ΑΙΡΕΤΙΚΟΝ

Γιατί τώρα θα λογαριΑστουμε

1

Α) δήλωση νομιμότητας: θα κάνω και την τρίτη δόση από το μπόλι, τι νομιμοφρων θα ήμουν αν δεν την έκανα. Και ειναι γνωστό πως ήμουν νομομοφρων και δεν κάνω πλάκα

 

Β) Λένε εκτίναξη εμβολιασμών, μα με τέτοιο εκβιασμό μου φενεται και λογικό.

 

Γ) το εμβόλιο από τους 6 πηγε στους 3 . Εγώ αυτό το εξηγώ πως το εμβόλιο έχει μικρό χρόνο επιδραστικοτητας σε αντίθεση με ότι έλεγαν, δικαιώνοντας σε ένα βαθμό αυτούς που υποστήριζαν το πειραματικό χαρακτήρα του.

 

Δ) Δεν μπορούμε να μηδενιζουμε ή να σχετικοποιουμε την επιστήμη, από την άλλη δεν είναι μια υπεριστορικη κατηγορία συσχετίζεται με το κοινωνικό και ταξικο περιβάλλον, τα υλικά/ πολιτικά συμφέροντα. Με βάση μια άλλη τοποθέτηση ίσως και να έκανε καλό και στην ίδια , η θεώρηση του Φεγεραμπεντ για την ισότητα και την δημοκρατία της επιστήμης με άλλες παραδόσεις και της ιατρικής επιστήμης με άλλες εναλλακτικές θεωρήσεις.

 

Ε) Αν κάποιοι δουν σε αυτά ένα νεολουδισμο, ίσως και να μην έχουν άδικο, ιδιαίτερα αν εμπνέονται από ένα θετικιστικο αστικό επιστημονισμο. Στην πραγματικότητα πρέπει να δούμε πέρα από την θετικιστικη θεώρηση και την άρνηση της επιστήμης. Με ένα διαλεκτικο αναστοχαστικο τρόπο να αναδείξουμε την τάση χειραφέτησης επάνω στην ενότητα παραγωγικών σχέσεων- δυνάμεων- επιστήμης.

 

ΣΤ) μην χρεώνεται τις παραπάνω αιρετικες sufired απόψεις με το πολιτικό μου χώρο,

2

Πανδημία, συνδημια ή μια γενικευμένη επιδημία είναι φανερό πως ζούμε μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης, μια κατάσταση εξαίρεσης με εκατομμύρια νεκρούς σε όλο τον κόσμο.

 

Η αιτία αυτής της κατάστασης πραγμάτων που ζούμε έχει τις ρίζες της στο παροξυστικο παραγωγικο χαρακτήρα του ολοκληρωτικού καπιταλισμού.

Όσο αυτός θα αυξάνεται τόσο ιοί θα παίρνουν την εκδίκηση τους για λογαριασμό της φύσης.

 

Στην πραγματικότητα το σύστημα θέλοντας να δείξει πως παραμένει ο αντικειμενικος ηγεμόνας, με το λιγότερο βέβαια οικονομικό κόστος, αναντιστοιχο της πρόκλησης.

 

Ταυτόχρονα όμως είναι μια χρυσή ευκαιρία για το ολοκληρωτικό καπιταλισμο σε δύο επίπεδα.

Ο πρώτος- όπως είπε και ο Αδωνις: Οι απαγορεύσεις κυκλοφορίας, οι αποκλεισμοί, οι διαχωρισμοί και τα λοκνταουν ως προώθηση της πειθάρχησης του κόσμου, των ιδιωτικοποιήσεων και της διάλυσης του ΕΣΥ. Άλλωστε όπως συνέχισε ο ίδιος δεν έχουμε κομμουνισμό.

Ο δεύτερος:

Το μεγάλο πρόβλημα του σύγχρονου ολοκληρωτικού καπιταλισμού ήταν πως η αύξηση του σταθερού κεφαλαίου μπορεί να ρίχνει την αξία του μεταβλητού κεφαλαίου των εργατών δηλαδή, αλλά δεν την αντικατασταθεί με κέρδη, με αύξηση της υπεραξίας, καθώς η αύξηση του σταθερού κεφαλαίου, δλδ οι μηχανές, ρίχνουν το ποσοστό κέρδους.

 

Από αυτή την οπτική οι λογικές διαχείρισης της πανδημίας σαν μια άλλου τύπου πολεμική μηχανή, καταστρέφει μεταβλητό και σταθερό κεφάλαιο, βγάζοντας από το παιχνίδι κεφάλαιο που δεν μπορεί να αντέξει στο σύγχρονο ανταγωνισμό, μικρομεσαίες επιχειρήσεις, αλλάζοντας το τροπο που πουλάμε και αγοράζουμε. Επιχειρώντας να μας μετατρέψει σε ψηφιακά εξατομικευμενα σημεία, είτε ως εργαζόμενους, αλλά κυρίως ως καταναλωτές.

 

Ενισχύοντας μια νέα εκτίναξη της παγκοσμιοποιήσης , με έντονα ψηφιακά ηλεκτρονικά στοιχεία με την νέα τεχνολογία να σέρνει το χορό και

με την επιστήμη, αυτή την καπιταλιστική επιστήμη να παίζει το δικό της καταστροφικό ρόλο.

 

Ακόμη και στο επίπεδο των ενδοιμπεριαλιστικων αντιθέσεων μάλλον έκανε τους ισχυρούς πόλους ακόμη πιο ισχυρούς, πχ Κίνα. Επί του συγκεκριμένου η ΕΕ μάλλον αποδυνάμωσε την οικονομία και την παραγωγική βάση, με τις πιο φτωχές χώρες, να γίνονται ακόμη πιο φτωχές , έρμαια του κορωνοϊου και της φτώχειας, πχ η Βουλγαρία .

 

Για αυτό το λόγο καμία κυβέρνηση, καμία εξουσία δεν επενδύει στην υγεία για να αντιμετωπιστει ο κορονοιος, κάτι τέτοιο δεν θα βοηθούσε στα σχέδια για την αύξηση του ποσοστού κέρδους, από την πλευρά του συστήματος θα ήταν μια τρύπα ατό νερό.

 

Πόσο μάλλον που όλη η πολιτική της διαχείρισης έχει αφεθεί σε ένα μεγάλο- κυρίαρχο βαθμό- στα ιδιωτικά συμφέροντα των πολυεθνικών του φαρμάκου, με τις κυβερνήσεις να φενονται όσο ποτέ υποταγμένες σε αυτές, ακυρωνοντας τον αντικειμενικό ηγεμόνα.

 

Η μοναδική ίσως εξαίρεση αποτελεί η Κούβα που συνδυάζει το καθολικό -υποχρεωτικο- εμβολιασμό με το ολοκληρωτικό δημόσιο σύστημα υγείας, ένα σύστημα υγείας σε μεγάλο βαθμό υπόδειγμα.

Με βάση τα παραπάνω ο κριτικός ορθολογισμός πρέπει να κινηθεί στα παρακάτω επίπεδα.

 

Το πρώτο επίπεδο είναι η ενίσχυση της δημόσιας υγείας , η δημιουργία μιας πρωτοβάθμιας υγείας. Δίχως αυτήν την ενίσχυση είμαστε απλώς χαμένοι με το πόλεμο ενάντια στο ιό.

 

Δεύτερο επίπεδο είναι η κριτική απέναντι στην καπιταλιστικη επιστήμη .

 

Αυτό δεν συνεπάγεται ένα μηδενισμό των επιτευγμάτων της επιστήμης, αλλά αλίμονο αν έχουμε αυταπάτες για τους εμπόρους και των πλασιέ των πολυεθνικών των φαρμάκων.

 

Βέβαια μέχρι να φτιάξουμε μια σοσιαλιστική επιστήμη ή μια σοσιαλιστική βιομηχανία φαρμάκων θα έχουμε να κάνουμε με αυτές τις πολυεθνικές και δεν μπορούμε να πούμε όχι.

 

Για αυτό το λόγο και τα εμβόλια και τα φάρμακα είναι εμπορεύματα και μάλιστα κλειστά εμπορεύματα, με κλειστές πατέντες.

 

Ταυτόχρονα σε μια άλλη συνθήκη θα έπρεπε να ανοίξει μια σοβαρή συζήτηση για το βαθμό της καθολικότητας του εμβολίου. Προσωπικά δεν απορρίπτω τα επιτεύγματα της επιστήμης, είμαι κριτικός στο βαθμό και στην ποιότητα της δράσης τους, όσο και στο ζήτημα των εναλακτικών θεραπευτικών εργαλείων

 

Μια πραγματικά σοσιαλιστική δημοκρατία θα άνοιγε στο επίπεδο της γειτονιάς, στο επίπεδο των παραγωγικών βάσεων μια τέτοια σοβαρή δημοκρατική συζήτηση.

 

Σήμερα όμως πρέπει να εκμεταλευτουμε όλα τα επιτεύγματα ακόμη και αυτής της καπιταλιστικής επιστήμης, κρατώντας όμως την κριτική μας θέση.

 

Σε ένα μεγάλο βαθμό μας σώζει το γεγονός πως ως εμπορεύματα τα εμβόλια και τα φάρμακα είναι και αυτά μια ενότητα αξιών χρήσης και ανταλλακτικών αξιών.

 

Το τρίτο επίπεδο είναι το δημοκρατικό ζήτημα, η αντιμετώπιση των καραντινων, των απαγορεύσεων , της υποχώρησης των κατακτήσεων του πολιτικού ουμανισμού , η αντιμετώπιση της ολοκληρωτικού βιοπολιτικού κλίματος, του υγειονομικού απαρχαιντ.

 

Κλείνοντας : Και τα 3 επίπεδα κινούνται σε μια διαλεκτική αλληλοσυνδεση με ξεκάθαρα τα ταξικά στοιχεία/ κριτήρια.

 

Με στόχο μια κοινωνία των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγώγων σε μια σοσιαλιστική αυτοδιαχειριστικη κατεύθυνση.

 

Και μόνο έτσι μπορεί να δράσει με τρόπο να ενισχυθεί η τάση χειραφέτησης απέναντι στη τάση υποταγής.

 

Μεταξύ σοβαρού και αστείου, κυρίως το δεύτερου ας διαβαστεί το παραπάνω κείμενο ως ένα μανιφέστο ενός αναρχοψεκα….,

 

ερε που φτάσαμε ο κριτικός ορθολογισμός να ονομάζεται ψέκα…, και μάλιστα σε ακροδεξιά κατεύθυνση.

Αντίληψη και θέση που χαρίζει την κριτική και την αμφιβολία στην άκρα δεξιά, παίζοντας το παιχνίδι της Κυβέρνησης με στόχο ένα εμφύλιο πόλεμο μέσα στο λαό, λαός διχασμένος εύκολα ελεγχόμενος και υποταγμενος.

Κίνημα , μέτωπο , κόμμα: μια σχέση ανοικτή σε επαναθεμελίωση.


Σε σχέση με μια πλούσια συζήτηση για τον κομμουνισμό, το κόμμα και το μέτωπο, που συνεχίζεται να εξελίσσεται,  παρά τα σοβαρά ελλείμματα.

 

Κομμουνισμός:

Υπάρχουν τόσοι πολλοί κομμουνισμοί , όσοι και κομμουνιστές και σίγουρα όσοι κομμουνισμοί υπήρξαν,  υπάρχουν και πιθανόν να υπάρξουν στο μέλλον.  Κομμουνισμοί με κοινά χαρακτηριστικά,  αλλά και αντιθετικά συγκρουσιακά  χαρακτηριστικά.

Ταυτόχρονα μπορούμε να υποστηρίξουμε πως ο κομμουνισμός ή καλύτερα οι κομμουνισμοί υπήρξαν, υπάρχουν  και πιθανόν να ξαναυπαρξει ως τάση, κίνημα και κοινωνία.

Τάση: ως μια κοινωνική τάση από την αρχαιότητα έως τα σήμερα, μια αυθόρμητη και σε ένα βαθμό συνειδητή τάση.  Τάση ως μια  αντιφατική παραγωγή της νέας τεχνολογίας που από την μια μειώνει την δυνατότητα του ελέγχου από τους λίγους στους πολλούς και αυξάνει την αντίστοιχη δυνατότητα του έλεγχου των πολλών απέναντι στους λίγους. Τάση ως απόρροια της νέας τεχνολογίας  που μειώνει τις ώρες εργασίας, τον κόπο των εργαζομένων και συνάμα  νέα τεχνολογία που δύναται να  μειώσει την μόλυνση του περιβάλλοντος. Φυσικά η κομμουνιστική τάση, στο βαθμό που ηγεμονεύει η αυθόρμητη τάση, μεταφέρει πάνω της τις αντιφάσεις και τις αντιθέσεις του καπιταλιστικού κόσμου. Και κατά συνέπεια δύναται να μετατραπεί σε μια αντεπαναστατική τάση στο βαθμό που δεν δύναται να σπάσει με το περίβλημα του καπιταλιστικου κόσμου.  Ειδικότερα αυτό  συναντάται στο ζήτημα της τεχνολογίας και των ανεπτυγμένων παραγωγικών δυνάμεων που ο καπιταλιστικος τους χαρακτήρας δεν αλλάζει , μόνο καταστρέφεται. Και μόνο έτσι μπορούμε να αναστοχαστουμε μια επαναστατική, προλεταριακη αυτοαξιοποιηση και της επιστήμης σε αντίθεση με την καπιταλιστική αξιοποίηση της.

Κίνημα: ως το πραγματικό κίνημα που καταργεί κάθε φορά την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων και ως το ιστορικό κίνημα που τον 19ο και τον 20ο αιώνα  πήρε το όνομά κομμουνιστικό. Καλύτερα ως τα ιστορικά κινήματα και τα κομμουνιστικά μέτωπα ή τα κομμουνιστικά κόμματα του 19ου και του 20ου αιώνα, το πλήθος , τα σύμπαντα των κομμουνιστικών κινημάτων , κομμουνιστικών μετώπων και των κομμουνιστικών κομμάτων του 19ου και του 20ου αιώνα. Ή ως τα κομμουνιστικά  κινήματα, μέτωπα και κόμματα του 21ού αιώνα. Ή πιο διευρυμένα, πιο πλατιά τα αντικαπιταλιστικά κινήματα, μέτωπα , κόμματα ως η πολιτική εκδήλωση του κομμουνισμού του 21ού αιώνα. Κομμουνιστικα Κόμματα με την ιστορική τους σημασία , με την στενή και την πλατιά νοηματοδοτηση.

Κομμουνιστικα κόμματα που αν δεν ακολουθούν τις πρωτοπορες τάσεις της εποχής, τις παράγουν.

Κοινωνία: ως ιδεατή κοινωνία κοινοκτημοσύνης που δεν εφαρμόστηκε ποτέ στην καθολικότητα της και πιθανόν να μην εφαρμοστούν και ποτές. Ως τα πειράματα της γενικευμένης κοινωνικής αυτοδιαχείρισης που εφαρμόστηκαν, εφαρμόζονται και πιθανό να εφαρμοστούν , να γενικευτούν και να ηγεμονεύσουν.  Ως  οι πραγματικές κοινωνίες ή τα καθεστώτα  του 20ου αιώνα που ονομάστηκαν κομμουνιστικά ή σοσιαλιστικά που αποτέλεσαν σε ένα βαθμό μεταβατικές κοινωνίες ανάμεσα στο καπιταλισμό και τον κομμουνισμό και ταυτόχρονα αποτέλεσαν κοινωνίες αστικής καπιταλιστικής ολοκλήρωσης, ως τέτοιες συνεχίζουν να εφίστανται στην Κίνα, Β. Κορέα κτλ. Ενώ ως μια μεταβατική κοινωνία από τον σοσιαλισμό,  σε μια ελεγχόμενη προσαρμογή στο καπιταλισμό υφίστανται η Κούβα.

Ανάμεσα στα 3 επίπεδα και στις βαθμίδες των 3 επιπέδων υφίσταται, υπάρχει και δρα μια σχέση ενότητας και διαφοράς ή σχέση ενότητας και αντίθεσης, σχέση ενότητας των αντιθέτων που είτε οδηγεί σε μια εμφάνιση / διαδικασία του καθαυτού/ διεαυτού , είτε σε μια αντίστροφη διαδικασία της ιστορικής σχάσης.

Όπως όλοι οι κομμουνιστές σε μεγάλο βαθμό έχουν ένα δικό τους κομμουνισμό:

Ο δικός μου κομμουνισμός είναι ο ελευθεριακός κομμουνισμός της άμεσης δημοκρατίας σε όλα τα επίπεδα, μιας κομμουνιστικής δημοκρατίας που δεν θα είναι αναίρεση της αστικής δημοκρατίας, αλλά  η διαλεκτική υπέρβαση του , σε μια  άμεση δημοκρατία των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγώγων.

Κόμμα

Μιλάμε για  το κομμουνιστικό Κόμμα ή για τα κομμουνιστικά κόμματα που είναι τόσα όσοι και οι κομμουνισμοί. Με κοινή ρίζα  το Λενινιστικό κομμουνιστικό Κόμμα , που αποτέλεσε το αρχέτυπο για όλα τα κομμουνιστικά κόμματα , αν και ως κόμμα νέου τύπου , ως κόμμα των επαγγελματιών επαναστατών,  δεν υπήρξε παρά μόνο λίγα χρόνια και μόνο στην Τσαρική Ρωσία και στα πρώτα χρόνια της ΕΣΣΔ.  Όσα ορθόδοξα σοβιετικά κομμουνιστικά κόμματα είχαν ή έχουν άμεση αναφορά παράδοσης σε σύντομο χρονικό διάστημα σε μεγάλο βαθμό απέκτησαν άλλο χαρακτήρα από το κόμμα της επαναστατικής πρωτοπορίας και έγιναν μαζικά κομμουνιστικά κόμματα που συσπείρωσαν πλατιές μάζες και όχι μόνο την πρωτοπορία.

Ας σημειωθεί πως στις σημερινές συνθήκες υπάρχουν ή ξαναεμφανίζονται δυνάμεις  αριστερές, κομμουνιστικές δυνάμεις που  απέναντι στο ολοκληρωτικό καπιταλισμό , απέναντι στην οργανωμένη επιθετικότητα του προτάσσουν μια επιστροφή στο λενινιστικό μοντέλο , είτε ως κόμμα φρούριο , είτε ως το κόμμα συνείδηση ενός μετώπου.

Προσωπικά έχω τις αμφιβολίες μου για την δυνατότητα της επιστροφής στο λενινιστικό κομμουνιστικό μοντέλο και σίγουρα για την δυναμική που δύναται να αναπτύξει το εν λόγω μοντέλο σε όλη την ευρύτητα του.  Η παραγωγή και η αναπαραγωγή του κομμουνισμού του 20ου αιώνα, που έχει ολοκληρώσει , έχει στερέψει από τις δυναμικές  που είχε.

Η λεγόμενη κομμουνιστική επαναθεμελίωση στην δική μου οπτική δεν θα χει ως βάση τα κομμουνιστικά κόμματα, μπορεί να μην έχει καθόλου κόμματα και σίγουρα δεν θα έχει ως βάση ή αρχετυπική ιδέα το λενινιστικό μοντέλο.

Μέτωπο

Και πιο συγκεκριμένα το αντικαπιταλιστικό μέτωπο,  με το αντίστοιχο αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα, ένα μαζικό δημοκρατικό μέτωπο. Ένα αντικαπιταλιστικό μέτωπο που δύναται να οργανώσει τις λαϊκές μάζες στο αγώνα που κάνουν για να εξασφαλίσουν και να διευρύνουν τα δικαιώματα τους, με στόχο την κατάκτηση της εξουσίας από τις λαϊκές μάζες.

Ένα αντικαπιταλιστικό μέτωπο/ πρόγραμμα/ κίνημα / κόμμα που αντικειμενικά και υποκειμενικά παίρνει το χαρακτήρα σύγκρουσης με το καπιταλιστικό σύστημα και από αυτή την οπτική ταυτίζεται ή ενώνεται με το κομμουνιστικό κίνημα της εποχής μας.  Με ερώτημα και πρόθεση,  την διαλεκτική μεταβολή του αντικαπιταλιστικού μετώπου σε ένα   μαζικό δημοκρατικό αντικαπιταλιστικό κόμμα.

Μέχρι και πρόσφατα είχα την ελπίδα ή και την αυταπάτη πως αυτό το ρόλο ενός μαζικού δημοκρατικού αντικαπιταλιστικού κόμματος,  ενός κόμματος – μετώπου- δικτύου,  που θα ενοποιουνταν με τις δυναμικές της χειραφέτησης,  όπως είχα γράψει στο βιβλίο μου που έχει εκδοθεί με τον αντίστοιχο τίτλο,  θα τον έπαιζε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Μόνο που η βούληση των οργανωμένων δυνάμεων της για το πως σκέφτονται την ΑΝΤΑΡΣΥΑ κινείται σε διαφορετικές συχνότητες.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ παραμένει μέτωπο οργανώσεων που βλέπουν το εαυτό τους ως την λενινιστικη πρωτοπορια το αναφέρουν ή μη ανοικτά.

Μόνο που κάτι τέτοιο δεν δημιουργεί τις δυναμικές να αποτελεί το κόμβο αυτής της ανοικτής σύγκρουσης που έρχεται και που η αλληλοσυσχετιση υγειονομικου, οικονομικού,  δημοκρατικού ζητήματος είναι η κορύφωση όλων των καπιταλιστικών και ιμπεριαλιστικών  αντιθέσεων.

Απαιτείται μια εγελιανη υπέρβαση μαζί με μια νιτσεικη επαναξιολογηση του συνόλου αυτών που ζήσαμε ως αριστερά και ως αναρχία. Και με βάση αυτή να επαναθεμελιωθει το επαναστατικό πρόταγμα.

Στο βαθμό που με παίρνει,  στο βαθμό που μπορώ,  στο βαθμό που κατανοώ,  κινούμαι και θα συνεχίζω να κινούμαι σε αυτήν την προοπτική.

Και δεν μπορώ παρά να ευχαριστήσω το ΝΑΡ που μου επιτρέπει να δρω έτσι,  παρά τις διαφωνίες,  για αυτό και διατηρώ μια ελπίδα σε αυτό το χώρο, αν και φοβουμαι πως έχει χάσει την συμπεριπτηκοτητά του εδώ και καιρό.

Με τον κριτικό ορθολογισμό επέναντι στην κύβερνηση , την καταστολή και το υγειονομικό απαρχάιντ

Στο https://argiros.net/?p=8551 παρουσίασα το βιβλίο του Νίκου Τζ. Σέργη “Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ ΣΕ ΚΙΝΔΥΝΟ,  Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΜΙΑΣ ΕΠΙΔΗΜΙΑΣ”

Την Κυριακή 21 Νοέμβρη στο ελευθεριακό εργαστήρι F 451 το παρουσιάσαμε μαζί με τον συγγραφέα με μεγάλη θαρρώ επιτυχία.

Την επόμενη μέρα στο φατσοβιβλίο έγραψα σχετικά

“Τι να πρωτοπώ για αυτή την πολύ όμορφη και με μεγάλη επιτυχία εκδήλωση χθες βράδυ στο ελευθεριακό εργαστήρι F451 στο Άλσος.
Μιλάω για την παρουσίαση του βιβλίου του Νίκου Σέργη Ο Πολιτικός Ανθρωπισμός σε κίνδυνο η διαχείριση μιας επιδημία, με ομιλητές της αφεντιά μου και τον Νίκο Τζ. Σέργη.
Ήταν η πρώτη ανοικτή εκδήλωση ύστερα από την καταιγιδα των lockdown και πέρασαν από αυτή γύρω στα 60 άτομα.
Η συζήτηση ζωντανή, με επιχειρήματα, έθεσε σε μεγάλο βαθμό τον δάκτυλον επί (εις) τον τύπον των ήλων.
Δεν ήταν σε καμία περίπτωση ούτε σύναξη ψεκασμενων , ούτε αρνητών , ούτε πιο πολύ ακροδεξιών,
αλλά ανθρώπων που αγωνιούν, αγωνίζονται και ελπίζουν πως δεν θα γίνουν θύματα, όχι μόνο θύματα του ιού αλλά ούτε της εξουσίας και των κυβερνήσεων που με πρόσχημα τον κορονοιο επιχειρούν να βάλουν χαλινάρι, να αλλάξουν τα δεδομένα και την ατζέντα προς όφελος τους.
Δεν θα πω πως έχασαν, όσες δυνάμεις, άνθρωποι , συναγωνιστες και σύντροφοι/ ες που δεν ήρθαν. Έκαναν και κάνουν τις επιλογές τους.
Το πρόβλημα είναι πως ίσως έμμεσα και ασυνείδητα με αυτό το τρόπο να επιλέγουν στρατόπεδο στα πλαίσια ενός εμφυλίου που οι εξουσιαστές και η κυβέρνηση έχει δημιουργήσει, χάρη της ουδέτερης επιστήμης , αυτής της καπιταλιστικής επιστήμης , όπως το έθεσαν την εποχή τους οι αυτόνομοι της Ιταλίας. Και άλλοι φυσικά επιλέγουν συνειδητά αυτό το δρόμο, αυτή την στάση, την εν λόγω θέση.
Φυσικά δεν θέλω να πιστεύω πως θα δουν τον εαυτό τους σε αυτό που λέω άνθρωποι και σύντροφοι που για τον ένα ή τον άλλο λόγο δεν μπόρεσαν να έρθουν. Αν όμως οι λόγοι της απουσίας ήταν πολιτικοί σε αυτή την όμορφη διαλογική συζήτηση, τότε το λιγότερο κάνουν λάθος.
Ας είναι η ζωή προχωράει είτε με αυτούς είτε με εμάς, είτε με όλους και εν απουσίας τους, μας.
Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες πριν αρχίσει η εκδήλωση , για άκρως ευνόητους λόγους.”

Μια μέρα μετά ηρθε η θιγμένη , οργισμένα ειρωνική και σε ενα βαθμό γελιογραφική απάντηση αγαπητού  συντρόφου :

“Το ακούσαμε κι αυτό! Επέλεξαν στρατόπεδο στο πλάι των εξουσιαστών και του Κούλη επειδή δεν πήγαν στην παρουσίαση ενός βιβλίου! Και μάλιστα, οι κακομοίρηδες, είναι και λίγο χαζούληδες, αφού το διάλεξαν το στρατόπεδο “ίσως έμμεσα και ασυνείδητα”. Τι και αν σε κάποιους τους έχει βγει η ψυχή να φωνάζουν (και να πράττουν) ενάντια στην εξουσία και την κυβέρνηση που μπροστά σε μια υγειονομική κρίση τεράστιων διαστάσεων (ή όχι;) παίζει τον σταθερό της ρόλο να προστατεύει τα συμφέροντα των αστών και ξέρει μόνο από ιδιωτικοποίηση και καταστολή; Τι και αν κάποιοι της «καταφατικής αριστεράς» έσπασαν με μεγάλο κόπο και τίμημα τις απαγορέψεις στον δρόμο… Τι κι αν κάποιοι, πχ. υγειονομικοί, έχουν λιώσει μέσα στα νοσοκομεία «στη δουλειά και στον αγώνα»  που μας λέει κι ο Νταλάρας… Δεν κατάλαβαν ότι δεν κρίνεται από αυτά η ταξική πάλη αλλά από το αν συμμετείχαν σε αυτή την “όμορφη διαλογική συζήτηση”;
Εγώ πάντως έχω τη χαρά να μην ανήκω στους χαζούς, είμαι καραμπινάτος οπαδός του Κούλη· τυχαίνει να το έχω διαβάσει και δεν πήγα στην παρουσίαση ενός βιβλίου που λέει ότι εμβολιασμός χωρίς συναίνεση είναι «βιασμός»,* ότι η λύση σε όλα τα μυστήρια αυτής της πανδημίας κρύβεται μάλλον στα οικονομικά συμφέροντα των φαρμακευτικών και διαδικτυακών εταιριών, ότι δεν πρέπει να σκάμε για έναν ιό που ανήκει στη κατηγορία του κοινού κρυολογήματος, ότι είμαστε πειραματόζωα· ενός βιβλίου που μας καλεί σε νιτσεϊκού τύπου αναθεώρηση και συγχρόνως μας ενημερώνει ότι από την οικονομική κρίση θα σωθούμε επενδύοντας στη γνώση, δλδ στα πανεπιστήμια (μιλάμε έσπασαν τα κοντέρ τη ριζοσπαστικότητας και της αντισυστημικότητας). Και λέει και πολλά άλλα που βαριέμαι να απαριθμήσω. Αλλά τι τα θες, τι δουλειά έχω εγώ να μιλάω, ένας οπαδός του Κούλη. Αφού είπαμε, όποιος δεν πήγε τέτοιος είναι….
Αλήθεια όμως, σύμφωνα με ποια ήθη (αριστερά, ελευθεριακά, ό,τι θέτε) κανονίζεται ένα event (στο οποίο τυγχάνει να μιλάω εγώ κι ένας φίλος), και με βάση τη συμμετοχή τραβάω τη γραμμή μεταξύ προσκυνημένων και επαναστατών; Από πότε ένα βιβλίο ή ένα event γίνεται το Άγιο Δισκοπότηρο από το οποίο όποιος ιερόσυλος δεν τολμήσει να πιει (πόσο μάλλον να έχει διαφορετική άποψη για αυτό που σερβίρεται) καίγεται στο πυρ της αντίδρασης; Τελικά, ποιος τσουβαλιάζει και ποιος τσουβαλιάζεται;
Αλλά έχει και την πλάκα του…  Αφού λοιπόν εγώ ατομικά και με βάση τελείως υποκειμενικά κριτήρια μπορώ να χαράξω τα όρια στα στρατόπεδα του «εμφυλίου πολέμου», σηκώνω το γάντι και δηλώνω τα ακόλουθα:
Όποιος/α/@ δεν ήρθε στην προβολή του στεκιού για τις παρτιζάνες του ΔΣΕ επέλεξε το στρατόπεδο του εθνικού στρατού και του ιμπεριαλισμού.
Όποιος/α/@ δεν πήγε στην εκδήλωση της Αλιμούρας για την κατοικία επέλεξε να γίνει τσιράκι των κατασκευαστικών και του Gendrification.
Όποιος/α/@  δεν πήγε στην εκδήλωση της ΑΡΠΗ για το νερό είναι καραμπινάτο τσιράκι της ιδιωτικοποίησης.
(το ξέρετε ότι μπορώ να συνεχίσω για μέρες αλλά δεν θα το κάνω).
*αλήθεια, δεν σκεφτήκατε πώς ακούγεται αυτό σε μια γυναίκα που έχει υποστεί ή απειληθεί με βιασμό; Να τον ξεφτιλίσουμε και αυτόν τον όρο; Επίσης, τόσους γονείς ξέρω που έχουν εμβολιάσει χρόνια τώρα τα παιδιά τους (εννοείται χωρίς να τα ρωτήσουν). Αλήθεια, έχουν συναινέσει σε «παιδοβιασμό»;;;!!! ”

Δεν μπορούσα παρα να δώσω μια αξιοπρεπής απάντηση :

” Όταν τα πράγματα είναι τόσο βαθιά διχασμενα με συνειδητή δράση της κυβέρνησης, τότε ακόμη και η απουσία από μια παρουσίαση ενός βιβλίου που υποστηρίζει πως μπορούμε να πάμε πέρα από αυτό το διχασμό, είναι πολιτική πράξη επιλογής, εξαιρούνται αυτοί που για τον ενα ή τον άλλο τρόπο δεν μπόρεσαν.

Πάντως όλες οι εκδηλώσεις δεν είναι ίδιες, και σίγουρα με βάση την συγκυρία μια συζήτηση για το ΔΣΕ δεν έχει την ίδια βαρύτητα με ένα βιβλίο για την  αντιμετώπιση του κορονοϊού, την καταστολή και το υγειονομικό απαρτχάιντ.

Και ναι έτσι κάποιος έμμεσα και ασυνείδητα τοποθετείται, δεν έχει σχέση πάντως με το πόσο έξυπνος είναι, ούτε με μια γελοιογραφία κριτικής, ετσι φίλοι μου.

Φυσικά μπορει κάποιος να έχει τις οποίες διαφωνίες τους, και μπορεί, μπορούσε να τοποθετηθεί ακόμη και μέσα στην αιθουσα,έτσι λειτουργεί η διαλεκτική και ο πλουραρισμος.

Και από αυτή την στάση ίσως και να έχει δίκαιο το οποίος έχει την μύγα….

Ναι νιώθω λυπημένος από συντρόφους που δεν το περίμενα να πάρουν θέση στο διχασμό.

Το ερώτημα παραμένει πως ενώνουμε τον λαό ενάντια στην κυβέρνηση, αρνούμενοι τον εργαλειακο ορθολογισμο αλλά και τον ανορθολογισμο, υπερασπιζοντας ένα μάχιμο κριτικό ορθολογισμο.

Και κριτικός ορθολογισμός σημαίνει να βλέπεις συμπεριληπτικα τα ζήτημα και όχι ανταγωνιστικα, ένα βίβλιο που έχει την Α’ αποψη για το ρόλο των πολυεθνικών φαρμάκου δεν αποκλείει αλλά συμπεριλαμβάνει τον αγώνα για νοσηλευτών και των γιατρών για ένα σύστημα υγείας άκρως αξιοπρεπές. Το γεγονός πως δεν το αναφέρει δεν συμαινει πως στέκεται απέναντι και αδιάφορο.

Μια νιτσεικη επαναξιολογηση , δεν αποκλείει αλλά συμπεριλαμβάνει την ταξικη πάλη, άλλωστε αυτό δεν έκαναν και οι αυτόνομοι στην εποχή τους, σε μεγαλύτερο βαθμό απότι οι μπολσεβικοι σε σχέση με το spd. Επαναξιολογηση με βάση τον πολιτικό ουμανισμο και αυτό συμαινει και με βάση τον Μαρξ αλλά ευτυχώς όχι μόνο αυτό.

Λυπάμαι πως ο θυμός μετατρέπεται σε γελοιογραφία κριτικής, γιατί μόνο έτσι μπορώ να δω το πως τοποθετείται κάποιος απέναντι στο ζήτημα των ατομικών δικαιωμάτων, και το να μην κάνεις το εμβόλιο ειναι ενα τέτοιο δικαίωμα.

Τα ατομικά δικαίωμα, το δικαίωμα επάνω στο σώμα μου δεν είναι ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής αλλά δικαίωμα που βγαίνει από τα ανθρώπινα δικαιώματα και σίγουρα αλίμονο αν δεν υπάρχουν και στο σοσιαλισμό, και από αυτή την οπτική ναι είναι σαν βιασμός.

Αυτά τα ολίγα για κάποιους συντρόφους που είδαν τον εαυτό τους κάπου που εγώ δεν τους έθεσα.

Δεν κάνω αναφορά σε συγκεκριμένα  πρόσωπα  γιατί δεν ταυτίζεται με τον Κώστα, το Βαγγέλη, τον  Δημήτρη κτλ, που έγραψαν, αν έγραψαν κάτι, αφορά ένα πιο γενικό σύνολο.”

Δεν θα δώσω συνέχεια αντιγράφω μόνο την δική μου εισήγηση παρουσίαση του βιβλίου  για να γνωρίζουν οι κρίνοντες τι να δικάσουν και να καταδικάσουν. Διαβάστε περισσότερα “Με τον κριτικό ορθολογισμό επέναντι στην κύβερνηση , την καταστολή και το υγειονομικό απαρχάιντ”