Χριστιανισμός και Μαρξισμός

Η κριτική που δημοσιεύτηκε στο ΠΡΙΝ( https://euforipediada.blogspot.com/2022/01/blog-post_16.html)αποτέλεσε αφορμή να ξανακοιτάξω το βιβλίο του Γ. Ρούση και να γράψω τις παρακάτω παρατηρήσεις:

1) Ο χριστιανισμός υπήρξε για την εποχή του ένα κίνημα λαϊκής αντιστασης και κοινωνικής χειραφέτησης. Φυσικά δεν υπήρξε μόνο αυτό αλλά μια ολιστική απάντηση με οντολογικό και μεταφυσικό βάθος, τομή και συνέχεια, μιας ιστορικής, φιλοσοφικής και θεολογικής κίνησης που έχει παρελθόν, παρόν και μέλλον. Ως κίνημα αντίστασης και χειραφετησης μπορεί να χαρακτηριστεί και ως ο κομμουνισμος της εποχής του. Αντίστοιχα ως ένα τέτοιο κίνημα μπορεί να χαρακτηριστεί και ο μουσουλμανισμος, με πιο εξισωτικο και κοινωνικός βάθος, όχι όμως αντίστοιχο μεταφυσικό και οντολογικό περιεχόμενο. Το ρεύμα του σουφισμου με ένα εξίσου βαθυ οντολογικο μεταφυσικό περιεχόμενο είναι ένας εκλεκτικός συνδυασμός των χριστιανικών, μουσουλμανικων , μανιχαιστικων και ζωροαστρικων παραδόσεων. Άρα διαφερει και από το μουσουλμανισμο ειτε τον σιιτισμο , ειτε τον σουνιτισμο και από το χριστιανισμό

2) Με βάση την παραπάνω τοποθέτηση σε ένα βαθμό μπορεί και να ισχύει πως κάθε εποχή μπορεί και να έχει το κομμουνισμο που αναλογεί στις υλικές, γεωγραφικες και ιδεολογικές παραμέτρους της κάθε περιοχής και της κάθε εποχής. Πχ αν ο χριστιανισμος είναι ο κομμουνισμος της εποχής της μετάβασης από την αρχαιότητα στο μεσαίωνα στην γεωγραφική λεκάνη όπου το μεσσιανικο απέκτησε επαναστατικό χαρακτήρα ή ο μουσουλμανισμος ο κομμουνισμος των νομαδων Αράβων ή οι χριστιανικες και μουσουλμανικες αιρέσεις ο κομμουνισμος του μεσαίωνα, τότε μπορούμε να υποστηρίξουμε πως ο μαρξισμος είναι ο κομμουνισμος της πρώτης βιομηχανικής επανάστασης και ο σοβιετικος μαρξισμος είναι ο κομμουνισμος της δεύτερης βιομηχανικής εποχής, ο μαοισμος ο κομμουνισμος των αγροτικών κοινωνιών , ςκαι ο αριστερισμος του Μάη του 68 ο κομμουνισμος του καταναλωτικου καπιταλισμού.Και ειναι βέβαιο πως θα υπάρξει ένας κομμμουνισμος της 4ης ή και 5ης βιομηχανικής επανάστασης με τελείως διαφορετικά χαρακτηριστικά σε σχέση με αυτόν που εμείς ζήσαμε.

3) Αν η παρακμή του χριστιανισμου ως κίνημα αντίστασης και χειραφετησης έχει σχέση με τον ασιατικό τρόπο παραγωγής, με το μεσσιανικο επαναστατικό υπόβαθρο να περνάει σε μια σειρά από αιρέσεις ή εκδοχές του μέχρι και στις μέρες μας , πχ θεολογία της απελευθέρωση, η παρακμή του ιστορικού κομμουνισμού συσχετίζεται με την αναπτυξη του καπιταλισμού και τον ρόλο του ως παραγωγού της αξίας και της βιομηχανικής ανάπτυξης. Ειδικότερα με την αδυναμία των συστημάτων του υπαρκτου σοσιαλισμού να ακολουθήσουν ή να συμμετέχουν στην νέα τεχνολογικό επανάσταση της μετάβασης από την δεύτερη στην τρίτη βιομηχανική επανάσταση.Ας σημειωθεί: Α) επίσης πως και στο επίπεδο της δεύτερη βιομηχανικής επανάστασης ο σοβιετικος κομμουνισμός έπαιξε το ρόλο μιας δύναμης εκσυχρονισμου που ολοκλήρωσε την βιομηχανική ανάπτυξη. Δίχως όμως να επιχειρήσει να κάνει το ίδιο και με την ρομποτική και την κυβερνητική και τις νέες παραγωγικές δυνάμεις. Γιατί? Μα γιατί υποσκαπτε όλο το κυρίαρχο μοντέλο διαχείρισης και διακυβέρνησης που ήταν στα μέτρα του βιομηχανικού καπιταλισμού της δεύτερης φάσης. Μόνο η Κίνα με την αρχέγονη ιστορία της γραφειοκρατίας της κατάφερε να μετασχηματιστεί στις νέες συνθήκες, διατηρώντας το τυπικό κομμουνιστικο αρχετυπικο της.Β) Δυστυχώς για τις δικές μας τοποθετήσεις, στον υπαρκτό σοσιαλισμό ζήσαμε μόνο μια εκδοχή βιομηχανικής ανάπτυξης με καπιταλιστικα χαρακτηριστικά ακόμη και αν είχαν και όπου ειχαν την εξουσία οι κομμουνιστές.

4) Τόσο ο αριστερός εγελιανισμος , όσο και η τοποθέτηση , η θεώρηση του Ε. Μπλοχ η ένα μεγάλο τμήμα της οικογένειας του ρομαντικού αντικαπιταλισμου αντιμετώπισε με ιδιαίτερο φιλοσοφικό και οντολογικο βάθος την σχέση του χριστιανισμου κομμουνισμου σε αντίθεση με τον θετικισμο και την ρηχότητα της πλειοψηφίας των τοποθετήσεων του σοβιετικου μαρξισμου/ κομμουνισμου. Σε αυτή την συνομοταξια αποτελεί αξεπέραστη η κριτική του Ε. Μπλοχ, βαθιά υλιστικη και διαλεκτική τοποθέτηση.

5) Όπως είπα και πιο πάνω το οντολογικό μεταφυσικό βάθος του χριστιανισμου παραμένει αξεπέραστο και δύσκολα θα το υπερβουμε , ακόμη και αν φτάσουμε σε μια ανώτερη κομμουνιστικη κοινωνία.Δυστυχώς ή και ευτυχώς η βιολογική μας περατοτητα δημιουργεί μια σειρά από οντολογικα και υπαρξιακά ερωτήματα που ο χριστιανισμος δίνει την πλέον ολοκληρωμένη απάντηση, πιστεύουμε η δεν πιστεύουμε. Βέβαια οι επόμενες γενιές ή οι επόμενοι αιώνες σε ένα νέο-ολοκληρωτικά νεο- περιβάλλον, είτε καπιταλιστικό, είτε τεχνοφεουδαρχικο , είτε ελευθεριακο κομμουνιστικο ίσως δώσουν μια ακόμη πιο ολοκληρωμένη απάντηση με την τεχνολογία να παίζει καθοριστικό οντολογικο χαρακτήρα. Μας είναι αδύνατο πως θα εκδηλωθεί αυτή η νέα σχέση-αν θα χει θετικά ή αρνητικά χαρακτηριστικά- ή θα χει μια νέα μεταφυσική οντολογικη ποιότητα. Μπορεί οι ταινίες ή τα βιβλία επιστημονικής φαντασίας να δίνουν ένα στίγμα μα πάντα η πραγματικότητα ξεπερνάει την φαντασία.

6) Τελευταίο, αν και όχι λιγότερο σημαντικό από τα παραπάνω :Σήμερα αν ακολουθήσουμε την φιλοσοφική τοποθέτηση του Φεγεραμπεντ, τότε εκδοχές του χριστιανισμού ή άλλες θρησκευτικές θεωρήσεις στα πλαίσια μιας φιλοσοφικής και επιστημολογικης ασυμμετριας , δύναται να παίξουν ένα απελευθερωτικο ρόλο μαζί με άλλες θεωρήσεις, κινήματα και ρεύματα.

Αρχειομαρξιστές, οι άλλοι κομμουνιστές του μεσοπολέμου

Προερχόμενος από τον τροτσκιστικό χώρο είχα πάντα ένα ειλικρινή και αμέριστο ενδιαφέρον για το ρεύμα των αρχειομαρξιστών, αυτού του μαζικού τροτσκιστικου εργατικού ρεύματος.

Είχα διαβάσει σχεδόν τα πάντα που ειχαν εκδοθεί, αλλά σίγουρα η μελέτη του συντρόφου Κώστα Παλούκη είναι ότι πιο ολοκληρωμένο και αντικειμενικό – όσο αντικειμενικό γίνεται- έχει γραφτεί για αυτό το άλλο κομμουνιστικό ρεύμα του μεσοπολέμου στην Ελλάδα.

Από αυτή την οπτική αξίζει το κόπο όχι μόνο να διαβαστεί ,αλλά με προσοχή να μελετηθεί, εγώ για να γράψω αυτές τις λίγες γραμμές, το μελέτησα δύο φορές.

Όχι μόνο να μελετηθεί αλλά και να γίνουν εκδηλώσεις και εντός των οργανώσεων της άλλης αντικαπιταλιστικής ή όπως αλλιώς θέλετε, αριστεράς. Πχ στα πλαίσια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή του ΝΑΡ για την κομμουνιστική απελευθέρωση, έχουν γίνει καποιες αλλά χρειάζονται και άλλες, στα πλαίσια μιας πολύμορφης μορφωτικής δουλειάς, για να τιμήσουμε τους αρχειομαρξιστές.

Για αυτούς τους παράξενους κομμουνιστές υπάρχουν οι πλέον αντικροουμενες τοποθετήσεις: από ένα ιδιότυπο φασιστικό, μικροαστικό ρεύμα, μυστική οργάνωση γκαρμποναρικου τύπου, μία ιδιότυπη σοσιαλδημοκρατια ,έως και η πλέον ολοκληρωμένη εκδοχή μπολσεβικισμού στην Ελλάδα, για ένα διάστημα ήμουν από αυτούς που πίστευαν το τελευταίο.

Ο συντρόφος Κώστας Παλούκης, αφού αναδεικνύει το πολυδιάστατο του ιστορικού φαινομένου του αρχειομαρξισμού, τοποθετεί την γέννηση, την εξέλιξη του , την ακμή του και την παρακμή του, σε σχέση με τις κοινωνικές συνθήκες, την ταξική σύνθεση και την κεφαλαιοκρατικη συγκρότηση του Ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού.

Και με βάση αυτή την ανάλυση εξηγεί την επιτυχία του αρχειομαρξισμου σε εργατικά στρώματα των χειροτεχνών, στα εργατικά στρώματα που συνδέονται με παραδοσιακές συντεχνίες, στους ανάπηρους πολέμου, σε μια σειρά από μικροαστικά ρεύματα.

Η σύνδεση τους με τα εν λόγω κοινωνικά στρώματα μετασχηματισε τους αρχειομαρξιστές σε μια δύναμη ενάντια στο καπιταλιστικό εκσυχρονισμό και το μοντερνισμό σε αντίθεση με το ΚΚΕ που ήταν μια δύναμη υπέρ του μοντερνισμού.

Σε ένα πολιτικό επίπεδο αυτό τους οδήγησε στο να θεωρούν τους Βενιζελικους ως το καπιταλιστικό κόμμα και τους αντιβενιζελικους ως ένα μικροαστικο κόμμα. Σε ένα βαθμό σε αντίθεση με το ΚΚΕ που είχε μια εντελώς διαφορετική θέση.

Οι σχέσεις των αρχειομαρξιστων με το ΣΕΚΕ και ύστερα με το ΚΚΕ ήταν σχέσεις ενός ανεκπληρωτου έρωτα και μεγάλου μίσους που έφτανε στην σύγκρουση και στα έγκλημα. Οι ευθύνες για αυτό το κλίμα μπορεί να επιμεριζονται και στους δύο μόνο που στο έγκλημα έφτασε το ΚΚΕ με ευθύνη και του Νίκου Ζαχαριάδη, προσωπική και πολιτική.

Παρόλο που υπήρξαν ο επίσημος τροτσκιστικος πόλος , η σχέση τους με την κεντρική καθοδήγηση του τροτσκισμου ήταν εξίσου αντιφατική.

Μεγάλο ρόλο σε αυτό έπαιξε η προσωπικότητα του Γιωτοπουλου, αυτού του ιστορικού ηγέτη του αρχειομαρξισμού και η συμπάθεια/ αντιπάθεια με τον Λέων Τρότσκι.

Η πλάκα είναι πως παρόλο που αξ αρχής οι αρχειομαρξιστές ήταν υπέρ ενός νέου κομμουνιστικού κόμματος η διάσπαση, η διάλυση του ρεύματος έγινε όταν ξεκίνησε η συζήτηση στο τροτσκιστικό χώρο για την δημιουργία κομμάτων και μιας νέας διεθνούς.

Ο συγγραφέας σημειώνει πως η κυρία συνεισφορά των αρχειομαρξιστών είναι μορφωτικός και διαφωτιστικός χαρακτήρας τους στην εργατική τάξη.

Ένας συνεχής αγώνας για την ταξική αλλά και πολύμορφη διαφώτιση και μόρφωση της εργατικής τάξης ενάντια στην προοπτική της λουμπενοποιησης της.

Αυτή ήταν και η καθοριστική συνεισφορά των αρχειομαρξιστών

Σε αυτό το κλίμα δεν μπορώ παρά να σημειώσω το ρόλο που έπαιξαν στο αναπηρικό κίνημα των αναπήρων πολέμου, στις μορφές συλλογικής έκφρασης τους, στην συνειδητοποίηση τους, στην μόρφωση τους, στην επανένταξη στο κοινωνικό σύνολο , στις μεγάλες κατακτήσεις του κινήματος.

Νομίζω πως το αναπηρικό κίνημα στην Ελλάδα θα πρέπει να τιμήσει τους αρχειομαρξιστές και το κίνημα των αναπήρων πολέμου. Είναι οι πρώτοι που έθεσαν την αναπηρία ως πολιτική κατηγορία, ως κοινωνική και πολιτική κατασκευή, μακριά από λογικές φιλανθρωπίας. Σε μια εποχή που δύσκολα συναντάμε αντίστοιχες τοποθετήσεις , όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και πανευρωπαϊκά

Ευχαριστούμε σύντροφε Κώστα για το βιβλίο….

ΑΙΡΕΤΙΚΟΝ

Γιατί τώρα θα λογαριΑστουμε

1

Α) δήλωση νομιμότητας: θα κάνω και την τρίτη δόση από το μπόλι, τι νομιμοφρων θα ήμουν αν δεν την έκανα. Και ειναι γνωστό πως ήμουν νομομοφρων και δεν κάνω πλάκα

 

Β) Λένε εκτίναξη εμβολιασμών, μα με τέτοιο εκβιασμό μου φενεται και λογικό.

 

Γ) το εμβόλιο από τους 6 πηγε στους 3 . Εγώ αυτό το εξηγώ πως το εμβόλιο έχει μικρό χρόνο επιδραστικοτητας σε αντίθεση με ότι έλεγαν, δικαιώνοντας σε ένα βαθμό αυτούς που υποστήριζαν το πειραματικό χαρακτήρα του.

 

Δ) Δεν μπορούμε να μηδενιζουμε ή να σχετικοποιουμε την επιστήμη, από την άλλη δεν είναι μια υπεριστορικη κατηγορία συσχετίζεται με το κοινωνικό και ταξικο περιβάλλον, τα υλικά/ πολιτικά συμφέροντα. Με βάση μια άλλη τοποθέτηση ίσως και να έκανε καλό και στην ίδια , η θεώρηση του Φεγεραμπεντ για την ισότητα και την δημοκρατία της επιστήμης με άλλες παραδόσεις και της ιατρικής επιστήμης με άλλες εναλλακτικές θεωρήσεις.

 

Ε) Αν κάποιοι δουν σε αυτά ένα νεολουδισμο, ίσως και να μην έχουν άδικο, ιδιαίτερα αν εμπνέονται από ένα θετικιστικο αστικό επιστημονισμο. Στην πραγματικότητα πρέπει να δούμε πέρα από την θετικιστικη θεώρηση και την άρνηση της επιστήμης. Με ένα διαλεκτικο αναστοχαστικο τρόπο να αναδείξουμε την τάση χειραφέτησης επάνω στην ενότητα παραγωγικών σχέσεων- δυνάμεων- επιστήμης.

 

ΣΤ) μην χρεώνεται τις παραπάνω αιρετικες sufired απόψεις με το πολιτικό μου χώρο,

2

Πανδημία, συνδημια ή μια γενικευμένη επιδημία είναι φανερό πως ζούμε μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης, μια κατάσταση εξαίρεσης με εκατομμύρια νεκρούς σε όλο τον κόσμο.

 

Η αιτία αυτής της κατάστασης πραγμάτων που ζούμε έχει τις ρίζες της στο παροξυστικο παραγωγικο χαρακτήρα του ολοκληρωτικού καπιταλισμού.

Όσο αυτός θα αυξάνεται τόσο ιοί θα παίρνουν την εκδίκηση τους για λογαριασμό της φύσης.

 

Στην πραγματικότητα το σύστημα θέλοντας να δείξει πως παραμένει ο αντικειμενικος ηγεμόνας, με το λιγότερο βέβαια οικονομικό κόστος, αναντιστοιχο της πρόκλησης.

 

Ταυτόχρονα όμως είναι μια χρυσή ευκαιρία για το ολοκληρωτικό καπιταλισμο σε δύο επίπεδα.

Ο πρώτος- όπως είπε και ο Αδωνις: Οι απαγορεύσεις κυκλοφορίας, οι αποκλεισμοί, οι διαχωρισμοί και τα λοκνταουν ως προώθηση της πειθάρχησης του κόσμου, των ιδιωτικοποιήσεων και της διάλυσης του ΕΣΥ. Άλλωστε όπως συνέχισε ο ίδιος δεν έχουμε κομμουνισμό.

Ο δεύτερος:

Το μεγάλο πρόβλημα του σύγχρονου ολοκληρωτικού καπιταλισμού ήταν πως η αύξηση του σταθερού κεφαλαίου μπορεί να ρίχνει την αξία του μεταβλητού κεφαλαίου των εργατών δηλαδή, αλλά δεν την αντικατασταθεί με κέρδη, με αύξηση της υπεραξίας, καθώς η αύξηση του σταθερού κεφαλαίου, δλδ οι μηχανές, ρίχνουν το ποσοστό κέρδους.

 

Από αυτή την οπτική οι λογικές διαχείρισης της πανδημίας σαν μια άλλου τύπου πολεμική μηχανή, καταστρέφει μεταβλητό και σταθερό κεφάλαιο, βγάζοντας από το παιχνίδι κεφάλαιο που δεν μπορεί να αντέξει στο σύγχρονο ανταγωνισμό, μικρομεσαίες επιχειρήσεις, αλλάζοντας το τροπο που πουλάμε και αγοράζουμε. Επιχειρώντας να μας μετατρέψει σε ψηφιακά εξατομικευμενα σημεία, είτε ως εργαζόμενους, αλλά κυρίως ως καταναλωτές.

 

Ενισχύοντας μια νέα εκτίναξη της παγκοσμιοποιήσης , με έντονα ψηφιακά ηλεκτρονικά στοιχεία με την νέα τεχνολογία να σέρνει το χορό και

με την επιστήμη, αυτή την καπιταλιστική επιστήμη να παίζει το δικό της καταστροφικό ρόλο.

 

Ακόμη και στο επίπεδο των ενδοιμπεριαλιστικων αντιθέσεων μάλλον έκανε τους ισχυρούς πόλους ακόμη πιο ισχυρούς, πχ Κίνα. Επί του συγκεκριμένου η ΕΕ μάλλον αποδυνάμωσε την οικονομία και την παραγωγική βάση, με τις πιο φτωχές χώρες, να γίνονται ακόμη πιο φτωχές , έρμαια του κορωνοϊου και της φτώχειας, πχ η Βουλγαρία .

 

Για αυτό το λόγο καμία κυβέρνηση, καμία εξουσία δεν επενδύει στην υγεία για να αντιμετωπιστει ο κορονοιος, κάτι τέτοιο δεν θα βοηθούσε στα σχέδια για την αύξηση του ποσοστού κέρδους, από την πλευρά του συστήματος θα ήταν μια τρύπα ατό νερό.

 

Πόσο μάλλον που όλη η πολιτική της διαχείρισης έχει αφεθεί σε ένα μεγάλο- κυρίαρχο βαθμό- στα ιδιωτικά συμφέροντα των πολυεθνικών του φαρμάκου, με τις κυβερνήσεις να φενονται όσο ποτέ υποταγμένες σε αυτές, ακυρωνοντας τον αντικειμενικό ηγεμόνα.

 

Η μοναδική ίσως εξαίρεση αποτελεί η Κούβα που συνδυάζει το καθολικό -υποχρεωτικο- εμβολιασμό με το ολοκληρωτικό δημόσιο σύστημα υγείας, ένα σύστημα υγείας σε μεγάλο βαθμό υπόδειγμα.

Με βάση τα παραπάνω ο κριτικός ορθολογισμός πρέπει να κινηθεί στα παρακάτω επίπεδα.

 

Το πρώτο επίπεδο είναι η ενίσχυση της δημόσιας υγείας , η δημιουργία μιας πρωτοβάθμιας υγείας. Δίχως αυτήν την ενίσχυση είμαστε απλώς χαμένοι με το πόλεμο ενάντια στο ιό.

 

Δεύτερο επίπεδο είναι η κριτική απέναντι στην καπιταλιστικη επιστήμη .

 

Αυτό δεν συνεπάγεται ένα μηδενισμό των επιτευγμάτων της επιστήμης, αλλά αλίμονο αν έχουμε αυταπάτες για τους εμπόρους και των πλασιέ των πολυεθνικών των φαρμάκων.

 

Βέβαια μέχρι να φτιάξουμε μια σοσιαλιστική επιστήμη ή μια σοσιαλιστική βιομηχανία φαρμάκων θα έχουμε να κάνουμε με αυτές τις πολυεθνικές και δεν μπορούμε να πούμε όχι.

 

Για αυτό το λόγο και τα εμβόλια και τα φάρμακα είναι εμπορεύματα και μάλιστα κλειστά εμπορεύματα, με κλειστές πατέντες.

 

Ταυτόχρονα σε μια άλλη συνθήκη θα έπρεπε να ανοίξει μια σοβαρή συζήτηση για το βαθμό της καθολικότητας του εμβολίου. Προσωπικά δεν απορρίπτω τα επιτεύγματα της επιστήμης, είμαι κριτικός στο βαθμό και στην ποιότητα της δράσης τους, όσο και στο ζήτημα των εναλακτικών θεραπευτικών εργαλείων

 

Μια πραγματικά σοσιαλιστική δημοκρατία θα άνοιγε στο επίπεδο της γειτονιάς, στο επίπεδο των παραγωγικών βάσεων μια τέτοια σοβαρή δημοκρατική συζήτηση.

 

Σήμερα όμως πρέπει να εκμεταλευτουμε όλα τα επιτεύγματα ακόμη και αυτής της καπιταλιστικής επιστήμης, κρατώντας όμως την κριτική μας θέση.

 

Σε ένα μεγάλο βαθμό μας σώζει το γεγονός πως ως εμπορεύματα τα εμβόλια και τα φάρμακα είναι και αυτά μια ενότητα αξιών χρήσης και ανταλλακτικών αξιών.

 

Το τρίτο επίπεδο είναι το δημοκρατικό ζήτημα, η αντιμετώπιση των καραντινων, των απαγορεύσεων , της υποχώρησης των κατακτήσεων του πολιτικού ουμανισμού , η αντιμετώπιση της ολοκληρωτικού βιοπολιτικού κλίματος, του υγειονομικού απαρχαιντ.

 

Κλείνοντας : Και τα 3 επίπεδα κινούνται σε μια διαλεκτική αλληλοσυνδεση με ξεκάθαρα τα ταξικά στοιχεία/ κριτήρια.

 

Με στόχο μια κοινωνία των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγώγων σε μια σοσιαλιστική αυτοδιαχειριστικη κατεύθυνση.

 

Και μόνο έτσι μπορεί να δράσει με τρόπο να ενισχυθεί η τάση χειραφέτησης απέναντι στη τάση υποταγής.

 

Μεταξύ σοβαρού και αστείου, κυρίως το δεύτερου ας διαβαστεί το παραπάνω κείμενο ως ένα μανιφέστο ενός αναρχοψεκα….,

 

ερε που φτάσαμε ο κριτικός ορθολογισμός να ονομάζεται ψέκα…, και μάλιστα σε ακροδεξιά κατεύθυνση.

Αντίληψη και θέση που χαρίζει την κριτική και την αμφιβολία στην άκρα δεξιά, παίζοντας το παιχνίδι της Κυβέρνησης με στόχο ένα εμφύλιο πόλεμο μέσα στο λαό, λαός διχασμένος εύκολα ελεγχόμενος και υποταγμενος.