Αρχείο ετικέτας ΜΙΧΑΛΗΣ ΡΑΠΤΗΣ

Μιχάλης Ράπτης Πάμπλο : Από την διαλεκτική της αποικιοκρατικής επανάστασης στην γενικευμένη κοινωνική αυτοδιαχείριση

Το προηγούμενο Σάββατο βρέθηκα στην Ηγουμενίτσα, ανάμεσα σε φίλους και συντρόφους, σε μια ενδιαφέρουσα εκδήλωση.

Ο φίλος και σύντροφος Χάρης Κωστούλας παρουσίασε στην πόλη που έζησε για 8 χρόνια το βιβλίο του ο Μιχάλης Ράπτης Πάμπλο , η Αλγερινή Επανάσταση και η εποχή μας.

Στο βίντεο και στο κείμενο που ακολουθεί είναι η δική μου ομιλία , ανάμεσα στο βίντεο, δηλαδή την πραγματική ομιλία και στο γραπτό κείμενο υπάρχουν μικρές διαφορές.

Συνέχεια ανάγνωσης Μιχάλης Ράπτης Πάμπλο : Από την διαλεκτική της αποικιοκρατικής επανάστασης στην γενικευμένη κοινωνική αυτοδιαχείριση

Ένα βιβλιο για τον Μιχάλη Ράπτη- Πάμπλο και την Αλγερινή Επάνασταση

nullΜε το φίλο και τον σύντροφο Χάρη Κωστούλα έχουμε  βρεθεί μαζί σε συζητήσεις και κινηματικές διαδικασίες, στην περιοχή της Ηπείρου, όταν ήταν φοιτητής στην Ηγουμενίτσα. Με τον Χάρη μας ενώνουν κοινές πολιτικές διαδρομές, κοινές πολιτικές παραδόσεις,  στην προοπτική του πολιτικού σχεδίου για την κοινωνική απελευθέρωση των καταπιεσμένων. Έτσι, μόνο χαρά μου, πρόσφερε η συγγραφή ενός μικρού βιβλίου από τον Χάρη Κωστούλα με τίτλο «Ο Μισέλ Πάμπλο η Αλγερινή Επανάσταση και η εποχή μας» από τις εκδόσεις Ένεκεν με πρόλογο του Δημήτρη Λιβιεράτου. Συνέχεια ανάγνωσης Ένα βιβλιο για τον Μιχάλη Ράπτη- Πάμπλο και την Αλγερινή Επάνασταση

ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ

Μια συντροφική ανάγνωση του βιβλίου του Μιχάλη Ράπτη(Πάμπλο)-Πολιτικά κείμενα-ελληνικά γράμματα- Αθήνα 2006

«..το να προχωράμε την κυριαρχία στη μάζα μάλλον παρά στους κρείττοντας , που είναι λίγοι , θα μπορούσε να φανεί ότι συνεπάγεται κάποιες δυσκολίες αλλα που μπορούν στην πραγματικότητα να ξεπεραστούν…Πράγματι η μάζα, αν και αποτελείται από άτομα που αν παρθούν μεμονωμένα δεν έχουν μεγάλη άξια, μπορούν, άμα μαζευτούν, ν’αποδειχθούν ανώτερα από κείνα που έχουν άξια- κι αυτό ,όχι κατά τρόπο ατομικό , αλλά σαν ολότητα.. Γιατί,καθώς είναι πολλοί, καθένας έχει το μερίδιο του αρετής και σοφίας που κάνει τη μάζα σαν ένα ον μοναδικό, με πολλά πόδια , πολλά χέρια, πολλές αισθήσεις και επίσης πλούσιο σε μορφές χαρακτήρα και ευφυΐας…»
Αριστοτέλης

«Η Αυτοδιαχείριση έχει γίνει συνώνυμο της σοσιαλιστικής δημοκρατίας , δηλαδή του καθεστώτος που χαρακτηρίζει τη μεταβατική κοινωνία που διαδέχεται τον καπιταλισμό.. Η αυτοδιαχείριση είναι λοιπόν συνώνυμο της δημοκρατικής οργάνωσης και διαχείρισης της μοντέρνας κοινωνικής ζωής
, στον πλούτο και την πολυπλοκότητα της… »
Μιχάλης Ράπτης

Έκλεισαν 10 χρόνια από το θάνατο του Έλληνα στοχαστή και επαναστάτη Μιχάλη Ράπτη, ιδρυτικού στελέχους της 4ης διεθνούς για 20 χρόνια(1942-62). Γνωστός στους επαναστατικούς κύκλους και ως Michel Pablo. Τιμώντας τα δέκα χρόνια του θανάτου του (20/2/1996) τα «ελληνικά γράμματα» εκδώσαν ένα βιβλίο με κείμενα του για την αυτοδιαχείριση, την άμεση δημοκρατία, το σοσιαλισμό, τον ρόλο του « επαναστατικού κόμματος», τις απόπειρες αυτοδιαχείρισης στην Γιουγκοσλαβία και Αλγερία, θέματα
που ο σ.Pablo έχει προσφέρει στην επαναστατική παράδοση πλούσιο θεωρητικό και πολιτικό έργο. Καθώς για τον Michel Pablo η αυτοδιαχείριση και οι μορφές άμεσης δημοκρατίας είναι το ουσιαστικό περιεχόμενο του
σοσιαλισμού και όχι η κρατικοποίηση και ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. «…Η Αυτοδιαχείριση της οικονομίας και του κράτους από τους δημοκρατικά οργανωμένους εργαζόμενους, παραγωγούς και πολίτες αντιστοιχεί στην πραγματική ουσία του σοσιαλισμού ως σύστημα το οποίο
μετατρέπει τους εργαζόμενους από παραγωγούς σε γνήσια κυβερνώσα τάξη.». Αντίστοιχα οι εναλλακτικές εκδόσεις στην σειρά ιστορική μνήμη εκδώσαν μια σειρά από πολιτικά κείμενα του Μιχάλη Ράπτη- Πάμπλο με τίτλο Ο ΤΡΟΤΣΚΥ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΓΟΝΟΙ- Εναλλακτικές εκδόσεις 2006.

Το βιβλίο των «ελληνικών γραμμάτων»εντάσσεται σε μια  ενδιαφέρουσα όσο και αναγκαία συζήτηση για το ζήτημα της ανεπάρκειας του καπιταλιστικού μοντέλου να δώσει λύσεις στα μεγάλα προβλήματα της εποχής μας. Άλλα και στην συζήτηση για την ολοφάνερη και απόλυτη αποτυχία του «υπαρκτού σοσιαλισμού» να απαντήσει αποτελεσματικά στο καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής. Όπως και για το ανοικτό ζήτημα υπέρβασης ή μη του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.

Αυτή η συζήτηση αποκτάει μια δραματική επικαιρότητα,ιδιαίτερα σε μια ιστορική περίοδο που:

α)κλείνουμε 16 χρόνια από το ιστορικό γεγονός της κατάρρευσης των «σοσιαλιστικών» καθεστώτων, ένα πολιτικό γεγονός που έκλεισε την περίοδο κοινωνικών πειραματισμών που γέννησε η οκτωβριανή επανάσταση καθορίζοντας τραγικά  την ιστορία του 20ου αιώνα.

Β) η κατάρρευση των δίδυμων πύργων εισάγει την ανθρώπινη ιστορία σε μια κατάσταση παρατεταμένου παγκόσμιου πόλεμου, όπου το παγκόσμιο κεφάλαιο εξορμά για να κατακτήσει την ενεργειακή λεία των χωρών που δεν έχουν ενσωματωθεί στην νέα τάξη πραγμάτων. Εξαπολύοντας, ταυτόχρονα, στο κέντρο των καπιταλιστικών μητροπόλεων ένα ολοκληρωτικό πόλεμο στις υποτελείς τάξεις, καταργώντας κάθε έννοια συλλογικού δικαιώματος στην εργασία, στην ποιότητα ζωής, στους ελεύθερους χώρους, στο περιβάλλον.

Γ) ένα νέο κίνημα παγκόσμιας αντίστασης αναδεικνύεται με αντιφατικούς όρους και στρατηγικές ανεπάρκειες. Ένα κίνημα που εξαπλώνεται από τα δάση του Μεξικού και τις φαβέλες της εξεγερμένης Λατινική Αμερικής, έως και τους καυτούς δρόμους των Παρισιών, τις παραγκογειτονίες της
Ραμάλας, του νοτίου Λιβάνου και της Βαγδάτης Ένα κίνημα που ανοίγει αντικειμενικά το δρόμο για να ξανατεθεί, σε ενθέτω χρόνο, κάτω από άλλους όρους, το ζήτημα της υπέρβασης του καπιταλιστικού συστήματος και της
οικοδόμησης μιας εναλλακτικής κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης που ιστορικά ονομάσθηκε σοσιαλισμός, ως η κατώτερη κοινωνική βαθμίδα του και κομμουνισμός ως την ολοκληρωμένη κοινωνική βαθμίδα του εντός μιας ενιαίας κοινωνικής ολότητας στα πλαίσια μιας ιστορικής διαδικασίας.  Συνέχεια ανάγνωσης ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ