Πανελλαδικό – Παν-αναπηρικό Συλλαλητήριο της Ε.Σ.Α.μεΑ. και των φορέων μελών της

Πάνω από 3.000 άτομα με αναπηρία από κάθε γωνιά της χώρας ανήμερα την 3η Δεκέμβρη 2010 – Εθνική Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία θα συναντηθούν στο Πανελλήνιο – Παν-αναπηρικό Συλλαλητήριο της Ε.Σ.Α.μεΑ. και των φορέων μελών της, το συλλαλητήριο της αξιοπρέπειας και της τιμής, στην Πλατεία Συντάγματος ώρα 10:00 το πρωί για να διεκδικήσουν από την Πολιτεία και την Κοινωνία τη θέσπιση ενός εθνικού προγράμματος δημόσιων πολιτικών για την αναπηρία.

Σύμφωνα με το πρόγραμμα του συλλαλητηρίου, στο οποίο αναμένεται να συμμετάσχουν χιλιάδες ατόμων με αναπηρία, θα υπάρξουν 3 ξεχωριστές προσυγκεντρώσεις από τις 9.30 έως τις 10.00 το πρωί σε διαφορετικά σημεία του κέντρου της Αθήνας, τα οποία έχουν ως εξής: Πρώτο σημείο η Πλατεία Ομονοίας και οι γύρω δρόμοι Σταδίου, Αιόλου, Βερανζέρου, Σωκράτους), δεύτερο σημείο η Πλατεία Κλαυθμώνος και τρίτο σημείο το Ζάππειο και οι γύρω δρόμοι προς την Πλατεία Συντάγματος.

Οι προσυγκεντρώσεις θα ξεκινήσουν ώρα 09.30 κατευθυνόμενες στην Πλατεία Συντάγματος όπου με ευθύνη του Δήμου Αθηναίων θα έχει στηθεί εξέδρα από την οποία θα μιλήσει ο Πρόεδρος της Ε.Σ.Α.μεΑ. κ. Ι. Βαρδακαστάνης, θα απευθύνουν χαιρετισμό εκπρόσωποι του αναπηρικού κινήματος και θα ακολουθήσει καλλιτεχνικό πρόγραμμα. Μετά τη συγκέντρωση στην πλατεία θα ακολουθήσει πορεία προς τη Βουλή για να επιδοθεί στον Πρόεδρό της το ψήφισμα του συλλαλητηρίου και προς το Μέγαρο Μαξίμου. Η συγκέντρωση, οι εκδηλώσεις και η πορεία αναμένεται ότι θα έχουν ολοκληρωθεί στις 15.00 το μεσημέρι.

Η Ε.Σ.Α.μεΑ. ζητεί την κατανόηση των πολιτών για την ταλαιπωρία που μπορεί να προκαλέσει το συλλαλητήριο και τους καλεί να συμμετάσχουν σε αυτό, ενώνοντας τη φωνή διαμαρτυρίας τους με όλους τους Έλληνες και Ελληνίδες με αναπηρία που πλήττονται βάναυσα από την κρίση, κάνοντας την προστασία των δικαιωμάτων τους προσωπική τους υπόθεση.

Καλούμε όλους τους Έλληνες και Ελληνίδες με αναπηρία, τους εργαζόμενους και ανέργους, τους φοιτητές και μαθητές, τους ηλικιωμένους και συνταξιούχους και τα μέλη των οικογενειών τους να διεκδικήσουμε μαζί από την πολιτεία τη λήψη εκείνων των μέτρων που θα αποτελέσουν το ισχυρό και απαραίτητο δίχτυ προστασίας μας από την κρίση.

Καλούμε όλα τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης να καλύψουν με τον δέοντα τρόπο το μεγάλο αυτό συλλαλητήριο της αξιοπρέπειας και της τιμής που γίνεται για πρώτη φορά στα ελληνικά χρονικά και την Εθνική Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία μέσα από συνεντεύξεις, αφιερώματα και ρεπορτάζ σε όλες τις εκπομπές και τα δελτία ειδήσεων των ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών σταθμών καθώς και σε όλες τις εφημερίδες.

Ας ενώσουμε τη φωνή μας. Ο σεβασμός των ατόμων με αναπηρία είναι υπόθεση όλων! Όλοι στο με Πανελλαδικό Παν-αναπηρικό Συλλαλητήριο της Ε.Σ.Α.μεΑ., 3η Δεκέμβρη και ώρα 10.00 πμ στην Πλατεία Συντάγματος!

«Εμπαίζουν εκπαιδευτικούς με αναπηρίες» Άρθρο στην Ελευθεροτυπία του Αντ. Σκορδίλη (24/08/2010)

«Εμπαίζουν εκπαιδευτικούς με αναπηρίες»    24/08/2010 – 12:32
Το δικαίωμα στον μόνιμο διορισμό των εκπαιδευτικών με σοβαρές αναπηρίες 67% και άνω που έχουν συμπληρώσει δωδεκάμηνη προϋπηρεσία ως αναπληρωτές ωρομίσθιοι μοιάζει για δεύτερη συνεχή χρονιά μετά την ψήφιση του σχετικού νόμου (Ν. 3794, Αύγουστος 2009) να οδεύει προς έμπρακτη κατάργηση.

‘Εμπλεος οργής ο πανελλήνιος σύλλογος εκπαιδευτικών με αναπηρίες αναφέρεται σε ανακοίνωσή του στον «συνειδητό εμπαιγμό από πλευράς υπουργείου και παραβίαση κάθε έννοιας νομιμότητας εις βάρος των εκπαιδευτικών με σοβαρές αναπηρίες».
Η απαρχή της αντιπαράθεσης υπουργείου και συλλόγου ξεκινά τον Σεπτέμβριο του 2009. Τότε, ανταποκρινόμενοι σε πρόσκληση του υπουργείου οι εκπαιδευτικοί με σοβαρές αναπηρίες υπέβαλαν τις απαραίτητες δηλώσεις και πιστοποιητικά για τη μονιμοποίησή τους, χωρίς τελικά να μονιμοποιηθεί κανένας. Ως απάντηση στις διαμαρτυρίες τους, έλαβαν διαβεβαιώσεις ότι η μονιμοποίησή τους θα πραγματοποιηθεί την επόμενη σχολική χρονιά 2010 – 2011. Προ μερικών ημερών βίωσαν στη μεγάλη πλειονότητά τους μια νέα διάψευση των προσδοκιών τους. «Επί συνόλου 281 δικαιούχων μονιμοποίησης» -μας ενημερώνει ο σύλλογός τους- «μόλις 110 μονιμοποιήθηκαν σε πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση».
Οι περισσότεροι δεν τοποθετήθηκαν σε θέση πλησίον του τόπου διαμονής της οικογένειάς τους, όπως επιβάλλει το Π.Δ. του 1996 για εκπαιδευτικούς με αναπηρίες για ευνόητους κοινωνικούς και ιατρικούς λόγους. «Ωσάν να θέλουν να μας δυσκολέψουν τη ζωή διότι διεκδικούμε το δίκιο μας», σχολιάζει ο πρόεδρος του συλλόγου Αθανάσιος Μπίτης, επικαλούμενος χαρακτηριστικό παράδειγμα τυφλού οικογενειάρχη δασκάλου από την Ξάνθη που μονιμοποιήθηκε στην Κρήτη και αδυνατεί να πάει. «Πόσο μάλλον όταν προ δεκαημέρου εκδοθείσα υπουργική απόφαση του στερεί ακόμα και το δικαίωμα αίτησης μετάθεσης για τα επόμενα τρία χρόνια», συμπληρώνει ο Α. Μπίτης, χαρακτηρίζοντας την όλη κατάσταση όπως έχει διαμορφωθεί «τραγικό αδιέξοδο».

ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΚΟΡΔΙΛΗΣ

Ο όρος «άτομα με ειδικές ανάγκες» προσβάλλει τους ανθρώπους με αναπηρία

Πολίτες με αναπηρία εγκαλούν την ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ Α.Ε.
Επικεφαλής της πρωτοβουλίας η ακτιβίστρια δικηγόρος Πωλίνα Παπανικολάου

Δεκάδες Έλληνες πολίτες με αναπηρία αθροίζουν τις υπογραφές τους σε έγγραφο που θα αποσταλεί στα τέλη του Ιουνίου προς την ανώνυμη εταιρεία “Αττικό μετρό”, αξιώνοντας την αντικατάσταση του όρου “άτομα με ειδικές ανάγκες” που χρησιμοποιείται στις ηχητικές ανακοινώσεις της εταιρείας από τον όρο “άτομα με αναπηρία”. Το όλο ζήτημα είναι πολύ πιο σοβαρό από ότι με πρώτη ανάγνωση δείχνει, δεν είναι ζήτημα τήρησης των τύπων αλλά ζήτημα ουσίας.

Η "ψυχή" της διαμαρτυρίας, ακτιβίστρια δικηγόρος με απώλεια όρασης Πωλίνα Παπανικολάου Η “ψυχή” της διαμαρτυρίας, ακτιβίστρια δικηγόρος με απώλεια όρασης Πωλίνα Παπανικολάου Καταρχάς ο όρος άτομα με ειδικές ανάγκες συνιστά κενολογία. Η επικράτηση επί σειρά ετών του όρου , παρέπεμπε στην αδυναμία/ανικανότητα της πολιτείας να δημιουργήσει / εξασφαλίσει πρόσβαση σε θεμελιώδη κοινωνικά δικαιώματα και αγαθά για τους ανθρώπους με αναπηρία. Βαπτίζονταν λοιπόν “ειδικές” οι θεμελιώδεις/γενικές ανάγκες των ανθρώπων με αναπηρία (στην εκπαίδευση, εργασία κ.ο.κ.) επειδή η πολιτεία δεν τις κάλυπτε, ως εκ της βασικής περί ισότητας αρχής του συντάγματος όφειλε και οφείλει.
Ο όρος, λοιπόν, ήταν άλλοθι της πολιτειακής ανεπάρκειας και ως τέτοιος σε εποχές όπου η διακιωματική προσέγγιση της αναπηρίας εξακολουθούσε κοινωνικά ζητούμενη είχε επικρατήσει. Υπό την έννοια αυτή, η εμμονή στην αναπαραγωγή του όρου “άτομα με ειδικές ανάγκες” παραπέμπει στις εποχές επικράτησης των πατερναλιστικών αντιλήψεων για την αναπηρία και διευκολύνει επικοινωνιακά την συνέχιση των συνταγματικών παραβιάσεων έναντι των ανθρώπων με αναπηρία της ελληνικής πολιτείας.
Ακόμα και εάν, όμως, κάποιοι δεν διαθέτουν τη δυνατότητα να κατανοήσουν το παραπάνω σκεπτικό, υπάρχει ένα επιχείρημα ακόμα πιο “αυτονόητο” επί του οποίου αδυναμία κατανόησης δε νοείται. Οι ίδιοι οι άνθρωποι με αναπηρία λοιπόν, διά των επισήμων φορέων τους, έχουν ορίσει ως παρωχημένο και αντιδραστικό τον όρο “άτομα με ειδικές ανάγκες” και τον έχουν αντικαταστήσει με τον όρο “άτομα με αναπηρία” εδώ και μιά δεκαετία. Συνεπώς, η επιμονή στην χρήση του παρωχημένου/αντιδραστικού όρου συνειδητά σημαίνει ευθεία αγνόηση των ανθρώπων με αναπηρία, άρνηση του δικαιώματός τους στον αυτοπροσδιορισμό, κάθετη εναντίον τους προσβολή που παραπέμπει σε ξεκάθαρες ενδόμυχες ρατσιστικές αντιλήψεις. 
Η τρίτη σημαντική όψη της διαμαρτυρίας προς την “ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ” Α.Ε. – μέχρι το πρωϊνό της 23ης Ιουνίου την υπέγραφαν 40 άνθρωποι – έχει να κάνει με το μέγεθος της παραβίασης του δικαιώματος των ανθρώπων με αναπηρία στον αυτοπροσδιορισμό. Η εταιρεία/αποδέκτης της διαμαρτυρίας, δεν αποτελεί την εξαίρεση αλλά τον κανόνα στην χρήση του παρωχημένου/καταδικαστέου όρου. Κατά συνέπεια το περιεχόμενο της διαμαρτυρίας και το συνακόλουθο αίτημα αποκατάστασης της προσβολής σε βάρος των ανθρώπων με αναπηρία, έχει επί της ουσίας πάμπολλους αποδέκτες.
Το κείμενο έχει συντάξει η νομικός με απώλεια όρασης Πωλίνα Παπανικολάου, ψυχή της όλης προσπάθειας να αναχαιτιστεί – επιτέλους – το κύμα ρατσισμού και χυδαιότητας που εκπορεύεται από την καταχρηστική/βάναυση χρήση του όρου “άτομα με ειδικές ανάγκες”. Το κυρίως σώμα του έχει ως ακολούθως :
“Η εμπέδωση ενός πολιτισμού αμοιβαίας κατανόησης και συναντίληψης πρωτίστως προσαπαιτεί την διαμόρφωση και συναρμογή ενός κοινού κώδικα επικοινωνίας. Αρχής γενομένης από την ορθή χρήση σε καθημερινή βάση ενός λεξιλογίου, απολύτως συνάδοντος με την ανθρωποκεντρική προσέγγιση, που τάσσουν διεθνώς οι εξελίξεις στον χώρο των δικαιωμάτων των ατόμων με αναπηρία.
Η χρήση του όρου «άτομα με ειδικές ανάγκες» στις ηχητικές ανακοινώσεις ειδοποίησης του φορέα σας, , αφενός δεν ανταποκρίνεται στην σύγχρονη επιστημονική, πολιτική και κοινωνική μεταχείριση της αναπηρίας ως συνθήκης εφόσον αντικατοπτρίζει προ ετών εγκαταλειφθήσες ιατρο-κεντρικές προσεγγίσεις πατερναλιστικού χαρακτήρα που αισθιάζουν μονοδιάστατα στο έλλειμμα και την μειονεξία, αφετέρου έχει αντικατασταθεί από τον όρο «άτομα με αναπηρία» με την Ομόφωνη Απόφαση της 22ης Μαϊου 2001 όλων των Κρατών Μελών της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας, η οποία στην 54η Διάσκεψη της προέβη στην ριζική αναμόρφωση του εν λόγω ορισμού συμπεριλαμβάνοντας στο περιεχόμενο του και την αλληλεπίδραση των τυχών τιθέμενων εμποδίων, στρέφοντας το ενδιαφέρον της Παγκόσμιας Κοινότητας από την βλάβη στην ένταξη, στην ισότητα πρόσβασης και εν τέλει στον προσεταιρισμό σε όλα τα επίπεδα με όρους αξιοπρέπειας.
Σημειώνεται μάλιστα προς ενίσχυση της ανωτέρω επιχειρηματολογίας μας, ότι τον εδώ προτεινόμενο όρο ενστερνίστηκαν τόσο τα Ηνωμένα Έθνη στο άρθρο 1 παρ. 2 της οικίας Διεθνούς Σύμβασης για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία, που υπεγράφη και από την χώρα μας στην Νέα Υόρκη στις 13 Δεκεμβρίου του 2006, το Συμβούλιο της Ευρώπης κατά τρόπο πανηγυρικό στην Σύσταση του REC (2006) 5, ο Συνταγματικός μας Νομοθέτης, ο οποίος τον κατοχυρώνει στην παρ. 6 του άρθρου 21 Συντ. 1975/1986/2001/2008 όσο και οι φορείς εκπροσώπησης του Διεθνούς, Ευρωπαϊκού και Εθνικού Αναπηρικού Κινήματος.
Ως ισότιμα μέλη της Ελληνικής Κοινωνίας προσδοκούμε την δημιουργία πρόσφορου εδάφους για την ανάπτυξη συνειδησιακών εκτυπώσεων χωρίς στερεότυπα και αρνητικές αναπαραστάσεις για την συνθήκη της αναπηρίας, με το βλέμμα στραμμένο πάντα στον άνθρωπο, σε κάθε άνθρωπο χωρίς διακρίσεις.”