«ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ»

Η εφημερίδα “ΝΕΟΙ ΑΓΩΝΕΣ”: http://www.neoiagones.gr/index.php/2009-05-16-16-21-29/14633-lr.html
 δημοσιεύουν  ένα  πολύ ενδιαφέρον κείμενο απο τον Α. Λύτρα πρόεδρο του συλλόγου του νοσοκομείο Χατζηκώστα στα Γιάννενα, μέλος της ΠΑΣΚΕ. Ενα άρθρο  που μας δείχνει τους προβληματισμούς και της βάσης τους ΠΑΣΟΚ για τα οικονομικά κοινωνικά και πολιτικά τεκτενόμενα. Είναι δε κρίμα που το σωματείο του Χατζηκώστα δεν είναι πλέον στο συντονιστικό των σωματείων. Και πραγματικά θα θελα να επαναεξετάσει την θέση του και να ξαναενταχθεί….

Αυτή την περίοδο βιώνουμε  μια πρωτοφανή κρίση, στην οικονομία, την πολιτική, την κοινωνία.
Την ευθύνη έχουν οι νεοφιλελεύθερες  πολιτικές που ασκήθηκαν χρόνια στη χώρα μας.
Η θεοποίηση των αγορών, η ασυδοσία του κεφαλαίου, του τραπεζικού συστήματος, των χρηματιστηρίων, η λειτουργία χωρίς κανένα έλεγχο και κανόνα.
Οι κυβερνητικές ευθύνες, η πολιτική της Ε.Ε., το παιχνίδι διεθνών οργανισμών, διαφόρων οίκων, είναι συγκεκριμένα, ορατά, αδιαμφισβήτητα.
Όλα αυτά οδηγούν τους πολίτες, εργαζόμενους, συνταξιούχους, την κοινωνία στη φτώχεια, την εξαθλίωση, την ανασφάλεια, την ώρα που διατηρούν τα προνόμια των οικονομικά ισχυρών, τραπεζών, επιχειρήσεων.
Με τους έχοντες και κατέχοντες να παραμένουν στο απυρόβλητο, να προκαλούν το λαό, προτρέποντας για πιο σκληρά μέτρα.
Οι πολίτες της χώρας, οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι που δέχονται την σκληρή μονόπλευρη λιτότητα, νιώθουν αγανάκτηση, ανησυχία, αβεβαιότητα, προβληματισμό, θυμό, απελπισία, οργή.
Κοιτάζουν στο παρελθόν, το παρόν, γύρω τους και βλέπουν δεκάδες δις ευρώ να βρίσκονται στα χέρια κάποιων που δεν ελέγχονται, δεν πληρώνουν, δεν τιμωρούνται.
Βλέπουν, ακούν, διαβάζουν:
1.       Το ενεργητικό των τραπεζών το 2000 ήταν 233 δις € και το 2009 έφτασε τα 579 δις €, αύξηση στο  148%.
2.       Το 2009 το ενεργητικό των μεγάλων επιχειρήσεων στην χώρα μας έφτασε τα 700 δις €.
3.       Η παραοικονομία έφτασε τα 96 δις € (στο 40% του ΑΕΠ).
4.       Περίπου 10.000 ελληνικές «οφ σορ» εταιρείες διακινούν περίπου 500 δις € ετησίως.
5.       Οι καταλογισθέντες φόροι που εκκρεμούν στα δικαστήρια της χώρας είναι 33 δις €.
6.       Οι καταθέσεις προθεσμίας και τα repos των επιχειρήσεων στις Τράπεζες το 2004 ήταν 196 δις €  στο τέλος του 2009 έφτασαν το 413 δις €  αύξηση 215%.
7.       Οι ληξιπρόθεσμες οφειλές έφτασαν τα 32 δις €.
8.       Τα κέρδη την τελευταία δεκαετία στο χρηματιστήριο ξεπερνούν τα 60 δις €.
9.       8.282 μεγαλο-οφειλέτες (φυσικά και νομικά πρόσωπα) χρωστάνε 20 δις €  στην εφορία.
10.   Νατοϊκά εξοπλιστικά προγράμματα (2006-2015) φθάνουν τα 27 δις €.
11.   Τα 28 δις € που δόθηκαν σε μια νύχτα για την επανάκαμψη των δύσμοιρων τραπεζών, όταν ανακοίνωναν αυξήσεις στα κέρδη, μείωση στους φόρους (π.χ.Εθνική Τράπεζα αύξησε τα κέρδη κατά 197,24% ενώ οι φόροι της μειώθηκαν κατά 15%, Τράπεζα Πειραιώς αύξησε κατά 460,6% τα κέρδη της, ενώ της μειώθηκαν κατά 284,97% οι φόροι).
12.   Τα χρέη των Νοσοκομείων βρίσκονται στα 6,2 δις € (παρά τις δύο ρυθμίσεις και το 1,1 δις € τον Δεκέμβρη του 2009) και το πάρτυ καλά κρατεί από τις μεγάλες ιατρικές και φαρμακευτικές εταιρείες.
13.   Η ασυνέπεια του κράτους προς τα ασφαλιστικά ταμεία (τριμερή χρηματοδότηση 1% του ΑΕΠ) έφτασε τα 7 δις € (μέχρι 31/12/2009).
14.   Η εισφοροδιαφυγή στο ασφαλιστικό σύστημα έφτασε τα 8 δις (Σεπτέμβρη του 2009).
15.   Η εκκλησιαστική περιουσία παραμένει χωρίς κανένα έλεγχο-φορολόγηση, μόνο υποχρεώσεις του κράτους.
16.   Οι δαπάνες για υγειονομική περίθαλψη των ταμείων φτάνουν τα 11 δις € ετησίως (με υπερβολές, πλαστά στοιχεία, εξετάσεις, κερδοσκοπία).
17.   Η πολιτική του χρηματιστηρίου, των δομημένων και τοξικών ομολόγων μείωσαν την περιουσία των ταμείων κατά 40%.
18.   Το 2009 οι επιδοτήσεις σε μεγαλοεπιχειρηματίες έφτασαν τα 50 δις €, ταυτόχρονα την τριετία 2006-2009 οι δημόσιες δαπάνες αυξήθηκαν κατά 34 δις € και περίπου κατά 14 μονάδες του ΑΕΠ.
19.   Άκουσε ή διάβασε κανένας για τα χρήματα που χρωστάνε τα μεγάλα κανάλια και γενικά τα Μ.Μ.Ε. στην εφορία και τα ασφαλιστικά ταμεία που κάθε βράδυ μας «μαυρίζουν» την ψυχή.
20.   Εκατοντάδες δις €  στα μεγάλα σκάνδαλα χωρίς καμιά τιμωρία.
21.   25-30 δις € φθάνει η φοροδιαφυγή στην χώρα.
22.   Επτά στους δέκα ελεύθερους επαγγελματίες δηλώνουν φτωχοί (Μ.Ο. δηλωθέν εισόδημα 9.057 €  για το 2008).
23.   Η πρόκληση των μισθών Δ/ντών τραπεζών (π.χ. ο κύριος Προβόπουλος για τα τελευταία τρία χρόνια εισέπραξε 8.767.147,03 €) και συμβούλων.
24.   Η πρόκληση των μισθών Δ/ντών Οργανισμών (ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΕΡΤ κ.λ.π.), ο κ.Παν.Βουρλούμης 580.000 € το χρόνο, αλλά και συμβούλων.
25.   Μεγαλοεφοπλιστής απέκτησε 120 ακίνητα αξίας πάνω από 250 εκ. € χωρίς να πληρώσει στην εφορία, πόσο άλλο είναι ακόμη;
26.   5,5 εκ.€ οι ληξιπρόθεσμες οφειλές του Τολ.Βοσκόπουλου, άλλοι δηλώνουν φτωχοί άλλοι δεν υποβάλλουν καν δήλωση ή φαίνονται σαν νοικιαζόμενοι εργαζόμενοι.
27.   5 εκ. € μέσα σε δύο (2) χρόνια αποκόμισαν τρεις (3) καθηγητές ιδιωτικών σχολείων, πουλώντας θέματα («ταρίφα 10.000 € για κάθε θέμα).
28.   Ιδιωτικά μαιευτήρια («ΙΑΣΩ», «ΜΗΤΕΡΑ», «ΛΗΤΩ») χρέωναν αδιαφανώς και καταχρηστικά στις μητέρες που γεννούσαν τη συλλογή των βλαστοκυττάρων με όφελος εκατομμύρια ευρώ.
29.   Το «πανάκριβο ……επικοινωνιακό εμβόλιο» (από τα ΜΜΕ) για την γρίπη Η1Ν1 η χώρα μας προμηθεύτηκε 16 εκατομμύρια δόσεις !!! (κόστος  σε φαρμακοβιομηχανίες και μεσάζοντες 112 εκ. €) γιατί έγινε όλος αυτός ο θόρυβος; πόσα εμβόλια χρησιμοποιήθηκαν; τι θα γίνει με τα 3 εκ. εμβόλια στις αποθήκες; πόσα χρωστάει το κράτος; τι έβγαλαν οι φαρμακευτικές εταιρείες;
30.   Γιατρούς του Κολωνακίου με εισοδήματα φτώχειας, ορθοπεδικοί με εκατομμύρια, ιδιωτικές κλινικές και διαγνωστικά κέντρα να κερδοσκοπούν εναντίον του ΟΠΑΔ και ταμείων.
Δεκάδες προκλητικά καθημερινά περιστατικά με αποκορύφωμα την παράνοια του κράτους, πρώην υπουργός ήρθε ομολόγησε ότι λαδώθηκε και απήλθε.
Όλα αυτά είναι αποτέλεσμα της πλήρης απελευθέρωσης των αγορών του χρήματος, της κυριαρχίας της αγοράς στην διαχείριση πόρων, χωρίς ρυθμίσεις, ελέγχους, εποπτεία, συντονισμό, ασυδοσία κεφαλαίου, τραπεζιτών, επιχειρηματιών.
Τo πολιτικό σύστημα χωμένο στην ανομία, την ατιμωρησία.
Την ώρα που τα αντιλαϊκά μέτρα και η επίθεση δεν έχουν τέλος, κανείς δεν είναι σίγουρος πότε θα σταματήσουν.
Τα πακέτα των μέτρων διαδέχονται το ένα το άλλο, όλο πιο σκληρά, πιο αντικοινωνικά, πιο άδικα, αδιέξοδα, που οδηγούν σε ύφεση.

Σκληρά νεοφιλελεύθερα μέτρα:
  • Πάγωμα μισθών για τρία χρόνια (όταν το 2008 είχαμε ονομαστική μείωση και το 2009 μηδενική αύξηση).
  • Μείωση οριζόντια επιδομάτων κατά 20%.
  • Περικοπή 13ου και 14ου μισθού.
  • Περικοπή κατά 10% των πρόσθετων αμοιβών.
  • Μείωση συντάξεων (περίπου 25-30%).
  • Αλλαγή του χαρακτήρα της ασφάλισης, από κοινωνικό και διανεμητικό σε κεφαλαιοποιητικό και ατομικό.
  • Αύξηση ορίων ηλικίας σε γυναίκες-μητέρες από 5-17 χρόνια.
  • Αύξηση των γενικών ορίων συνταξιοδότησης (40 χρόνια εργασίας).
  • Περικοπές κύριων και επικουρικών  συντάξεων.
  • Ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων.
  • Απελευθέρωση απολύσεων.
  • Καταργήσεις και συγχωνεύσεις φορέων, απώλειες θέσεων εργασίας.
  • Αύξηση της ανεργίας.
  • Συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους, σε όλες τις μορφές του, η υγεία και η παιδεία γίνονται πιο ακριβές.
  • Ξεπούλημα της ακίνητης περιουσίας.
  • Πρόσθετα φορολογικά βάρη.
  • Δύο φορές αύξηση του Φ.Π.Α., των έμμεσων φόρων σε ποτά-τσιγάρα και καύσιμα, η δεύτερη μέσα σε δύο μήνες, βυθίζοντας την αγοραστική δύναμη και το επίπεδο διαβίωσης.
  • Περικοπή ιατροφαρμακευτικών παροχών.
  • Πάγωμα προσλήψεων, επιδείνωση της σχέσης εργαζομένων-συνταξιούχων.

Δεκάδες καθημερινά μέτρα που πλήττουν τους συνταξιούχους-μισθωτούς- ανέργους-μετανάστες κ.λ.π. Τελευταίο η απόφαση του Υπουργού Εργασίας για την μη συνταγογράφηση φαρμάκων στα ΚΑΠΗ, με αποτέλεσμα χιλιάδες συνταξιούχοι να ταλαιπωρούνται μέρες στις ουρές του ΙΚΑ, κανένα σεβασμό και ιδιαίτερη φροντίδα στην Τρίτη ηλικία, τους απόμαχους της εργασίας. Τι φταίνε συνταξιούχοι των 70-80-90 ετών να ταλαιπωρούνται διότι το κράτος (έλεγχος) είναι ανίκανο.
Συγκρίνοντας τις δύο (2) πιο πάνω ξεκάθαρες πλευρές του θέματος, είναι καθαρό το μονόπλευρο βάρος των μέτρων, η ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ σε όλο το φάσμα των μέτρων.
Το πολιτικό σύστημα κλονίζεται, έχει χάσει την επαφή με την πραγματικότητα.
Οι πολιτικοί εξακολουθούν να χρησιμοποιούν την γνωστή σε όλους μας ξύλινη-αποστειρωμένη γλώσσα, τα πολιτικά οφέλη πάνω από όλα.
Δεν έχουν καταλάβει ότι σε λίγο το πολιτικό σκηνικό θα είναι πολύ διαφορετικό.
Είναι δεδομένο ότι έχουμε μπει σε μια νέα φάση της ζωής μας για τα τουλάχιστον επόμενα δέκα (10) χρόνια.
Μια νέα φάση με ιστορικά-οικονομικά-ανθρωπολογικά χαρακτηριστικά.
Σε μια διαφορετική κοινωνία που η συμπεριφορά της θα είναι το μεγάλο ερωτηματικό.
Οι πολίτες της χώρας στις 5 και 20 Μάη κατά εκατοντάδες χιλιάδες διαδήλωσαν στους δρόμους της Αθήνας και των μεγάλων πόλεων κατά της ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ των μέτρων, που οδηγούν σε εξαθλίωση την κοινωνία, των επόμενων γενεών.
Η κοινωνία βρίσκεται σε ΑΝΑΒΡΑΣΜΟ, ο πολίτης ΞΑΝΑΘΥΜΗΘΗΚΕ τα δικαιώματά του, ΕΚΔΗΛΩΝΕΙ μετά από πολύ καιρό τις ιδέες-θέσεις του, χωρίς περιορισμούς-δισταγμούς-απαγορεύσεις-φόβο.
Την ώρα που οι ταγοί της κοινωνίας, οι άνθρωποι του πνεύματος σιωπούν και κρύβονται.
Την στιγμή που έχουμε μια εκρηκτική συνάντηση ενός καταναλωτικού μοντέλου, μιας ελληνικής κουλτούρας βίας, δικαιολογημένης οργής, ένα μείγμα που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε ένα πιο αυταρχικό και αστυνομικό κράτος.
Την ώρα που το ατομικό και συλλογικό ένστικτο της αυτοσυντήρησης του λαού ήρθε στην πρώτη θέση-επιφάνεια.
Την ώρα που κλονίζονται  ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΕΣ, ΒΙΟΡΥΘΜΟΙ, ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΙ ΖΩΗΣ και πιθανά οι ΙΔΙΕΣ οι ΖΩΕΣ.

Τώρα χρειάζεται:
  • ΑΦΥΠΝΙΣΗ – ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ – ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΔΡΑΣΗ
  • Η κοινωνία θα συνεχίσει να ΑΝΤΙΔΡΑ
  • Οι κινητοποιήσεις θα πρέπει να ΕΝΤΑΘΟΥΝ
  • ΗΡΘΕ η ώρα της ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ της ΔΡΑΣΗΣ
  • ΔΕΝ πρέπει να χαθεί και αυτή η ΕΥΚΑΙΡΙΑ
Ο Ανδρέας Λύτρας είναι Πρόεδρος Συλλόγου Εργαζομένων Νοσοκομείου «Γ.ΧΑΤΖΗΚΩΣΤΑ»

ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΦΟΡΑ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΣΤΑ ΜΙΣΑ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ

Πολλοί ήταν αυτοί που έλπίζαν πως η άνοδος της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ θα σημάνει και το οριστικό τέλος των νεοφιλελεύθερων πειραματισμών, θα σημάνει την δημιουργία ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου με τον λαό. Γλήγορα όμως οι αυταπάτες κατέρρευσαν και ο νεοφιλελεύθερος, ως ένας ελεγχόμενος κευσιανισμός υπερ του κεφαλαίου ξεπρόβαλε καθάριος., για να μας ζητήσει και τα ρέστα. Αυτό φάνηκε τάχιστα από την εισοδηματική πολιτική της νέας κυβέρνησης.

Το ταμείο του Δρακουμέλ 
Εισοδηματική πολιτική του father Μητσοτάκη(0+0=17%αύξηση μισθών)θυμίζει η πολιτική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Δίνει 1,5% αυξήσειςστους δημόσιους υπάλληλους και μειώνει το λιγότερο 10% τα επιδόματα τους, πουαποτελούν σημαντικότατο ποσοστό στην μισθοδοσία τους.

Δηλαδή πρακτικά μιλάμε γιαμια  πραγματική, ουσιαστική και  τυπική μείωση του εισοδήματος στους δημόσιους υπάλληλους  που ανέρχεται το λιγότερο στο 8,5%. Μείωσηπου θα γίνει πιο αισθητή στα πιο υψηλά μισθολογικά στρώματα των δημοσίωνυπαλλήλων. Αυτών των δημοσίων υπαλλήλων που έτυχε να   πληρώνονται κάπως αξιοπρεπώς. Είναι κάπως υποκριτικό ναβαφτίζουμε υψηλό ένα μικτό μηνιαίο εισόδημα των 2000 €, δηλαδή  γύρω στα 1400 με 1500 ευρώ το μήνα καθαρά.Παίρνοντας υπόψη πως σύμφωνα με μελέτη του ΙΝΕ της ΓΣΕΕ το πραγματικό όριο τηςφτώχειας ανά άτομο υπολογίζεται στα 1400 € το μήνα. Τώρα θα μου πείτε πως στοιδιωτικό τομέα έχουμε μισθούς πείνας των 500€. Μόνο που αυτό από μόνο μαςυποδεικνύει  την πορεία που πρέπει ναπάρουν τα πράγματα και που είναι αντίστροφη από αυτή που εφαρμόζουν οικυβερνήσεις.
  
Η κυβέρνηση με πρόσχημα τηνφοροδιαφυγή μειώνει το αφορολόγητο των εργαζόμενων, των συνταξιούχων και τωνελεύθερων επαγγελματικών. Πρακτικά αυτό συνεπάγεται για τους μισθωτούς του ιδιωτικούκαι του δημοσίου τομέα αύξηση της παρακράτησης φόρου και μετατροπή τους σε«εργαλεία» της φορολογικής πολιτικής της κυβέρνησης. Δηλαδή συνεπάγεται τηνμείωση του μηνιαίου μισθού για τους μισθωτούς του  ιδιωτικού και του δημοσίου τομέα Την ίδια στιγμή έχουμε τηναύξηση της έμμεσης φορολογίας, της πλέον άδικης μορφής φορολογίας, που  θα πλήξει εκ νέου τα λαϊκά στρώματα.

Η εισπρακτική μανία της νέαςσοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης δεν κρύβεται, όσο κι αν στο εσωτερικό τηςεμφανίζονται σημεία διαφοροποίησης που όμως εξυπηρετούνε τις μορφές ενσωμάτωσηςτων λαϊκών και εργατικών  μαζών.  Μόνο που ο λαός και η εργατική τάξη θέλει ναφάει και δεν ζει με διαφορετικές προσεγγίσεις εντός και εκτός  του ΠΑΣΟΚ. Πόσο μάλλον που και αυτές, όπωςκαι οι άλλες βάζουν ως όριο τις ανάγκες της αγοράς,  του ανταγωνισμού και τα συμφωνηθέντα στην ΕΕ.  

Η 21ή Απρίλη της αγοράς

Από την άλλη ο  father Μητσοτάκη, δικαιωμένος από την πολιτική που θέλει ναεφαρμόσει η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου προτείνει μια «χούντα» τεχνοκρατών καιφαντασμάτων που θα επιβάλει δίχως παρέκκλιση που προτείνει η πραγματικήοικονομική δικτατορία της ΕΕ. Με το καλημέρα του 2010 «ταγματασφαλίτες» της ΕΕήρθαν να μας ελέγξουν για να δούνε αν γίναμε καλά παιδιά ή όχι , όποτε θα μαςπιέσουν για πιο άγρια μέτρα λιτότητας.


 Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την διαμόρφωση ενός κλίματος συναίνεσηςτου συνόλου των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων, υπο την καθοδήγηση της ΕΕ και τουκεφαλαίου. Τούτο έχει ως αποτέλεσμα από την μια  να σκορπά απογοήτευση σε ευρύτερα λαϊκά στρώματα, στρέφοντας τουςκαι προς την ακροδεξιά ή την παραίτηση, από την άλλη δε- δυνητικά-απελευθερώνει δυνάμεις που κάτω από προϋποθέσεις μπορούν να παίξουν καθοριστικόρόλο στα πράγματα που έρχονται το 2010.

Ετσι δεν είναι καθόλου παράξενοπου σε μια  παρόμοια γραμμή μηδενικώνδιεκδικήσεων κινείται και η κυβερνητική και εργοδοτική ΓΣΕΕ, διασπώντας τουςεργαζόμενους σε δύο ταχύτητες: Στο πιο φτωχό κομμάτι της εργατικής τάξης γιατην εθνική συλλογική σύμβαση εργασίας διεκδικεί ψίχουλα  που θα προσεγγίσουν τα 800€ μικτά, γύρω στα650 € καθαρά. Στους δε υπόλοιπους προνομιούχους, για γέλια και γιακλάματα,  διεκδικεί «αγωνιστικά»το 2%του πλαστού πληθωρισμού, όταν έχουμε αυξήσεις στα αγαθά που ξεπερνάν το 15%.Ενώ αποδέχεται ολοκληρωτικά την ευέλικτη εργασία, ζητώντας έλεγχο της και τιςμαζικές απολύσεις, ζητώντας «αιτιολόγηση των απολύσεων».

Από τον συνδικαλισμό στην διεκδίκηση του πλούτου

 Ο κυβερνητικός και φιλοεργοδοτικός συνδικαλισμός της ΓΣΕΕδημιουργεί μια τελείως διαφορετική κατάσταση στο συνδικαλιστικό κίνημα. Μιακατάσταση που αποκαλύπτει με το πλέον κυνικό τρόπο την αναξιοπιστία τουσυνδικαλιστικού κινήματος όπως το ζήσαμε στα τελευταία 30 χρόνια. Αποκαλύπτειτο  ρόλο του συνδικαλιστικού κινήματος,ως ένα εργαλείο χειραγώγησης των αγώνων των προλεταρίων.  Ένα ρόλο που δεν μπορεί να ανταποκριθείπλέον. Και αυτό δεν αφορά μόνο την ΠΑΣΚΕ ή την ΓΣΕΕ αλλά αγκαλιάζειαντικειμενικά και δυνάμεις της αριστεράς. Πως αλλιώς μπορούμε να χαρακτηρίσουμε την στάση του ΠΑΜΕ και τουσωματείου εμποροϋπάλληλων και λοιπών ιδιωτικών υπαλλήλων στο συνεχιζόμενο δράματων προλετάριων του «Καριπίδη»;

Το συνδικαλιστικό εργατικό κίνημαόπως το βιώσαμε τα τελευταία 30 χρόνια υπήρξε στον ηγεμονικό του χαρακτήρα ένα«εργαλείο» του κράτους- ως μια υλική, συμβολική και ιδεολογική συνεσταμενη τηςπάλης των τάξεων- που στόχευε στο να «παζαρέψει» την εργατική δύναμη.Απαλύνοντας τους κοινωνικούς κραδασμούς, ενσωματώνοντας τις προλεταριακές μάζεςκαι ροές. Αυτό σήμερα σε μια συγκυρία μιας βαθιάς και αδυσώπητης οικονομικήςκρίσης, κρίσης υπερπαραγωγής και κρίσης αντιπροσώπευσης των λαϊκών καιεργατικών τάξεων στο ,κυρίαρχο μπλοκ εξουσίας, φαντάζει και είναι αδύνατο.     

Νομίζω πως δεν υπάρχουνπλέον  τα περιθώρια να μείνουμε  στα μισά του δρόμου, για  να έχουμε και την πίττα γιομάτη και τονσκύλο χορτάτο. Οι αποφάσεις που πρέπει να πάρουμε είναι σκληρές και θακαθορίσουν τα πράγματα για την επόμενη περίοδο.

 Απέναντι σε μια επίθεση που γίνεται συνολική ή θα τα πάρουμε όλαεμείς ή θα μας τα πάρουν όλα.  Ή θαυποταχτούμε στους νόμους της δικτατορίας της αγοράς  της ΕΕ και στον ολοκληρωτισμό του κεφαλαίου ή θα καταστρέψουμεκαι την αγορά, την ΕΕ και το κεφάλαιο.  

 Η στιγμή της πιο μεγάλης κρίσης του συστήματος του κεφαλαίου είναικαι η στιγμή  των πιο μεγάλων ευκαιριώνγια το κίνημα των προλεταρίων. Αυτών των πολιτικών/ κοινωνικών  υποκειμένων που παράγουν με ένα πολύμορφοτρόπο το πλούτο. Κάθε ιστορική εποχή αυτό απέδειξε και τώρα αισιοδοξώ πως τοίδιο και πάλι θα κάνει

 Ένα προλεταριακό κίνημα είναι δυνατό και αναγκαίο. Ένα προλεταριακόκίνημα που δεν θα παζαρεύει τους όρους της εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμηςτων εργατών. Θα διεκδικεί το πλούτο όλο και την καταστροφή της κεφαλαιακήςσχέσης. Θα διεκδικεί την αναίρεση του ρόλου του στην παραγωγή, θα διεκδικεί τηνπραγματική ανθρώπινη ελεύθερη κομμουνιστική κοινότητα

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ