Αρχείο ετικέτας φιλοσοφία- θεωρία

κρίση συλλογικότητας και κρίση ατομικότητας: πέρα από το μοντέρνο και το μεταμοντέρνο

Είναι  κοινός –περίπου- τόπος πως ζούμε μια βαθιά κρίση της έννοιας του συλλογικού, του συλλογικού αγώνα καλύτερα, γιατί το συλλογικό του εμπορεύματος και της κοινωνίας του θεάματος, ζει και βασιλεύει.  Είναι ένα χαρακτηριστικό σε ολόκληρη την Ευρώπη, πάρα τα διάφορα κοινωνικά  αυτοδιαχειριστικά μορφώματα ή τα ξεσπάσματα τύπου Γαλλίας και την ηγεμονία του κοινωνικού επάνω στο πολιτικό. Στον Ελλαδικό χώρο συνδέεται όχι με την υποχώρηση ή την αδυναμία του κοινωνικού αλλά και  με την υποχώρηση της αριστεράς – ή την κυβερνητική προδοσία της του ΣΥΡΙΖΑ – στο βαθμό που το συλλογικό είχε ταυτιστεί με την αριστερή στράτευση ή την συμμετοχή στην πρώτη γραμμή του συλλογικού  των αριστερών ή των κομμουνιστών. Συνέχεια ανάγνωσης κρίση συλλογικότητας και κρίση ατομικότητας: πέρα από το μοντέρνο και το μεταμοντέρνο

Δημοκρατία και Δικτατορία

 Χθες 21η Απρίλη ήταν μέρα εορτής των χουντοφασιστών και μια μέρα όνειδος για τους δημοκράτες. Και δυστυχώς και από την άλλη ευτυχώς υπάρχουν και πολλοί χουντoφασίστες ή κρυφοχουντοφασίστες και από την άλλη δημοκράτες που υπερασπίζονται ή θα υπερασπιστούν τις δημοκρατικές κατακτήσεις.  Και επειδή -ο Λόγος και το μέτρο- πάντα στο τέλος νικάν, αλλιώς η ανθρώπινη ιστορία θα είχε εδώ και καιρό τελειώσει, πάντα η δημοκρατία θα νικάει την δικτατορία.  Σε τελευταία ανάλυση πάντα η δημοκρατία θα είναι πιο αποτελεσματική και παραγωγική σε σχέση με την δικτατορία. Συνέχεια ανάγνωσης Δημοκρατία και Δικτατορία

Η επανάσταση του Επίκουρου

 

 

“…Υπάρχουν στιγμές της ζωής που μπαίνουν σαν ορόσημα μπροστά από τον περασμένο χρόνο, συνάμα όμως δείχνουν ξεκάθαρα μια κατεύθυνση και καινούργια.

Σαν ένα μεταβατικό σημείο νιώθουμε αναγκασμένοι να κοιτάξουμε το παρελθόν και το παρόν με το αετίσιο μάτι της σκέψης για ν΄ αποκτήσουμε έτσι συνείδηση της πραγματικής μας θέσης.

Ακόμη κι η ιστορία της οικουμένης αγαπά τέτοιες αναδρομές και κοιτάζει εξεταστικά τον εαυτό της, πράγμα που συχνά γεννά την εντύπωση ότι γυρίζει πίσω ή σταμάτησε, ενώ στην πραγματικότητα γέρνει στο θρόνι της για να κατανοήσει τον εαυτό της, για να διαπεράσει με το πνεύμα την ίδια της την πράξη, την πράξη του πνεύματος..”

Κ. Μαρξ γράμμα στο πατέρα του[1]           

Εισαγωγή 

Αφορμή για την εργασία που ακολουθεί είναι μια πρόσφατη μελέτη- δίπλα στο κύμα στην κυανή ακτή της Πρέβεζας-  του βιβλίου «ταξίδια με τον Επίκουρο» του Ντάνιελ Κλάιν από τις εκδόσεις Πατάκης.

Πρόκειται για ένα βιωματικό, υπαρξιακό ταξίδι στην Ελλάδα και πιο συγκεκριμένα στην Ύδρα, ενός ηλικιωμένου Εβραιοαμερικάνου φιλοσόφου, με την βοήθεια του Επίκουρου. Έναν στωικό,  υπαρξιστή  και Καντιανό  Επίκουρο, όπως τον διάβασε και τον παρουσίασε ο συγγραφέας του συγκεκριμένου βιβλίου πρακτικής «on the road» φιλοσοφίας.

Η οπτική του συγγραφέα δεν μπορώ να πω πως με ικανοποίησε, μου έδωσε το ερέθισμα να κοιτάξω καλύτερα αυτόν τον κάπως περιθωριακό -σε σχέση με τον Σωκράτη, τον  Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη- φιλόσοφο. Αυτή η εργασία είναι η δική μου  «on the road» μελέτη στον Επίκουρο. Συνέχεια ανάγνωσης Η επανάσταση του Επίκουρου