Ο Φλώρος, η αναπηρία, η τα(ο)ξικότητα

Ένα μικρό σχόλιο με αφορμή την υπόθεση Α. Φλώρου για την αναπηρία και τη ταξικότητα.

1.Το «golden boy» Α. Φλώρος όπως ήταν το αναμενόμενο ξαναβρέθηκε στην φυλακή, ύστερα από την δημοσιότητα που πήρε το θέμα. Όχι πως είναι και αδύνατο Α) παρά την δημοσιότητα, τον ντόρο να μείνει έξω , όπως τόσα «χρυσά παιδιά» του χώρου του επιχειρείν. Β) Να είχε αρρωστήσει πραγματικά ο άνθρωπος, και τότε  όντως θα έπρεπε να βρίσκεται εκτός φυλακής. Γ) Ταυτόχρονα κατανοώ την ανάγκη του, όπως και την ανάγκη του κάθε φυλακισμένου, να βρίσκεται εκτός φυλακής. Ποιος δεν θέλει την λευτεριά του, εγκληματίες και αθώοι, και αυτό πρέπει να το σεβαστούμε, αποτελεί μια βαθύτατη ανθρώπινη ανάγκη.

2. Τα γεγονότα όπως κύλησαν έδειξαν απάτη και πλαστογραφία και ο «έρμος» ο Α. Φλώρος βρίσκεται ξανά στην φυλακή, και με την πρώτη ευκαιρία θα ξαναβρεθεί έξω, όπως όλοι της “τάξης” του.

3. Η φυλακή δεν είναι για τα   «χρυσά παιδιά» του επιχειρείν, δεν είναι για τους καπιταλιστές. Η φυλακή  είναι για τους φτωχοδιάβολους, είναι για τους προλεταρίους, τους «λούμπεν», για  αυτούς που δεν έχουν «καβάτζα» καμιά, είναι  για  τους αντίπαλους του καθεστώτος και ας έχουν 90% αναπηρία όπως ο Σ. Ξηρός.

4.Φυσικά εκτός φυλακής βρίσκονται  οι ρουφιάνοι του συστήματος και των “Φλώρων”,  και ας έχουν κάνει σοβαρά εγκλήματα. Η «κανονικότητα» του επιχειρείν- εγκληματικό ή νομότυπα εκμεταλλευτικό- οικοδομεί ένα δίκτυ από «προσαρμόσιμους» μη-κανονικούς ως «αναλώσιμη ύλη» στις καθεστωτικές / επιχειρηματικές κανονικότητες.

5.Η υπόθεση Α. Φλώρου δεν ανέδειξε μόνο την ταξική φύση της φυλακής, αλλά έμμεσα ανέδειξε  την βαθιά  ταξικότητα της αναπηρίας. Την αλληλοσύνδεση και την αλληλοδιαπλοκή της αναπηρίας και της ταξικότητας. Το όπου φτωχός και η μοίρα του συμπληρώνεται με το όπου φτωχός ανάπηρος και η μοίρα του.

Με τη ταξική φύση και θέση της αναπηρίας και των αναπήρων – εκκωφαντική στα πλαίσια της φυλακής , καλινιζαρισμένη από την κρατική και την ιδιωτική φιλανθρωπία,  έξω από αυτή-  να διαμορφώνει τις συνθήκες και την  ποιότητα ζωής των αναπήρων, θέτει τα πλαίσια των δικαιωμάτων και τους όρους και τις συνθήκες προσβασιμότητας.

5. Ας σημειωθεί πως η σχέση αναπηρίας / αναπήρων/ δικαιωμάτων και ταξικότητας είναι μάλλον “απαγορευμένο” θέμα ή μάλλον μια “απαγορευμένη” προσέγγιση για το αναπηρικό κίνημα, ειδικότερα στην ανώτερη βαθμίδα αυτής της ΕΣΑΜΕΑ.

 Σίγουρα στα ηρωικά χρόνια του 1970, την εποχή της αντιθεσμικής πάλης, την εποχή του αγώνα της σχολής των τυφλών, η ταξικότητα, δεν μπορούσε παρά να είναι, κεντρικό χαρακτηριστικό. Στις σημερινές συνθήκες ως  κυρίαρχος θεσμικός φορέας προσαρμόζει και προσαρμόζεται στην θεσμική κανονικότητα, όπως συμβαίνει με όλους τους θεσμικούς φορείς.

6. Τα  δικαιώματα των αναπήρων σε συνάρτηση με την υπόθεση «Φλώρου» δεν ξαναβρεθήκαν στο στόχαστρο, με ένα αφηρημένα «καντιανό» τρόπο. Δυστυχώς τα δικαιώματα των αναπήρων – και ειδικότερα τα δικαιώματα των αναπήρων  που ανήκουν στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα- ξαναβρεθήκαν στο “άκι” του στόχου, με ένα πολύ συγκεκριμένο τρόπο, σε μια περίοδο που συνεχώς γίνονται περικοπές και γίνονται πιο αυστηρές οι προϋποθέσεις για τα επιδόματα και τις συντάξεις.

 7. Προέχει  η υπεράσπιση όλων των αναπήρων και των δικαιωμάτων τους ανεξάρτητα σε πια κατάσταση βρίσκονται ή σε πια κοινωνική τάξη ανήκουν.

Είναι αναγκαία:

α) μια  γενική «καντιανή» τοποθέτηση που θα καλύπτει το σύνολο των ανάπηρων πολιτών, στο βαθμό που καλύπτεται το σύνολο των ανάπηρων τότε θα καλύπτονται και η   πλειοψηφία των αναπήρων που βρίσκονται στα χαμηλά κοινωνικά στρώματα.

β) Ταυτόχρονα όμως για να είναι επιτυχημένη  πρέπει να γίνεται μέσα από ένα πρίσμα που θα τείνει , θα αναλύει και θα θέτει ως  φιλοδοξία την αλλαγή της κοινωνικής ολότητας στην κατεύθυνση της μείωσης ή της εξάλειψης των κοινωνικών και ταξικών αδικιών.

Η μείωση ή καλύτερα η εξάλειψη των κοινωνικών και ταξικών αδικιών δύναται: α) να εξαλείψει σε μεγάλο βαθμό τα προβλήματα που δημιουργεί η αναπηρία, ανοίγοντας ένα κόσμο ελεύθερης προσβασιμότητας για όλους. β) να μειώσει ή να εξαλείψει τους «Φλώρους», αλλά και τους φτωχοδιάβολους περιορίζοντας ή και κλείνοντας τις φυλακές.

Ο περιορισμός της ελευθερίας με το τρόπο και το βαθμό που θα γίνει  θα συσχετίζεται μόνο με τις δράσεις αύξησης ή και ενδυνάμωσης των κοινωνικών και ταξικών αδικιών ή  για ζητήματα που συσχετίζονται με εγκλήματα πάθους.

Ουτοπία; Ίσως; ίσως και πάλι όχι. Ουτοπία με την οπτική του Ε. Μπλοχ: αυτού που ακόμη δεν είναι δυνατό να υπάρξει, αν και υπάρχουν οι δυνατότητες.

Σε κάθε περίπτωση, η μείωση των κοινωνικών και ταξικών αδικιών είναι ρεαλιστική, το χει αποδείξει η ιστορία.

από το όνειρο, στον εφιάλτη και στο όραμα

Το παρακάτω κείμενο ξεκινάει από τις απολύσεις ΑμεΑ στην ΔΕΥΑΙ, σκάβει στο παρελθόν με στόχο τα ανοίγματα στο μέλλον, αν  υπάρχουν βέβαια  ή το μέλλον μας θα είναι μια κακοφορμισμένη δυστοπία.

Στο κείμενο μου: https://argiros.net/?p=7964, ένα τραχύ και σκληρό κείμενο, με βαρύς χαρακτηρισμούς, με πολεμικό τόνο, κατήγγειλα απολύσεις ΑμεΑ στην ΔΕΥΑΙ.  Το κείμενο συνάντησε την σιωπή, την σιωπή όχι μόνο της ένοχης Δημοτικής αρχής που επιχειρεί να εξυγιάνει την άρρωστη ΔΕΥΑΙ, ξεκινώντας από το «αδύναμο κρίκο» των εργαζόμενων ΑμεΑ, και εδώ γελάμε…ή και κλαίμε…

Συνάντησε και την σιωπή  των κοινωνικών- συνδικαλιστικών- φορέων. Όπως και την σιωπή πολιτικών και κοινωνικών υποκειμένων, που είτε λόγω καλοκαιρινής ραστώνης, είτε λόγω της απουσίας πολιτικής «υπεραξίας», αδιαφορούν για αυτά τα ζητήματα.

Φαίνεται πως δεν πουλάνε ούτε και  οι ΑμεΑ στις μέρες μας, τουλάχιστον δεν πουλάνε ως εργατικά υποκείμενα ή ως υποκείμενα δράσης, συνεχίζουν να πουλούν ως «εικόνα», ως φιλανθρωπικά αντικείμενα σε γκαλά, ως παρασώματα και παραχώματα αθλητικών εκδηλώσεων.

Τέλος συνάντησε  την βουβή και ταλαίπωρη κοινωνία που ζει με πόνο και κατάθλιψη την δική της εξαθλίωση.  Βλέπει μόνο τα δικά της κοντόθωρα – καθημερινά- βιοτικά θέματα και ίσως και ενοχικά και σε ένα βαθμό καιροσκοπικά, ελπίζει  και σε ένα άνοιγμα θέσεων από τις απολύσεις ΑμεΑ.  Έχω ίδια εμπειρία περί αυτού,  καμιά 20 χρόνια πριν, σε καλύτερες εποχές από σήμερα ακόμη και από συντρόφους.

Ανθρωποφαγία; Ας μην το φτάσουμε ως εκεί ακόμη, αν και τέτοια στοιχεία και στοιχειά έχει η εποχή μας: Έκφραση, προϊόν, εικόνα και κατάσταση  μιας εξαντλημένης κοινωνίας, μιας κοινωνίας, μιας πολιτείας που χει καύσει τα αποθέματα της και όταν φτάνεις σε αυτό το σημείο καις και κυρίως  τρως τις σάρκες σου. Και επειδή  το ψαρί βρωμάει  από κεφάλι ας ξαναδούμε για λίγα  λεπτά την γελοία εικόνα των νυν και υποψηφίων ζόμπι  Λουδοβίκων και Βοναπαρτών στην γιορτή της αποκατάστασης της Δημοκρατίας, ναι έχουν περάσει 43 χρόνια από εκείνη την ημέρα. Δέστε τις φάτσες τους, την γελοιοτητά τους, την σοβαροφάνεια τους, το τρελό βλέμμα τους.null
Διαβάστε περισσότερα “από το όνειρο, στον εφιάλτη και στο όραμα”

Κοινωνικός καιάδας η ΔΕΥΑΙ; δεν νομίζω ή μήπως κάνω λάθος

nullΌσο η κρίση- η οικονομική, κοινωνική και πολιτική παρακμή- θα συνεχίζεται ή καλύτερα όσο πιο πολύ και πολυεπίπεδα θα βαθαίνει, τόσο πιο πολύ και πιο ολιστικά, τα πλέον αδύνατα τμήματα του πληθυσμού θα τους υποβαθμίζουν και θα τους  υποτιμούν την ζωή τους, μπαίνοντας στο στόχαστρο ενός διάχυτου κοινωνικού εκφασισμού, στο στόχαστρο ενός αντιδραστικού κοινωνικού δαρβινισμού. Διαβάστε περισσότερα “Κοινωνικός καιάδας η ΔΕΥΑΙ; δεν νομίζω ή μήπως κάνω λάθος”