Αρχείο ετικέτας φιλοξενίες

Χιπστερισμός: το ανώτατο στάδιο του μεταμοντερνισμού

Όχι τυχαία και τα δυο μεγάλα έργα της ωριμότητας του Μαρξ, που επιχειρούν να παρουσιάσουν την καπιταλιστική κοινωνία στο σύνολο της και να δείξουν το βαθύτερο χαρακτήρα της, αρχίζουν με την ανάλυση του εμπορεύματος. Πράγματι, δεν υπάρχει πρόβλημα σ’αυτή τη βαθμίδα ανάπτυξης της ανθρωπότητας που να μην παραπέμπει, σε τελευταία ανάλυση, σ’αυτό το ζήτημα και η λύση του να μην πρέπει να αναζητηθεί στη λύση του αινίγματος της δομής του εμπορεύματος.[…] πράγματι, μπορεί να ανακαλυφθεί στη δομή της εμπορευματικής σχέσης το μοντέλο όλων των μορφών αντικειμενοποίησης και όλων των αντίστοιχων σ’αυτές μορφών της υποκειμενικότητας στην αστική κοινωνία”

Γκ. Λούκατς, Ιστορία και ταξική συνείδηση

Εκ πρώτης όψεως, κοιτώντας και τον τίτλο, είναι πιθανόν κάποιος να θεωρήσει πως το κείμενο είναι μια μεγάλη τρολλία απέναντι σε κάτι που λατρεύουμε να μισούμε. Αλλά όχι! Δεν είναι τρολλιά, είναι μια διαλεκτικο-υλιστική ανάλυση αυτού που το αναγνωρίζουμε όταν το δούμε, το αντιπαθούμε αλλά μας είναι αρκετά δύσκολο να περιγράψουμε και να συγκεκριμενοποιήσουμε τι ακριβώς είναι. Αλλά αυτή μας η αντιπάθεια δεν μπορεί να είναι αδικαιολόγητη. Είμαστε σίγουροι ότι κάτι δεν πάει καλά, κάτι είναι σάπιο, κάτι μας βρωμάει και μας προκαλεί ενστικτωδώς μια αποστροφή. Αυτό δεν έχει να κάνει με διαφορετικά αισθητικά γούστα (αντιθέτως, ενίοτε μπορεί και να συμβαδίζουν) αλλά με κάτι βαθύτερο το οποίο μας ταλανίζει. Ας προσπαθήσουμε να ξορκίσουμε λοιπόν αυτό το φάντασμα που πλανιέται γύρω μας. Τα φαντάσματα φεύγουν όταν μάθεις τι θέλουν. Τι θέλει λοιπόν το Χίπστερ; Che vuoi? Ποιο είναι το νόημα του, το περιεχόμενο του; Ο γρίφος του Χιπστερ, είναι ο γρίφος του εμπορεύματος.

συνέχεια 

outlet roermond

Ο Χέγκελ, ο Ντελέζ, και ο μαρξικός ”νόμος της αξίας”

από το http://bestimmung.blogspot.gr/

Περίπου-Πρόλογος

Σκοπός αυτού του κειμένου είναι να γίνουν ορισμένες παρατηρήσεις με αφορμή το ζήτημα του μαρξικού «νόμου της αξίας» ιδωμένο από θεωρητική σκοπιά, με απώτερο σκοπό να διαφανεί  η σύνδεση δύο, φαινομενικά, απολύτως ετερογενών γραμμών φιλοσοφικής σκέψης, της διαλεκτικής λογικής και φιλοσοφίας του Γκ.Χέγκελ, και εκείνης τουν Ζιλ Ντελέζ, με γέφυρα επικοινωνίας τον Μάρξ. Θέση του γράφοντος είναι πως μια από τις δυνατές και γόνιμες διαδρομές που μπορεί να πάρει η επαναστατική θεωρία, περνάει μέσα από τη συγκριτική αντιπαραβολή και τη συνολική αποτίμηση της εγελιανής Λογικής, του μαρξισμού, και της γενικής θεωρίας συστημάτων (+κυβερνητικής θεωρίας και θεωρίας της πληροφορίας), ιδίως όπως η τελευταία ανευρίσκεται στο στοχασμό του Ντελέζ, αλλά και του επί χρόνια συνεργάτη του, του Φ. Γκουαταρί.
H πολιτική σημασία αυτής της παράξενης «συνομιλίας» έγκειται, εκτός των άλλων, στο γεγονός ότι το έργο των Ντελέζ-Γκουαταρί αποτελεί τεράστιας σημασίας, ιστορικό σταθμό της λεγόμενης «αναρχικής» αντικρατικής κοσμοθεώρησης (ας μας επιτραπεί ο όρος αυτός), η οποία, με μια πρώτη ματιά, συγκρούεται ολοσχερώς με τη μαρξιστική θεωρία. Η υπέρβαση της «γενικής θεωρίας των συστημάτων» επομένως θα σήμαινε ξεπέρασμα τόσο μιας σπουδαίας, αναρχικής κοσμοθεώρησης, όσο και της κοσμοθεωρητικής βάσης του σύγχρονου καπιταλισμού της μετανεωτερικότητας. Το γιατί και πώς θα μπορούσε να κινηθεί κανείς στην κατεύθυνση αυτήν, θα αποτελέσει αντικείμενο επόμενων αναρτήσεων. Ας περάσουμε λοιπόν στο ζήτημα που μας απασχολεί.
Πρέπει να σημειώσω ότι η συγκεκριμένη εξέταση είναι μερική και αποσπασματική, και δεν επιχειρεί παρά να δώσει ένα έναυσμα, δίνοντας έμφαση σε ορισμένα μόνο σημεία, θέτοντας τον γενικότερο προβληματισμό. Κάθε σχέση του μαρξικού «Κεφαλαίου» με την εγελιανή λογική, προϋποθέτει τη συγκριτική αντιπαραβολή της δεύτερης (και όλων των αναβαθμών της-διδασκαλία περί του Είναι, διδασκαλία περί της Ουσίας, διδασκαλία περί της Έννοιας), με τη διαλεκτική μέθοδο που χρησιμοποιεί ο Μάρξ στο Κεφάλαιο (σε άλλες αναρτήσεις του blog θα βρει κανείς αναφορές σε αυτά τα ζητήματα) Στο τέλος του κειμένου θα σημειώσω επιγραμματικά την περαιτέρω κατεύθυνση που κατά τη γνώμη μου πρέπει να πάρει η σχετική με όσα θίγονται εδώ έρευνα.

συνέχεια

Πέντε ερωτήματα προς τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς

Γιώργος Ρούσης
Οι καιροί είναι κρίσιμοι και οι αρνητικές εξελίξεις  – ραγδαία   ένταση της ρεφορμιστικής ενσωμάτωσης από τη μια, και  του σεχταρισμού από την άλλη- στα κόμματα της κοινοβουλευτικής αριστεράς  δεδομένες.

Κάτω από αυτές  τις συνθήκες  δεν είναι πια δυνατόν στο όνομα της διατήρησης των  μικρόκοσμων μας   – απόρροια και αυτή της διάβρωσης μας από την κυρίαρχη ιδεολογία -οι δυνάμεις της  ριζοσπαστικής Αριστεράς να μην βρίσκουν το κοινό τους τόπο για να συγκροτήσουν  ένα πολιτικό πόλο με αντιιμπεριαλιστικό-αντικαπιταλιστικο-δημοκρατικό και λαϊκό-πατριωτικό (όπως το προσδιόριζε ο Γκράμσι)  περιεχόμενο, που αγωνιωδώς αναμένουν και απαιτούν χιλιάδες ενταγμένοι και ανένταχτοι αγωνιστές της αριστεράς.

Άμεσα λοιπόν, και δίχως υπεκφυγές καλούνται  να απαντήσουν στα παρακάτω πέντε  ερωτήματα . Συνέχεια ανάγνωσης Πέντε ερωτήματα προς τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς