Αρχείο ετικέτας ΚΚΕ

Για τις θέσεις του 19ου συνεδρίου του ΚΚΕ

Με ενδιαφέρον διάβασα τις θέσεις του ΚΚΕ για το 19 συνέδριο του που  σωστά βάζουν ζήτημα μιας άλλης εργατικής- λαϊκής εξουσίας, βάζοντας ζήτημα σοσιαλιστικής επανάστασης.  Από την άλλη πλευρά κάνοντας ένα άλμα στο κενό δεν μιλάει διόλου για ένα μεταβατικό πρόγραμμα που θα ενοποιεί σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση το μίνιμουμ πρόγραμμα με το μάξιμουμ. Βάζοντας από τα σήμερα ζητήματα κατάκτησης της εξουσίας από μια αριστερή αντικαπιταλιστική κυβέρνηση που θα υλοποιούσε αυτό το μεταβατικό πρόγραμμα. Ενώ αρνείται κατηγορηματικά κάθε πολιτική συνεργασία με άλλες αντικαπιταλιστικές- αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις.  Ας τα δούμε ένα, ένα αυτά….    Συνέχεια ανάγνωσης Για τις θέσεις του 19ου συνεδρίου του ΚΚΕ

Κρίμα σύντροφοι….

Μετα την διαρκή και καθημερινή σχεδόν επίθεση ενάντια στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ  από τις γραμμές του “Ρ”- μια επίθεση πολιτική μα ανούσια-  ήρθε η λεκτική και σχεδόν  τραμπούκικη επίθεση σε μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ  που παρακολουθούσαν εψές βράδυ την ανοικτή εκδήλωση του ΚΚΕ  στην κεντρική πλατεία.

Μα τον θείο Λένιν δεν θέλει κόσμο στις εκδηλώσεις του το ΚΚΕ ή πρέπει να έχουν συμπληρώσει βιογραφικό στο κόμμα  για να παρακολουθήσουν τις ανοικτές  εκδηλώσεις του..;;

Σύντροφοι συγνώμη μα η εν λόγω συμπεριφορά δεν εξηγείτε πολιτικά, αλλά μόνο ψυχολογικά για να μην πω ψυχιατρικά…και λυπάμαι πολύ για αυτό…

όχι γιατί πιστεύω πως μπορούμε να τα βρούμε στα μέτωπα πολιτικά ή κοινωνικά, αλλά γιατί αυτό που θα έπρεπε να χαρακτηρίζει την αριστερά και δη την κομμουνιστική αριστερά είναι ο πολιτισμός,, ένας πολιτισμός ανοικτός, καινοτόμος, επαναστατικός και όχι μια συμπλεγματική συμπεριφορά που βλέπει παντού εχθρούς, ρουφιάνους και προβοκάτορες….

 

ΠΕΡΙ ΕΛΛΕΙΨΗΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ

Ένα αρκετά ενδιαφέρον βιντεάκι από την πλευρά του ΚΚΕ που επιχειρεί να αντικρούσει την ευρέως διαδεδομένη άποψη περί έλλειψη εθνικής ανεξαρτησίας. Μια άποψη που αναπαράγει και ενισχύει τις λογικές της εξάρτησης του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού.
Όμως το βίντεο αντικρούοντας την άποψη της απουσίας της εθνικής ανεξαρτησίας βάζει ζήτημα λαϊκής κυριαρχίας ανάγοντας την κυρίαρχη αντίθεση κεφάλαιο-εργασία στην δευτερεύουσα αντίθεση μονοπώλια-λαός, που τείνει να συσκοτίζει την κυρίαρχη αντίθεση.

Ταυτόχρονα δεν βάζει ζήτημα εξόδου από την ΕΕ που στις σημερινές συνθήκες δεν μπορεί παρά να αποκτήσει αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο καθώς η κυρίαρχες δυνάμεις των εθνικών καπιταλιστικών ελίτ βγαίνουν κερδισμένες από την αντικειμενικά άνιση συνεργασία με τις δυνάμεις των Μαρκοζί. Και αυτό το πράττει γιατί δεν θεωρεί την συγκυρία αντικειμενικά προεπαναστατική, έτσι δεν βάζει ζήτημα- με συγκεκριμένους τρόπους- εξουσίας, ούτε καν αυτής της ρεφορμιστικής λαϊκής εξουσίας. Μιας λαϊκής εξουσίας που στέφεται ενάντια στα μονοπώλια και όχι ενάντια στην συνολική κεφαλαιακή σχέση.

Ναι με μια έννοια μπορεί να πει κανείς πως διαρθρώνεται ένα ζήτημα μιας διαλεκτικής εθνικού-ταξικού στο βαθμό που εκχωρείται σε υπερεθνικά κέντρα τομείς της εθνικής διακυβέρνησης, δίχως όμως το εθνικό να ηγεμονεύει επί του ταξικού. Διότι η εκχώρηση συμβαίνει για να ενισχυθεί η ντόπια εθνική αστική τάξη απέναντι στον εσωτερικό εχθρό.

Άρα τα όποια «εθνικά ζητήματα» δεν πρόκειται να τα λύσει ένα εθνικό απελευθερωτικά μέτωπο, ένα ΕΑΜ αλλά ένα ταξικό εργατικό μέτωπο στην κατεύθυνση της αντικαπιταλιστικής επανάστασης και της κοινωνικής καθολικής απελευθέρωσης με την οικοδόμηση κομμουνιστικών κοινοτήτων εθνικά-περιφερειακά, πανευρωπαϊκά και παγκόσμια.