Αρχείο ετικέτας ψηφιακά αρχεία-βιβλία

«Ομότιμη προοπτική» και «Γενική διάνοια»

Σε αυτό μου το κείμενο θα επιχειρήσω μια συμπληρωματική  μελέτη δυο πολιτικών δοκιμίων που ξεκινούν την διαφορετική αφετηρία, συναντιούνται σε ένα σημείο, για να ξαναχωρίσουν στο τέλος. Ενώ θα επιχειρήσω να διατυπώσω ένα κάπως διαφορετικό δρόμο συνάντησης, άρσης, και υπέρβασης.

Το ένα βιβλίο είναι «Ο Μαρξ γεννήθηκε νωρίς» του Γιώργου Ρούση από τις εκδόσεις Γκοβόστη. Ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε το 2008 και αφιερώνεται στην γενιά- την χαμένη γενιά- των 700€. Η τραγική ειρωνεία είναι πως σήμερα το 2014, η γενιά των 700€ θεωρείται προνομιούχος, καθώς η τότε γενιά των 700€ έχει γίνει γενιά των 300 €.

 Το δεύτερο βιβλίο είναι ο συλλογικός τόμος  με τίτλο « Πέρα από το κράτος και την αγορά- Η ΟΜΟΤΙΜΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ»  από τις Βορειοδυτικές εκδόσεις που κυκλοφόρησε το 2014. Ας ξεκινήσω από το παλαιότερο χρονικά, δηλαδή το βιβλίο: «Ο Μαρξ γεννήθηκε νωρίς» και στην συνέχεια θα καταπιαστώ με το τόμο του ρεύματος της «ομότιμης παραγωγής». Συνέχεια ανάγνωσης «Ομότιμη προοπτική» και «Γενική διάνοια»

ο αξιότιμος Α. ΣΜΙΘ

Προβοκατόρικα και όχι μόνο, στο http://www.econlib.org/library/Smith/smMSCover.html θα διαβάσετε- όσοι γνωρίζεται αγγλικά- το βιβλίο του  Α. ΣΜΙΘ “η θεωρία των ηθικών συναισθημάτων”, αυτού του πατριάρχη του οικονομικού φιλελευθερισμού. Ένα βιβλίο που βρίσκεται αντίκρι του βιβλίου “ο πλούτος των εθνών” ” Οι μελετητές αναγνωρίζουν παραδοσιακά μια αντίφαση ανάμεσα στη «Θεωρία των Ηθικών Συναισθημάτων» και τον «Πλούτο των Εθνών». Ενώ το πρώτο τονίζει την συμπάθεια προς τους άλλους, το δεύτερο επικεντρώνεται στο ρόλο της ιδιοτέλειας[69]. Πιο πρόσφατα όμως ορισμένοι μελετητές[70][71][72] υποστήριξαν ότι δεν υπάρχει καμία αντίφαση[73]. Ισχυρίζονται ότι στη «Θεωρία των Ηθικών Συναισθημάτων», ο Σμιθ αναπτύσσει μια θεωρία της ψυχολογίας, κατά την οποία τα άτομα αποζητούν την έγκριση ενός «αμερόληπτου θεατή» ως αποτέλεσμα μιας φυσικής επιθυμίας να έχουν εξωτερικούς παρατηρητές οι οποίοι τους συμπονούν. Αντί να αντιμετωπίζουν τα δυο έργα ως αλληλοσυγκρουόμενα, θεωρούν ότι απλά δίνουν έμφαση σε διαφορετικές πτυχές της ανθρώπινης φύσης που ποικίλουν ανάλογα την περίσταση.”(http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%86%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%BC_%CE%A3%CE%BC%CE%B9%CE%B8) Συνέχεια ανάγνωσης ο αξιότιμος Α. ΣΜΙΘ

δεν πληρώνω, δεν πληρώνω

Απόσπασμα απ’ το βιβλίο:

“Σ’ έναν καπιταλιστή δεν πρέπει ποτέ να λες: «αχ, σας παρακαλώ, θα μπορούσατε λιγάκι να μου κάνετε λίγο χώρο ν’ αναπνεύσω κι εγώ; θα μπορούσατε να είστε λίγο πιο καλός, με λίγη περισσότερη κατανόηση; Ας συμφωνήσουμε…»

Όχι. Ο μόνος τρόπος για να μιλήσεις μαζί τους είναι να τους στριμώξεις στον καμπινέ, να τους χώσεις το κεφάλι μέσα στη λεκάνη και να τραβήξεις το καζανάκι. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο, ίσως με λιγότερο φανταχτερές βιτρίνες, ίσως με λιγότερες λεωφόρους, αλλά με λιγότερες λιμουζίνες, με λιγότερους απατεώνες. Τους πραγματικούς απατεώνες, αυτούς τους μισάνθρωπους με τις χοντρές κοιλιές. Κι έτσι θα είχαμε δικαιοσύνη.

Έτσι, εμείς που βγάζουμε πάντα το φίδι απ’ την τρύπα για τους άλλους, θα μπορούμε επιτέλους να σκεφτούμε και τον εαυτό μας. Να κτίζουμε σπίτια που να ανήκουν σε μας… να ζούμε μια ζωή που θά ‘ναι ολότελα δική μας. Να ζούμε σαν ολοκληρωμένοι άνθρωποι τέλος πάντων. Να ζούμε σ’ έναν κόσμο όπου η επιθυμία σου να γελάσεις, ξεσπάει από μέσα σου σα γιορτή, η επιθυμία να παίξεις και να γιορτάσεις… κι επιτέλους να κάνεις μια δουλειά που να σ’ ευχαριστεί… σαν κανονικοί άνθρωποι κι όχι σαν ζώα που ζουν και υπάρχουν χωρίς χαρά και φαντασία.

Ένας κόσμος όπου μπορεί κανείς να δει ξανά ότι υπάρχει ακόμη ένας ουρανός… τα λουλούδια που ανθίζουν… ότι ακόμα υπάρχει άνοιξη… και τα κορίτσια που γελούν και τραγουδούν. Και όταν μια μέρα πεθάνεις, δε θα πεθάνεις σα γέρος, πεταμένος σα στιμένη λεμονόκουπα, αλλά σαν άνθρωπος που έζησε ελεύθερος κι ευχαριστημένος μαζί με τους άλλους ανθρώπους…” Συνέχεια ανάγνωσης δεν πληρώνω, δεν πληρώνω