναι τα καμώματα των
εργοδοτών, αλλα η ρατσιστική συμπεριφορά των συναδέλφων
που διαμαρτύρονταν για τις προσλήψεις μας. Οι διάφορες
δικαιολογίες που πρόβαλαν οι συνδικαλιστές και οι
εργαζόμενοι ήταν ολοκληρωτικά ενταγμένες μέσα στο κλίμα
της ανθρωποφάγας πραγματικότητας «η εταιρία δεν
βγαίνει… εσείς δεν μπορείτε να προσφέρεται…». Ενας
δηλαδή κυνικός ρατσιστικός συντεχνιακός λόγος “αφού
βολεύτηκα εγώ οι άλλοι ας πάνε να πνίγουνε”
Παρόμοιες και πιο θλιβερές ακόμη ιστορίες ρατσιστικής
συμπεριφοράς, απόρροια της συνολικής αλλοτριωμένης
πραγματικότητας, έχουν όλα τα άτομα με ψυχικές,
σωματικές και πολιτισμικές ιδιαιτερότητες, να διηγηθούν.
Ακόμη και το συναίσθημα του οίκτου δεν είναι αντίθετο
του κοινωνικού ρατσισμού, απεναντίας συμπληρώνει τις
εκφράσεις ανωτερότητας αυτών που θεωρούνται
«ολοκληρωμένοι» άνθρωποι, τρομάρα τους!!! Φυσικά το μόνο
που σε τελευταία αναλυση προσπαθούνε να διαχειρισθούνε
είναι ο φόβος του διαφορετικού, μέσα σε μια άκρως
ανταγωνιστική κοινωνία.
Είναι αλήθεια πως οι ρατσιστικές συμπεριφορές απέναντι
στα άτομα με σωματική αναπηρία είναι συγκεκαλυμμένες και
υποδόριες αλλα δεν συμβαίνει το ιδιο με τα άτομα με
ψυχικά νοσήματα. Εκεί ο ρατσισμός είναι απροκάλυπτος,
πόσες αλήθεια κινητοποιήσεις «πολιτών», έγιναν το
τελευταίο διάστημα ενάντια στο πρόγραμμα
αποασυλοποίησης. Δυστυχώς ειναι εκατοντάδες σε όλη την
Ελλάδα.
Οι ίδιοι άνθρωποι που ενθουσιάζονται με τις πραγματικά
σπουδαίες επιδόσεις των αθλητών στους παραολυμπιακούς
αγώνες, που εκδηλώνουν την «φιλανθρωπία» τους εξω από
την εκκλησία στο πάσχοντα, που μπορεί και να διαδηλώνουν
όταν οι κακοί αμερικανοί σκοτώνουν στο Ιράκ, οι ίδιοι
άνθρωποι διαμαρτύρονται εάν στην γειτονία τους πάει να
δημιουργηθεί μια ανοικτή κοινότητα ψυχικά ασθενών,
τρέμοντας αυτόν που δεν χωράει στις νόρμες της
συντηρητικής κοινωνίας.
Αλλα και στο επίπεδο της επίσημης πολιτείας τα πράγματα
δεν είναι καλύτερα, φυσικά το νομοθετικό πλαίσιο εχει
βελτιωθεί αισθητά σε σύγκριση με τις προηγούμενες
δεκαετίες, αλλα η συνολική παρέμβαση των κρατικών δομών
είναι αναντιστοιχες με τις αυξημένες ανάγκες των ατόμων
με αναπηρία και των οικογενειών τους. Η πρόσβαση στα
μέσα μαζικής μεταφοράς είναι από δύσκολη έως αδύνατη. Το
ιδιο και η μετακίνηση στις μεγαλουπόλεις, η πρόσβαση στα
δημόσια και ιδιωτικά κτήρια. Στο όψιμο ενδιαφέρον που
έδειξαν οι υπεύθυνοι λόγω παραολυμπιακών καλώντας τις
επιχειρήσεις να γίνουν προσβασιμες στα άτομα με
αναπηρία, σύμφωνα με τις εφημερίδες, ανταποκρίθηκε μόλις
το 1% από αυτές. Το ιδιο και συχνά μεγαλύτερες είναι οι
δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε στην διασκέδαση ή στις
διακοπές. Είναι ολοφάνερο ότι αυτός ο κόσμος δεν
φτιάχτηκε για μας. Αυτός ο κόσμος απαγορεύει το
διαφορετικό που ομορφαίνει τον ανθρώπινο πολιτισμό μας.
Η γκετοποίησης και η αυτοπεριθωριοποίηση για την
πλειονότητα των ανάπηρων και των οικογενειών τους είναι
η μοναδική λύση. Και το αίτιο πλέον δεν είναι η άγνοια
και οι προλήψεις όπως τις προηγούμενες δεκαετίες αλλα η
αδυσώπητη πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα του
όψιμου καπιταλισμού.
Αυτή η κατάσταση έχει σαν αποτέλεσμα συχνά τα άτομα με
ειδικές ανάγκες και οι οικογένειες τους να εσωτερικευουν
την απόρριψη και τον ρατσισμό της πολιτείας , αν και
αυτό εξαρτάτε σε μεγαλο ποσοστό από την κοινωνική θέση
και την μόρφωση τους .
Οι κοινωνικές αντιθέσεις επηρεάζουν το πώς ζούνε τα
άτομα με ειδικές ανάγκες, πχ διαφορετικά ζει και
αντιμετωπίζει το πρόβλημα του, ένας ανάπηρος που δεν
εχει οικονομικό πρόβλημα και διαφορετικά ο ανάπηρος που
η οικογένεια του δύσκολα τα βγάζει πέρα.. Ιδιαίτερα μέσα
σε ένα πολιτικό και οικονομικό κλίμα φιλελευθεροποίησης
των πάντων που οι κοινωνικές δαπάνες λιγοστεύουν αντι να
αυξάνονται, όπου το κοινωνικο έργο το αναλαμβάνουν οι
φιλανθρωπικές οργανώσεις, η εκκλησία , οι μη
κυβερνητικές οργανώσεις και οι ιδιώτες .
Κατά βάθος το πρόβλημα της αναπηρίας είναι βαθιά
πολιτικο, κοινωνικο και φιλοσοφικό ζήτημα. Αντανακλά σε
όλο το μεγαλείο της το τι κοινωνία έχουμε και το τι
κοινωνία θέλουμε. Κάτω από αυτή την λογική μπορούμε να
πούμε ότι δεν υπάρχουν «τέλειοι» και «ατελείς» άνθρωποι,
όλοι μας είμαστε άτομα με ειδικές ανάγκες αλλα και
ικανότητες που μέσα στην διαφορετικότητα μας μπορούμε να
οικοδομήσουμε μια κοινωνία που θα εχει στο κεντρο της
τις πολύμορφες ανάγκες μας και όχι το κέρδος.
Αυτό θα το πετύχουμε εάν ξαναανακαλύψουμε την
αλληλεγγύη, τον συλλογικό αγώνα, εάν πάψουμε να είμαστε
θεατές και να γίνουμε πρωταγωνιστές στα δρώμενα της
ζωής. Αρκεί να αγαπήσουμε αυτό που είμαστε για να
αγαπήσουμε και αυτούς που έχουμε γύρω μας. Τα άτομα με
ειδικές ανάγκες μέσα από την πολιτική-κοινωνική και
επιστημονική τους δράση μπορούνε να σπάσουν τον ρατσισμό
και την αδιαφορία αρνούμενα να εκλάβουν την φυσική τους
ιδιαιτερότητα σαν μειονεξία. Αλλά σαν μια πραγματικότητα
που μπορεί πολλές φορές να δράσει απελευθερωτικά. .
Τα πράγματα εξελίσσονται, ύστερα από 7 και κάτι χρόνια
στην εργασία το κλίμα εχει αλλάξει αισθητά προς το
καλύτερο, κάτι που σε μικροκλίμακα υποδηλώνει ότι η
σημερινή βαθιά αλλοτριωμένη κατάσταση μπορεί να
ανατραπεί.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

Wednesday, February 09 2005

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ

Την τιμή του ανατρεπτικού αριστερού χώρου με περίσσιες
αδυναμίες και δυσκολίες, υπερασπίστηκαν μια σειρά μικρών
οργανώσεων και κινήσεων όπως είναι η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ,
το ΕΕΚ, η ΟΚΔΕ ,το ΔΙΚΤΥΟ, η ΚΟΝΤΡΑ, η Α.Κ, η ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ, οι ανυπότακτοι αγωνιστές
της εργατικής αριστεράς και της αναρχίας…

Στην δίκη της 17Ν ο πέλεκυς της «τυφλής και
ακριβοδίκαιης» δικαιοσύνης(;) έπεσε βαρύς πάνω σε αθώους
και ένοχους, αποκαθιστώντας την «ξεφτιλισμένη» τιμή των
μηχανισμών του κράτους από την 25ετη δράση μιας μικρής
ομάδας ανταρτών πόλης.

Δεν πρόκειται μόνο για την ρεβάνς απέναντι σε αυτούς που
αμφισβήτησαν έμπρακτα το μονοπώλιο της βίας εκ μέρους
τους κράτους, αλλά για ποινές που λειτουργούν σαν
φόβητρο απέναντι σε κάθε είδος αντικαθεστωτικής δράσης
μέσα στο περιβάλλον ενός παγκόσμιου «πόλεμου κατά της
τρομοκρατίας». Ο πολιτικός στόχος των συστημικών
δυνάμεων είναι η δημιουργία μιας«υγειονομικής
ζώνης»ανάμεσα στα προλεταριακά στρωματά, θύματα μιας
πολύπλευρης επίθεσης και στην επαναστατική
«πρωτοπορία»της αριστεράς .

Φυσικά το περίεργο δεν ήταν η απόφαση του εκτάκτου
δικαστηρίου του κορυδαλλού, στο κάτω , κάτω είχαμε να
κάνουμε με μια δίκη ορκισμένων αντίπαλων του
καπιταλιστικού συστήματος όπου το δίκαιο της δίκης
αντικειμενικά καθορίζεται από το ποιος είναι ο νικητής
και όχι από την φόρμα των τυπικών αστικών δικαιωμάτων.
Τα τελευταία στο βαθμό που εξυπηρετούνε το σύστημα είναι
πολύ καλά, στο βαθμό όμως που λειτουργούνε υπέρ των
«κάτω» καταργούνται τυπικά ή ουσιαστικά. Έτσι κι αλλιώς
πρέπει να το έχουμε εξ αρχής ληγμένο ότι το κόμμα της
αστικής τάξης δεν είναι το ΠΑΣΟΚ ή η ΝΔ αλλά το ίδιο το
καπιταλιστικό κράτος.

Το περίεργο, αλλά όχι ανεξήγητο, είναι η στάση της
αριστερά .Η πλειοψηφία της κοινοβουλευτικής και
εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, με τον ένα ή τον άλλο
τρόπο κινήθηκε σε μια λογική «αστυνομικής ερμηνείας της
ιστορίας» και «προβοκατορολογίας», μια λογική που τους
οδήγησε να υποταχτούνε, στο φοβικό κλίμα της περιόδου,
υπογράφοντας σε κάποιες περιπτώσεις δηλώσεις
νομιμοφροσύνης στην αστική τάξη και το κράτος.

Τα αιτία το δίχως άλλο βρίσκονται στο γεγονός ότι τόσο η
ένοπλη αριστερά όσο και η νόμιμη αριστερά ανήκουν στην
ίδιο «ιδεολογικό σύμπαν» της ανάπτυξης, της κρίσης και
του εκφυλισμού του σοβιετικού μαρξισμού, με το ένοπλο
κίνημα της μεταπολίτευσης να είναι ένα γνήσιο, άταχτο
αλλά και μαχητικά συνεπές παιδί του μαχητικού
«κομμουνιστικού» ρεφορμισμού.

Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα η πλειοψηφία των
κοινοβουλευτικών και εξωκοινοβουλευτικών ρευμάτων της
αριστεράς, να διαχωρίζονται πάση θυσία από την επιλογή
της πολιτικής αλληλεγγύης στις οργανώσεις και τα μέλη
των ένοπλων αριστερών οργανώσεων. Δυστυχώς τα βαρίδια
του σταλινικού εκφυλισμού, της ήττας του 49, της
ενσωμάτωσης του 74, του ξεπουλήματος του 89 και της
κατάρρευσης του πειράματος της «σοβιετίας» καθορίζουν
ακόμη και σήμερα τις επιλογές της αριστεράς .

Η αλληλεγγύη στον ολοφάνερα αθώο αγωνιστή Γ. ΣΕΡΙΦΗ
είναι μια ολότελα διαφορετική περίπτωση που σε καμία
περίπτωση δεν αθωώνει την συνολική στάση της αριστεράς.
Στην καλύτερη των περιπτώσεων η πλειοψηφία της αριστεράς
μίλησε για την παραβίαση των δικαιωμάτων των
κατηγορούμενων, δίχως να τολμάει ούτε αυτό να κάνει θέμα
αιχμής .

Την τιμή του ανατρεπτικού αριστερού χώρου με περίσσιες
αδυναμίες και δυσκολίες, υπερασπίστηκαν μια σειρά μικρών
οργανώσεων και κινήσεων όπως είναι η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ,
το ΕΕΚ, η ΟΚΔΕ ,το ΔΙΚΤΥΟ, η ΚΟΝΤΡΑ, η Α.Κ, η ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ, οι ανυπότακτοι αγωνιστές
της εργατικής αριστεράς και της αναρχίας, κτίζοντας ένα
ευρύ δίκτυο υπεράσπισης των δικαιωμάτων όλων των
πολιτικών κρατούμενων (τόσο των πασιφανών αθώων ή αυτών
που αρνούνται την συμμετοχή τους , όσο και των μελών της
17Ν). Ένα κίνημα που έσπασε ως ένα σημείο την
τρομοϋστερία, αναγκάζοντας δυνάμεις που ανήκουν στην
πρώτη κατηγοριοποίηση να διαφοροποιήσουν σε ένα βαθμό
την λογική τους, πχ η τελευταία εκδήλωση του ΜΕΡΑ τις 10
Δεκεμβρίου 2003.

Η συνεχιζόμενη τρομοϋστερία, η νέα δίωξη στον Γ. ΣΕΡΙΦΗ
-Ν.ΣΚΥΦΤΟΥΛΗ, οι νέοι τρομονόμοι, η δίκη του ΕΛΑ, αλλά
και η ύπαρξη πλέον και στην χώρα μας ύστερα από
δεκαετίες, καταδικασμένων πολιτικών κρατουμένων πιέζουν
την ανατρεπτική αριστερά , εάν θέλει να παρεμβαίνει ως
τέτοια , να αποδεχτεί :
Α) Ότι η 17Ν και ο ΕΛΑ ιστορικά ανήκουν στο χώρο της
αντισυστημικής αριστεράς, αποτελώντας μια ένοπλη
απάντηση μειοψηφικών ριζοσπαστικών δυνάμεων στην
αποτυχία της μαζικής επαναστατικής προοπτικής μετα την
πτώση της χούντας. Οργανώσεις που στην αρχική φάση τους
εκφράσανε το ρεύμα του «ένοπλου κινηματισμού» στην
λογική των «εστιών» ή την ένοπλη πτέρυγα των κινημάτων,
ενώ στην συνεχεία οδηγήθηκαν σε μια υποκαταστασιακή
λογική «ένοπλου ρεφορμισμού».

Β) Η ιστορία της ένοπλης αριστεράς σε όλες τις εκδοχές
της αποτελεί κομμάτι της ιστορίας του επαναστατικού και
αριστερού κινήματος, όποιος την απαξιώνει παίζει
αντικειμενικά το παιχνίδι του συστήματος, διότι όπως
γραφεί και ο Β. Μπένγιαμιν «ο κίνδυνος απειλεί και την
συνέχιση της παράδοσης και τους παραλήπτες της. Είναι
και για τους δυο ίδιος: να γίνουν όργανα της κυρίαρχης
τάξης. Το χάρισμα να αναζωπυρώσει την σπίθα της ελπίδας
στον παρελθόν έχει εκείνος μόνο ο ιστορικός που έχει την
πεποίθηση, ότι και οι νεκροί ακόμη δεν θα είναι ασφαλείς
από τον εχθρό, στην περίπτωση που θα νικήσει. Και δεν
έχει πάψει αυτός ο εχθρός να νικά».

Γ) Η υπεράσπιση αγωνιστών που τσουβαλιάζονται σαν μέλη
της 17Ν ή του ΕΛΑ ή αγωνιστών που είχαν το θάρρος και το
θράσος, ένοπλα να αντιμετωπίσουν το κράτος, δεν σημαίνει
απαραίτητα και πολιτική ταύτιση με τις απόψεις και την
πρακτική τους, η άνευ όρων αλληλεγγύη απέναντι στους
πολιτικούς κρατούμενους αποτελεί ύψιστη επαναστατική
θέση.

Ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός στην πολεμική του φάση, δεν
αφήνει περιθώρια για ενδιάμεσες στάσεις: ή θα είμαστε με
το μαχόμενο προλεταριακό πλήθος, τους ιρακινούς
αντάρτες, τους παλαιστίνιους μαχητές ή θα συνταχτούμε
ολοκληρωτικά πίσω από την νέα ιερή συμμαχία των ΗΠΑ- ΕΕ
κεφαλαίου. Με τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» τα
αφεντικά έριξαν το γάντι στους δούλους που σήκωσαν
κεφάλι, μένει να πάρουν την απάντηση που τους πρέπει.

ΝΕΑ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ 7/02/2004

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙ


Η Ελλάδα του μεσοπόλεμου ήταν μια χώρα που είχαν
επικρατήσει ολοκληρωτικά οι καπιταλιστικές σχέσεις
παραγωγής και τα οποία «ανατολίτικα» συμπλέγματα
εξυπηρετούσαν τις ανάγκες κεφαλαιακής συσσώρευσης και
δεν αποτελούσαν ανασταλτικό παράγοντα της καπιταλιστικής
συσσώρευσης

Σε ένα τέτοιο κοινωνικό σχηματισμό μόνο η σοσιαλιστική
επανάσταση μπορούσε να επιλύσει μαζί με το κοινωνικό
ζήτημα και τα οποία δημοκρατικά ζητήματα ήταν ανοικτά.
Αυτή ήταν η πραγματικότητα που η σταλινική ηγεσία του
ΚΚΕ με την 6 ολομέλεια του 1934 δεν κατανόησε,
δαιμονοποιωντας τις επαναστατικές δυνάμεις(διεθνιστές
-τροτσκιστές- αρχειομαρξιστές) που διαφωνούσαν με την
προοπτική της αστικής επανάστασης. Πάντως ακόμη και αν η
Ελλάδα ήταν μια χώρα με φεουδαρχικά κατάλοιπα όπως
υποστήριζε η ηγεσία του ΚΚΕ, η αστικοδημοκρατική
επανάσταση οδηγούσε σε ένα Κερένσκι και όχι σε ένα
κόκκινο Οκτώβρη. Η σοσιαλιστική επανάσταση σε κάθε
περίπτωση ήταν αυτή που θα εξασφάλιζε λευτεριά και
κοινωνική δικαιοσύνη.
Η επικράτηση αυτής της γραμμής είχε σαν κατάληξη την
ήττα του Δεκέμβρη του 1944 και την προδοσία της Βάρκιζας
. Η ηγεσίες του ΕΑΜ και του ΚΚΕ υποτιμώντας την
κοινωνική ριζοσπαστική δυναμική της συμμαχίας των
εργατών-αγροτών που οικοδομήθηκε και μεγαλούργησε κατά
την διάρκεια της κατοχής, προώθησε την πολιτική ενός
έντιμου συμβιβασμού με τον αστικό κόσμο έχοντας σαν
στόχο την δημιουργία μιας προοδευτικής κυβέρνησης. Ο
κόσμος του ΕΑΜ και η ένοπλος αγώνας του δημοκρατικού
Στράτου ήταν τα διαπραγματευτικά χαρτιά της ηγεσίας του
ΚΚΕ(Αλήθεια γιατί τα ένοπλα τμήματα του ΚΚΕ ονομάσθηκαν
«δημοκρατικός Στράτος» κατά την διάρκεια της ένοπλης
ταξικής μάχης 46-49 και όχι αυτό που πραγματικά ήταν,
ένας λαϊκός επαναστατικός στρατός ; Μήπως και πάλι με
αυτό τον τρόπο προσπαθούσε η ηγεσία του ΚΚΕ να κρατάει
ανοικτές τις γέφυρες με κομμάτια της δημοκρατικής
εθνικής αστικής τάξης;)
Ένας συμβιβασμός που ήταν αντικειμενικά αδύνατος να
επιτευχθεί καθώς το σύνολο του αστικού κόσμου με τις
πλάτες των άγγλων και στην συνέχεια των αμερικάνων
ιμπεριαλιστών πίστευε ότι η κοινωνική ηρεμία και η
ταξική ειρήνευση περνούσε μόνο από την σφαγή του ένοπλου
λαϊκού βραχίονα, δηλαδή του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Ο
εθνικοαπελευθερωτικός χαρακτήρας 1940-45 είχε αποκτήσει
ξεκάθαρα κοινωνικά χαρακτηριστικά από την στιγμή που το
αστικό μπλοκ είτε είχε συμβιβασθεί με τους γερμανούς
κατακτητές , είτε είχε μπει κάτω από την στέγη των
άγγλων ιμπεριαλιστών. Κατά μια έννοια το Εαμικό κίνημα
αποτέλεσε την ελληνική έκδοση της κομμούνας του 1871. Το
συμπέρασμα είναι ότι κατά την διάρκεια της δεκαετίας του
1940 δυο ταξικά-κοινωνικά-πολιτικά μπλοκ συγκρούστηκαν
ένοπλα για τον έλεγχο της κοινωνίας, μια ανελέητη ταξική
μάχη που τελείωσε με την κυριαρχία αυτού του μπλοκ που
είχε ξεκάθαρη, αταλάντευτη πολιτική και στρατηγική
γραμμή. Και αυτό είναι ένα μάθημα που πρέπει να το
κρατήσουμε και για σήμερα.
Από την άλλη η επαναστατική – διεθνιστική πτέρυγα των
τροτσκιστών, ευθύνεται διότι υποτίμησε την
εθνικοαπελευθερωτική διάσταση του αγώνα κατά των
γερμανών κατακτητών και των ελλήνων συνεργατών του.
Έχοντας μια έντονα φορμαλιστική λογική θεώρησε ότι ο Β
παγκόσμιος πόλεμος είναι μια επανάληψη του Α παγκόσμιου
πολέμου. Όντως ο Β παγκόσμιος πόλεμος είναι ένας
ιμπεριαλιστικός πόλεμος, ένας πόλεμος για το
ξαναμοίρασμα των αγορών, την ίδια στιγμή όμως ήταν και
ένας ολοκληρωτικός πόλεμος του κεφαλαίου ενάντια στην
ΕΣΣΔ.( Το μοναδικό εκείνη την στιγμή κράτος που έκφρασε
ένα άλλο τρόπο ζωής και οργάνωσης της κοινωνίας πέρα από
τον καπιταλισμό), την εργατική τάξη και τους
καταπιεσμένους. Ο Β παγκόσμιος πόλεμος ήταν κάτω από
αυτή την λογική ένας πόλεμος για να κοπάσει ο
επαναστατικός άνεμος του Οκτώβρη. Ταυτόχρονα ο Β
παγκόσμιος πόλεμος ανάδειξε και ένα έντονο
εθνικοαπελευθερωτικο χαρακτήρα τόσο στις καπιταλιστικές
μητροπόλεις, όσο και στην επαναστατημένη ανατολή (Κίνα).
Μια διάσταση που έγινε πιο ξεκάθαρη μετα την λήξη του
πόλεμου με το αντιαποικιοκρατικό κίνημα. Δυστυχώς η
πλειοψηφία των ελλήνων τροτσκιστών δεν κατανόησε
διαλεκτικά τις αντιθέσεις που αναδείκνυε ο Β παγκόσμιος
πόλεμος . Αλλά και όσοι προσπάθησαν να τα κατανοήσουν
γεύτηκαν το μαχαίρι της ΟΠΛΑ και των ομάδων του «Φάνη»
Μπαρτζωκα (οι αρχειομαρξιστες του Αγρινίου , της
Ηπείρου, ο σ. Σταύρος Βερούχης κτλ) και το εκτελεστικό
απόσπασμα των γερμανών κατακτητών(Π. ΠΟΥΛΙΟΠΟΥΛΟΣ και
άλλοι πολλοί σύντροφοι). Όσοι δε από το ΚΚΕ και το ΕΑΜ
ανέπτυξαν έστω και αντιφατικά μια επαναστατική λογική
τους περίμενε η απομόνωση και ο θάνατος (ΑΡΗΣ
ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ).
Ο κόκκινος Δεκέμβρης δεν ανήκει στην ιστορία, ο κόκκινος
Δεκέμβρης με τον ένα ή τον άλλο τρόπο είναι μια ζώσα
πραγματικότητα, οι αντιθέσεις που προσπάθησε να
επιλύσει, παραμένουν κυρίαρχες ακόμη και στην σημερινή
παγκόσμια πραγματικότητα έστω και αν αποκτάνε
διαφορετικά χαρακτηριστικά(πολυτεχνείο, φαλούτζα,
Παλαιστίνη κτλ).
Κάτω από αυτή την λογική το ερώτημα είναι απόλυτα
δικαιολογημένο. Μπορούσε να νικήσει το ΕΑΜ και στην
συνέχεια ο δημοκρατικός στρατός. Και εάν νικούσε το
επαναστατικό κίνημα της αντίστασης θα καταντούσαμε
Αλβανία; Το ερώτημα δυστυχώς δεν τίθεται μόνο από
δεξιούς και αντιδραστικούς κύκλους αλλά ύστερα από το
1989 και από απογοητευμένους αριστερούς αγωνιστές.
Ένα ερώτημα που κάθε άλλο παρά αθώο δεν είναι καθώς το
ερώτημα, στις σημερινές συνθήκες τίθεται και κάπως έτσι.
Μπορεί να κατακτήσει την εξουσία το προλεταριάτο σε ένα
εθνικο διεθνικό επίπεδο με στόχο τον επαναστατικό
μετασχηματισμό των κοινωνικών δομών και αν ναι μήπως
βομβαρδιστεί την επόμενη μέρα από τις ΗΠΑ ή απομονωθεί
από την ΕΕ, οπότε «πεθαίνει στην πείνα». Και αν δεν
μπορεί να νικήσει ποιος ο ρόλος της αριστεράς;
Το επαναστατικό μπλοκ το 1940-49 μπορούσε να νικούσε
μόνο εάν είχε μια επαναστατική ηγεσία που είχε σαν στόχο
της την λαϊκή- εργατική εξουσία και όχι τον συμβιβασμό
με τις δυνάμεις της αντίδρασης. Μια νίκη των δυνάμεων
του προλεταριάτου στην Ελλάδα θα αποτίναζε τον
ιμπεριαλιστικό ζυγό σπάζοντας ένα κρίσιμο κρίκο της
ιμπεριαλιστικής αλυσίδας, καταργώντας «ντε φάκτο» την
συνθήκη της Γιάλτας αναδιατάσσοντας συνολικά το
γεωπολιτικό στάτους τόσο στην περιοχή όσο και παγκόσμια.
Μια νίκη των προλεταριακών δυνάμεων μάλλον στενοχώρια θα
έφερνε στην γραφειοκρατία της Μόσχας που επιθυμούσε
εκείνη την στιγμή ένα συμβιβασμό με τους ιμπεριαλιστές,
με στόχο να κρατήσει την εξουσία της. Η προοπτική της
διαρκούς επανάστασης στην Ελλάδα όχι μόνο θα έφερνε
λευτεριά και προκοπή στο τόπο αλλά θα έφερνε πιο κοντά
την προοπτική μιας βαλκανικής σοσιαλιστικής ομοσπονδίας,
θα έφερνε ένα βήμα πιο κοντά την παγκόσμια επανάσταση.
Ένα γεγονός που σε καμία περίπτωση δεν επιθυμούσαν οι
ιμπεριαλιστές και η ηγεσία της ΕΣΣΔ.
Όσο αφορά την σημερινή απάντηση του ερωτήματος παραμένει
το ίδιο θετική ανεξάρτητα εάν αυτό σε πολλούς παραπέμπει
σε ένα ευχολόγιο ουτοπιστών ή «χριστιανών». Σε κάθε
περίπτωση και τότε και τώρα η κρίση της επαναστατικής
ηγεσίας είναι αυτός ο υποκειμενικός παράγοντας που
απουσίαζε και απουσιάζει από τις αντικειμενικές
εξελίξεις .

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ