Αρχείο ετικέτας ΤΑΞΙΚΗ ΠΑΛΗ

και πως παίρνουμε μπροστά;

Το ερώτημα που θα με απασχολήσει ύστερα από την ψήφιση των προαπαιτούμενων για το νέο μνημόνιο και την συμφωνία για το μακεδονικό είναι το παρακάτω:
Πως δύναται να αλλαχτεί το τοπίο μέσα στις υπάρχουσες συνθήκες στο βαθμό που ισχύει η παρακάτω διαπίστωση;
Η αίσθηση που μου αφήνει η πολιτική συγκυρία είναι πως η σοβαρή δεξιά του Α. Τσίπρα, μια σοβαρή δεξιά που δεν μπορεί πάρα να προέρχεται από την αριστερά, ελέγχει απόλυτα το παιχνίδι.
Το ελέγχει και εκ δεξιών, το ελέγχει δυστυχώς και εκ αριστερών, το ελέγχει ως ένας σοβαρός μνημονιακός πολιτικός παίκτης που «καθαρίζει» με επιτυχία τις ΕΕυρωΑνταντικές πολιτικές.     Συνέχεια ανάγνωσης και πως παίρνουμε μπροστά;

Ταξική Πάλη: Από την ενότητα στην σύγκρουση και τον διαχωρισμό

 

Ύστερα από πολλαπλούς βιασμούς και ξυλοδαρμούς το θύμα εν-σωματώνει και εν-σαρκώνει την υποτελή, μαζοχιστική  θέση /  σχέση που παράγει με τους θύτες,  και από ένα σημείο και μετά, όχι μόνο δεν αντιδρά, αλλά και ασυνείδητα θεωρεί την θέση του ως κανονικότητα. Μια αντίστοιχη βιοπολιτική κανονικότητα- φυσικά σε άλλα πλαίσια μιας διαφορετικής «μορφής ζωής»- επιχειρούν να εν-σαρκώσουν  και να εν-σωματώσουν κώδικες εργασιακής ηθικής, που πλασάρουν και πουλούν ιδρύματα «διαχείρισης ανθρωπίνων πόρων». Ψάχνοντας στο ίντερνετ μου έπεσε ένα στα χέρια μου με το βαθιά καλβινιστικό μότο: «κάνουμε πάντα τι σωστό, ακόμη και αν κανείς δεν μας παρατηρήσει». Εν-σωματώνοντας την παρατήρηση ή το φόβο της παρατήρησης που πρέπει να εμφανίζεται ως καλό,  ηθικό , δίκαιο, αξιακό, όπως οι καλβινιστές είχαν εν-σωματώσει την ενοχή και την αμαρτία, παρακαλώντας τον θεό να τους έχει κατατάξει σε αυτούς που θα σώσει. Η εμμονή στην σκληρή καπιταλιστική εργασία και η επιτυχία τους έκφραζε και αναδείκνυε την επιλογή του θεού να είναι με αυτούς που έχουν σωθεί.     Συνέχεια ανάγνωσης Ταξική Πάλη: Από την ενότητα στην σύγκρουση και τον διαχωρισμό

παγκόσμιος σοσιαλισμός: τόσο κοντά, μα και τόσο μακρυά

Την  εποχή του ιμπεριαλισμού  το έθνος- κράτος έπαιζε το πρωταγωνιστικό ρόλο στην καπιταλιστική παραγωγή/ αναπαραγωγή  του συστήματος, με αποτέλεσμα όχι μόνο την σχετική αυτονομία του πολιτικού επί  του οικονομικού, αλλά την πρωτοκαθεδρία του, ιδιαίτερα σε χώρες με οικονομικές και παραγωγικές δυσμορφίες και ανισομέρειες. Καθώς δια της ηγεμονίας του πολιτικού, κατασκευάζονταν και οι παραγωγικές και οικονομικές ροές, κατασκευάζονταν και την  αντίστοιχη οικονομική καπιταλιστική ελίτ.  Όπως συνέβη και στην Ελλάδα με την ιδιομορφία όμως της ύπαρξης μιας διεθνοποιημένης αστικής εμπορευματικό/ εφοπλιστικής ελίτ, που σίγουρα την ευνόησε η δημιουργία ενός ιδιόρρυθμου έθνος-κράτους, βλέποντας το από τότε ως μια εσωτερική αποικία τους, αλλά οι στοχεύσεις της, ξεπερνούσαν τις αναγκαιότητες του νεοελληνικού έθνους-κράτους.   Συνέχεια ανάγνωσης παγκόσμιος σοσιαλισμός: τόσο κοντά, μα και τόσο μακρυά