Αρχείο ετικέτας μεταπολιτευτική δημοκρατία

Από την οπτική του μεταπολιτευτικού ριζοσπαστισμού

Από πολλές πλευρές, υπάρχει η αίσθηση ενός τέλος, όχι του τέλους της ιστορίας ή της αριστεράς, αλλά  του τέλους μιας εποχής, το τέλος  μιας ιστορικής φάσης. Υπάρχει η αίσθηση μιας μετάβασης όχι προς κάτι άγνωστο,  αλλά κυρίως προς κάτι  σκοτεινό και  βάρβαρο.  Την ίδια στιγμή, που γεννιούνται τεράστιες ελπίδες και προσδοκίες, σε σχέση με την τεχνολογία και την επιστήμη, υπάρχουν μικρές προσδοκίες για την εξάλειψη της φτώχειας, για μια καλυτέρευση των οικονομικών και κοινωνικών σχέσεων.

Και το κυριότερο απουσιάζει η προσδοκία για μια συλλογική κοινωνική αλλαγή, με τα όρια να βρίσκονται σε αυτά που συνθέτει και επικαθορίζει ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής, οι ατομικοί δρόμοι και οι ιδιωτικές πορείες και όχι οι συλλογικές διαδικασίες. Το παρακάτω κείμενο- που μου βγήκε πιο μεγάλο από το νόμιζα- είναι μια ιστορικοπολιτική διαδρομή της μεταπολίτευσης, με ένα συγκεκριμένο φιλοσοφικό υπόβαθρο.

Μια διαδρομή από γενικό στο ειδικό και από εκεί ξανά στο γενικό. Μια διαδρομή μέσα από τις αντικειμενικές και υποκειμενικές οπτικές, από την αντικειμενική ύπαρξη, στην συνειδητή δράση και από εκεί και πάλι στο καθαυτό/ διεαυτό, δηλαδή μια διαδρομή από τις αυθόρμητες πορείες στις συνειδητές μεταβάσεις. Με κομβικό σημείο  της ανάλυσης, με κεντρικό σημείο τους αγώνες, τους κοινωνικούς και λαϊκούς αγώνες, την πάλη των τάξεων.

Θα ξεκινήσουμε την αναδρομή  από το «μυστικό» του κεφαλαίου και των κρίσεων του. Στην συνέχεια θα στραφούμε στην πρώτη φάση της μεταπολίτευσης και των άγριων εργατικών, ακηδεμόνευτων αγώνων της. Η άμπωτης και  στην συνέχεια η ήττα των αγώνων θα μας οδηγήσει στο ΠΑΣΟΚ, στο Πασοκιστάν και τις μορφές αναπαραγωγής του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής που εκείνη την εποχή θα ηγεμονευόσουν. Η ανάλυση της δεκαετίας του  90 θα δείξει πως το τέλος της μεταπολίτευσης είχε αρχίσει από τότε και συνδέεται με την «βρώμικο 89»  και την συγκυβέρνηση ΝΔ-ΣΥΝ, με το τελεσίδικη ενσωμάτωση των σοβιετικών συστημάτων και των λαϊκών δημοκρατιών στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα.  Γεγονότα που φέρνουν στο κέντρο των πολιτικών ηγεμονιών τον νεοφιλελευθερισμό από την μια, και τον εθνικισμό από την άλλη. Στην Ελλάδα ότι δεν κατάφερε ο άγριος νεοφιλελεύθερος τσαμπουκάς του Μητσοτάκη, το κατάφερε το πιόνι των Γερμανών Σημίτης, με το εκσυγχρονιστικό του επιτελείο, σε συνεργασία και με συμβιβασμό, της αστικής τάξης, των μεσοστρωμάτων και της «εργατικής αριστοκρατίας».

Με στόχο την συμμετοχή της Ελληνικής αστικής τάξης στην καπιταλιστική επέκταση, στο φαγοπότι των ευρωπαϊκών κονδυλίων, στο μοίρασμα των βαλκάνιων, που έγινε με τον πρωτοπαράδοτο τρόπο, αίμα, πόλεμος, εθνικιστικές κόντρες και ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Η απόπειρα να γραφτεί το τέλος της ιστορίας έπεσε στο κενό, όπως απέδειξαν οι δυο πρώτες δεκαετίες του 21ού αιώνα. Κίνημα ενάντια στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση από την μια, πόλεμος ενάντια στην τρομοκρατία από την άλλη. Με την έκρηξη των παγκόσμιων καπιταλιστικών αντιθέσεων και την  καπιταλιστική κρίση  να βάζει «φωτιά στα σπαρτά», δίχως όμως να ξέρουμε ακόμη ποιος θα καεί και ποιος θα σωθεί. Ας προσδεθούμε στο χρονοταξιδευτή και ας ξεκινήσουμε πετώντας πάνω από το σύμπαν της κεφαλαιακής αξιοποίησης στο τοπίο της προλεταριακής αυτοαξιοποίησης γύρω στα 1975. Συνέχεια ανάγνωσης Από την οπτική του μεταπολιτευτικού ριζοσπαστισμού

το τέλος της 40ης μεταπολιτευτικής δημοκρατίας

Η μεταπολιτευτική αστική Δημοκρατία μας που κλείνει 40 χρόνια δεν ασθενεί βαρέως, όπως είπε αυτό το απολιθωματικό σύμβολο της «πασοκοκρατίας» που έχουμε για πρόεδρο, η μεταπολιτευτική αστική δημοκρατία μας είναι πια νεκρή.   Η μεταπολιτευτική Δημοκρατία μας- η πιο προχωρημένη και ολοκληρωμένη αστική δημοκρατία που γνώρισε αυτός ο τόπος- ήταν δημιούργημα ενός «κοινωνικού συμβολαίου»  που υπογράφτηκε επάνω στην συντρίμμια της Χούντας.  Με την Ελλάδα να χάνει την πόλεμο στη Κύπρο, και τον απόηχο του Πολυτεχνείου να μην έχει κατακάτσει. Συνέχεια ανάγνωσης το τέλος της 40ης μεταπολιτευτικής δημοκρατίας