Αρχείο ετικέτας μαντζάτο

το Μαντζάτο , το σπίτι Μας

Υπάρχουν κάποιες στιγμές στο χωρόχρονο, που οι αναπτυσσόμενες δυναμικές τον καμπυλώνουν σε τέτοιο βαθμό, δημιουργώντας τοπολογικές διπλώσεις . Τοπολογικές διπλώσεις, τοπολογικά αγκυλώματα, διακριτά στο βάθος του χρόνου, συχνά ως μύθοι, ως παραμυθίες, ως ιστορικά ανέκδοτα, ως στιγμές ρήξης μέσα στο χωροχρονικό συνεχές.
Μιλάμε για τις στιγμές που διαφορετικές γενιές, διαφορετικοί άνθρωποι έζησαν, βίωσαν μια κοινή, δυνατή, θερμή- σχεδόν ερωτική – αίσθηση. Μια αίσθηση, ένα βίωμα που τους άλλαξε σε ένα μεγάλο ή μικρό βαθμό, μια αίσθηση που δημιούργησε μια τομή, έτσι κι αλλιώς, τέτοιες στιγμές αποτελούν σημεία τομής στο συνεχές. Ένα ασυνεχές , μια τομή, που δεν αφήνει τοπολογικά κενά, με τις δυναμικές του πεδίου να το καμπυλώνουν.
Τοπολογικά αγκυλώματα, τοπολογικές διπλώσεις, που δεν στέκονται ανάχωμα στην κίνηση των δυναμικών, απεναντίας συχνότατα στέκονται εμπόδια στην αύξηση της εντροπίας, η εντροπία είναι η έννοια που μετριέται η αταξία, που στην μεγαλύτερο βαθμό, συχνότατα ισοδυναμεί με αποδιοργάνωση της ζωής , εμποδίζοντας την εξέλιξη.
Βέβαια οι δυναμικές που αναπτύσσονται και καμπυλώνουν τον  χρόνο, δημιουργώντας συνθήκες μιας πρόσκαιρης ρήξης, δημιουργώντας δηλαδή με άλλα λόγια μια πρόσκαιρη χαοτική κατάσταση, μπορεί και πάλι πρόσκαιρα να αυξάνουν την εντροπία, η τάξη όμως των τοπολογικών αγκυλωμάτων με την ενεργειακή βαρύτητα που περικλείουν μάλλον στέκονται εμπόδιο στην συνολική αύξηση της εντροπίας. Συνέχεια ανάγνωσης το Μαντζάτο , το σπίτι Μας

κάποτε ήταν ένα μπαρ, ένας κόσμος, ένας έρωτας…

με μεγάλη μου χαρά αναδημοσιεύω ένα υπέροχο κειμενάκι για το μπαρ Μαντζάτο στα Γιάννενα,που  μου έπεσε στα χέρια από το σαιτ: http://stahtikaiburberry.blogspot.gr/2010/05/blog-post_23.html?spref=fb

έξω από το ΝΑΤΟ μέσα στο μαντζάτο

 

Το Μαντζάτο έχει περάσει στη σφαίρα του θρύλου ίσως επειδή δεν αποτέλεσε ποτέ συγκρίσιμο μέγεθος στη βραδινή ζωή της πόλης των Ιωαννίνων. Υπήρχε στην οδό Πυρσινέλα, μόνο μα ποτέ μοναχικό, ανοιχτό στους ανοιχτόμυαλους, ανοιχτήρι για τους πιο κλειστούς. Ήταν το μέρος που το διάλεγαν χωρίς να διαλέγει, το μέρος που συνέβαινε κάτι ακόμα και όταν δε συνέβαινε τίποτα, ήταν μυθιστόρημα, ήταν τραγούδι, ήταν σύνθημα σε πορεία (το “έξω από το ΝΑΤΟ μέσα στο μαντζάτο” έχει ξεπεράσει τα όρια του αστικού θρύλου, πλέον), ήταν απλά το Μαντζάτο. Στα δωμάτιά του διασταυρώθηκαν ματιές, ανταλλάχτηκαν φιλιά, μέθυσαν μυαλά, ίδρωσαν σώματα. Συνέχεια ανάγνωσης κάποτε ήταν ένα μπαρ, ένας κόσμος, ένας έρωτας…