Αρχείο ετικέτας ελευθεροι συνεταιρισμένοι παραγωγοι

από το όνειρο, στον εφιάλτη και στο όραμα

Το παρακάτω κείμενο ξεκινάει από τις απολύσεις ΑμεΑ στην ΔΕΥΑΙ, σκάβει στο παρελθόν με στόχο τα ανοίγματα στο μέλλον, αν  υπάρχουν βέβαια  ή το μέλλον μας θα είναι μια κακοφορμισμένη δυστοπία.

Στο κείμενο μου: http://argiros.net/?p=7964, ένα τραχύ και σκληρό κείμενο, με βαρύς χαρακτηρισμούς, με πολεμικό τόνο, κατήγγειλα απολύσεις ΑμεΑ στην ΔΕΥΑΙ.  Το κείμενο συνάντησε την σιωπή, την σιωπή όχι μόνο της ένοχης Δημοτικής αρχής που επιχειρεί να εξυγιάνει την άρρωστη ΔΕΥΑΙ, ξεκινώντας από το «αδύναμο κρίκο» των εργαζόμενων ΑμεΑ, και εδώ γελάμε…ή και κλαίμε…

Συνάντησε και την σιωπή  των κοινωνικών- συνδικαλιστικών- φορέων. Όπως και την σιωπή πολιτικών και κοινωνικών υποκειμένων, που είτε λόγω καλοκαιρινής ραστώνης, είτε λόγω της απουσίας πολιτικής «υπεραξίας», αδιαφορούν για αυτά τα ζητήματα.

Φαίνεται πως δεν πουλάνε ούτε και  οι ΑμεΑ στις μέρες μας, τουλάχιστον δεν πουλάνε ως εργατικά υποκείμενα ή ως υποκείμενα δράσης, συνεχίζουν να πουλούν ως «εικόνα», ως φιλανθρωπικά αντικείμενα σε γκαλά, ως παρασώματα και παραχώματα αθλητικών εκδηλώσεων.

Τέλος συνάντησε  την βουβή και ταλαίπωρη κοινωνία που ζει με πόνο και κατάθλιψη την δική της εξαθλίωση.  Βλέπει μόνο τα δικά της κοντόθωρα – καθημερινά- βιοτικά θέματα και ίσως και ενοχικά και σε ένα βαθμό καιροσκοπικά, ελπίζει  και σε ένα άνοιγμα θέσεων από τις απολύσεις ΑμεΑ.  Έχω ίδια εμπειρία περί αυτού,  καμιά 20 χρόνια πριν, σε καλύτερες εποχές από σήμερα ακόμη και από συντρόφους.

Ανθρωποφαγία; Ας μην το φτάσουμε ως εκεί ακόμη, αν και τέτοια στοιχεία και στοιχειά έχει η εποχή μας: Έκφραση, προϊόν, εικόνα και κατάσταση  μιας εξαντλημένης κοινωνίας, μιας κοινωνίας, μιας πολιτείας που χει καύσει τα αποθέματα της και όταν φτάνεις σε αυτό το σημείο καις και κυρίως  τρως τις σάρκες σου. Και επειδή  το ψαρί βρωμάει  από κεφάλι ας ξαναδούμε για λίγα  λεπτά την γελοία εικόνα των νυν και υποψηφίων ζόμπι  Λουδοβίκων και Βοναπαρτών στην γιορτή της αποκατάστασης της Δημοκρατίας, ναι έχουν περάσει 43 χρόνια από εκείνη την ημέρα. Δέστε τις φάτσες τους, την γελοιοτητά τους, την σοβαροφάνεια τους, το τρελό βλέμμα τους.null
Συνέχεια ανάγνωσης από το όνειρο, στον εφιάλτη και στο όραμα

“σωκρατική μύγα” και “ελεύθεροι συνεταιρισμένοι παραγωγοί”

Τι ποιει η εποχή μας : Ιδιωτικό, κρατικό ή κοινωνικό ή καλύτερα αυτοδιαχειριζόμενα κοινό; Και σε πια βάση , σε τι υποκείμενο γίνεται η αναφορά   : Αστός, καπιταλιστής, εργάτης και προλετάριος ή καλύτερα «ελεύθερος συνεταιρισμένος παραγωγός»; Ειναι σαφές πως  πρόκειται για μια δύσκολη εξίσωση ενταγμένη στην πολυσυνθετικότητα των αντιθέσεων και των αντιθετικών ζευγών.  Με αντικειμενικές και υποκειμενικές συνισταμένες, μια δυσκολοεπίλυτη  άρρητη εξίσωση που μας έχει ταλανίσει και θα μας ταλανίσει για καιρό. Συνέχεια ανάγνωσης “σωκρατική μύγα” και “ελεύθεροι συνεταιρισμένοι παραγωγοί”