Αρχείο ετικέτας πολιτικό σχόλιο

ως κομμουνιστές, ως εκφραστές της προσδιορισμένης άρνησης και των καθόλου

 Καταρχήν καλές γιορτές σε όλους μας

Το ερώτημα που τίθεται είναι αν η τάση χειραγώγησης αποκτήσει χαρακτηριστικά που θα καθορίσουν την επόμενη μακρά περίοδο ή αν η τάση χειραφέτησης ,αν δεν πάρει κεφάλι, τουλάχιστον κρατηθεί ως πόλος αντίστασης , ως πόλος μιας ριζικής άρνησης
Σε κάθε επίπεδο αυτό είναι το διακύβευμα που θα πρέπει να μας απασχολεί ή να απασχολεί αυτούς που θέτουν το είναι και το εγώ τους στο παίγνιο της ριζικής αλλαγής
Η κατάσταση είναι τέτοια που και από εμάς θα εξαρτηθούν προς τα πουν θα πάνε τα πράγματα, φυσικά κατανοώντας πως δεν εξαρτάται μόνο από εμάς, πως οι αντικειμενικοί όροι παίζουν μεγάλο καθοριστικό ρόλο και σε αυτό πρέπει να μην έχουμε απόγνωση αλλά επίγνωση.
Κατανοώντας λοιπόν τους αντικειμενικούς όρους , αλλά και τις δυναμικές πού γεννιούνται , θα πρέπει με νέα γλώσσα ή και φορώντας νέα ρούχα να εκφράσουμε την τάση χειραφέτησης.
Το πρόβλημα είναι πως κουβαλούσε ή είμαστε προϊόντα μιας άλλης εποχής και σε μεγάλο βαθμό αδυνατούμε να φορέσουμε αλλά ρούχα και να μιλήσουμε άλλη γλώσσα και εκεί μάλλον θα πρέπει να πειραματιστούμε και ας αποτύχουμε. Σε κάθε άλλη περίπτωση είμαστε ήδη χαμένοι
Πως όμως μπορεί να εκφραστεί αυτό πχ στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές;
Δίχως να θεωρώ πως έχω δίκαιο ας θέσουμε ως επιστημολογικό δεδομένο μια ενότητα που την παίρνω από το χώρο της αναπηρίας: το πρώτο δίπολο είναι η αναίρεση του ιατρικού μοντέλου από το κοινωνικό και η ενότητα της πρόσβασης/ προσβασιμότητας
Το ιατρικό μεταβιβάζονται στο κοινωνικό δίχως να καταργείται αποκτά κοινωνικό καθολικό χαρακτήρα. Ενοποιείται το κοινωνικό και το ιατρικό με ηγεμονία του κοινωνικού.
Σε αντιστοιχία και μεταφορά ανάμεσα στα επίπεδα το επιστημονικό μεταβιβάζεται στο κοινωνικό , αλλά δεν καταργείται
και αυτό δίνει πιο καθολικό και ανοικτό χαρακτήρα στην έννοια πρόσβαση/ προσβασιμότητα.
Σε κάθε μορφή, σε κάθε επίπεδο με κάθε τρόπο και επίπεδο επενδύουμε τις μορφές ζωής της πρόσβασης προσβασιμότητας , επενδύοντας στο κοινωνικό πάνω στα αλλά επίπεδα, δίχως όμως να καταργούμε τις μορφές ζωής του επιστημονικού

Το παραπάνω σιβυλλικό κείμενο το ανάρτησα στο facebook και νομίζω πως αυτοί που το κατανόησαν, το κατανόησαν.

Στο παρακάτω κείμενο θα  εμβαθύνω στην παραπάνω οπτική.

1 Είμαι περισσότερο υποστηριχτής της εγελιανής διαλεκτικής της αρνητικότητας παρά της σπινοζικής καταφατικότητας, και σίγουρα όχι υποστηριχτής των σκιαγραφικών ουτοπιών. Βέβαια κατανοώ πως στο επίπεδο της τάσης υποταγής/ χειραγώγησης και της τάσης χειραφέτησης δεν δύναται να υφίστατο μια διαλεκτική σχέση εγελιανού τύπου. Στην παραπάνω σχέση τα δυο δεν γίνονται ένα, αλλά το ένα γίνεται δυο και μόνο έτσι δύναται η τάση χειραφέτησης μπορεί να αποκτήσει ανεξαρτησία και να κυριαρχήσει.

2 Ταυτόχρονα θεωρώ πως η εποχή του αντί σε μεγάλο βαθμό έχει περάσει, το αντί δεν συνιστά αναγκαία και δυνατή άρνηση και αυτό ισχύει και για τον αντικαπιταλισμό. Θα προτιμούσα να τεθεί σε προβολή το θετικό όραμα , το τι θα κάνουμε και όχι το τι θα ανατρέψουμε.

Από την παραπάνω τοποθέτηση, εκλογικά θα προτιμούσα   ίσως ακόμη και για το δήμο ή την περιφέρεια  να μιλάγαμε για την κομμουνιστική οπτική, δηλαδή τι θα κάναμε ως κομμουνιστές στο δήμο και στην περιφέρεια, ως μια προσδιορισμένη άρνηση, ως προσδιορισμένη ουτοπία, σε αυτές τις συνθήκες, παρά ως αντικαπιταλιστές.

3 Όχι δεν έχω εμπιστοσύνη στο επιστημονικό ως επιστημονικό, παρά μόνο ως επιστημονική ουτοπία ή ίσως η ουτοπία ως επιστήμη. Όχι η πολιτική δεν είναι επιστήμη τουλάχιστον φυσική επιστήμη με νόμους, ούτε η κοινωνία είναι, είναι δραστηριότητα με κατεύθυνση ή την χειραφέτηση, ή την υποταγή και την χειραγώγηση.

4 Μα θα γίνουμε διαχειριστές, μα τότε ας μετατρέψουμε και την διαχείριση σε τέχνη, σε δημιουργία, σε δραστηριότητα της ανατροπής, της δικής χειραφετικής ανατρεπτικής πρότασης, αν έχουμε, και πιστεύω πως έχουμε.

5 Ανάμεσα στο ιατρικό και στο κοινωνικό, σε συνδυασμό με την ενότητα και την διαφορά, πρόσβασης/ προσβασιμότητας στις επιστήμες της αναπηρίας, αυτό που δεικνύεται είναι η διάφορα ατομικής ευθύνης, βούλησης, προβλήματος  και η κοινωνική παραγωγική διαδικασία.

Είναι η διαφορά ατομικού/ κοινωνικού με τις δυο εναλλακτικές από την μια το ατομικό/ κρατικό και από την άλλη το κοινωνικό/ κοινό ή κοινοκτημοσύνη.

6 Είμαστε άραγε ικανοί και σε πιο βαθμό, να εκπροσωπήσουμε και να το γειώσουμε με μαζικούς όρους το δεύτερο και όχι να ακολουθούμε με την μια ή την άλλη μορφή το πρώτο;

στις εκλογές με το πνεύμα της σύγκρουσης

Η αλήθεια είναι πως δεν γνωρίζω πως θα ξεκινήσω αλλά θα προσπαθήσω να μια όσο γίνεται πιο απλός, όσο απλός μπορεί να είμαι. Ας ξεκινήσω λοιπόν κλασικά αριστερίστικα….!!!!

Συνέχεια ανάγνωσης στις εκλογές με το πνεύμα της σύγκρουσης

Δυο μικρά σχόλια για δυο μεγάλα ζητήματα

Α) επίδομα ενοικίου

Είναι γνωστή η ιστορία του επιδόματος ενοικίου των βουλευτών και των υπουργών που οδήγησε στις παραιτήσεις που όλοι γνωρίζουμε. Το ζήτημα τίθεται ηθικά και όχι νομικά, δηλαδή δεν μιλάμε για παράνομη πράξη, όπως ο χρηματισμός από την Novartis, αλλά για μια πολιτικά ανήθικη πράξη.

Και σε αυτό το επίπεδο ναι είναι μια ανήθικα πολιτική στάση στο βαθμό που μιλάμε για ανθρώπους που έχουν τεράστια περιουσία ή που παίρνουν πολύ τεράστιους μισθούς σε σχέση με τους άλλους εργαζομένους.

 Είναι ανήθικο για βουλευτές ενός αριστερού κόμματος, όπως θέλει να λέγεται ή όπως φαντάζονται τον εαυτό τους, βουλευτές ενός κόμματος που καθήκον τους είναι ή θα έπρεπε να είναι ικανοποίηση του κοινωνικού συνόλου, τρίχες αριστερά, τρίχες αριστεροί.

Φυσικά υπάρχει και ο αντίλογος που θέλει να υπερασπιστεί την αυτονομία του πολιτικού και της πολιτικής από τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και εδώ μάλλον γελάμε καθώς η πραγματικότητα συνεχώς αποδεικνύει την πλήρη απουσία κάθε αυτονομίας  της πολιτικής  και του πολιτικού από τα οικονομικά συμφέροντα.

ποια λοιπόν η λύση ; η λύση βρίσκεται σε ένα άλλο τύπο οργάνωσης της κοινωνίας, σε ένα άλλο τύπου διαχείρισης των πραγμάτων: σε ένα μοντέλο όπου οι βουλευτές και οι υπουργοί δεν θα είναι επαγγελματίες,  θα βγαίνουν από τους χώρους εργασίας,  θα είναι ανακλητοί ανά πάσα στιγμή, θα πληρώνονται με το μέσο εργατικό μισθό και  όλα , μα όλα θα ελέγχονται από τα λαϊκά και εργατικά συμβούλια.

Β) απαγόρευση τσιγάρου

Και πάλι – τυχαία δεν νομίζω- επανήρθε η εφαρμογή της απαγόρευσης του τσιγάρου, ένας ισοπεδωτικός νόμος  που δεν αναγνωρίζει διαφορές και τείνει ή και καταπιέζει ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού.

Αντίστοιχη ισοπεδωτική  λογική επικρατεί και στο ζήτημα των ναρκωτικών ουσιών και στο δικαίωμα ή μη της χρήσης τους. Η κατασταλτική οπτική ήρθε και πάλι στην επιφάνεια με το νομοσχέδιο για τη φαρμακευτική κάνναβη

Όσο καταπιέζονται οι μη- καπνιστές  και θα πρέπει σαφέστατα να γίνονται σεβαστά τα δικαιώματα τους, πόσο μάλλον όταν υφίσταται ζήτημα υγείας, άλλο τόσο πρέπει να γίνεται σεβαστά τα δικαιώματα των καπνιστών και να μην αντιμετωπίζονται ως δυνάμει εγκληματίες ή ως περιθωριακοί που θα πρέπει να κάθονται στην γωνιά τιμωρία με το ένα πόδι σηκωτό ή να τους μεταβιβάζουν τις χίλιες, μύριες ενοχές για αυτούς που βλάπτουν το κοινωνικό σύνολο, αυτοί που το πράττουν ή κοιτούν το δάκτυλο και χάνουν τον ήλιο ή μας πουλούν σε ακριβή τιμή κανονικότητα.

Το πλέον αστείο της υπόθεσης είναι πως οι Έλληνες  νεοφιλελεύθεροι, δηλαδή αυτοί οι υποστηριχτές των ατομικών δικαιωμάτων, εμφανίζονται ως οι πλέον λάβροι υπέρ της καταστολής και της τσιγαροαπαγόρευσης.

Κάτι που δείχνει το βαθύ συντηρητικό- αμερικανοθρεμμένο- υπόβαθρο των νεοφιλελευθέρων ή φιλελέδων παρόμοιας χροιάς με τον συντηρητισμό και το πουριτανισμό τμημάτων ή της πλειοψηφίας της  παραδοσιακής αριστεράς.

Λύση;  έμμονη στο ζήτημα των ελευθερίων, μια ελευθεριακή αριστερή οπτική, που θα σέβεται κάθε θέση και κυρίως στάση και σίγουρα μια οπτική Αριστοτελικής μεσότητας .