Αρχείο ετικέτας μεταπολιτευση

από το όνειρο, στον εφιάλτη και στο όραμα

Το παρακάτω κείμενο ξεκινάει από τις απολύσεις ΑμεΑ στην ΔΕΥΑΙ, σκάβει στο παρελθόν με στόχο τα ανοίγματα στο μέλλον, αν  υπάρχουν βέβαια  ή το μέλλον μας θα είναι μια κακοφορμισμένη δυστοπία.

Στο κείμενο μου: http://argiros.net/?p=7964, ένα τραχύ και σκληρό κείμενο, με βαρύς χαρακτηρισμούς, με πολεμικό τόνο, κατήγγειλα απολύσεις ΑμεΑ στην ΔΕΥΑΙ.  Το κείμενο συνάντησε την σιωπή, την σιωπή όχι μόνο της ένοχης Δημοτικής αρχής που επιχειρεί να εξυγιάνει την άρρωστη ΔΕΥΑΙ, ξεκινώντας από το «αδύναμο κρίκο» των εργαζόμενων ΑμεΑ, και εδώ γελάμε…ή και κλαίμε…

Συνάντησε και την σιωπή  των κοινωνικών- συνδικαλιστικών- φορέων. Όπως και την σιωπή πολιτικών και κοινωνικών υποκειμένων, που είτε λόγω καλοκαιρινής ραστώνης, είτε λόγω της απουσίας πολιτικής «υπεραξίας», αδιαφορούν για αυτά τα ζητήματα.

Φαίνεται πως δεν πουλάνε ούτε και  οι ΑμεΑ στις μέρες μας, τουλάχιστον δεν πουλάνε ως εργατικά υποκείμενα ή ως υποκείμενα δράσης, συνεχίζουν να πουλούν ως «εικόνα», ως φιλανθρωπικά αντικείμενα σε γκαλά, ως παρασώματα και παραχώματα αθλητικών εκδηλώσεων.

Τέλος συνάντησε  την βουβή και ταλαίπωρη κοινωνία που ζει με πόνο και κατάθλιψη την δική της εξαθλίωση.  Βλέπει μόνο τα δικά της κοντόθωρα – καθημερινά- βιοτικά θέματα και ίσως και ενοχικά και σε ένα βαθμό καιροσκοπικά, ελπίζει  και σε ένα άνοιγμα θέσεων από τις απολύσεις ΑμεΑ.  Έχω ίδια εμπειρία περί αυτού,  καμιά 20 χρόνια πριν, σε καλύτερες εποχές από σήμερα ακόμη και από συντρόφους.

Ανθρωποφαγία; Ας μην το φτάσουμε ως εκεί ακόμη, αν και τέτοια στοιχεία και στοιχειά έχει η εποχή μας: Έκφραση, προϊόν, εικόνα και κατάσταση  μιας εξαντλημένης κοινωνίας, μιας κοινωνίας, μιας πολιτείας που χει καύσει τα αποθέματα της και όταν φτάνεις σε αυτό το σημείο καις και κυρίως  τρως τις σάρκες σου. Και επειδή  το ψαρί βρωμάει  από κεφάλι ας ξαναδούμε για λίγα  λεπτά την γελοία εικόνα των νυν και υποψηφίων ζόμπι  Λουδοβίκων και Βοναπαρτών στην γιορτή της αποκατάστασης της Δημοκρατίας, ναι έχουν περάσει 43 χρόνια από εκείνη την ημέρα. Δέστε τις φάτσες τους, την γελοιοτητά τους, την σοβαροφάνεια τους, το τρελό βλέμμα τους.null
Συνέχεια ανάγνωσης από το όνειρο, στον εφιάλτη και στο όραμα

Από την οπτική του μεταπολιτευτικού ριζοσπαστισμού

Από πολλές πλευρές, υπάρχει η αίσθηση ενός τέλος, όχι του τέλους της ιστορίας ή της αριστεράς, αλλά  του τέλους μιας εποχής, το τέλος  μιας ιστορικής φάσης. Υπάρχει η αίσθηση μιας μετάβασης όχι προς κάτι άγνωστο,  αλλά κυρίως προς κάτι  σκοτεινό και  βάρβαρο.  Την ίδια στιγμή, που γεννιούνται τεράστιες ελπίδες και προσδοκίες, σε σχέση με την τεχνολογία και την επιστήμη, υπάρχουν μικρές προσδοκίες για την εξάλειψη της φτώχειας, για μια καλυτέρευση των οικονομικών και κοινωνικών σχέσεων.

Και το κυριότερο απουσιάζει η προσδοκία για μια συλλογική κοινωνική αλλαγή, με τα όρια να βρίσκονται σε αυτά που συνθέτει και επικαθορίζει ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής, οι ατομικοί δρόμοι και οι ιδιωτικές πορείες και όχι οι συλλογικές διαδικασίες. Το παρακάτω κείμενο- που μου βγήκε πιο μεγάλο από το νόμιζα- είναι μια ιστορικοπολιτική διαδρομή της μεταπολίτευσης, με ένα συγκεκριμένο φιλοσοφικό υπόβαθρο.

Μια διαδρομή από γενικό στο ειδικό και από εκεί ξανά στο γενικό. Μια διαδρομή μέσα από τις αντικειμενικές και υποκειμενικές οπτικές, από την αντικειμενική ύπαρξη, στην συνειδητή δράση και από εκεί και πάλι στο καθαυτό/ διεαυτό, δηλαδή μια διαδρομή από τις αυθόρμητες πορείες στις συνειδητές μεταβάσεις. Με κομβικό σημείο  της ανάλυσης, με κεντρικό σημείο τους αγώνες, τους κοινωνικούς και λαϊκούς αγώνες, την πάλη των τάξεων.

Θα ξεκινήσουμε την αναδρομή  από το «μυστικό» του κεφαλαίου και των κρίσεων του. Στην συνέχεια θα στραφούμε στην πρώτη φάση της μεταπολίτευσης και των άγριων εργατικών, ακηδεμόνευτων αγώνων της. Η άμπωτης και  στην συνέχεια η ήττα των αγώνων θα μας οδηγήσει στο ΠΑΣΟΚ, στο Πασοκιστάν και τις μορφές αναπαραγωγής του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής που εκείνη την εποχή θα ηγεμονευόσουν. Η ανάλυση της δεκαετίας του  90 θα δείξει πως το τέλος της μεταπολίτευσης είχε αρχίσει από τότε και συνδέεται με την «βρώμικο 89»  και την συγκυβέρνηση ΝΔ-ΣΥΝ, με το τελεσίδικη ενσωμάτωση των σοβιετικών συστημάτων και των λαϊκών δημοκρατιών στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα.  Γεγονότα που φέρνουν στο κέντρο των πολιτικών ηγεμονιών τον νεοφιλελευθερισμό από την μια, και τον εθνικισμό από την άλλη. Στην Ελλάδα ότι δεν κατάφερε ο άγριος νεοφιλελεύθερος τσαμπουκάς του Μητσοτάκη, το κατάφερε το πιόνι των Γερμανών Σημίτης, με το εκσυγχρονιστικό του επιτελείο, σε συνεργασία και με συμβιβασμό, της αστικής τάξης, των μεσοστρωμάτων και της «εργατικής αριστοκρατίας».

Με στόχο την συμμετοχή της Ελληνικής αστικής τάξης στην καπιταλιστική επέκταση, στο φαγοπότι των ευρωπαϊκών κονδυλίων, στο μοίρασμα των βαλκάνιων, που έγινε με τον πρωτοπαράδοτο τρόπο, αίμα, πόλεμος, εθνικιστικές κόντρες και ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Η απόπειρα να γραφτεί το τέλος της ιστορίας έπεσε στο κενό, όπως απέδειξαν οι δυο πρώτες δεκαετίες του 21ού αιώνα. Κίνημα ενάντια στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση από την μια, πόλεμος ενάντια στην τρομοκρατία από την άλλη. Με την έκρηξη των παγκόσμιων καπιταλιστικών αντιθέσεων και την  καπιταλιστική κρίση  να βάζει «φωτιά στα σπαρτά», δίχως όμως να ξέρουμε ακόμη ποιος θα καεί και ποιος θα σωθεί. Ας προσδεθούμε στο χρονοταξιδευτή και ας ξεκινήσουμε πετώντας πάνω από το σύμπαν της κεφαλαιακής αξιοποίησης στο τοπίο της προλεταριακής αυτοαξιοποίησης γύρω στα 1975. Συνέχεια ανάγνωσης Από την οπτική του μεταπολιτευτικού ριζοσπαστισμού

Πολυτεχνείο : η νικηφόρα εξέγερση

Κάθε εποχή έχει την χούντα που τις αναλογεί. Τότε την χούντα των συνταγματαρχών, που την στήριζαν με τα μπούνια  οι ΗΠΑ,  το ΝΑΤΟ και η ελληνική αστική τάξη. Η χούντα των τανκς με τους αμόρφωτους Συνταγματάρχες, τους λούμπεν ακολούθους τους  , τους ινστρούχτορες με την «κακιά συνείδηση» και το βουβό πλήθος. Τώρα έχουμε την χούντα των μονόδρομων της ΕΕ, του ΔΝΤ, των τραπεζιτών και των εφοπλιστών. Την Χούντα των κοινοβουλευτικών δεξιοΠασοκοποταμιών, της λούμπεν ΧΑ, των ΜΑΤ, της αστυνομοκρατίας, του έλεγχου και της καταστολής. Την χούντα των 2 εκατομμυρίων ανέργων, των 3 εκατομμυρίων φτωχών. Την Χούντα της γενικευμένης κοινωνικής και πολιτιστικής παρακμής, των ΜΜΕ και της τηλεοπτικής υποκουλτούρας. Την Χούντα της καθολικής πολύμορφης αποξένωσης της κοινωνίας του πραγοποιημένου θεάματος. Κατά μια έννοια  μια πιο ολοκληρωτική και καλοφτιαγμένη Χούντα. Συνέχεια ανάγνωσης Πολυτεχνείο : η νικηφόρα εξέγερση