Αρχείο ετικέτας ΟΧΙ της ΚΥΠΡΟΥ

Απο το “ΟΧΙ” στο “ΝΑΙ”: ποιος ο δρόμος της ανατροπής;;;

Ύστερα από το ρωμαλέο «ΌΧΙ» του κυπριακού  λαού και ελίτ μέσα σε μια βδομάδα ήρθε το ταπεινωτικό «ΝΑΙ» του λαού και των ελίτ. Έπειτα και από άδειασμα του Ρώσικου ιμπεριαλισμού να συγκρουστεί για τα μάτια της Κύπρου με τον ευρωενωσιακό γερμανικό ιμπεριαλισμό, αλλά και με το ξαναδημιουργημένο άξονα Ισραήλ- Τουρκίας. Συνήθης τακτική για την νεοτσαρική Ρωσία που ορέγεται την ευρωενωσιακή τεχνολογία, προσφέροντας ενέργεια. Συνέχεια ανάγνωσης Απο το “ΟΧΙ” στο “ΝΑΙ”: ποιος ο δρόμος της ανατροπής;;;

για τις οθωμανικές γενεολογίες του κυπριακού όχι

Σας παρουσιάζω ένα εξαιρετικό κείμενο του φίλου Άκη Γαβριηλίδη στο φιλικό σαιτ  http://weltschmerzk.blogspot.gr/. Θα συμφωνούσα σε πολλά με την παρακάτω λογική του κειμένου, αλλά και θα διαφωνούσα την ίδια στιγμή , στο βαθμό που δεν τα βλέπω στην περίπτωση της Κύπρου.

Θα συμφωνήσω πως το «όχι» των κυπρίων αποτελεί μπλοκάρισμα του ευρωπαϊκού σχεδίου, που μοιάζει όλο και πιο πολύ με μη-σχέδιο. Και πως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, στο βαθμό που δεν εκπροσωπεύει του ευρωπαϊκούς λαούς ή την θεωρητική αφαίρεση που λέγεται πλήθος.

Την ίδια στιγμή πιστεύω πως όντως αυτό το «όχι» θα έχει ανυπολόγιστες επιπτώσεις για αυτό το λόγο και «πονάει» τόσο πολύ και όχι γιατί αν θέλανε δεν έβρισκαν τα 5 περίπου δις.

Την ίδια στιγμή έχω δυο ενστάσεις: Πρώτο βρίσκω μια συνέχεια ανάμεσα στο «όχι» στο σχέδιο «Ανάν» και στο σχέδιο του κουρέματος των καταθέσεων. Και η δυο έχουν ως στόχο να διαλύσουν ένα κράτος και να οικοδομήσουν ένα προτεκτοράτο του Ευρωενωσιακού κόμβου της καπιταλιστικής αυτοκρατορίας.  Και με αυτή την έννοια αποτελούν λογικές και εκδοχές εδαφικοποίησης και όχι  απεδαφικοποίησης.

Δεύτερο επειδή συνιστάνε λογικές και πρακτικές εδαφικοποίησης είναι έκφραση της αγωνιστικής ελληνοκυπριακής ενότητας των πάνω και των κάτω και όχι μόνο των κάτω, των προλεταρίων. Και με αυτή την έννοια ναρκοθετημένες σε ένα μεγάλο βαθμό. Σε αντίθεση με τις εξεγερσιακές οπτικές των αραβικών μαζών την προηγούμενη περίοδο.

Ακολουθεί το κείμενο:

Οθωμανικές γενεαλογίες του κυπριακού «όχι»

του Άκη Γαβριηλίδη

H απόρριψη του πλάνου της Ευρωομάδας για κούρεμα των καταθέσεων σε κυπριακές τράπεζες από τη βουλή της Κυπριακής Δημοκρατίας αποτελεί ένα γεγονός με τεράστιες και ανυπολόγιστες ακόμη συνέπειες. Δεν αναφέρομαι σε οικονομικές, αλλά σε πολιτικές συνέπειες, ή μάλλον, ακριβώς, στη βασική εξόχως πολιτική συνέπεια ότι, με το συμβάν αυτό, η πολιτική ξαναδιεκδίκησε τα δικαιώματά της από την «οικονομία». Την οικο-νομία νοούμενη ως management, ως ένα σύνολο τεχνικών διαχείρισης ανθρώπων και πραγμάτων, επί του οποίου δεν τίθεται ζήτημα διαφωνίας (mésentente), αντιπαράθεσης και ανταγωνισμού· τίθεται μόνο ζήτημα επιστημονικής γνώσης και εφαρμογής της. Για την επιστημονική γνώση, ως γνωστόν, το πράγμα «είναι έτσι»· δεν ενδέχεται άλλως έχειν.

Η πολιτική, από την άλλη, είναι αυτό που διακόπτει, αυτό που έρχεται από κει που δεν το περιμένουμε [1].

Όταν σου έρχεται κάτι από κει που δεν το περιμένεις, είναι αναμενόμενο ότι προσπαθείς να το σκεφτείς με βάση αυτά που ήδη ξέρεις, να αναζητήσεις προηγούμενα. Στην περίπτωσή μας, οι συνειρμοί έμοιαζαν τόσο κραυγαλέοι και αυτονόητοι που όλοι έσπευσαν να τους κάνουν – με πρώτο και καλύτερο τον κ. Γιώργο Νταλάρα: πριν από ούτε δέκα χρόνια, στην Κύπρο υπήρξε ένα άλλο αρνητικό αποτέλεσμα σε ψηφοφορία, το οποίο είχε θεωρηθεί ως ηρωική αντίσταση στα απειλητικά σχέδια των ξένων –η απόρριψη του σχεδίου των Ηνωμένων Εθνών για λύση του πολιτικού προβλήματος του νησιού. Μια απόρριψη που έγινε στο όνομα της επιθυμίας όσων παρέλαβαν κράτος και δεν ήθελαν να παραδώσουν κοινότητα.

Στο παρόν κείμενο επιθυμώ να αμφισβητήσω αυτή την αυτονόητη σύνδεση και να προσπαθήσω να επινοήσω μία άλλη γενεαλογία του συμβάντος, η οποία έρχεται από πολύ παλιότερα. Σε αντίθεση με τους αυτόματους συνειρμούς περί ηνωμένων εθνών, θεωρώ ότι υπάρχει μία εναλλακτική, παλιότερη και ξεχασμένη πλέον τεχνογνωσία, ένα άλλο ρεύμα το οποίο εκβάλλει σε αυτή την τωρινή άρνηση και την καθορίζει. Μία τεχνογνωσία που έχει σχέση με τη λογική τού πλήθους και της αυτοκρατορίας, και όχι με τη λογική του λαού και της εθνικής κυριαρχίας.

συνέχεια

ένα “όχι” που σαστίζει…

Νομίζω εκτός και αν κάνω κάποιο λάθος πως η ελλαδική αριστερά εμφανίζει μια σαστιμάρα για την θέση που θα πάρει σε σχέση με την Κύπρο. Λες και δεν τους καλοάρεσε το αντιφατικό μεν, ελπιδοφόρο δε «όχι» της Κύπρου. Τους έβγαλε από τα στερεότυπα και ακυρώνει την ηττοπάθεια.

Τι είδους είναι αυτό το «όχι», ποιους εξυπηρετεί, πως γίνεται σε μια περιοχή με μηδενικό κίνημα να εμφανίζεται ένα «όχι» στην Μέρκελ και τα μνημόνια και μεις στο Ελλάδα με «γαμάου» να τρώμε τα λυσακά μας;;  Μήπως το «όχι» μόνο τους Ρώσους εξυπηρετεί και ο κυπριακός λαός βρίσκεται στο κέντρο μιας τεραστίων διαστάσεων αντιπαράθεση με τεραστία ρίσκα;;    Συνέχεια ανάγνωσης ένα “όχι” που σαστίζει…