ΜΙΑ ΑΠΟΝΕΝΟΗΜΕΝΗ ΑΛΧΗΜΕΙΑ

Χτες βράδυ σε φιλική παρέα με αφορμή το tractatus του Wittgenstein αναφέρθηκε το όνομα του φίλου μου του Μανώλη-που είχε ξεσκίσει να διαβάζει το tractatus- προτού «αποδράσει» νωρίς από αυτό τον κόσμο.   Σε ένα κόσμο που ουδέποτε άνηκε σε αυτόν, όπως θα έλεγε και ο Cioran.

Γυρνώντας σπίτι, λίγο πριν ο μορφέας με αποπλανήσει, αντιλήφτηκα πως από την «απόδραση» του φίλου μου  έχουν συμπληρωθεί 10 χρόνια, 10 χρόνια απουσίας από τις παράξενες πολύωρες συζητήσεις μας για την φιλοσοφία, τον έρωτα, την ποίηση, τον  Wittgenstein , τον Ελύτη, και φυσικά για την αριστερά και την επανάσταση. Απουσία που θα κρατήσει μέχρι και την αιωνιότητα, ο καθένας μας όπως αντιλαμβάνεστε  έκανε τις επιλογές του.

Θυμήθηκα όμως πως ο φίλος και σύντροφος Βαγγέλης μου είχε στείλει ένα κείμενο του, χειρονομία αποχαιρετισμού στο κοινό μας φίλο που είχα δημοσιεύσει σε μια προηγούμενη εκδοχή  του www.argiros.net. Στην συνέχεια βέβαια το είχα πρόσκαιρα χάσει γιατί μου το είχαν χακάρει αλλά σήμερα ψάχνοντας σε κάποια πολύ πάλαια αρχεία μου το ξετρύπωσα.

Ως ένδειξη μιας αναστοχαζόμενης μνήμης και τιμής στο Μάνο αναδημοσιεύω το κείμενο του Βαγγέλη κλείνοντας με κάτι που έγραψε ο  Wittgenstein στο  tractatus και που άρεσε και σε μένα και  από τη θυμάμαι άρεσε και στο Μάνο: «Η αθανασία της ψυχής του ανθρώπου μέσα στο χρόνο, δηλαδή η αιώνια συνέχιση της ζωής και ύστερα από το θάνατο, όχι μόνο δεν είναι εγγυημένη με κανένα τρόπο, άλλα πριν από όλα μια υπόθεση σαν αυτή δεν προσφέρει ούτε καν αυτό που ο άνθρωπος ζητούσε πάντα να πετύχει με αυτή. Μήπως λύνεται κανένα αίνιγμα με το πώς συνεχίζω να ζω αιώνια; Η αιώνια αυτή ζωή δεν είναι τότε το ίδιο αινιγματική όπως η παρούσα; Η λύση του αινίγματος της ζωής στο χώρο και στο χρόνο βρίσκεται έξω από το χώρο και το χρόνο»(  tractatus-6.4312-σ:129-130). Ακολουθεί το κείμενο του Βαγγέλη…            Διαβάστε περισσότερα “ΜΙΑ ΑΠΟΝΕΝΟΗΜΕΝΗ ΑΛΧΗΜΕΙΑ”